Morgunblaðið - 16.09.1965, Side 24

24
MO&GVNBLADID
/Fimmtudagur 1P. sept. 1965
PATRICK QUENTIN:
GRUNSAMLEG ATVIK
Rétt sem snöggvast var öll
þjóðin þeirrár náðar aðnjótandi
að horfa á sorg Sylviu La Mann,
en ekki nema andartak, því að
mamma þreif með snöggu við-
bragði vasaklútinn minn upp úr
vasa mínum og bókstaflega
huldi andlit Sylviu með honum,
en sendi um leið almenningi vel
heppnað saknaðarbros.
Það var því allt í lagi og vel
sloppið.
Við stigum aftur upp í bíl-
ana okkar og eltum líkvagninn
út í grafreitinn. Það var allt
mjög svo látiaust. Ronnie hafði
nægan smekk til þess. Athöfn-
in við gröfina var mjög blátt
áfram, og engar hundakúnstir,
til að skemmta Lukku. Og nóg
svo um það.
Eða það hélt ég að minnsta
kosti, en þar skjátlaðist mér,
því að eftir athöfnina, þegar all-
ir voru að streyma út úr graf-
reitnum hófst einmitt erfiðasti
kaflinn. Líklega er þetta stund-
in, í sambandi við jarðarfarir,
þegar fólk heldur, að nú geti
það tekið ofan sorgarandlitið og
farið að verða eins og félags-
legra.
Allrahanda höfðingjar, stjörn-
ur og leikstjórar þyrptust að
okkur og dreifðu hópnum okk-
ar. Einhver vingjarnlegur leik-
ari og konan hans náðu í okkur
Pam; þau vissu, að ég var búinn
að vera í París og fóru að leggja
fyrir mig ýmsar glettnislegar
spurningar um La Ville Lum-
iére. Lukka hafði borizt með
straumnum eitthvað annað.
Meðan ég var að segj a um Par-
is það sem setlazt er til að nítj-
án ára unglingur segi, fór mér að
13
verða ljóst, að ekki var allt í
lagi með Pam. Hún hafði stirðn-
að upp. Sannast að segja, skalf
hún eins og veðhlaupahestur.
Allt í einu fann ég, að hún tók
í handlegginn ámér. — Elskurn-
ar mínar, sagði hún við leikar-
ann og konuna hans, þið verðið
að hafa okkur afsökuð. Við verð
um beinlínis að komast aftur til
hennar Anny.
Og síðan dró hún mig burt
frá þeim og sagði: — í guðs
bænum, náðu í hana Lukku!
Hún benti svo milli einhverr-
ar dansstjörnu og einhverrar
söngstjörnu, og ég sá Lukku í
hörku-viðræðum við litinn,
rottulegan miðaldra mann, með
mikið svart hár.
— Fljótur! Pam var alveg að
springa. Náðu í hana! Þetta er
ritstjóri „Allsbers“.
Allsber var eitthvert versta
sorpblaðið, sem græðir fé á að
velta einkalífi fólks upp úr sorp
inu. Vitanlega skynjaði ég strax,
hver hætta var á ferðum. Ég
þaut til Lukku, þreif í handlegg-
inn á henni og sagði: — Við er-
um að fara!
Lukku varð hverft við, en svo
setti hún upp ánægjusvip, sneri
sér að Allsbers-ritstjóranum og
sagði: — Þetta er-hann Niohol-
as. Ég er alveg eins og vax í
höndunum á honum.
Meðan ég var að draga hana
burt, horfði hún á mig með ast-
araugum, og sagði: — Hvað það
getur verið sætt af þér, Nichol-
as, að vera svona afbrýðissam-
ur!
— Veiztu ekki, hver þetta
var? sagði ég.
— Þessi litli maður? Hann var
afskaplega almennilegur. Hann
var sá eini í öllum þessum höfð-
ingjahóp, sem gerði sér ljóst,
hvað ég hef góða sál.
— Hann er ntstjóri Allsbers,
sagði ég.
Hún setti upp skelfingasvip. —
Guð minn góður!
— Þú hefur vonandi ekki sagt
honum neitt?
— Nei, vitanlega gerði ég það
ekki. En hann var að sniglast til
hennar Anny. Ég hefði átt að
geta mér þess til. Hvað heldurðu
Nicholas? Þarna hélt ég, að ég
væri búin að finna mér aðdá-
anda, óg svo er það ritstjóri Alls
bers! Þarna hefurðu ættarbölv-
unina, sem hefur hundelt mig
allt frá vöggunni!
Jæja, þetta fór nú vel, hvað
sem öðru leið. Ég sá Pam vera
þarna á höttunum. Ég lagði af
stað til hennar, en rétt í því sá
ég að mamma var að tala við
kven-slúðurdálkara, sem var að
vísu ekki Lettie Leroy, en álíka
illræmd. Það var nú fullbölvað,
en verra var hitt, að rétt hjá
þeim var Robinson og gretti sig
með mesta móti.
Ég gerði örvæntingarfulla til-
raun til að læðast burt, en
jnamma varð fyrri til og kallaði
til mín:
\
— Nikki, elskan, komdu c g
heilsaðu upp á hana Gloriu!
Gloria, það var blaðakvens-
an. Við Lukka gengum til
þeirra. Mamma sendi lögreglu-
stjóranum töfrandi bros.
— Nikki og Lukka, þetta er
þessi ágæti lögreglustjóri, sem
sá um þetta allt — allt... íyrir
hann Ronnie.
Ég gat ekki hert nægilega upp
hugann til að hitta Robinson.
Þess í stað sneri ég mér að
Ronnie. Hann var enn niður-
brotnari að sjá en nokkru sinni
áður. Það var eins og hann hefði
misst tólf konur að minnsta
kosti, sem hann hefði tilbeðið
allar, eins og guð sjálfan. En
Sylvia La Mann hinsvegar var
afskaplega falleg og þokkafuil
og brezk á svipinn með smyrla-
bros um allan munninn.
Gloria, sem var alltaf afskap-
lega vingjarnleg við alla. en
hafði einhverskonar röntgen-
augu, heilsaði okkur Lukku með
því áhugaleysi, sem við áttum
skilið. Síðan lagði hún höndina
á handlegg lögreglústjórans, rétt
til að sýna kunningsskap sinn
við réttvísina, og sneri sér síð-
an aftur að Ronnie.
— Góði Ronnie, okkur þykir
svo vænt um þig, öllum þessum
gömlu hakkamaskínum blaða-
mennskunnar, eins og þú veizt,
og auðvitað höfum við ekki
annað en samúð með þér, ems
og á stendur. En svo höfum við
hinsvegar alltaf ritstjórana okk
ar á hálsinum. Þú mátt ekki láta
þér finnast það ónærgætnislegt,
ROnnie, en fólkið heimtar þetta.
Hvað verður úr þessu? Ertu
búinn að ákveða það? Hver á
að leika Ninon de Lenclos?
Eitthvað fékk mig til að líta
á mömmu í þessu bili. f>að þarf
ekki að taka það fram, að hún
var jafn falleg, tvíræð og form-
leg og endranær. En bak við ró-
semisgrímuna gat ég greint hers
höfðingjasvipinn, þegar hann
ætlar að fara að gera áhlaup.
Ég fann alveg að svarið hlyti
að verða: Nú! Þetta var einmitt
rétta stundin til að opinbera það
fyrir heiminum,, að hún ætlaði
að sýna hollustu sína við minn-
ingu Normu í verkinu.
Og um leið óg ég áttaði mig
á þessu vissi ég, að nú stóð fyr-
ir dyrum kvalafyllsta stund ævi
minnar, af því að ég sá í snöggu
bragði, hvílík hræðileg skyssa
mér hafði orðið á að segja ekki
mömihu frá heimsókn / lögreglu-
stjórans. Hvað hafði hann sagt?
Jú: „Þetta um Ninon de Len-
clos fullvissaði mig um, að þetta
væri alltsaman eintóm vitleysa
og þvaður. Hugsa sér Anny
Rood þurfa að kála einhverjum
til að ná sér í hlutverk!“ En
kannski hafði Hans frændi plat-
að hann með þessari fölsku inn-
færslu í dagbókina? Kannski
hafði hann ekki tekið eftir
hundssporunum? En.........en . ...
guð minn góður, mamma, þú
ert að æða beint í gin Ijónsins.
Þú ætlar að ..... Ég hefði ekki
getað talað, þó ég hafi haft
eitthvað að segja. Mér var inn-
anbrjósts rétt eins og ég hefði
gleypt eina kássuna hennar
mömmu, í heilu líki.
— Jæja, sagði Gloria og hló
glettnislega. — Þú ætlar von-
andi ekki að segja mér, að þú
ætlir að bíta mig af, Ronnie
sæll?
Ég píndi mig til að líta á
Ronnie. Mér fannst bókstaflega
hann ætla að detta niður dauð-
ur, og að við þyrftum að kalla
á grafarmennina aftur til að
taka nýja gröf.
— Ja......stamaði hann. —
Ja.....
Það var þá, sem ég sá mömjnu
taka sig saman. Fórnfæringar-
svipurinn var að færast yfir
andlitið á henni, sami svipurinn,
sem hún hafði sett upp þegar
við sátum saman á rúminu.
— Mamma! stirndi ég upp úr
mér.
MÍMIR
ENSKUSKÓLI FYRIR BÖRN
Kennsla í hinum vinsæla enskuskóla barnanna hefst
4. okt. Börnin þurfa ekki að stunda heimalærdóm
með þessu námi. Þau hafa léttar myndabækur til að
styðjast við, en í tímunum kenna ENSKIR kenn-
arar og er aldrei annað mál talað en ENSKA.
Sérstakir tímar eru fyrir unglinga í gagnfræðaskól-
um. DANSKA verður kennd á svipaðan hátt og
enskan, svo og ÞÝZKA.
Innritun í sima 2-16-55 kl. 1—7 e.h.
MÁLASKÓLINN MÍMIR
Hafnarstræti 15.
VIÐ HÖFUM ÞÁ ÁNÆGJU
YÐUR NÝJA
Xisier
BEL AIR
100% .
<C^)URTE LLE
Sérstaklega framleitt fyrir
heklaðar peysur og kjóia.
★ Létt — Mjúkt
★ Fljót heklað
★ Teygist ekki
★ Auðvelt í þvotti
★ Mjög lit fagurt
★ Urval heklumynztra
i
og heklaðar prufur.
— FYRSTA SENDING KOMIN —
HRINGVER
Austurstræti 4. — Búðagerði 10.
AÐ KYNNA
GARNIÐ
Viijna
Nokkrar duglegar- stúlkur óskast ti! starfa í nið-
ursuðuverksmiðju okkar. — Mikil vinna. — Mötu-
neyti á staðnum. Upplýsingar hjá verkstjóranum.
Sláfurfélag Suðurlands
Skúlagötu 20. — Sími 11249.
t. d. Frercabel og Abyrrale.
LANCOML
PARIS.
Fást eingöngu hjá: Tízkuskóla Andreu,
Sápuhúsinu og Oculus — og Hafnarf jarð-
ar Apóteki.