Morgunblaðið - 04.05.1966, Blaðsíða 28

28
MORGUNBLAÐIÐ
Miðvikudagur 4. maí 19G6
SUZANNE EBEL:
ELTINGALEIKUR
Mér datt í hug, að Rod mundi
ekki þola þetta öllu lengur.
Hann mundi koma fxam undan
tjaldinu á óheppilegri stund, og
á skökkum forsendum. Rochei
væri vopnaður og gæti notað
mig fyrir skjöld.
Ég gekk út að glugganum. —
I>ér eruð í vafasamri aðstöðu,
hr. Rochel......sqgði ég og var
hin rólegasta.
— Hvernig þá það? sagði
Rochel, og var hinn öruggasti og
í bezta skapi. Hann skríkti.
Ég sneri baki að glugganum
og Rochel færði sig nær til þess
að sjá svipinn á andlitinu á mér.
Morgunsólin skein björt inn um
gluggann. Nú sneri Rochel baki
í tjaldið, sem huldi Rod. En
Rochel var enn of nærri til þess
að öruggt mætti telja.
— Þér hafið hitt okkur þrisv-
ar, sagði ég, — og alltaf hefur
okkur veitt betur.
— Þér gleymið, að þér eruð á
mínu valdi.
— John Firth var á yðar valdi
íyrir ekki svo löngu. Ég skyldi
ekki vera of öruggur enn, væri
ég í yðar sporum. Hafið þér
aldrei heyrt stríðstrumburnar í
Afríku? Þær fara að drynja. En
hættan hefst ekki fyrr en um
leið og þær hætta.
Rochel skildi ekki orð af því
sem ég var að segja. Hann leit
á mig eins og bjáni.
— Svona lætur í þeim, sagði
ég og tók að berja í rúðuna.
— Einn — tveir — þrír — einn
— tveir — þrír sagði hnúinn á
mér á glerinu. — Hlustið! sagði
ég. — Finnið þér það ekki? Vin-
ir mínir eru að koma. Þeir eru
að koma!
Ég herti barsmíðina og hávað-
inn færðist í aukana. Tjaldið
bak við Rochel gliðnaði í sund-
ur og Rod læddist að glugga-
bekknum. Mér tókst að haida
eftirtekt Rochels. Ég varð að
öskra, til þess að skera upp úr
hávaðanum, sem ég gerði. —
Þeir eru að koma — nú koma
þeir!
Ég stanzaði. Það varð þögn.
Rochel starði á mig.
En þá rauf Rod þögnina:
— Upp með hendurnar, Roc-
hel!
12. kafli.
Þetta var skrítin sjón. Rochel
snarsneri sér við og bókstaflega
slagaði. Hann náfölnaði og sem
snöggvast hélt ég að hann ætiaði
að Mða út af. En svo lyfti hann
hægt hægra handlegg og benti
með þumal og litla fingri á Rod.
Ég starði á hann með hryll-
ingi og forvitni.
— Nei, nei, ég er ekki djöf-
ullinn, sagði Rod, og ég hló.
Aldrei datt mér í hug, að ég
ætti eftir að sjá þetta merki
gefið í alvöru. Upp með hendurn
ar! endurtók hann og orðin
komu eins og svipusmellur.—
Leitaðu í vösunum hans, Virgi-
nia, ef lxann skyldi vera með
byssu.
Ég leitaði á Roohel, sem hafði
nú jafnað sig ofurMtið, en starði
eim á Rod, og svo þuklaði ég
betur á vösum hans og fann
loks litla skammbyssu.
— Þessa vil ég fá. Hún er
hlaðin.
— Fáðu mér hana.
— Ég rétti honum hana með
nokkurri tregðu. Þessi byssa var
varla annað en leikfang. Rod
tók úr henni skotin og stakk
henni í vasa sinn.
— Jæja, setjizt þér nú niður
hr. Rochel.
— Ég ætla að standa.
— Setjist þér.
Rochel leit á Rod eins og til
að mæla hann, en eftir andar-
tak sveiflaði hann hendi hátíð
lega og settist við borðið, Rod
tók byssuna sína og nokkur skot
upp úr bakpoka og lagði hana á
legúbekkinn. Svo settist hann
við borðið, andspænis Rochel.
Hvað kemur nú, hugsaði ég með
óþreyju. Hvers vegna höldum
við ekki áfram með þetta? Ég
vildi, að kafbátsmennirnir færu
að ganga á land, og taka húsið
með áhlaupi, og ljúka þessari
viðureign. Ég var alveg upp-
gefin, en jafnframt himinlifandi
— hálfhrædd en spennt.
En Rod sat bara kyrr andspæn
is Rochel, sem leit ekki undan
og lét sér hvergi bregða.
— Svo að þér eruð þá ekki
annað en einhvers konar dipió-
matískur heildsölu-melludólgur,
eða hvað? sagði Rod og röddin
lýsti áhuga.
— Ég held, að þegar þetta er
til lykta leitt, muni ég drepa
yður.
Rochel ókyrrðist í sætinu. —
En það væri bara tilgangslaust,
sagði hann og hækkaði ofúrlítið
röddina. — Þér getið ekki farið
að drepa mig með köldu blóði.
Öll þessi vandræði eru 'jálfum
yður að kenna. Þér fóruð að
iblanda yður í okkar málefni. Og
þér getið varla láð okkur þó að
við reyndum að gæta hagsmuna
okkar. Hann talaði hátíðlega og
röddin var móðguð, en hinsveg-
ar var eins og hann vildi gjarn-
an ræða málið.
Rod sagði rólega. — Þessari
stofnun ykkar hérna er nú lok-
ið. M.I.5 hefur náð { öll skjöl-
in ykkar.......og þeir handsama
líka þennan ágæta Monsieur
Philippe. Firth er sloppinn frá
ykkur, en hvað er um Prudence
Caxton?
— Ég veit ekkert um hana.
— O, látið þér ekki svona!
Ég horfði á þá eins og töfruð.
Það var eins og þeir hefðu setzt
niður að kappræðum. Kappræð-
ur þó, þó! Og á stað þar sem allt
var fullt af vopnum og bardagi
uppá líf og dauða yfirvofandi!
— Þið hafið gaman af að
drepa fólk. Hvernig drápuð þið
hana Prudence Caxton? Pínduð
þið hana áður en hún dó? Gerð-
uð þið hana brjálaða........eða
er hún kannski lifandi og brjál-
uð, einhversstaðar? Svarið þér
mér, eða ég drep yður á stund-
inni! Rod spennti upp skamm-
byssu, en snögglega sagði Roch-
el:
— Ég held, að það sé að líða
yifir mig.
Og hann fór eitthvað að fitla í
vestisvasa sínum.
Áður en Rod gat hindrað það,
hafði hann dregið upp ofurlítið
glas, líkast því, sem lyktarsölt
voru áður geymd í, og dregið
úr þvf tappann. Snöggvast datt
mér 1 hug eitur. En Rochel
drakk það ekki, heldur fikraði
hann því til og frá undir nefinu
á sér. Rod horfði á hann með
hálflokuðum augum. Allt í einu
reiddi Rochel upp höndina og
þeytti innihaldi glassins beint
framan í Rod.
□---------------------------n
37
n---------------------------n
Ég sá Rod hnipra sig niður og
Rochel stökkva á fætur og þjóta
að rifflinum, sem Rod hafði skil
ið eftir upp við vegginn. Rod
þaut á hann og fleygði honum á
gólfið, en ég greip riffilinn og
hélt honum fyrir framan mig.
Rod komst fyrr á fætur en
Rochel og stökk á bakið á hon-
um og sló hann fast undir kverk
ina með handarjaðrinum. Roch-
el lá grafkyrr.
— Þetta var óvarlega gert af
mér, sagði Rod.
— Hvað gerði hann? sagði ég
og náði varla andanum. Þetta
gekk svo fljótt fyrir sig.
— Hann fleygði lyktarsalti
framan í mig. Ammóníaki. En
það er skrítið, að ég finn enga
lykt af því, en það brennir eins
og fjandinn sjálfur.
Það var hárauður blettur á
kinninni á honum, þar sem dropi
af vökvanum hafði snert hörund
ið, og Rod neri blettinn með
fingrinum og þefaði af honum.
Hann snerti varlega vökvann
með tungubroddinum og gretti
sig. — Þetta er sýra.
En ég var að horfa á gólfá-
breiðuna, þar sem glasið hafði
dottið niður. Þar var stórt bruna
gat.
— Þetta er vitríól.
Rochel hafði raknað við og
var nú að skrlða á fjórum fót-
um áleiðis til dyranna. Rod sló
hann niður aftur, en Rochel
æpti upp yfir sig og stökk á fæt-
ur og hljóp í kring um borðið
og Rod á eftir honum. Þetta
hefði getað verið skrípaleikur,
ef ekki hefði verið brunagatið á
ábreiðunni og rauði bletturinn
á kinninni á Rod.
Rochel þaut fram að dyrunum.
En Rod varð fyrri til. Hann
náði í lykilinn og aflæsti, um
leið og hann öskraði: — Við
skulum berjast.
Rochel sneri sér snöggt við og
sparkaði í magann á Rod, svo
að hann lá. Nú skreið Rochel
ofan á hann og neytti þunga
síns, eins og hann mátti.
Mennirnir voru þarna í einni
áflogabendu. Ég var dauðhrædd
og vissi ekki hvað ég gerði. Ég
hafði riffilinn. Hvernig gat ég
notað hann? Þeir voru þarna
samanflæktir, eins og einn mað-
ur. Ég þorði ekki að skjóta.
En þegar þeir kútveltust
þarna, stynjandi, heyrði ég fóta-
tak úti fyrir og flýtti mér að
keyra stól, sem þarna var, undir
hurðarlásinn, rétt í því bili sem
einhver kastaði sér á hurðina
utan frá. Hurðin stóðst þetta, rétt
í bili. Ég greip merkjabyssuna,
stakk rauðmerktu skoti í hana
og hljóp út að glugganum. Hann
vildi ekki opnast. Ég mölvaði
rúðuna með skeftinu á byssunni
og skaut svo út í loftið.
Kúlan þaut á loft og sprakk
og rauðar stjörnur sáust á lofti.
Það var strax svarað utan af
sjónum. Kafbáturinn kom alveg
upp, rétt fyrir framan glugg-
ann, eins og sæskrímsli, sem
kemur upp á yfirborðið. Vatnið
streymdi af honum, svo opnuð-
ust lúgur og menn stóðu uppi á
þilfarinu. Ég hlóð byssuna aft-
ur.
Rod kunni einhver judotök og
notaði þau nú, og tókst von bráð
ar að láta þunga skrokkinn á
Rochel taka eitt meiri háttar
heljarstökk og síðan lenti hann
kylliflatur á gólfinu, fyrir aftan
hann.
Þá heyrðist hvinur og síðan
brak og brestir, og ég starði út
um gluggann og æpti: — Þeir
hafa skotið niður Vatnsturninn!
og hann sprakk um leið og mik-
il vatnsgusa steig í loft upp.
Ég hafði heyrt mörg óp og ösk
ur úti fyrir, en eftir að skotið
kom frá kafbátnum, varð dauða
þögn. Þá kallaði einhver á
Rochel.
Hann ætlaði að fara að svara
og brölta á fætur, ataður í blóði
með hárið hangandi niður yfir
andlitið og blóðuga bletti á kinn
unum, þegar Rod gaf honum
dómadags högg undir hökuna.
Þá hneig hann niður við vegg-
inn og lá grafkyrr.
— Guði sé lof! sagði ég og var
skjálfrödduð. Þetta hafði verið
ógurlegt högg hjá Rod. Og and-
litið á honum var eitthvað svo
ikrítið að ég ætlaði varla að
þekkja það. Það var grátt og
augun hálflokuð.
Hann hljóp eitt skref til mín,
greip mig og dró mig að veggn-
um rétt við dyrnar.
— Vertu til'búin með riffilinn!
Þá kom bylmingshögg í eina
plötima í hurðinni, en í sama
bili dundi skothríð frá bryggj-
unni hinumegin á eynni.
Rod tók handsprengju upp r
bakpokanum og dró út pinnann.
Efsti hlutinn á hurðinni brotn
aði nú fyrir höggunum utan frá,
en í sama bili, sem hurðin klofn
aði, kastaði Rod sprengjunni á
mennina, sem úti fyrir voru. Við
lágum kylliflöt þessar sekúnd-
ur — sem voru eins og eilífð —
þangað til sprengingin varð.
Hún var ekki nema sex fet frá
okkur, en um leið og hún sprakk
hljóp Rod á fætur, opnaði
brotnu hurðina, dró mig með sér
og hleypti af nokkrum skotum
út í loftið, áður en við stukkum
út í rjúkandi róstirnar við stiga
gatið.
Meðan við vorum að haupa
niður aðalstigann, heyrðist enn
skot frá kafbátnum, og yfir hús-
ið, svo heyrðist margraddað ösk
ur, og við þutum út yfir leifarn-
ar af útihurðinni, og hrúgu aí
glerbrotum.
Úti í snjónum voru Steve og
nokkrir menn með honum að
umkringja fangana. Þetta var
skrítinn hópur. Þarna voru
menn í sjómannapeysum, menn
í svörtum borgarafötum. menn
í einkennisbúningi. Steve kom
þjótandi til okkar og skolleita
hárið stóð í allar áttir.
Hann leit á mig, en með eng-
um ánægjusvip. — Ertu í lagi?
var allt sem hann gat sagt.
— Já mér Mður prýðilega. Ég
brosti kjánalega.
— Mmm!
Hann leit á Rod, svo á mig aft-
ur en sneri svo aftur til mann-
anna sem voru að reyna að
botna eitthvað í þessum fanga-
hóp, sem var af mörgum þjóðern
um, spænska fangavörðinn
minn, nokkra menn frá Kyle,
stóra skipstjórann og marga
aðra, sem ég kannaðist ekkert
við.
Rod sagði ekkert. Hann fór
úr þykku peysunni sinni og dró
hana yfir höfuðið á mér — og
hún var hlý. Svo sagði hann
bara:
— t>ár «r Alllaf V*1*
ADVOKAT
VlMH AIt . SMÁV
Advokat vindill: Þessi vindill er
þægilega oddmjór; þó hann hafi öll
bragðeinkenni góðs vindils, er hann
ekki of sterkur. Lengd: 112 mm.
Advokat smávindili: Gæðin hafa
gert Advokat einn útbreiddasta smá-
vindil Danmerkur. Lengd: 95 mm.
SKANDINAVISK
TOBAKSKOMPAGNI
Leverandor til Det kongelige danske Hof