Morgunblaðið - 09.08.1972, Síða 23

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 9. ÁGÚST 1972
23

Hann vinnuir fósrtu nforeldrum sín
■uim allit tíl trvituigsaldurs, en þá
fliyzt hanm til Reykijavíkur. Hann
heM ur áfraim s jómennsku nni
næstu ániin, á sttoútutm, toguiruim
og vélbáituim. Var hatnm siðast á
VéUlbáitmuím Regin, er hann átti
hiluta í. ÍÞann bát ikieyptu þeiir
félaigair í Nonagi og sóttu hann
þanigað. Var Helgi þar vélstjóri
og Síðan næstu árin, fyrst í póst-
iffluitniniguim fyinir Austurlandi,
en ssíða®t á fisikveiðuim. En um
1918 hættir Helgi sjómennsku,
sieflur sii'nn hlut í véiitoátnum Reig-
in og næðgt til Vélsimiiðju
Kristjáns Gislaisionar i Reykja-
Vík.
Þar kynntisit Hel’gi hinum
kuinna toaináttumanni í verkalýðs
hineyfinigunn.i, FiLipu.si Ámunda-
sytni, er þar vair vélamiður.
FiWpus er niú 95 ána gamalil, en
þó em og ved minnugur á gamla
itiímann. Hann sagði mér að aitt't-
af hefði farið vel á með beim
Helga. Þeir hefðu unnið saman
að vlðgerð véla og uppsetninigu
þeinra. Og svo -saigði hann: „Við
Heiigii unnuim mifcið sacnain og
með honiuim vair gott að vimna,
þvi hann var svo samviruiuþýð-
ur, og vandvinkur var hann. Æg
hafði numið til stanfsiras og
hafði réttindin, en hamn hafði
það aiftur fnatm yfir rniig, að
hann var vel heima í meðiferð
véla. Þamniig vonum við hvor öðr
um stoð í 'starfi." Heligi hlaut
svo néttindi siem vélviotki fyrir
þann námsáranigur, er hamn
hafðii náð í hinu vertklega námi
undir stjórn Fillipusar Ámunda-
sonair.
Konu siinni, Jórunni M. Einars
dótbur taynntisit Helig.i í Reykja-
Vík og giengu þau í hjónaband
2. deisiembar 1917. Þau bjuggu
fýrstu 5—6 árin að Skóliavörðu-
stáig 15, en fluttust þá í ibúð að
Bergstaðastræti 17, er þau höfðu
fest kaup á, og þair bjuigigu þau
tdl 1931, að þau um vorið ffluttusf
suður í Leiru. Þar höfðu þau
taeypt jörðina Hrúðumes. 1
Hrúðuirnesi bjuiggu þau tii árs-
ins 1936, að þau fiuittust til Kefla
vfflkur. Þar höfðu hjóndn bygigt
sér snotubt húis að Heiðairveigi
17 og áttu þair siðain faMiegt og
aðlaðandi heimili, sem bair vitni
smekkvisi þeiirra hjóna og snyrti
mennsttau.
JafnhMða búskapnum I
Hrúðumesi stundaði Helgi
átfram starf sitt i iðninmi.
Fyirst hjá Véllsmiðju Magnúsair
Björniseonar og síðan hjiá Drátt-
arbraut Kéflavítaur, og þair varð
h'anis sitanfsvettvaniguir, þar til
hamn haatiti störfum árið 1961
vegna veitainda toonu sinnar.
Eins og fnam heflur komið,
maut Hefflgi enigrair sfcólagöng.A á
uippvaxtairáruim sírnum, og heíur
hann sennilega eimnig að mes'tu
fairið á mffls við félagsiíf þeirira
tlima. Hefflgi vair þó í eðli siinu
fél’agsiliyndur maður og stéttvís.
Það sýndi hamin í störfum fyrír
Félag jámiðnaðarmanna í
ReykjavSk, em þair var hann gjald
keiri 2—3 síðustu ánin, sem hann
átti heima í Reykjavík og fékk
þaæ 'Joflsverðan vitnisburð fyrir
störf sín.
Þá var HeLgi einn af aða 1-
Jwatamönnum að stofnun Jám-
og trésmiðafélags Keiflavítour og
var í stjóm þess. Var fétagið
siboftnað 20. desiomber 1942 aif
sitarfsmöninuim hjá Dráttaibraiu t
Keflavikur. Árið 1947 er starfs-
sviði féJatgsins breytt og félags-
svæði þeisjs fært út og nær nú
einniig yflir Njamðvítaur, og til
saimræimis við þessar breytingar
er nafni félagsiins breytt í Iðn-
sveiniafétag Ketflaivitour. Heilgi
vann öttuHega að þessari breyt-
ingu og varð hann fyrsti for-
maður þess. Síðan var hann
lengi í stjóm félagsins, og þá
oftast gjaldkeri.
Þau hjónin Jórunn ag Helgi
eiignuðuist 2 isymi, Einar og
Kristj’án, þeir eru báðir látmir.
En kjörsonur þeáirira, Magnús
Þór er nú varttcstjóri hjá K sfla-
vSkurbæ. Hamn var tékinn í fóst
ur aif ’þeim 6 mánaða igama!ll í
byr jun árs 1919.
Á miðuim aldri þeirra hjóna,
þegar aillt vóirtisit bjart framiund-
am, drenigiirmiir þaflr ungiir og
hraustir, þá dregur snögglega
ský fyirir sólu. Eisnar er kaLLað-
ur burbu. Hamn ifónst af slysiför-
um 26. nóv. 1935, á 16. aldursári.
Hér var manmsefni mLkið. Hæfd-
ieiteair miiitalir til náms og þrosfka,
samifara kærleiitasrítaum huiga.
Aftuir taniúði sorgin dyra 11 ánum
sliðar, ©r Krisit|ján sonur þeirra
féll fná með sviptagum hætti.
Hann vair eimniig manm®efni hið
mesta, rúmlega bvítugur að aldri.
Hafðli Lokið prófi frá Samvinmu-
skólanum með góðum árangri og
var að hefja störf sam deildar-
sbjóri hjá Kaupféttagi Suðurnesja
í Keiflaiviílk. •— Þebta voru diimm-
ar sbundir og þyngra Afail ást-
nitouim foreldrum en orð fá lýst.
Árin liðu og enn steðjuðu erfið
leikair að. Heilsa Jóruirinar bi’laði
ag 8. júltt 1961 veilkibi'st hún alvar-
lega. Húrn lamaðist aiivag hægra
roagin. Ðftir það Lá hún rúmföst
og oftast mjög þjáð í nær 6 ár.
Oft lá húm í sjúfcriahúsuim, en oft
ast heima. Á þessum erfiða sijúk
dómsbima Jórumnar reyndi mjög
á fónnifýsi og þrautseigju eigirn-
mannsins, sem þá alidreí brást.
Þó var heilsa Hellga mjög tefcin
að bila og 9á hainn um ttma í
sjútaraihúisi mjög þungt halldinn.
í þesisum enfiðleiíkum þeirra
hjóna nubu þau dyggilegrar hjálp
aæ Magnúsar sonar þeirra og þá
sémSbaítallega taoniu hans KrisitSnar
Magmiúsdótbur, sam sýndi þar fá
dæma fómfýsi.
Vegna þessara erfiðu stunda,
sem hér hefur verið skýrt frá í
Mfi Helga, mætti ætla, að hann
helfði verið imæðumaður, og þoð
var hamn óneitantega, séð frá þvi
sjóniarlhorni, sem við ftest skoð-
Framh. á bls. 19
Magnús Oddsson
— Minning
Vinur minn Magnús Oddsson,
fv. símaverkstjóri og símstjóri
á Eyrarbátaka, síðar fulltrúi hjá
slimtæknideild Pósts- og síma í
Reykjavík, andaðist aðfaranótt
2. þ.m., rösklega áttræður að
aldri. Þar er genginn góður og
gegn maður.
Magnús Oddsson var fæddur
16. júní 1892, sonur Odds Odds-
sonar gullsmiðs og símstjóra á
Eyrarbakka og konu haris Helgu
Magnúsdóttur.
Þegar siminn var lagður
til Eyrarbakka árið 1910 var
Oddur ráðinn símstjóri og
gegndi hann því starfi til dauða
dags 1927. Magnús tók við
rekstri símans á Eyrarbakka, að
föður sínum látnum. Jafnframt
annaðist hann simaverkstjórn á
sumrum, sem hann hafði gert
allt frá árinu. 1922.
Magnús hafði numið gull-
smíðaiðn hjá föður sínum, hann
stundaði þá iðn aldrei að ráði,
helzt sem ígripa- og tómstunda-
vinnu. Á veturna, þegar síma-
vinna var stopul, stundaði
Magnús sjósókn og bifreiðaakst-
ur. Á þeim árum voru bifreið-
ar fáar á landinu og ófullkomn-
ar. Magnús var með þeim fyrstu
sem fengu ökuskírteini á Islandi.
Magnús byrjaði ungur að ár-
um i símavinnu. Hann réðst ár-
ið 1910 til C. Björnæs síma-
vertostjóra, sem var norskur að
uppruna. C. Björnæs kom til Is-
lands vorið 1906 ásamt úrvals-
liðl norskra símlagningarmanna
undir yfirstjórn O. Forberg
verkfræðings. íslenzk stjóm-
völd höfðu samið við O. For-
berg um að leggja símalínu frá
Seyðisfirði til Reykjavíkur
á einu sumri. Það tókst og var
verkinu lokið í september 1906,
frá þeim tíma er taiið að Lands-
sími Islands taki til starfa. ís-
lenzk stjórnvöld réðu O. For-
berg landssámas-tjóra 1906
og gegndi hann embættinu til
dauðadags 1927. Nokkrir af
norsku símamönnunurn réðust í
þjónuistu símans og var
einn þeirra C. Björnæs
símaverkstjóri. Undir stjórn
þessara tveggja kröfuhörðu og
duglegu yfirmanna, á fyrstu ár-
um símans á Islandi, kynntist
Magnús góðri verkstjórn
og vinnuhagræðingu. Það var
harður en góður skóli.
Magnús Oddsson var þrek-
rnenni hið mesta, fylginn sér og
stjórnsamur. Ungum að árum
voru honum falin mannaforráð.
Fyrst var hann flokksstjóri hjá
C. Björnæs, en árið 1922 var
hann útnefndúr símaverkstjóri.
Starfi símavertastjóra og sím-
stjóra á Eyrarbataka gegndi
Magnús til ársins 1947, að hann
fluttist búferlum til Reykjavikur
og var skipaður fulltrúi hjá
slmtæknideild Pósts og síma.
Magnús var orðlagður fyr-
ir dugnað og var afkastamikill
verkstjóri enda hafði hann jafn
an úrvals mönnum á að skipa.
Hann hafði gott lag á að stjórna
mönnum og hvatti þá til starfa.
Ég kynntist Magnúsi fyrst
1947, er hann tók við starfi full-
trúa hjá simatæknideild. Hann
vanon einkum að áætlanagerð og
kortlagningu nýrra símalína, með
það fyrir augum að tengja hvert
sveitabýli við símakerfi lands-
ins. Við unnum andspænis hvor
öðrum á sömu skrifstofu í 11 ár.
Þótt að ég ynni að öðrum verk-
efnum, kynntist ég störfum
Magnúsar og dáðist að vinnuaf-
köstum hans.
ALþingi veitti árlega á fjárlög
um ákveðna upphæð til sveita-
símanna. Umfram ' þá upp-
hæð mátti ekki vinna á fjárlaga-
árinu. Alþingismenn áttu oft er-
indi við Magnús til að fá upp-
lýsingar um kostnað við sírna-
lögn í ýmsa hreppa eða einstök
sveitabýli, með það fyrir augum
að hafa áhrií á fjárveitinganefnd
um að áJkveðnum lögnum yrði
hraðað, eða afla autaafjárveiting
ar til framkvæmdanna. Magnús
hafði oftast á takteinum ná-
kvæma áætlun, sem hann
að sjáLfsögðu lét i té. Væri ósk-
að upplýsinga um símalögn, sem
áætlun hafði ekki verið lokið
við, brást Magnús stajótt við til
að leysa vanda viðkomandi að-
ila. Þá gat vinnudagurinn orðið
æði langur hjá honum. Auk
þessa hafði Magnús yfirstjóm
þeirra símaverkstjóra, sem unnu
við nýlagnir og viðgerðir á loft-
línum víðs vegar um landið.
Magnúsi Oddssyni auðnaðist
að vinna undir stjórn allra
æðstu yfirmanna Landssímans
frá stofnun hans 1906. Af afspurn
er mér kunnugt um, að tveir þeir
fyrstu, O. Forberg og Gísli Ól-
afsson, mátu störf Magnúsar að
verðleikum. Persónulega veit ég
að Guðmundur J. Hlíðdal og
Gunnlaugur Briem, f.v. póst- og
símamálastjórar höfðu mikið álit
á Magnúsi fyrir störf hans í
þágu símans. Þessir f jórmenning
ar eru allir látnir. Þeirra verð-
ur minnzt i sögu simamála á Is-
landi. Núverandi póst- og síma-
málastjóri, Jón A. Skúlason, var
yfirmaður Ma-gnúsar i síma-
tæknideildinni og veit ég að Jón
mat Magnús mikils og bar mjög
mikið traust til hans í starfi.
Að einu verkefni unnum við
Magnús sameiginlega uim 12 ára
skeið. Þegar Ólafur heitinn
Kvaran lét af störfum sem rit-
stjóri símaskrárinnar 1950, að
eigin ósk, var okkur
Magnúsi falið verkið. Við unn-
um saman að því þar til Magnús
lét af störfum vegna aldurs. Það
var ánægjulegt að vinna með
Magnúsi að þessu verki. Hann
var samvinnuþýður, vandvirkur
og hafði góða rithönd. Magnús
var þaul’kunnugur í öllum sýsl-
um og hreppum landsins. Enda
hafði hann ferðazt um byggðir
og öræfi um áraraðir. Einnig las
Magnús mikið um sögu lands og
þjóðar, og kunni góð skil á bú-
jörðum og ábúendum ýmissa
jarða 1 marga ættliði. Þessi fróð
leikur Magnúsar naut sín oft
vel i undirbúningi að útgásfu
símaskrárinnar.
Mesta gæfuspior Magnúsar var
21. ágúst 1937, er hann kvæntist
t
Systir mín,
Ingibjörg Kristín
Jóhannesdóttir
frá BreUkuholti,
andaðiist I Englandi 1. ágúst
sl.
Fyrir hönd vandamamna,
Kristrún Jóhannesdóttlr.
unnustu sinni Guðnýju Sig-
mundsdóttur, sem þá starfaði á
skrifstofu ritsímastjórans í
Reykjavík. Hjónaband þeirra
var mjög farsælt. Þau tóku
mikið tillit hvort til annars og
studdu hvort annað í blíðu oig
stríðu. Þau eignuðust eina dótt-
ur barna, Ólöfu, sem lauk
B.A. prófi í ensku við Háskóla
íslands vorið 1963. Sama ár gift-
ist Ólöf ensfcum efnaverkfræð-
ingi, Frank Robson, og eiga þau
einn son barna, sem ber nafn
móðurafans. Dóttursonurinn var
augasteinn Magnúsar. Magnús
og Guðný ferðuðust nokkrum
sinnum til Englands til að heim-
sækja einkadótturina, tengdason
inn og Magnús yngra, og
dvöldu þá hjá þeim á þeirra
glæsilega heimili skammt fyrir
utan London.
Magnús Oddsson hafði yndi af
ferðalögum. Hann var fyrir
skömrnu á ferðalagi norður í
Skagafirði ásamt allri fjölskyld-
unni, en Ólöf og fjöl-
skylda dveljast hér í orlofi um
þessar mundir. Hann hafði orð
á því hve ánægjulegt það hefði
verið að ferðast með þeim um
eitt fegursta hérað landsins.
Að kvöldi 1. ágúst, s.l. var öll
fjölskyldan saman komin á heim
ili Magnúsar og Guðnýjar, að
Marargötu 3 hér i borg. Magnús
var þreyttur en kvartaði ekki.
Er leið á kvöldið þyngdi Magn-
úsi og var læknir tilkvaddur.
Hann var fluttur á sjúkrahús þá
um kvöldið. Um miðnætti kvaddi
hann eiginkonu og einkadóttur,
og hann fullvissaði dótturina
um, að næsta dag yrði sól og
gott veður, en ungu hjónin
höfðu ákveðið að ferðast vestur
á SnæfelLsnes næsta dag
og hvatti Magnús þau til
fararinnar.
Að morgni næsta dags,
2. ágúst, s.l., í sól og sumarbliðu,
barst fregnin um lát Magnúsar
Oddssonar. Hann, sem hafði
ánægju af ferðalöguim, fór í ferð
ina til austursins eilífa í feg-
ursta veðri. Þar sem eilíf birta
lýsir honum leiðina að fullkomn
ara lífi i æðri veröld.
Ljós minning lifir um mætan
mann.
Kæra Guðný, að ykkur er
kveðinn sár harmur, sem endur-
minningar um góðan eiginmann,
föður, tengdaföður og afa, milda.
Við hjónin vottum ytakur öll-
um okkar dýpstu og innilegustu
samúð.
Hafsteinn Þorsteinsson.
Svipmikill og sviphreinn Is-
lendingur af þeirri kynslóð,
sem nú er smárn saman að hverfa
oktaur sjónum, hefur haldið á
braut héðan í þau lönd, sem
etókert otakar þekkir.
Magnús Oddsson var af þeirri
teynslóð, sem hafði séð Island
skipta um svip og taka stórstíg-
ari framförum en aðrar kynslóð-
ir hafði nokkru sinni órað fyr-
ir, og hann hafði lagt sitt af
mörkum, til að svo mætti verða.
Hann var traustur maður, sem í
allri sinni framkomu og fasi bar
merfci þess fólks, sem átti þá
sjálfsvirðingu, að það gerði
harðar kröfur til sjál'fs sín og
mátti í engu vamm sitt vita.
Við áttum þvi láni að fagna
að kynnast Magnúsi og
Guðnýju, komu hans, er
þau fluttust í húsið að Marargötu
3, og við þökkum þau kynni og
þær minningar allar, sem við eig
um um samskipti við þau hjón
og fjölskyldu þeirra.
Magnús var gamall maður með
fastmótaðar, en heilbrigðar
skoðanir, byggðar á margra ára
reynslu, er við kynntumst hon-
um. Við gleymdum þó árunum,
sem hann hafði að baki umfram
okkur, jafnvel þegar hann beitti
frásagnargáfu sinni og góðlát-
legri kimni um löngu liðna tima,
svo sem fyrstu póstferðir með
bíl austur yfir Fjall, en þær ann
aðist hann, og lagningu simalina
um landið við hin erfiðustu skil
yrði og með tækjakosti, sem nú
þætti frumstæður. Hann var haf
sjór af fróðleik um land og lýð.
Hann var glæsilegur, göfug-
menni; hann var gott að þekkja.
Magnús var höfðingi, jafnt í
sjón sem i raun. Að þurfa á að-
stoð annarra að halda, hefði ver-
ið honum lítt að skapi. Hann
hafði verið hraustur maður alla
ævina, og lengi þurfti hann ekki
að liggja sjúkur. Síðustu dag-
ana, sem hann lifði, auðnaðist
honum að ferðast viðs vegar um
landið með sínum nánustu, en
Magnús var ferðaglaður maður.
Megi hann njóta þess eiginleika
á þeirri ferð, sem hann nú hef-
ur hafið.
Sambýlisfólk.
t
Sonur minn,
SMÁRI egilsson,
er lézt af slysförum 2. júlí, verður jarðsunginn frá Fossvogs-
kirkju föstudaginn 11. ágúst kl. 1.30.
Fyrir mína hönd og annarra aðstandenda.
Sigríður Jónsdóttir,
_______________ Brautarholti 22.
t
Eiginkona mín,
GUÐRÚN LILJA ÞJÓÐBJÖRNSDÓTTIR,
Efra-Seli, Landsveit,
verður jarðsungin frá Skarðskirkju á Landi laugardaginn 12.
ágúst kl 2.
Bílferð verður frá Umferðarmiðstöðinni kl. 10.30.
Fyrir mína hönd og annarra vandamanna.
Bjöm Bjamason.