Morgunblaðið - 02.04.1977, Side 36

36
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 2. APRlL 1977
M0R#dN-M\
KAFr/NJ \ r
(í) mTí'
o 0 ?2__
&í
1/ JLltíÍ
GRANI göslari
125
Viltu tattóvera hérna á
hann : Framhlið;
nl,li.,' II i' . -
\ | I tl I M < * ✓‘J
MOVLE- ^
Guð sé oss næstur — ertu bilaður maður!
Apakettir eru það, halda að við
gleypum þetta!
I> jónustan tæp-
ast nógu góð
BRIDGE
Umsjón: Páll Bergsson
Sé litið á allar hendurnar i spili
dagsins, virðast þrjú grönd spiluð
i suður verið auðveldur samn-
ingur. En varnarspilararnir voru
klókir og gerðu það sem þeir gátu.
Suður gefur, allir utan hættu.
Norður
S. G72
H. Á86
T. ÁK1093
L. K9
Vestur Austur
S. K986 S. 43
H. D42 H. 6975
T. G4 T. D872
L. 7653 L. ÁDIO
Suður
S. ÁD105
H. K103
T. 65
L. G842
Suður hafði sagt spaðalit sinn
og þess vegna spilaði vestur út
laufsjöu en hann og félagi hans
notuðu þá ágætu reglu að spila út
hæsta með eingöngu lág spil i
litnum.
Spilarinn lét lágt frá blindum
og austur tók með drottningu.
Austur sá, að laufsjöið var ekki
fjórða hæsta og hlaut því að vera
hæsta spil vesturs i litnum. Þess
vegna gat ekki verið rétt að spila
aftur laufi. Og ekki var spaðinn
líklegri til árangurs úr því suður
hafði sagt þann lit. Ennfremir var
ljóst að spilarinn gat náð sér I
fjóra slagi á tígullitinn og vörnin
þurfti þvi að ná slögum sínum
strax.
Það var því hjartaliturinn, sem
varð að gefa slagi varnarinnar. Og
austur fann eina spilið, sem gerði
sagnhafa erfitt fyrir. Hann spilaði
hjartaníu. Suður lét tíuna og
drottningin kostaði ásinn. Nú
spilaði suður laufkóng og aftur
var austur í vanda. Taki hann á
ásinn vinnur suður spilið auðveld-
lega, hann fær þrjá slagi á spaða
og tvo á hven hinna litanna. Og
ekki getur austur spilað aftur
hjarta þvi þá fær suður á áttu
blinds.
Hann gaf því laufkónginn. Nú
spilaði suður lágum spaða frá
blindum og tók á ásinn. Hann
mátti ekki svfna því þá nær
vörnin að fría hjartað of snemma.
Siðan fékk austur á laufásinn og
nú var spilið í höfn. Austur gat
ekki spilað hjarta frekar en síð-
ast, spilaði því tígli og suður hafði
tíma til að ná spaðaslögunum,
sem voru nauðsynlegir.
Borgari skrifar:
„Strætisvagnar Reykjavikur
veita að mínu mati ekki þá
þjónustu sem þeim ber að gera
við borgarbúa. Hvar i heiminum
skyldi það t.d. þekkjast þegar
vagn kemur á biðstöð að vagn-
stjórinn hlaupi út og loki vagnin-
um, þótt margt fólk bíði eftir að
komast inn. Þetta er svo til alls
staðar. Þó tekur út yfir eins og
sést stundum á leið 2 að vagninn
er ekki á sinum stað, heldur við
kaffivagninn og vagnstjórinn inni
að drekka kaffi eða spila á Rauða
koss kassann. Það væri fróðlegt
að fá upplýst hvort þetta á að vera
svona og jafnframt hvort fleiri
vagna vanti, því stundum á mesta
annatíma dagsins má sjá 15—20
vagna á stæðinu við Kirkjusand.
Einnig langar mig að spyrja hvort
ekki væri heppilegra að nota
minni vagn á Njálsgötu-leiðinni
þar sem sjaldan eru fleiri en 5—6
hræður í hverri ferð. En varðandi
vagnstjórana er það að segja að
mér finnst þeim vorkunnarlaust
að vera i vagninum þá 6 tima sem
þeir eru á vakt.
% Föstumessur
Borgarinn heldur áfram:
„Nú liður að páskum og enn
hefur engin föstumessa verið
haldin í Háteigskirkju frekar en
fyrri ár, en messur eru þar m.a.
kl. 17 á daginn. Ég fór i eina slíka
um daginn og voru um 10 drengir
við þá athöfn, sem var aðallega
söngur kórsins, sem var mjög
góður eins og alltaf. Eg skil ekki
þá ráðstöfun prestanna að geta
ekki haft messurnar kl. 11 eða 12,
því þegar veðrið er gott þá fer
fólk út i náttúruna á eftirmiðdög-
um. Annar prestanna hefur
altarisgöngu við hverja guðs-
þjónustu, eins og á hátiðum og
það finnst mér of oft. Þá er það
dálitið leiðinlegt þegar fólk fer til
altaris i gallabuxum og kannski
óhreinum úlpum — getur ekki
meðhjálpari bent fólki á að þetta
eigi tæpast við?
Borgari.“
Hér eru margar spurningar
bornar fram og um ólík efni og er
viðkomandi aðilum gefinn kostur
á að svara ef þeir sjá ástæðu til.
Varðandi strætisvagnana er það
kannski erfitt að skylda vagn-
stjóra til að sitja i vagninum aila
þá 6 tíma sem vaktin stendur yfir,
hann getur þurft að bregða sér
inn i hús í margvíslegum erinda-
gjörðum, og vill ekki eiga á hættu
að menn svindli á fargjöldum. En
til eru kannski frekari svör.
Um messurnar í Háteigskirkju
getur Velvakandi litið svarað, en
hann man ekki betur en að oft
hafi þar verið auglýstar messur á
sunnudagsmorgnum, en ekki ein-
göngu á eftirmiðdögum.
ROSIR - KOSSAR - 0G DAUÐI
71
flestir segjast hafa gert. ÉG
SVAF. ftg hafði verið á fartinni
I marga kiukkutfma. Og þegar
klukkan var hálfþrjú og ég var
á ieiðinni heim frá tviburafæð-
ingunni dottaði ég við stýrið.
ftg varð hræddur og ákvað að
betra væri að nema staðar og fá
sér lúr... Það má segja að það
hafi veri kjánalegt af mér að
segja þessa sprungusögu mina,
en þegar Fanny hríngdi klukk-
an fimm um morguninn lá ein-
hvern veginn við borð að ég
skammaðist min fyrtr að hafa
verið þreyttur — og vera það
enn — og þá sagði ég þessa
hvitu lygi eiginlega alveg
ósjálfrátt. Og hvað snerti lög-
regluna fannst mér það engu
máli skipta hvort ég hefði setið
f bllnum mfnum eða iegið und-
ir honum að skipta um dekk...
Umburðarlyndi Christers
hafði fyrir löngu kennt honum
að taka létt á yfirsjónum ann-
arra og þvf sagði hann nú —
ögn þurrlega að vfsu:
— Ef það væri bara morðing-
inn sem skrökvaði i morðmáli
eins og þessu myndi starfið fyr-
ir lögregluna verða fjarska
meðfærilegt. Hann sneri sér að
Helene sem eftir að hafa lokið
skriftum sfnum hafði starað út
um gluggann og var næstum
grá f andliti.
— ftg held að þið hafið nú
sagt sannleikann bæði tvö og ég
er ykkur þakklátur fyrir að
gera það. Ég hef fengið
skýríngu á sumu sem áður hef-
ur valdið mér heilabrotum, til
dæmis hinum taugaveiklunar-
legu viðbrögðum Helene þegar
nafn Jans Axels bar á góma...
og einnig þegar dauðinn hefur
verið nefndur. Og ég fæ ekki
séð að þessi saga hafi nokkur
tengsl við morðið á Frederik
Malmer. Það getur að minnsta
kosti varla verið að hann hafi
fengið þessar upplýsingar á
sunnudagskvöldið, hann hefði
ekki breytt erfðaskrá sinni að
þeim fengnum að hann hefði
látið Helene fá margar milljón-
ir og Björn Udgren sömuleiðis.
En það eru samt sem áður
nokkrar spurningar sem mig
langar að leggja fyrir þig,
Helene, ef þér væri sama... Sú
fyrsta: Hittir þú nokkurn tfma
Gertrud?
Helene virtist undrast spurn-
inguna.
— Nei, aldrei. Ég kom ekki
til Rauðhóla fyrr en löngu eftir
að hún hvarf.
— Minnistu þess að Jan Áxel
hafi einhvern tfma talað um
hana.
— Já, hann gerði það. ftg
man hann sagði að hún hefði
haft ennþá Ijósara hár en ég og
hefði verið mjög giaðlynd
stúlka.
— Nú bið ég þig að vera al-
gerlega hreinskilin Helen. Tel-
ur þú að það sé hugsanlegt að
Jan Axel sé faðir Björns?
— Ég hef sjálf veft þvf fyrir
mér, sagði hún seinlega.
— Og ég held ég geti svarað
spurningunni neitandi. Sjáðu
nú til, Jan Axel fannst mjög
leitt að hafa ekki eignast son.
Hann sagði meira að segja
Framhaldssaga eftir Mariu
Lang
Jóhanna Kristjónsdóttir
þýdd«
stundum að hann óskaði innst
inni að ég yrði ófrfsk eftir hann
og að ég fæddi honum son, og
hann staðhæfði að hvað sem
það orsakaði mikið hneyksli
myndi ekkert geta varnað hon-
um þess að gangast við barn-
inu. Og ég held honum hafi
verið alvara. ftg held Ifka að
hefði hann átt son eins og
Björn hefði hann með stolti og
gleði gengist við því gagnvart
öllum heiminum.
Daniel Severin kinkaði kolli.
— Helene hefur rétt fyrir
sér. Þannig var Jan Áxel. Og
auk þess hafði hann engan
beyg af Frederik.
Það var engu Ifkara en við
hefðum gleymt þvf að sá sem
við vorum að ræða um sat mitt
á meðal okkar. Hann sat þarna
og virtist Ifða hálfónotalega og
lét sem allra minnst fyrir sér
fara. Dökk augun horfðu skim-
andi f kringum sig og hann
virtist hafa lifandi áhuga á iillu
þvi sem sagt var. Nú opnaði
hann allt i einu munninn —
okkur til óblandinnar undrun-
ar — og sagði dimmri röddu: