Morgunblaðið - 27.04.1980, Blaðsíða 18

18 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 27. APRÍL 1980
Sigríður Guðmunds
dóttir—Minning
Fædd 11. ágúst 1897.
Dáin 24. mars 1980.
Hinn 24. mars sl. lést að Elli- og
hjúkrunarheimilinu Grund
frænka mín, Sigríður Guðmunds-
dóttir fyrrum húsfreyja í Núps-
túni, Hrunamannahreppi. Sam-
kvæmt hennar eigin ósk fór jarð-
arförin fram í kyrrþey. Það var í
fullu samræmi við allt hennar líf
og starf. Þar fór allt fram í
kyrrþey.
Sigríður var fædd 11. ágúst 1897
að Fjalli á Skeiðum, dóttir hjón-
anna Guðríðar Erlingsdóttur f^á
Stóru-Mörk undir Eyjafjöllum og
Guðmundar Ófeigssonar frá
Fjalli, Skeiðum.
Sagt hefur mér verið af fólki,
sem þekkti Sigríði frænku mína
unga, að henni hafi flestir vegir
staðið opnir. Hún var óvenjuleg-
um kostum búin, framúrskarandi
gáfum og glæsileik. Og ævistarf
hennar varð mikið. Það var ekki
unnið á opinberum vettvangi. Það
var ekki auglýst í biöðum eða
borið á torg. Aldrei fékk hún
heiðursmerki fyrir störf að
líknarmálum, enda ekki í sam-
bandi við orðunefnd. En hún vann
og starf hennar var óvenjulegt.
Hún þrælaði alla tíð og sleit sér
svo gjörsamlega út fyrir aðra, að í
bókstaflegum skilningi var ekkert
orðið eftir af henni sjálfri undir
lokin.
Ung giftist hún Guðmundi Guð-
mundssyni frá Núpstúni í Hruna-
mannahreppi og bjuggu þau þar
allan sinn búskap. Heimili þeirra
var alla tíð opið gestum og gang-
andi og hugsa ég, að mörgum hefði
blöskrað slík örtröð, sem þar oft
var. En þó veitingar væru þar
ávallt góðar, þá voru það þó hinar
andlegu veitingarnar, sem flestir
hljóta að minnast. Ef einhvers-
staðar var vandræðagepill í fjöl-
skyldu, þar með talin undirrituð,
þá var talið sjálfsagt að senda
slíkan böggul að Núpstúni til
frekari umfjöllunar. Almenn bú-
störf í sveit eru mikið starf, en
starf húsfreyjunnar í Núpstúni
var svo miklu, miklu meira. Fáa
getur rennt grun í, hvílíkt þrek-
virki þar var oft unnið. Má með
sanni segja, að „öllum kom hún til
nokkurs þroska". Tengdaforeldra
sína annaðist Sigríður, þar til yfir
lauk. Faðir hennar kom að Núps-
túni rúmliggjandi sjúklingur. Hún
græddi sár hans og hjúkraði í
mörg ár eða allt þar til hann dó.
Síðustu árin dvaldi Sigríður á
Grund í Reykjavík, farin að heilsu
og kröftum. Hinum ytri gildum
hafði hún fyrir löngu kastað fyrir
róða. Hún hafði að vísu alla tíð
ánægju af fögrum hlutum, en þá
aðeins öðrum til handa. Sjálfri sér
lifði hún'aldrei. Ef til vill hefur
einhverjum þeim, sem hitti hana
ekki fyrr en síðustu árin, klædda
tötrum, virst þar bara beininga-
kona. En fleiri munu hinir þó, sem
skynjuðu reisn hennar og skildu,
að þar fór höfðingi. Eitt var, sem
hún aldrei þoldi og það var
hræsni. Sannarlega hefði hún get-
að gert orð Þorsteins, móðurbróð-
ur síns, að einkunnarorðum lífs
síns.
.Mík lanKar af) sá enxa lyKÍ þar finni,
sem lokar aA síAustu bókinni minni.“
Manni hennar, Guðmundi, sem
nú er sjúklingur á Sjúkrahúsi
Selfoss, votta ég mína dýpstu
samúð. Sömuleiðis sonum hennar
tveim, Jóhanni Má og Brynjólfi,
svo og tengdadóttur. Missir þeirra
er mikill, sem átt hafa slíka
móður.
Sjálf er ég þakklát fyrir allt,
sem hún kenndi mér.
Helga Friðfinnsdóttir.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka,
þinn engil, svo ég sofi rótt.
Laugardaginn 29. mars sl., í
yndislegu veðri, fór fram í hinni
nývígðu Fossvogskapellu hljóðlát
og falleg kveðjuathöfn um látna
heiðurskonu. Geislar morgunsól-
arinnar sendu birtu og yl inn í
þessa litlu kapellu, þann yl, sem
mér fannst ætíð stafa í svo ríkum
mæli frá frú Sigríði Guðmunds-
dóttur frá Núpstúni í Hruna-
mannahreppi og fer því fólki senn
að fækka sem alla ævi hefur
stritað myrkranna á milli án þess
að kvarta og oft á tíðum farið
ótroðnar slóðir.
Sigga, eins og hún var ávallt
kölluð, er nú horfin yfir móðuna
miklu og kemur ekki framar fyrir
sjónir okkar mannanna.
Ég sem þessa siðbúnu kveðju
skrifa, átti margar ógleymanlegar
ánægjustundir í Núpstúni, og eiga
þessar línur ekki að rekja æviferil
hennar, heldur að vera örlítill
þakklætisvottur fyrir alla hennar
hlýju og góðvild í minn garð og
fjölskyldu minnar.
Sigga var ein af þeim óeigin-
gjörnu og dugmiklu konum sem
alltaf var boðin og búin til hjálpar
öðrum. Heimili hennar var ávallt
þéttsetið gestum og gangandi og
alltaf var Sigga söm og jöfn, tók á
móti öllum með sínu hlýja viðmóti
og myndarskap.
Sigga var og verður ætið ofar-
lega í huga mér, því að frá því er
ég fyrst man eftir mér, hefur verið
einhver ævintýraljómi yfir Núps-
túni. Ekkert sumar gat liðið án
þess að komið væri til „Siggu og
Guðmundar í Núpstúni“. Þau
unnu bæði myrkranna á milli við
búskapinn en nutu þó alltaf þeirra
gesta er komu, þó svo að þeir hafi
oft valdið meiri töfum frá sveita-
búskapnum á góðviðrisdögum
heldur en hitt, en alltaf var þeim
fagnað.
Sigga var ábyggilega orðin södd
lífdaga enda vinnudagurinn orð-
inn langur og strangur en þó að
heilsan væri farin að gefa sig,
vildi hún ekki láta neinn hafa
fyrir sér, vildi sjá um sig sjálf.
Hún hafði alltaf verið sjálfstæð,
jafnt í skoðunum sem og í vinnu.
Hún var ein af þeim konum sem
gekk að hvaða verki sem var,
hvernig sem viðraði og hvernig
sem heilsan var, það var aldrei
kvartað. Hún var vel greind og
hreinskiptin kona og sagði um-
búðalaust sína meiningu en þeir
sem best þekktu hana, vissu að
undir niðri sló stórt og hlýtt
hjarta, sem öllum vildi vel og ekki
síst þeim sem minna máttu sín.
Ég efast um að þau hafi verið
mörg sveitaheimilin sem jöfnuð-
ust á við Núpstún, hvað þá það
sem sneri að kaupafólki og börn-
um sem dvöldu þar á sumrum.
Sýndi sig þá best allur myndar-
skapurinn og hlýjan sem hús-
bændurnir báru með sér, því sama
fólkið og sömu börnin komu ár
eftir ár í Núpstún og varð það eins
og þeirra annað heimili. Sigga var
ávallt vakin og sofin yfir fólkinu
sínu og gerði miklu meira heldur
en henni bar að gera. Hún unni
heimili sínu og vann því allt þar
til kraftar hennar voru þrotnir og
að hún varð að yfirgefa það. Lá
leið hennar þá á Elli- og hjúkrun-
arheimilið Grund, þar sem hún
dvaldi síðustu árin.
Náttúrufegurð í Núpstúni er
mikil en skugga hefur nú brugðið
á, þegar hinir góðu húsbændur er
unnu jafnt nætur sem daga fyrir
jörðina sína og fólkið sitt, eiga
ekki afturkvæmt þangað. Það er
stórt skarð fyrir skildi þegar slík
valmenni eru ekki lengur leiðar-
ljós fyrir hina yngri en þeim sem
hlotnaðist sú hamingja að mega
njóta þeirra, minnast nú allra
þeirra mannkosta, hlýju og ósér-
hlífni sem Sigga hafði í svo ríkum
mæli. Ekkert var of gott fyrir
aðra.
Að Siggu er mikil eftirsjá og ég
veit að henni hefur verið vel
fagnað nú er hún hefir skipt um
íverustað en ég og fjölskylda mín
getum huggað okkur við það að
einhvern tíma munum við hittast
aftur.
Guðmundi, eiginmanni Sigríðar,
sem nú dvelur á sjúkrahúsi Sel-
foss og ástvinum öllum sendi ég og
fjölskylda mín okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Far þú í friði.
Friður Guðs þig blessi.
Hjartans þökk fyrir allt og allt
elsku Sigga mín.
Afmælis- og
minningar-
greinar
ATHYGLI skal vakin á því, að
afmælis- og minningargreinar
verða að berast blaðinu með
góðum fyrirvara. Þannig
verður grein, sem birtast á í
miðvikudagsblaði, að berast i
siðasta lagi fyrir hádegi á
mánudag og hliðstætt með
greinar aðra daga. Greinar
mega ekki vera í sendibréfs-
formi. Þess skal einnig getið
af marggefnu tilefni að frum-
ort ljóð um hinn látna eru
ekki birt á minningarorðasíð-
um Morgunblaðsins. Handrit
þurfa að vera vélrituð og með
góðu línubiii.
t
Faðir minn
JÓHANN G. KRISTJÁNSSON,
fré Blönduósi,
Grettisgötu 20 C,
andaðist 25. apríl í Elliheimilinu Grund.
Alda Jóhannesdóttir.
t
Eiginmaður minn,
ÞORGRÍMUR EINARSSON,
garöyrkjubóndi,
verður jarösunginn frá nýju kapellunni í Fossvogi, miövikudaginn
30. apríl kl. 10.30.
Blóm vinsamlegast afþökkuö.
Sigrtöur Guöbjartsdóttir.
+
Útför fööur okkar,
HALLDÓRS SIGURÐSSONAR,
fyrrum bónda frá Efri-Þverá,
fer fram frá Fossvogskirkju, mánudaginn 28. aprft kl. 10.30.
Börn hins látna.
Faöir okkar. + BENEDIKT SVEINSSON,
hú8asmíöameistari,
Austurbrún 2,
verður jarösunginn frá Dómkirkjunni, þriöjudaginn 29. apríl kl. 15.
Valur Benediktsson, Kristborg Benediktsdóttir, Lára Benediktsdóttir, Áslaug Benediktsdóttir.
+
Eiginmaöur minn, faöir okkar, tengdafaöir og afi,
GUNNARJÓNATANSSON,
Laugateig 17,
fyrrv. formaður og ráðunautur Búnaöarsambands Snæfells- og
Hnappadalssýslu, verður jarösunginn frá Fossvogskirkju, þriöju-
daginn 29. apríl kl. 13.30.
Þeim sem vildu minnast hins látna er vinsamlegast bent á
Krabbameinsfólagiö.
Hildur Vigfúsdóttir,
Anna Gunnarsdóttir,
Vigfús Gunnarsson,
Óskar H. Gunnarsson, Unnur Agnarsdóttir,
Gunnhildur Óskarsdóttir, Agnar Oskarsson.
+
Útför mannsins míns og fööur okkar,
ÞORGRÍMS GUÐMUNDSSONAR,
Meistaravöllum 19,
sem andaöist 16. apríl sl. fer fram frá Fossvogskirkju, þriöjudaginn
29. aprft kl. 10.30.
Jónfríöur Ólafsdóttir,
Guömundur Þorgrímsson,
Þóröur Þorgrímsson.
+ Móöir okkar, tengdamóöir og amma,
THEÓDÓRA ODDSDÓTTIR,
verður jarösungin frá Fossvogskirkju, aprft. kl. 3 e.h. þriöjudaglnn 29.
Ásgeir Þórarinsson, Dúa Þórarinsdóttir, Baldur Eíríksson,
Brynja Þórarinsdóttir, Ása Þórarinsdóttir, Gunnar Bergsteinsson, Óli Geir Þorgeirsson.
og barnabörn.
+
Innilegustu þakkir fyrir auösýnda samúö viö andlát og jaröarför,
STEINGRÍMS MATTHÍASSONAR,
frá Holti, Skólavöröustíg 22C.
Fyrir hönd vandamanna.
Skúli Matthíasson.
+
Innilegar þakkir fyrir auösýnda samúö og vinarhug viö andlát og
jaröarför,
ÞÓRÐAR JÓHANNS SÍMONARSONAR,
frá Bjarnastööum.
Ásta María Einarsdóttir,
börn, tengdabörn og barnabörn.
+
Innilegar þakkir fyrir auösýnda samúð og vinarhug viö andlát og
útför,
GUNNARS KRISTJÁNSSONAR,
vélsmiös,
Tryggvagötu 4, Selfossi,
(áöur Mýrargötu 10, Reykjavík).
Elín Pálsdóttir,
Siguröur Gunnarsson, Edda Garðarsdóttir,
Kristján Gunnarsson, Eygló Jónasdóttir,
Unnur Gunnarsdóttir, Helgi Björgvinsson,
barnabörn og barnabarnabörn.