Tíminn - 19.09.1965, Blaðsíða 11

SUNNTJDAGUR 19. september 1965
TÍMINN
SEND TIL ÍSLANDS
75
þeirra var tilgerðarleg. Þvingaður hláturinn, framkoman,
allt einkenndist af einhverju öðru — ef til vill sagði eitt-
hvað í augum þeirra: — Þetta er aðeins uppgerð, sem
hjálpar mér til þess að gera það bezta úr öllu.
Hvað hafði verið svona slæmt? Þær hefðu kannski getað
svarað sem svo: — Til að byrja með þótti okkur þetta
bara skemmtilegt. Það var spennandi að fá að vita að við
æftum að fara til útlanda til þjónustu þar, og Það var líka
spennndi að finna, að/við vorum þýðingarmikill hluti í dá-
samlegum her. Kveðjuhófin, kveðjustundin, veizlurnar um
borð í skipinu, örvandi áhrif þessara mörgu karlmanna . . .
Já, þetta hafði allt verið mjög raunverulegt, mjög svo æsandi
og framúrskarandi skemmtilegt. En eftir 7. desember fór það
einhverng veginn að breytast. Sums staðar eru vígstöðv-
arnar . . . já, en á íslandi er aðeins um minniháttar veik-
indi og aðgerðir að ræða . . . hluti, sem varla réttlæta, að
við með okkar þjálfun skulum eyða tímanum í þá. Við ætt-
um að vera við hjúkrun á vígstöðvunum. Það var til þess,
sem við buðum okkur fram til þjónustu erlendis. (Ég veit
það, ég man, hve góða aðhlynningu þeir fengu, sem bjarg-
azt höfðu úr sjávarháska, og einnig aðrir, sem hlotið höfðu
hættulega áverka af einhverjum ástæðum. Hve hamingjusam-
ar höfðu ekki þær hjúkrunarkonur verið, sem fengu að
annast þessa sjúklinga! Hve þær höfðu saknað sjúkling-
anna, eftir að þeir voru farnir aftur.)
— Auðvitað eru alltaf einhver veizluhöld í búðunum, svona
annað slagið. Þau hlutu að hjálpa, vera eins konar léttir í
. . . tilbreytingaleysinu, en það er víst ekki rétta orðið.
Menn hafa það á tilfinningunni, að þeir verði að reyna að
flýja eitthvað . . . Það er ekki það sama að fara í veizlu
nú, og það var áður fyrr. Allir virðast vilja hlaupast á brott
frá einhverju. Menn reyna um of, næstum í örvæntingu,
að' skenunt^, sér og-;;gleyma. Allir ‘reýnaú'að skémmta;!séfcl?ji
en þeír éru aðeins að’blekkja sjálfa' éígi' 1 •noi>í : ': ":n
r— Nei, það er ekki eins og það var. Til að byrja með
var það tilbreyting og skemmtilegt um léið, en nú er það
eins tilbreytingarlaust og tilgangslaust eins og þetta, sem
við erum að reyna að flýja. Að láta bjóða sér út? Jú, auðvitað
er skemmtilegt að finna, að það er sótzt eftir manni, að
vita, að hægt er að velja úr. En áður en langt um líður
verður þér ljóst, að útlit þitt, persónuleikinn . . . þú sjálf
JANE GOODELL
. . . er ekki það, sem skiptir máli og er orsökin fyrir vin-
sældum þínum. Það er alveg sama, þótt þú sért rangeygð, og
hvað eina, þú verður jafn vinsæl eftir sem áður, aðeins
vegna þess að þú ert kvenmaður, og í öðru lagi vegna þess
að þú ert bandarískur kvenmaður! Að verða ástfangin? Jú,
það getur komið fyrir suma . . . það er að segja þá, sem ekki
hafa um annað þýðingarmeira að hugsa. Og það er líka allt
í lagi, ef þú ert alveg viss um, að það sé raunveruleg ást.
En efasemdirnar eru allt of miklar . . . vertu ekki að gera
sjálfa þig að kjána!
Hvað hét liðþjálfinn, sem sagði: — Það eru einungis til
tvær manntegundir í heiminum. Annar hópurinn eyðir öllum
sínum tíma í að blekkja hinn hópinn, sem eyðir á hinn bóg-
inn öllum tíma sínum í að blekkja sjálfan sig! Hvort ert þú
sá, sem blekkir, eða sá, sem ert blekktur? Ég man, að ég gat
ekki svarað þessari spumingu. Ég gat bara yppt öxlum,
brosað og sagt: — Hver veit? Hvað hét þessi maður . . . ég
sofna út frá hugsununum.
— Skipið á eftir að velta einhver ósköp, því að það er
flatbotna, og er gert til þess að sigla á grunnsævi svo það
eigi auðveldara með að athafna sig í grunnum höfnum sagði
einn mannanna. Það gæti orðið skemmtilegt að heyra hvaða
sögur mynduðust um sjóhæfni skipsins. — Fjandinn hafi það,
skipið var ekki a?tlað til þess að sigla á úthöfunum. Því var
ætlað að sigla meðfram ströndinni, og þegar veðrið versn-
aði skytist það inn í einhverja höfnina og héldi þar kyrru fyr-
ir þangað til lægði. Var það ekki smíðað til þess að sigla
um hið úfna Atlantshaf? Reyndar leit skipið út fyrir að
vera heldur lítið og veikbyggt. En þrátt fyrir það, var það
vel búið björgunarbátum og flekum. Það var meira en hægt
var að segja um skipið, sem við höfðum upphaflega lagt
af stað með: Á því höfðu fyrirfundizt harla fáir björg-
unarbátar. Það var bara um að gera að verða fyrstur að
einhverjum björgunarflekanum. — Ég hef heyrt, að skipið
laskazt í einni af ferðum þess til Rússlands.
?áð hefur ekki verið látið í þurrkví í lengri tíma. Það
er allt að liðast í sundur, og er heldur illa á sig komið.
— Við megum þakka fyrir, ef okkur tekst að ná landi innan
tuttugu daga — en við erum þó aðeins með vatn og elds-
neyti til fimmtán daga — og ekki meira. Svona héldu sögurn-
ar áfram að verða til.
Nú var farið að ræða um það, hvernig ferðin hafði gengið
og hvar við værum stödd: — Heyrðu, við snerum við í gær-
13
Hann þrýsti krepptum hnefan-
um á ennið og sagði:
— Já, ég veit að við fórum aft-
ur á skrifstofuna. Bíddu . . . Ég
man líka, að við ókum hvor í sín-
um bíl. Hann keyrði á undan, ég
sé afturljósin fyrir jnér ógreini-
lega vegna þokunnar.
— Og þið lögðuð bílunum fyrir
utan Fjallakrána?
Hannn þagði lengi, svo
hristi hann höfuðið.
— Ég man ekkert eftir „Fjalla-
kránni,“ elskan. Ég mundi geta
svarið fyrir ég hefði komi þar
inn.
Hún gekk fram, fékk léðan pápp
ír og blýant og teiknaði skyssu
af kránni.
— Hér er barinn. Borðin
eru þarna. Þama er gangurinn út
að bakdyrunum sem liggja út á
bílastæðið. Hér er plötuspilarinn.
— Það segir mér ekkert, sagði
hann vonleysislega.
j Hún dró andann djúpt.
; — Við reyndum þá annað
; Kannski sérðu þetta fyrir þér, þeg
ar ég segi þér frá því, að það
\ voru um það bil fimmtán manns
: inni. Hlátur og háværar samræður.
Grammafónninn er í gangi. Dökk
hærð, lagleg og feitlagin stúlka,
klædd í sterka liti með mörg arm-
bönd og hringa og sennilega ang-
andi af ilmvatni. Hún hafði djúp-
an hlátur.
Hann starði á hana.
— Guð minn góður, hvílsaði
hann.
— Hvað er það. elskan, segðu
mér það.
— Þessi hlátur. Ég man eftir
honum. Heyrði hann úti í nótt-
inni. Það var dimmt og dálítil
rigning. Ég kyssti . . . stúlku.
Aðeins augnablík. Jane, fyrir
gefðu mér . . .
— Var það úti í bílnum, sem
þú kysstir hana?
— Nei. Fyrir utan — ég veit
ekki, kannski fyrir utan krána.
Við stóðum við dyr. Kannski
glugga. Jane eigum við ekki að
slá striki yfir þetta .. .
— Nei! Líttu á teikning-
una. Hún stóð ein við plötuspilar-
ann og dansaði. Þú sazt á einum
barstólanna. Þú hafði snúið þér
við, svo að þú sæir hana og hún
horfði á þig.
Hann lokaði augunum.
— Rauðar siðbuxur, sagði
hann. — Rauðar síðbuxur úr ein-
hverju efni sem glansaði. Og
blússa með rauðum og hvítum
röndum. Og rautt band um hárið,
en það voru þrír mismunandi rauð
ir litir.
Hann hrukkaði ennið og opn-
aði augup.
— Það var trégólf, og mikill
hávaði í plötuspilaranum. Ég
fann lítið bragð af drykknum mín
um. Hún sagði eitthvað við mig.
Hún spurði mig um eitthvað.
— Manstu hvað það var?
— Ég er að reyna . . Ég get j
næstum séð andÚt hennar fyrir I
mér, þegar hún ávarpaði mig. Ég
skal gera hvað ég get til að rifja
upp hvað hún sagði, elskan mín.
Og . . . reyndu að fyrirgefa mér.
— Hvað á ég að fyrirgefa þér?
Hann starði á hana og hún sá
að augu hans urðu rök.
— Hvílíkt traust. . . sagði hann
hásum rómi — og styrkur. Ég verð
skulda það alls ekki. — Eftir allt
sem ég hef.
— Uss, Johnny. Ekkert hefur
breytzt milli okkar. Það sem viðr
höfum átt saman stendur óhaggað.
Tveimur dögum seinna ók hún
aftur norður eftir. Júlísólin skein
í heiði, þegar hún ók meðfram
fjallshlíðinni.
Húsið sem verið hafði heimili
Shirley Mannix stóð við þvergötu
rétt fyrr sunnan Fjallakrána. Það
var lítið tveggja hæða timburhús,
sem einu sinni hafði verið hvítt.
Eitthvað hafði verið reynt
að lappa upp á það með þunnum

Rest best koddar
Endurnýjum gömln sængnrnar
Eigum dún- og fiðurheld ver
æðardúns og gæsadúnssængur
og kodda af ýmsum stærðum.
— PÓSTSENDUM —
Dún- og
fiðurhreinsun
Vatnsstig 3 — Simi 18740
(Örfá skref frá Laugavegi)
málmplötum, sem nú vo.ru farnar
að ryðga.
Þegar hún steig út úr bílnum
og gekk upp að húsinu sá hún
bregða fyrir andliti í glugga og
rétt á eftir kom feitlagin kona í
gömlum, snjáðum bómullarkjól í
dyrnar og glápti á hana.
— Það er enginn heima, sagði
konan.
— Ég ætlaði að hitta hr. Mann-
ix.
— Ég var að segja, að enginn
væri heima. Hann er í vinnu. Kem-
ur ekki heim næstu vikurnar. Ég
passa bara húsið fyrir hann. Ég
er skyld honum. Þér getið sagt
mér, hvaöa erindi þér eigið -og ég
segi honum frá því.-þegar hann
kemur heim.
— Mig langaði til að tala við
hann um . . . frú Mannix.
— Refsing guðs laust hana fyr
ir nokkrum vikum Hún þagnaði
skyndilega og glennti upp. aúgun.
— Ég hef heyrt að kona manns
ins sem drap hana sé að snuðra
um nágrennið og spyrja spurn-
inga. Það skyldi þó aldrei vera
þér?
— Ég er ekki viss um. að mað-
urinn minn
Rödd konunnar. breyttist í upp-
gerðar kvein:
— Við kærum okkur ekki um
að neinn sé að snuðra og eyði- .
leggja fyrir Ross, svo að hann fái
ekki það sem honum ber. Það
er móðurlaus drengur og ekkju-
maður sem eru annars vegar og
maðurinn yðar skal fá að borga
fyrir sorg þeirra og missi, það
megið þér bóka. Hann fór með
hana út að keyra í bílnum sínum
og nú er hún dáin og það er
hans sök. Farið yðar i^ið og
reynið ekki að koma aftur og
þér ákuluð heldur ekki halda að
maðurinn yðar sieppi við að borga,
þótt þér reynið að fá fólk til að
tala illa um Shirley
. Jane flúði. Hún heyrði gröfa og
ruddalega rödd konunnar hrópa
á eftir sér þegar hún steig inn í
bílinn og ók á braut. Þegar hún
kom upp á þjóðveginn, stanzaði
hún bílinn. steig út og settist á
stein. Hún vissi, að hún gæti ekki
haldið áfram, fyrr en hún hefði
jafnað sig eftir það áfall sem hún
hafði orðið fyrir þegar hún talaði
við konuna. Var það svona and-
rúmsloft, sem Shirley Mannix
hafði lifað í — eitrað og biturt
andrúmsloft fuilt af hatri og ljót
um orðum og hugsunum.
Þegar hún hafði jafnað sig og
skjálftinn var horfinn skildi hún,
að með því að sjá staðinh þar j
sem Shirley Mannix hafði fcútð
hafði hún fengið sönnunargagn, ■