Morgunblaðið - 27.02.1990, Síða 35

ólst síðan upp hjá þeim. Hún er
kennari að mennt, gift Helga Gunn-
arssyni hagfræðingi og eiga þau tvö
börn.
Á hveiju ári söfnuðust vinir og
ættingjar saman á afmæli Dísu.
Var þetta ánægjuleg stund að sjá
hina myndarlegu og samhentu fjöl-
skyidu ekki síst nú á tímum minnk-
andi persónulegra samskipta.
Sjálf var Dísa allra manna
minnugust á afmæli og aðra merk-
isdaga í lífi vina sinna. Hún var
mjög vinmörg og rækti vel vinátt-
una. Dísa var hógvær kona og
háttvís og svo æðruiaus að ekkert
virtist raska ró hennar og alltaf
hafði hún tíma til alls. Hún starfaði
t.d. um árabil sem sjálfboðaliði
Rauða krossins á sjúkrahúsum.
Einnig vann hún mikið við rekstur
fyrirtækis þeirra hjóna, Radíóhúsið.
Ég votta ijölskyldu Dísu innilega
samúð. Við söknum öll góðrar konu.
Gerður Magnúsdóttir
Nú er hún farin frá okkur hún
Hjördís, farin leiðina sem bíður
okkar allra. Hjördís var blessun í
mínu lífi frá því að ég byijaði að
starfa fyrir þau hjónin og ekki síður
eftir að við hófum viðskipti saman.
Hún bar alltaf umhyggju fyrir mér
eins og hún væri amma mín. Sér-
stakt dálæti hafði hún á börnum
og betri ömmu var ekki hægt að
hugsa sér. Þegar viðskiptavinir,
sem komu að versla í búðina, voru
með börn með sér sneri hún sér oft
fyrst að bömunum og fór að tala
við þau áður en hún sneri sér að
viðskiptavinunum. Hjördís var ein-
staklega geðgóð manneskja, var
alltaf í góðu skapi og hafði jákvæð
áhrif á fólkið í kringum sig. Aldrei
sá ég hana verða reiða eða hasta
á nokkurn mann.
Við störfuðum saman í tæp tólf
ár og alltaf gekk það samstarf vel.
Á þeim tímum í mínu lífi þegar ég
átti í erfiðleikum og gat ekki stund-
að vinnuna sem skyldi, var til nóg
af skilningi og umburðarlyndi
handa mér.
Hjördís var yndisleg kona og lífið
verður tómlegra án hennar. Hugg-
un er þó harmi að vita af henni hjá
drottni föður vorum. Ég þakka fyr-
ir samfylgdina.
Eftirlifandi eiginmanni, Ólafi
Jónssyni, og öðrum ættingjum votta
ég fyllstu samúð mína.
Hartmann Guðmundsson
Snemma árs 1968, rúmu ári eft-
ir stofnun Kvennadeildar Rauða
kross íslands, hófu sjúkravinir störf
við sjúklingabókasafn Borgarspítal-
ans. Það voru 15 konur, sem tóku
þátt í þessari starfsemi undir ör-
uggri handleiðslu Kristínar H. Pét-
ursdóttur, bókasafnsfr. Ein þessara
kvenna, Hjördís Jónsdóttir, varð
bráðkvödd föstudaginn 16. febr. sl.
Eins og svo oft áður gerði dauð-
inn ekki boð á undan sér — okkur
samstarfskonum Hjördísar brá
ónotalega, þegar við fréttum að hún
væri öll. Aðeins tveimur dögum
áður hafði hún verið með okkur á
hádegisverðarfundi kvennadeildar-
innar, kát og hress að vanda.
Hjördís var sérlega félagslynd
og ótrúlega dugmikil, alltaf tilbúin
að hlaupa í skarðið, taka á sig vakt-
ir eða skipta ef þess var þörf — sá
eiginleiki var henni einnig gefinn
að gera alltaf gott úr öllu, leggja
aldrei nema gott til málanna ef ein-
hver ágreiningur kom upp — það
er því sannarlega skarð fyrir skildi
við fráfall hennar í okkar hópi. Við
eigum eftir að sakna hennar, en
minningin um góðan vin og sam-
starfsmann mun ylja okkur á
ókomnum dögum. Kæri Ólafur, við
vottum þér og íjölskyldu þinni okk-
ar dýpstu samúð. Hjördísi biðjum
við Guðs blessunar á eilífðarbraut.
Sjúkravinir á sjúkra-
bókasafni Borgarspítalans
I dag er til moldar borin frá
Dómkirkjunni Hjördís Jónsdóttir,
sem lést á heimili sínu, Lynghaga
24 hér í borg, hinn 16. febrúar sl.
Með henni er í valinn fallin ein af
hinum glæsilegu Reykjavíkurstúlk-
um, sem mótuðu og tóku þátt í
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. FEBRUAR 1990
------------------------------(—r
félagslífí ungs fólks hér í borg á
árunum fyrir seinni heimsstyijöld-
ina, en þeim fækkar nú óðum eftir
því sem árin líða.
Hjördís fæddist á Akranesi hinn
1. febrúar 1915. Að henni stóðu
sterkir stofnar í báðar ættir. Faðir
hennar var Jón Júlíus Pálsson,
fæddur í Melshúsum, Reykjavík,
sonur hjónanna Þuríðar Jónsdóttur
og Páls Jónssonar, sem þar bjuggu.
Móðir hennar var Elín Ólafsdóttir,
fædd að Bræðraparti á Akranesi,
dóttir hjónanna Guðrúnar Tómas-
dóttur Zoéga og Ólafs Jóhannes-
sonar, útvegsbónda þar. Forfaðir
Hjördísar var því Jóhannes Zoéga,
sem fluttist hingað til lands á veg-
um íslensku konungsverslunarinnar
um 1780 og er hann ættfaðir allra
þeirra, sem bera nafnið Zoéga hér
á landi. En upphaflega mun vagga
Zoéga-ættarinar hafa staðið á It-
alíu. Dísa, en svo var hún venjulega
kölluð, ólst upp í foreldrahúsum í
Reykjavík, fyrst í Tjarnargötu 8,
en lengst af á Ránargötu 32 og var
elst þriggja systkina, er á legg kom-
ust. Á þessari stundu er litla bróð-
ur, sem þessar línur ritar, efst í
huga þakklæti til stóru systur, sem
sýndi honum ávallt vinarþel og til
hinstu stundar allt að því móðurlega
umhyggju.
Dísa varð snemma tápmikil
stúlka. Hún stundaði á unglings-
árum íþróttir hjá Glímufélaginu
Ármanni og var um árabil í sýning-
arflokki félagsins í kvennaleikfími.
Fljótlega eftir fermingu hóf hún
störf á vinnumarkaðinum, fyrst sem
afgreiðslustúlka við verslanir Slát-
urfélags Suðurlands, en síðar sem
skrifstofustúlka hjá lögfræðiskrif-
stofu Ólafs Þorgrímssonar hér í
borg.
Arið 1949, hinn 2. júlí, gekk hún
að eiga sinn ágæta eftirlifandi eig-
inmann, Ólaf Jónsson, útvarps-
virkjameistara, en hann er sonur
merkishjónanna Emilíu Sighvats-
dóttur Bjarnasonar, sem varð árið
1904 einn af fyrstu bankastjórum
gamla íslandsbanka hf., og Jóns
Kristjánssonar læknis. Þau Óli og
Dísa voru ætíð hamingjusöm í sínu
hjónabandi og samheldni fjölskyld-
unnar ávallt með ágætum, enda var
hún bundin tryggðaböndum. Þau
hjónin höfðu um nokkurra ára skeið
í samstarfí starfrækt verslunina
Radíóhúsið. Gekk Hjördís þar til
starfa hvern virkan dag af miklum
dugnaði og atorku allt til hinstu
stundar og sýndi þar með hversu
mikill starfsvilji og seigla í henni
bjó.
Þeim hjónum varð tveggja mann-
vænlegra sona auðið, sem eru Jón
'■; h ! 1 .»■" • • i -—11 t (t j;. >
lyíjafræðingur, fæddur 30. júlí
1949, kvæntur Elsu Karólínu Ás-
geirsdóttur meinatækni, og Ólafur
einnig lyfjafræðingur, fæddur 1.
apríl 1951, kvæntur Hlíf Þórarins-
dóttur læknaritara. Einnig ólst upp
frá unga aldri á heimili þeirra hjón-
anna bróðurdóttir Hjördísar, Sigríð-
ur, kennari, fædd 12. október 1955,
en hennar maður er Helgi Gunnars-
son, hagfræðingur. Barnabörnin
eru nú orðin 8, sem eiga nú á bak
að sjá góðri og kærleiksríkri ömmu,
því að barnabörnin áttu ávallt ör-
uggt hæli og skjól á heimili afa og
ömmu á Lynghaga 24.
Sá sem þetta. ritar sér einnig
ástæðu til að bera fram alúðar-
fyllstu þakkir fyrir ánægjulegar
samverustundir á heimili Dísu syst-
ur sinnar og Ólafs mágs síns, með
þeim, börnum þeirra, tengdabörn-
um og bamabörnum. Heimilið hefur
ætíð staðið mér opið sem mitt ann-
að heimili og samskiptin við þetta
ágæta fólk hafa verið mér mikils
virði.
Hjördís missti föður sinn í apríl-
mánuði árið 1933, og frá þeim tíma
studdi hún ávallt þétt við bak móð-
ur okkar í ekkjustandinu, allt þar
til hún lést 1. júlí 1964.
Hjördís hafði til að bera flesta
góða kosti, sem prýða mega konu.
Hún var greind, glaðlynd, vinamörg
og trygglynd. Hún hélt því ávallt
tryggð við æskuvinkonur sínar,
þótt tímans tönn hafi oft á tíðum
höggvið skörð í vinahópinn, eftir
því sem árin hafa liðið. Hún hafði
jákvæða afstöðu til Iífsins. Lagði
jafnan gott til allra mála og var fús
til að rétta hjálparhönd, ef þess
þurfti með. Hún var ekki dómhörð
í samskiptum við menn, umtalsgóð
og kappkostaði ætíð að horfa á
björtu hliðina bæði á mönnum og
málefnum. Hún rækti öll sín störf
af fyllstu alúð og samviskusemi og
voru öll málefni í góðum höndum,
sem hún tók að sér að vinna að.
í allmörg ár starfaði hún í félags-
skap þeirra ágætu kvenna, sem á
vegum Rauða kross íslands hafa í
sjálfboðavinnu unnið að málefnum
sjúklinga á sjúkrahúsum borgarinn-
ar og hafði hún af því starfi mikla
unun og sýndi því mikinn áhuga.
Með Hjördísi er til moldar gengin
ein af þessum kærieiksríku mann-
kostakonum, sem hafa kosið sérþað
hlutskipti að lifa lífi hinna kyrrlátu
í landinu og sem hafa það efst í
huga að fórna sér fyrir þá, sem eru
þeim kærir. Þessar konur spyija
sjaldnast um hvað aðrir geti gert
fyrir þær, heldur hvað þær geti
gert fyrir aðra. Kærleiksverk unnin
af alúð í kyrrþey eru þeirra aðals-
—n—|----------------------------------
merki. Hjördís kappkostaði því fyrst
og fremst að helga líf sitt því að
vera ástrík og góð eiginkona og
móðir og síðar einnig góð tengda-
móðir og amma.
Ég vil að lokum fyrir hönd mína
og míns skylduliðs færa Ólafi, börn-
um hans, tengdabörnum og barna-
börnum okkarinnilegustu samúðar-
kveðjur. En það er huggun harmi
gegn, að minningin um góða konu
gleymist ekki. Hún mun lifa í hug-
um okkar alla tíð. Því. eins og segir
í Hávamálum:
Deyr fé,
deyja frændr,
deyr sjalfr it 'sama;
en orðstírr
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getr.
Sverrir Jónsson
í dag kveðjum við Dísu, okkar
beztu frænku, sem var okkur eins
og stóra systir. Og við eigum henni
svo margt að þakka. Við vorum
þeirrar gæfu aðnjótandi að búa í
húsi foreldra hennar, allt frá fæð-
ingu. Þá var faðir hennar látinn og
móðir hennar, sem var afasystir
okkar, bjó þar með þrem börnum
sínum.
En á loftinu bjuggu foreldrar
okkar með okkur fimm systkinin.
Við vorum öll sem ein stór fjöl-
skylda. Okkar gæfa var, að þau
systkinin Dísa, Sverrir og Gunnar
voru það eldri en við, að við nutum
þess að hjá þeim var gnægð af
gæsku og fróðleik. Oft var hlaupið
niður stigann með spurningar óg
alltaf var komið aftur upp með bros
á vör og góð svör.
Ung misstum við foreldra okkar,
systkinin á loftinu. Missirinn var
okkur mikill, en hjartahlýjan og
umhyggjan hjá þeim niðri var sem
smyrsl á sárin. Þeirri hlýju og um-
hyggju sem við fengum þá, verður
ekki gleymt og seint þakkað.
Árin líða, sárin gróa og gleðin
tekur við. Þá koma bjartir dagar
vonir rætast. Gleði okkar yfir in-
dælu hjónbandi Dísu og Öla, og
þeirra hlýja og fallega heimili sem
stóð okkur alltaf opið, þökkum við
af heilum hug.
Dísa frænka var sameiningar-
tákn okkar Ijölskyldna, allir elskuðu
hana og virtu, hún fylgdist með
okkur öllum frá fæðingu og einnig
börnum okkar og barnabörnum.
Mesta gleði okkar og barnanna var
að koma á heimili Dísu og Óla á
aðfangadagskvöld þar sem allir
voru saman komnir til að fagna
fæðingu Frelsarans.
Okkur langar til að enda þessi
35
fátæklegu þakkarorð á Grafminn-
ingarbroti Bjarna Thorarensens
skálds, um móður sína látna, þar
sem hann segir:
Mikilla manna
minning lifir.
Gleymist góð kona.
• Einn býr ógleyminn
ofar stjörnum
sá karla skóp og konur.
Únna og Hulda
Hún amma á Lynghaga er dáin.
Hún sem var nýbúin að halda upp
á 75 ára afmælið sitt með okkur.
Við vorum svo stolt af því að fara
út að borða með henni á afmælis-
daginn 1. febrúar sl. Þetta kvöld
var ævintýri fyrir okkur, þar sem
amma var miðpunkturinn.
Það er gott að muna hana ömmu.
Hún var alltaf svo kát og glöð og-
vildi allt fyrir okkur og hin barna-
börnin gera. Það var sama hvað
okkur datt í hug — alltaf var hún
jákvæð og til í að prófa. Auðvitað
máttum við tína allt upp úr skúff-
unni „okkar“ í eldhúsinu og bera
það upp á loft — hengja band í
fötu og hífa dót á milli hæða! Það
var frekar að mömmu og pabba
þætti nóg um.
Þótt hún amma hafi oft verið
lasin í fætinum sínum lét hún það
ekki aftra sér frá því að vinna í
búðinni á hveijum degi — vera á
bókasafninu á Borgarspítalanum
fyrir Rauða krossinn eða fara það
sem hún ætlaði sér.
Við eigunVgóðar minningar frá
ferðalagi með henni og afa, pabba
og mömmu til Kaupmannahafnar
fyrir 4 árum. Þaðan átti hún svo
margar sögur að segja, frá því hún
var þar sumarlangt með vinkonum
sínum 1939. Já, hún talaði oft um
’39 og það var greinilegt að það
sumar hafði verið hennar ævintýri.
Hún amma átti góða ævi. Hún
átti góðan mann og voru þau afi
miklir vinir. Þau voru svo samhent.
Amma vildi allt fyrir okkur gera —
helst ekkert þiggja sjálf. Samt átti
hún alltaf pláss fyrir'föndrið, fígúr-
urnar og myndirnar sem við ásamt
frændsystkinum okkar bjuggum til
handa henni og afa. Allir þessir
hlutir áttu sitt pláss og engu var
hent.
Góði guð, viltu vaka yfír honum
afa og vera hjá honum alltaf — því
hann hefur misst svo mikið. Viltu
líka skila til hennar ömmu þakk-
læti fyrir allt sem hún hefur verið
okkur og mömmu og pabba.
Guð geymi hana ömmu okkar.
Þórarinn Óli, Hildur Elín,
Hjördís Maria.
t Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, GUÐRÍÐUR HALLDÓRSDÓTTIR frá Kjalvararstöðum, síðast til heimilis í Borgarnesi, lést í sjúkrahúsi Akraness laugardaginn 24. febrúar. Gísli Sumarliðason, Elsa Arnbergsdóttir, Sigfús Sumarliðason, Helga Guðmarsdóttir, Margrét Helgadóttir, barnabörn og barnabarnabörn. + Kaerar þakkir til allra þeirra er auðsýndu okkur samúð við andlát og útför móður okkar, ÁSTU MÁLFRÍÐAR BJARNADÓTTUR, Hrafnistu, Reykjavík. Ásta K. Michie, Ólöf M. Haggerty, Einar St. Einarsson.

+ Ástvinur minn og faðir okkar, ÓSKAR JÓNSSON, Austurströnd 12, Seltjarnarnesi, sem lést af slysförum 19. febrúar sl. verður jarðsunginn frá Nes- kirkju fimmtudaginn 1. mars kl. 13.30. Ester Sveinbjarnadóttir, Markús Óskarsson, Jón Sveinbjörn Óskarsson.
t Móðir okkar, tengdamóðir og amma, SVAIMHVÍT MAGNÚSDÓTTIR, áður til heimilis í Stigahlíð 30, andaðist í Kumbaravogi 26. febrúar. Jarðarförin auglýst síðar. Fyrir hönd vandamanna, Erna Williams, Magnús Thorsteinsson, Súsanna Pálsdóttir og barnabörn.
• + Einlægar þakkir fyrir auðsýnda samúð við andlát og útför SÖRU D. W. KRISTJÁNSDÓTTUR. Sérstakar þakkir viljum við færa starfsfólki dvalarheimilisins Selja- hlíðar fyrir góða umönnun síðustu misserin. Karitas Kristbjörnsdóttir, Egill Kristbjörnsson, Ingigerður Jónsdóttir, Anna Kristjánsdóttir, barnabörn og barnabarnabörn.
t EINAR JÓNSSON frá Ásólfsskála, Háaleitisbraut 117, Reykjavík, andaðist í Borgarspítalanum laugardaginn 24. febrúar. Ásta Steingrímsdóttir, Hermann og Arnar Einarssynir.