Morgunblaðið - 03.09.1994, Page 31

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
LAUGARDAGUR 3. SEPTEMBER 1994 31
HERMANN
ÞORSTEINSSON
■+■ Hermann Þor-
* steinsson,
bóndi að Langholti
í Flóa, fæddist 16.
október 1903.
Hann lést 22. ágúst
síðastliðinn. Hann
var sonur hjón-
anna Þorsteins
Sigurðssonar,
bónda að Lang-
holti í Flóa, f. 25.
apríl 1869, d. 1.
desember 1935 og
konu hans, Helgu
Einarsdóttur frá
Litlu-Reykjum í
sömu sveit, f. 6. október 1873,
d. 26. nóvember 1918. Her-
mann var fjórða barn 14 barna
þeirra hjóna, en af þeim kom-
ust ellefu á legg. Þau alsystk-
ina Hermanns sem látin eru á
undan honum eru: Margrét,
sem var búsett að Hallanda i
Flóa; Ingólfur, sem bjó á Sel-
fossi; Sigurður, sem var búsett-
ur í Grimsby; Einar, búsettur
í Reykjavík og Helga, sem bjó
i Þorlákshöfn og lést
fyrr á þessu ári. Eft-
irlifandi systkini
hans eru: Guðmund-
ur, Ingibjörjg, Jóna,
Rósa og Olöf, ölí
búsett í Reykjavík.
Hálfbróðir Her-
manns, Olafur Þor-
steinsson, yngstur
barna Þorsteins í
Langholti, er sonur
Solveigar Jónsdótt-
ur frá Stóru-Reykj-
um í Flóa og íifir
hann einnig Her-
inann, bróður sinn.
Eftirlifandi eiginkona Her-
manns er Guðbjörg Pétursdótt-
ir frá Lambafelli í Eyjafjalla-
sveit og áttu þau sjö börn sam-
an. Þau eru: Þorsteinn, Stein-
unn, Helga, Pétur, Hermann,
Alda og Hreggviður. Núlifandi
barnabörn þeirra Guðbjargar
og Hermanns eru 25 talsins og
barnabarnabörnin orðin 21.
Utför Hermanns fer fram frá
Hraungerðiskirkju í dag.
MIG langar að minnast elskulegs
móðurbróður míns, Hermanns, ör-
fáum orðum um leið og ég þakka
allt hið góða sem ég fékk að njóta
á heimili hans og konu hans, Guð-
bjargar. Ég var aðeins ungbam
þegar móðir mín tók mig fyrst með
sér að Langholti í Flóa, enda ættuð
þaðan og þar upp alin. Þegar afi,
Þorsteinn Sigurðsson, dó, 66 ára
að aldri, var ég á fyrsta ári. Mér
finnst að ég hafi mynd af honum
í huga mér en veit ekki hvort hún
mótaðist af að sjá hann eða af því
sem mér var sagt um hann. Allar
komurnar í Langholti grópuðust í
hug og hjarta. Þangað fór ég æði
oft, því móðursystur mínar, þær
Helga og Ólöf, fóru oft í kaupa-
vinnu til Hermanns, bróður síns,
eftir að hann tók við búinu og höfðu
mig þá með sér í sveitina. Aður
en hann gekk að eiga sína Guð-
björgu höfðu þær reyndar verið
ráðskonur hjá honum fyrst framan
af eftir að hann tók við búsýsl-
unni. Þegar börnin fóru að koma
hvert af öðm fannst mér alltaf sem
væri ég elst í þeim systkinahópi. Á
hveiju vori þegar skóla lauk lá leið-
in til þeirra, því Langholt laðaði
mig alltaf til sín með undraafli.
Ég þráði lífíð sem þar var lifað,
störfin, dýrin, náttúrufegurðina,
mannlífið, félagsskapinn og ekki
síst umhyggjuna og kærleikann
sem ég naut í svo ríkum mæli á
heimili Hermanns og Guðbjargar.
Þar var alltaf glatt á hjalla og átti
Guðbjörg þar ekki síst hlut að
máli. Heimilisbragurinn var mótað-
ur af henni og Hermanni sem aldr-
ei skipti skapi og átti svo mikla
hlýju að óvenjulegt verður að telj-
ast. Aldrei heyrði ég til hans
styggðaryrði. Hann gerði alltaf
gott úr öllu og þá oft með hljóðl-
átri glettni og stríðnisglampa í
Formáli
minningar-
greina
ÆSKILEGT er að minningar-
greinum fylgi á sérblaði upp-
lýsingar um hvar og hvenær
sá, sem fjallað er um, er fædd-
ur, hvar og hvenær dáinn, um
foreldra hans, systkini, maka,
og börn, skólagöngu og störf
og loks hvaðan útför hans fer
fram. Ætlast er til að þessar
upplýsingar komi aðeins fram
í formálanum, sem er feitletr-
aður, en ekki í greinunum
sjálfum.
augum og gat svo sannarlega
glaðst í góðum hópi, slegið á létta
strengi og tekið þátt í glaðværðinni
á sinn hlýja hátt.
Hermann var einn af þessum
mönnum sem vekja bara innilega
hlýju og djúpt þakklæti í huga
manns þegar um þá er hugsað.
Hann var sívinnandi öllum stundum
og rak búið af mikilli atorku, gekk
að hveiju verki með nafni og festu
og væntumþykkju til jarðarinnar,
skepnanna og manneskjanna sem
hann umgekkst. Væntumþykja
hans á dýrunum snart mig djúpt.
Hann talaði til þeirra, gældi við þau
og lét sér annt um hveija skepnu.
Þegar ég skrifa þetta um Hermann
hvarflar að mér að þau systkinin
hafi reyndar öll erft þessa væntum-
þykju til dýranna.
Nokkur sumur var það eitt af
verkefnum mínum að sækja hest-
ana. Þá vakti Hermann mig
snemma með því að klípa mig létti-
lega í aðra hvora stórutána og
segja: „Jæja, Manga mín, nú er að
ná í hestana!" Ég hafði alveg sér-
staka ánægju af þessu verkefni og
spratt því strax fram úr og flýtti
mér út í hestagirðingu með tvö
beisli. Ég gat alltaf gengið beint
að Grána og síðan smalað öllu stóð-
inu saman og rekið það inn í minni
girðingu heima við bæ þar sem ég
svo gekk að þeim tveim hestum sem
nota átti. Þessar morgunstundir
voru alltaf jafn skemmtilegar og
spennandi og naut ég þess þar að
Hermann fann fyrir ánægjunni sem
ég hafði af hestum og leyfði mér
því þennan „lúxus“ þegar ég var
hjá þeim. Enda sama sinnis sjálfur,
mikill hestaunnandi og lagði mikla
vinnu í að temja hesta sína. Ekki
voru hinir fjölmörgu útreiðatúrar
minni ánægja.
Minningamar streyma upp í
hugann en áður en ég læt staðar
numið vil ég minnast á eitt atriði
sem ekki fór fram hjá mér og það
var sú virðing sem Hermann bar í
bijósti fyrir Guðs heilaga orði.
Ekki svo að skilja að hann færi svo
mörgum orðum um þá hluti, en
viðmót hans allt og framganga bar
þess vottinn.
Sæll er sá er situr í skjóli
hins hæsta, sá er gistir í
skugga hins almáttka, sá er
segir við Drottin: Hæli mitt
og háborg, Guð minn er ég
trúi á.
(Davíðs sálmur 91,1-2.)
Við hjónin vottum Guðbjörgu,
börnunum og öllum ástvinum Her-
manns innilegustu samúð og biðj-
um Guð að blessa þau og styrkja.
Blessuð sé minning Hermanns,
frænda míns!
Margrét Hróbjartsdóttir.
Dauðinn gerir ekki boð á undan
sér, og þó að von sé á honum,
bregður manni alltaf þegar hann
bankar á dyr. Ég vissi alltaf innst
inni að hann afí minn, Hermann
Þorsteinsson, myndi láta undan að
lokum og fara yfir í annan heim,
hlutverk hans hér á jörðu yrði senn
á enda.
Þegar ég fékk hringinguna um
að afi væri dáinn fannst mér það
óréttlátt, af hveiju þurfti hann að
vera næstur, spurði ég sjálfán mig,
og upp í huga mér komu allar þær
samverustundir sem ég átti með
afa.
Efst í huga mér eru dagarnir sem
,ég átti uppi í Langholti á vorin, í
þeim tilgangi að hjálpa við sauð-
burðinn. Eflaust hefur afa þótt ég
þvælast meira fyrir en gera eitt-
hvað að gagni.
Skemmtilegast fannst mér þegar
við fórum í fjárhúsin að gá að ný-
bornum lömbum, því aldrei var afi
ánægðari en þegar hann fann ný-
borið lamb. Áfi gekk alltaf með
staf, þetta var enginn venjulegur
stafur í augum tíu ára barns. Þetta
var stafur sem var boginn í annan
endann. Eftir eina ferð í fjárhúsið
vissi ég til hvers hann var. Hann
var til þess að afi gæti náð nýfædd-
um lömbunum. Hann notaði bogna
endann til að krækja um hálsinn á
lömbunum og togaði þau varlega
til sín þar sem hann eyddi dágóðum
tíma í að bjóða þau velkomin í þessa
framandi veröld sem beið þeirra.
Afi hafði alltaf nóg að gera og
meðan heilsan leyfði sá hann um
kindurnar sínar sem voru honum
allt, pijónaði sokka og vettlinga
handa hinum og þessum, og þegar
hlé var á pijónaskapnum stytti
hann sér stundir og lagði kapal.
Ég var nokkuð stolt yfir því að
eiga afa sem kunni að pijóna.
Afí lét aldrei fara mikið fyrir
sér, sagði fátt en samt stafaði frá
honum hlýju og öryggi sem ekki
er hægt að tjá með orðum. Alltaf
var stutt í brosið hjá afa, ég man
í raun aldrei eftir honum öðruvísi
en með góða skapið meðferðis.
Hann tók því sem að höndum bar
á þann hátt sem honum einum var
lagið.
Það brást aldrei að þegar maður
kom blaðskellandi inn í Langholtið
og tilkynnti komu sína með tilheyr-
andi látum þá heilsaði afí bara bros-
andi. Sat hann þá oftast í stólnum
sínum við gluggann annaðhvort
pijónandi eða leggjandi kapal, jú
stundum svaf hann en það var
aldrei lengi. Og var hann þá vanur
að segja á sinn rólega hátt: „Nei,
ert þú kominn?"
Það verður tómlegt að koma að
Langholti í dag, vitandi að þar verð-
ur enginn afi sitjandi við gluggann
til að heilsa og spjalla við um allt
og ekkert, eða bara vera til staðar
og hlusta.
Það sem ég sé mest eftir er
hversu sjaldan tími gafst til að fara
upp að Langholti. Maður var alltaf
á leiðinni eða færi bara um næstu
helgi, spáði ekkert í það að einn
daginn yrði afi ekki þar lengur.
Manni fannst afí alltaf eins og því
var eins og maður ætlaðist til þess
að hann yrði áfram á sínum stað.
Og eftir situr maður og nagar sig
í handarbökin, en ég hugga mig
við þá hugsun að afi hafi verið
hvíldinni feginn. Hann var ekki
maður til að liggja inni á spítala,
háður hjálp annarra. Var þá ekki
betra að leggja af stað yfir móðuna
miklu?
Það er sama hversu mörg ár eiga
eftir að líða. Ég mun aldrei gleyma
þér, afí minn, þú munt alltaf vera
ofarlega í minningum mínum, sami
gamli góði afínn sem tókst því sem
að höndum bar með mikilli þraut-
seigju. Ég veit að þér líður betur,
hvar sem þú ert á þessari stundu,
heldur en liggjandi á sjúkrahúsi,
kannski með þá vissu í huga að
þú kæmist aldrei aftur heim. Ég
veit að þér verður vel tekið hinum
megin og megi góður guð styrkja
ömmu í sorg sinni, því það nær
enginn að fylla tómið sem þú skild-
ir eftir.
Guðbjörg.
Maðurinn minn, +
RAGNAR STEFÁNSSON,
Skaftafelli,
lést fimmtudaginn 1. september.
Laufey Lárusdóttir.
+
Faðir okkar,
JÓN ÞORSTEINSSON,
Dalbraut 27,
áður Langholtsvegi 18,
Reykjavik,
lést á heimili sfnu 31. ágúst.
Útförin auglýst síðar.
Fyrir hönd aðstandenda,
Unnur Jónsdóttir,
Jóhann Gunnar Jónsson.
t
Þökkum auðsýnda samúð og vináttu við andlát og útför móður
minnar, tengdamóður og ömmu,
ÞURÍÐAR SIGURÐARDÓTTUR
hárgreiðslumeistara,
Austurbrún 4,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir sendum við Lögreglukór Reykjavíkur.
Emilía Jónsdóttir, Björn Ágúst Einarsson,
Einar H. Björnsson,
Helga Björnsdóttir.
+
Alúðarþakkir færum við öllum þeim, er
sýndu okkur samúð og vinarhug við
andlát og útför eiginkonu minnar og
móður okkar,
HÖNNU LÍSBETAR
JÓNMUNDSDÓTTUR,
Bröttukinn 24,
Hafnarfirði.
Sérstakar þakkir til skátasystkina.
Jón Sigurbjörnsson,
Sigurbjörn og Kristinn Jónssynir.
+
Innilegustu þakkir til allra, sem sýndu
okkur vináttu og hlýhug í veikindum og
við andlát og útför
KARÍTASAR KRISTÍNAR
HERMANNSDÓTTUR,
Garðarsbraut 44,
Húsavík,
Guð veri með ykkur.
Steingrímur Birgisson,
Birgir Steingrímsson, Steinunn Áskelsdóttir,
Ásgeir H. Steingrímsson, Anna Guðný Aradóttir
og barnabörn.
+
Öllum þeim fjölmörgu, sem sýndu okkur
samúð og vinarhug við fráfall og útför
eiginkonu minnar, móður okkar, tenga-
móður, ömmu og langömmu,
JUDITHAR M. SVEINSDÓTTUR,
Langholti 14,
Akureyri,
þökkum við af alhug.
Sérstakar þakkir til Baldursbrá kvenna
og sóknarnefndar Glerárkirkju.
Bergsteinn Garðarsson,
Barbara Ármanns, Sigfús Skúlason,
Sigurveig Bergsteinsdóttir, Gunnar Björgvinsson,
Jónas Bergsteinsson,
barnabörn og barnabarnabörn.