Morgunblaðið - 13.05.1999, Qupperneq 8

Tilhugaiíf alla ævi
Morgunblaðið/Halldór Kolbeins.
Kveikjum á fullt
AF KERTUM Á HVERJU KVÖLDI
Hjónin Elín Sveinsdóttir og Sigmundur
Ernir Rúnarsson lifa í hinum harða
______heimi fréttanna á daginn en______
á kvöldin tekur Amor völdin.
egar fólk hugsar um
fréttir dettur flestum í
hug eitthvað hart og
blákalt, eitthvað mis-
kunnarlaust og allt að því
ómanneskjulegt, hraði, spenna
og streita. Og einhvem veginn
ímyndar maður sér að fólkið
sem vinnur við að afla og segja
okkur fréttimar sé alltaf að flýta
sér, njóti aldrei nútíðarinnar af
því að sú tíð er orðin fortíð eftir
örfáar mínútur og því eins gott
að hlaupa á eftir framtíðinni í
von um að verða fyrstur með nú-
tíðina.
Rómantíkin er í raun and-
stæðan, friðsæl kennd en samt
þmngin tilfinningum, nokkurs
konar samnefnari fyrir ást, um-
hyggju og aðdráttarafl, sem við
höfum litla stjórn á og eigum því
erfitt með að skýra með ein-
hverjum skynsemisrökum. Við
ákváðum að flétta þetta tvennt
saman og forvitnast um hvort
„fólkið í fréttunum" legði ein-
hverja sérstaka rækt við þessa
friðsæld sem flestir þrá, hvemig
það hlúir að ástinni í öllum þess-
um erli. Það lá því beint við að
tala við hjónin og vinnufélagana
Elínu Sveinsdóttur, útsending-
arstjóra frétta, og Sigmund Erni
Rúnarsson, aðstoðarfréttastjóra
Stöðvar 2.
Eyðum ekki orkunni
í að versla
„Jú, jú, við kunnum eitt og
annað fyrir okkur í þeim efn-
um,“ sagði Elín nánast hug-
hreystandi er við bárum upp er-
indið, „við myndum aldrei þríf-
ast öðruvísi" bætti hún við og
brosti.
„Undanfarin ár höfum við haft
það fyrir sið að fara í tvær borg-
arferðir á ári tvö ein,“ upplýsti
hún, „og það hefur reynst okkur
ómetanlegt. Þar geram við ekk-
ert annað en að fylla á orkuna og
ástina, sofum til hádegis, vöfram
um borgina, höldumst í hendur
og borðum góðan mat,“ sagði
hún.
En haldið þið ekki í hinn þjóð-
lega sið; að fara út með tómar
töskur en troðfullar heim?
„Nei,“ svaraði Elín og hló.
„Það er algjört mottó hjá okkur
að eyða ekki orkunni í að versla
og satt best að segja þá hvarflar
það ekki að okkur. Við einbeit-
um okkur eingöngu að því að
vera saman, horfast í augu og
njóta þess að vera til. Það er svo
nauðsynlegt að staldra við af og
til og taka hvort utan um ann-
að,“ sagði hún og lagði áherslu á
hvert orð. „Staðreyndin er
nefnilega sú að heimilið gengur
ekkert nema hjónin séu ástfang-
in. Astin er því algjört framskil-
yrði eigi fjölskyldulífið að
blómstra. Ef hún er fyrir hendi
þá fylgir allt annað á eftir,“ full-
yrti hún.
Bónorð á Signubökkum
En hvert fara þau tíl að fylla á
ástina?
„Ég er dálítið ítalskur í mér,“
svaraði^ Sigmundur Ernir, „og
finnst Italía óskaplega töfrandi
land. Hins vegar er London eig-
inlega orðin „okkar borg“; and-
inn í Lundúnum er svo þægileg-
ur og áþekkur því sem gerist
hér heima. Það er eitthvað heim-
ilislegt og notalegt við þessa
gömlu, virðulegu stórborg,“
bætti hann við. „Eina borgin
sem mér er hreinlega í nöp við
er New York; mér finnst hún
köid, fráhrindandi og bókstaf-
lega ómanneskjuleg.“ „En París
er líka yndisleg," skaut Elín inn
í. „Já, við eigum margar Ijúfar
minningar þaðan,“ samþykkti
Sigmundur. „Ella er frönsku-
mælandi, hún bjó svo lengi í
París áður en leiðir okkar lágu
saman.“
En fyllist fréttastjórinn engri
vanmetakennd þegar frúin byrj-
ar að tjá sig á fullkominni
frönsku?
„Nei, nei“ svaraði hann og hló,
„Ég er svo stór.“ Svo bætti hann
við: „Ég bað hennar á Signu-
bökkum, mér fannst annað ekki
koma til greina.“
Og sagði hún strax já?
„Já, hún gat ekki annað,“
svaraði hann, eins og það hlyti
hver heilvita maður að sjá.
Það þarf svo lítið til
En þótt ,já-ið“ liggi fyrir er
ekki nema hálfur sigur í höfn. Þá
er búið að plægja og sá en sjálf
garðræktin er eftir. Elín og Sig-
mundur Emir eiga þrjú böm
saman og fyrir á Sigmundur tvö,
svo það er yfirleitt mikið fjör á
heimilinu. „Þetta er engin logn-
molla,“ sagði Elín og hló þegar
fjölskylduhagina bar á góma.
„En það er alltaf pláss fyrir
smárómantík,“ bætti hún við.
„Við eram mjög samstillt og
heimakær; höfum litla þörf fyrir
að fara út að skemmta okkur.
Það er helst að við fóram út að
borða og þá förum við venjulega
bara tvö. Okkur finnst það lang-
skemmtilegast," sagði hún
hálfafsakandi.
„Svo föram við mikið upp í
sumarbústað og njótum þess að
vera úti í náttúranni. Annars
held ég að fólk leiti stundum
langt yfir skammt að þessum
rómantísku augnablikum. Það
þarf svo h'tið til að breyta hvers-
dagslegri athöfn í ljúfa stund,
hlýja minningu. Það er til dæmis
heilmikil rómantík úti í garði. I
gær fóram við Simmi út í garð
og rökuðum saman fólnuðum
laufum og visnum greinum; und-
irbjuggum garðinn fyrir sumarið
og það var ofboðslega rómantísk
stund,“ sagði hún með innlifun.
„Venjuleg kvöldmáltíð breytíst í
ástarfund tveggja einstaídinga
um leið og þú kveikir á kerti og
opnar eina rauðvínsflösku."
7\ð leggja rækt
VIÐ RÓMANTÍKINA
Það tekur flesta nokkur ár að gera sér
grein fyrir því að fólk verður að leggja
sig fram eigi hversdagsleikinn ekki að
ná að kaffæra rómantíkina. Inger Anna
Aikman ræddi við hjónin Sigmund Erni
Rúnarsson og Elínu Sveinsdóttur og
Magnús Kjartansson og Sigríði Kol-
brúnu Oddsdóttur um hvernig þau við-
halda rómantíkinni í hjónabandinu.
Við vorum fæst komin með
fullorðinstennur þegar við
vissum allt um það hvernig
Oskubuska smeygði sér í skó-
inn og lifði hamingjusöm í
höllinni allt til æviloka. Það
vafðist reyndar dálítið fyrir
okkur framan af hvað hug-
takið „hamingjusöm" þýddi
nákvæmlega og eiginlega var
það ekki fyrr en Barbara
Cartland kom inn í líf okkar
sem línur tóku að skýrast.
Hún sendi líka frá sér hvert
„fræðslukverið" á fætur öðru
og boðskapurinn var skýr;
hamingja og rómantík fólust
aðallega í því að drekka
kampavín á hveijum degi og
borða nokkur kíló af kavíar á
hverju ári. Rauðar rósir
komu líka við sögu og dálítið
af demantshringum. Og víst
fengum við rauðar rósir og
kiknuðum jafnvel í hnjánum
af og til. Hins vegar höfðum
við minna heyrt talað um hús-
bréfin sem hvíldu á höllinni,
uppvaskið sem fylgdi öllum
kavíarnum og alla sokkana
sem skríða víst sjálfir undir
rúm.
Fréttamennskan
vandmeðfarin
Elín og Sigmundur Emir
vinna saman í hinum harða
heimi fréttanna. Er ekki hætt
við að samskiptin á heimilinu
fari að snúast um vinnuna?
„Við reynum að hætta að tala
um vinnuna þegar við komum að
Höfðabakkabrúnni,“ svaraði
Elín og hló, „en stundum tölum
við líka ofboðslega hratt síðustu
hundrað metrana,“ bætti hún
við. „Við komum aldrei það seint
heim að við gefum okkur ekki
tíma til að kveikja á fullt af kert-
um og spjalla saman dágóða
stund,“ sagði Sigmundur Emir,
„það er heilög stund í okkar
hjónabandi. Við eram bæði mikl-
ar tilfinningaverur og það er
okkur lífsnauðsyn að stOla sam-
an strengi okkar og njóta návist-
ar hvort annars.“
En þvælast tilfinningarnar
ekkert fyrir þegar fólk vinnur
við fréttir?
„Þvert á móti,“ svaraði hann
að bragði. „Fréttamennska er
mjög vandmeðfarin einmitt
vegna þess að viðkvæmnin spil-
ar þar svo stórt hlutverk," fúll-
yrti hann. „Starfið krefst þess
að maður myndi harðan hjúp um
sjálfan sig og tilfinningarnar
vega upp á móti þessu kalda
fréttamati. Þetta hjálpar manni
við að missa ekki sjónar á því að
það era manneskjur af holdi og
blóði á bak við hverja frétt. Ég
er þeirrar skoðunar að það séu
engir verri fréttamenn til en
þeir sem hafa engar tilfinning-
ar,“ upplýsti hann.
Svo það eru kannski fleiri en
áhorfendur heima í stofu sem
gráta yfir fréttunum?
„Já,“ svaraði hann, „ég hef oft
þurft að segja slíkar hörmunga-
fréttir að ég hef átt veralega
bágt með sjálfan mig. Og hvert
einasta banaslys sem maður
verður að segja frá fyllir mann
sorg. Það verður aldrei rútína,"
sagði Sigmundur.
Sigmundur Emir hefur getið
sér gott orð iyrir fleira en
fréttamennskuna. Hann er Ijóð-
skáld og hefur nú í seinni tíð
snúið sér í auknum mæli að því
að mála. Elín fær hins vegar út-
rás fyrir sköpunarþrána í leirlist
og bútasaumi. „Við eram búin að
útbúa lítið hreiður úti í bílskúr,“
upplýsti Elín, „þar sem ég er
með leirinn og saumavélina - en
Simmi með trönumar sínar. Og
þar getum við dundað okkur
tímunum saman við flöktandi
kertaljós og ljúfa tóna.“
En hvað ert þú að búa til?
„Allt milli himins og jarðar;
skálar og skúlptúra og svo hef
ég búið til ótal kertastjaka -
enda eru kerti mjög stór kostn-
aðarliður í heimilisbókhaldinu,“
svaraði hún og hló. „Ég hef að-
allega verið í að mála „fígúratí-
vt“,“ sagði Sigmundur. „Hins
vegar hef ég aldrei fundið betri
fyrirmynd en Ellu. Ég hef mál-
að hana á marga mismunandi
vegu í gegnum tíðina og upp um
alla veggi á heimilinu hanga
hennar löngu og lostafullu legg-
ir.“
Hefði viljað
hitta hann fyrr
Það fer ekkert á milh mála að
Amor hefur hreiðrað um sig á
heimili þessara hjóna og þau
dekra við hann á alla kanta.
„Það skiptir mestu máli að hjón
gefi sér tíma hvort fyrir annað,
láti það eftir sér að næra ástina,
tala saman, skiptast á skoðun-
um, hlæja og halda utan um
hvort annað,“ fullyrða þau. „Við
hittumst frekar seint,“ upplýsti
Elín, „og voram búin að reyna
margt.“
Er það kannski galdurinn?
Þarf fólk að hafa öðlast ákveðinn
þroska áður en það er fært um
að elska af einlægni?
„Æ, ég veit það ekki,“ svaraði
hún, eftir andartaks umhugsun,
„ég hefði alveg viljað hitta hann
fyrr og eiga fleiri ár með hon-
um.“ Það þarf enga skyggnigáfu
til að sjá að Sigmundur Emir
hefði þegið það líka.
8 D MORGUNBLAÐHD fimmtudagur 13. maí 1999