Alþýðublaðið - 17.01.1960, Qupperneq 8

E
SA leit óvenjulega vel
úi. Það þótti líka mörgum
'ungum mönnum í Rörby, og
þeirra á meðal voru Jörgen
og Holger.
Elsu leizt eiginlega ágæt-
lega á þá báða. Henni fannst
þeir báðir skemmtilegir, að-
laðandi- og ástúðlegir, hver
á sinn hátt. Jörgen var Ijós
yfirlitum, kátur og söngv-
inn, Holger fór hægar í sak-
irnar, var þögulli og var-
E'ITT kvöldið er dansiball
var haldið á kránni, rétti
forsjónin henni hjálparhönd
í þessu mikla vandamáli.
Það var knattspyrnu- og
fimleikafélag staðarins, sem
hélt samkomuna. Þar var
Elsa að sjálfsögðu stödd á-
samt þeim báðum, Jörgen
og Holger. Það var heitt í
veðri þetta kvöld. Allar dyr
krárinnar stóðu upp á gátt
til þess að hleypa örlitlum
svala inn, en á gólfinu þeytt
ist fólkið í polkum og ræl-
um. Karlmennirnir voru
farin úr jökkunum og allir
dönsuðu allt hvað af tók.
Allt gekk tíðindalaust fyr
ir sig þar til kl. var orðin
rúmlega 10. Þá kom Elsa æð
andi inn í litla veitingasal-
inn, þar sem vinkona henn-
ar, Margit, sat með tindr-
andi augu og drakk appel-
sínuvatn við borð með ung-
um Ijóshærðum pilti. Kinn-
ar Elsu voru rjóðar og aug-
un tindruðu ekki minna en
tMMHHmWWHUMWm
I Sekúndu- i|
i sagan ii
brjóstum þeirra og úrslit
hins innra stríðs, sem innra
með þeim geisar. . . . Finnst
þér þetta ekki hræðilegt ...
Þótt mér finnist, að ég ætti
nú sjálf einhverju að ráða í
þessu máli ... þá ... guð,
hvað þetta er spennandi ...
en ef þeir dræpu nú hvorn
annan . .. almáttugur . ..
ég hef aldrei vitað annað
eins ... og með það var
Elsa horfin, rjóð í kinnum
með tindrandi augu og bros
um munn.
★
TuTTUGU mínútum síðar
gekk Margit út í garðinn
með aðdáanda sínum, sem
Bardaginn um Elsu
færnari í tilbeiðslu sinni.
Elsa vissi, að þegar sá dag
ur rynni upp, að hún yrði
að taka ákvörðun um, hvor
þeirra það yrði, — því að
annar þeirra varð það að
vera, -— mundi hún lenda í
vandræðum. Þess vegna lét
hún tímann líða án þess að
nokkur mikilvæg ákvörðun
væri tekin. — Að velja ann
an þeirra og valda hinum
vonbrigðum fannst henni
hræðileg tilhugsun.
augu Margitar. Elsa ætlaði
ekki að geta komið út úr
sér neinu orði svo mikið var
henni niðri fyrir. — Margit,
hugsaðu þér, sagði hún og
leit ekki hið minnsta á vin
Margitar . . . Veiztu, að Hol-
ger og Jörgen eru orðnir
óvinir út af mér . . . Og
hugsaðu þér, — þeir ætla
að berjast um mig . .. þeir
ætla að gera í eitt skipti fyr
ir öll út um sigúr þeirra til-
finninga, sem bærast í
var stangarstökkvari, en
átti sýnilega erfiðara með
að ná hylli Margitar en
stökkva nokkrar hæðir sín-
ar með stöngina.
Þau gengu nú samt þarna
um garðinn arm í arm og
hann var einmitt að ljúka
við að segja ágætt lofsyrði,
þegar Margit stanzar skyndi
lega og þrífur í hann. Hún
bendir á stúlku, sem situr
á bekk þar skammt frá og
virðist vera að gráta með
hendurnar fyrir andlitinu.
— Elsa þó! hrópar Margit
og þýtur til hennar skelfd,
en „kavalerinn11 stendur
eins og illa gerður hlutur og
með opinn munn af undrun
í annað sinn á þessu kvöldi.
hvað þeir eru andstyggileg-
mín?“ segir Margit og strýk
ur yfir hár vinkonu sinnar.
„Eru Holger og Jörgen bún-
ir að limlesta hvorn annan?
„Úh ... þessir karlmenn,
hvað þeir eru andstykkileg-
ir,“ snöktir Elsa. — Oj, ég
vil aldrei ... aldrei framar
sjá neinn ...
— Já, en hvor þeirra
vann? spurði Margit _með
öndina í hálsinum. — Ég er
svo spehnt ... Voru þetta
mikil slagsmál?
— Slagsmál? . . . Þeir slóg
ust alls ekki. ÞEIR KÖST-
UÐU UPP Á ÞAÐ!
■ ■■■■■ ■■■■■■■■■■■■■■■■■■'■■■■■■ »
Tungl
tízka
TUNGLIÐ er í tízku um
þessar mundir eins og allir
vita. Við getum einnig upp
lýst það, að Lunik, braut-
ryðjandi tunglflauga, hefur
hlotnazt sá heiður að vera
málaður á kirkjumynd, sem
hangir í kirkju í London.
Mynd þessi er í rauninni
mjög nýtízkuleg og frumleg
af kirkjumynd að vera, því
að á henni sést auk Luniks
(sem í rauninni ekki var á
frumdrættinum, en málar-
inn bætti inn á í fyrra), gul-
brúni kötturinn prestsins, ís,
vatn, eldur og snjór, talsvert
af dýrum, fiskum, blómum
og trjám.
.— Presturinn er í sjöunda
himni með þetta nýtízku
listaverk.
— Málverkið sýnir ekki
aðeins sköpunarverk guðs
og dýrð, — heldur einnig
framtakssemi mannanna,
segir presturinn.
III1IIIIIIII1IIIIIIIIIIIMIIÍ»>IBÍÍ>|IUUÍ'|II*1«III>1»U
Ekki nóg
boðið í
buxurnar
BUXUR Nelsóns hershöfð
ingja voru til sölu á upp-
boði í London fyrir
skömmu. Seljandi buxrt-
anna keypti þær þó aftur,
þar eð enginn bauð nógu
hátt að hans viti.
Auk hinna ágætu, svörtu
silkibuxna, sem eitt sinn
höfðu skýlt hinni miklu
hetju, voru til sölu silki-
undirkjólar, hanzkar og
nokkrir skór, sem á sínum
tíma höfðu verið eign ást-
konu hetjunnar frá Trafal-
gar, lady Hamilton.
Hæsta boðið í þetta góss
var um tólf þúsund krónur,
— og það fannst seljandan-
.........'..li

P. !. R. Box 6 Copertíiogt
Ef þér hreyfið yður, — helli ég köldu ka
á bakið á yður-----------------------------
IIlÍllHlllHÍllIIIIIIIIIIUIIIIIimillllllUlillllllÚllllllHmUHIHHUHnHHHIHimHmillHHi
FRÚ Petterson sagði
hróðug við hinn kröfu-
harða mann sinn;
— Nú losna ég við að
heyra þig kvarta yfir matn-
um. Ha, ha. Ég hef nefnilega
ekki lagað neinn mat í dag.
KENNARINN reyndi
að fá bekkinn til þess
að láta taka hópmynd, hann
var nefnilega á prósentu-
’samningi hjá Ijósmyndar-
anum.
— Kæru vinir, sagði
hann. — Eftir nokkur ár
getið þið litið á þessa mynd
og sagt: — Þetta erum við
bekkjarsystkinin. Margt hef
ur nú breytzt síðan þetta
var. Þarna er Anton, — for
stjóri, og hérna er María,
sem nú er orðin prestsfrú.
-— Þá gall við rödd aftast
úr bekknum. — Og þarna er
kennarinn — hann drakk
sig í hel ...
HAGFRÐÆI
KONAN min ei
ur í því að ná í óc
ur. Hún kaupir
jólagjafirnar á á
unum og geymir þ
desember. En hún
fyrri met sex már
ur en fyrsta bari
fæddist. Þá dró !
þrjá tækifæriskj
hún hafði keypt á
sölu ... — þrem i
en við giftumst.
★
DÓTTIRtrúb
urs hafði far:
Ieik — mjög gegn
ur síns. Er húi
morgunverðarbori
inn eftir bauð h:
þannig góðan dag
—-Góðan dagin
ir Satans.
—Góðan dagi:
;g 17. jan. 1960— Alþýðublaðið