Alþýðublaðið - 17.01.1960, Síða 15

„Minnist þess aðeins að halda
yður á stígnum þegar þér
gangið hér um“, sagði hann.
„Það eru nokkur manchineel
tré hér í kring. Eyjarskeggj-
arnir ganga í stóran boga um-
hverfis þau“.
„Ég mun gera það sama
framvegis“, sagði Moira. S'vo
bætti hiin áhyggjufull við:
„Þér hefðuð ekki átt að meiða
yður svona“.
„Þetta er ekkert“. Hann
néri handlegginn. „Ég vildi
aðeins að þér skilduð að ég
tók ekki í yður mér til
skemmtunar".
16.
Þau gengu aftur inn á stíg-
inn og heimleiðis. Owen sagði
„Skyldi Binkie vera komin
heim?“
„Það er hún áreiðan!ega“,
sagði Moira. „Hún hlýtur að
vera mjög þrjózk ef hún er
ekki komin enn“.
Hann leit á hana. „Það er
einmitt það sem að er. Hún
er mjög þrjózk Ég vona tað
allt sé í lagi þegar við kom-
um heim. Annars ...“ Hann
sagði ekki meira.
Það var bú'ð að bera á borð
til tedrykkju þegar þau komu
heim. Prú Drvden sat við te-
borðið með bók í kjöltúnni.
Hún lagði strax bókina til
hliðar og hellti í bollana.
' „Hvernig gekk í verksmiðj-
unni?“ spurði hún kurteis-
lega.
' „Bara vel“.
„Það er gott. Og hvernig
leið Goodenhurst lækni, ung-
frú Davidson?“
„Mér v'rtist honum líða
vel“, sagði Moira.
Owen rétti henni teboll-
ann og leit á hana býðingar-
miklu augnaráði. Hún spurði
hreint út: „Er Binkie komin
heim?“
„Nei, ungfrú Davidson!"
Það var ekki hægt annað en
sjá hve sigrihrósand' frú Dry-
den var. „Binkie er ekki kom-
in heim! Binkie hefur sigrað
yður!“
Moira safnaði öllu sínu hug
rekki og sagði: „Ég held nú
samtað hún komi“.
„Er það?“ Frú Dryden leit
á úr sitt. „Hún hefur verið á
burt í fimm tíma. Ég held að
hún hafi gert okkur það ljóst
að hún kemur ekki heim ef
hún er ekki sótt“.
„Það getur vel verið“, svar-
aði Moira. „En það er hægt
að sanna það með því að bíða
í tvo tíma enn“.
Frú Dryden brosti með
sjálfri sér og sagði: „Þá það,
þá bíðum við lengur. En við
getum ekki beðið of lengi,
ungfrú Davidson, því barnið
hefur ekki borðað síðan í
morgun“.
Eftir te fór Owen inn til
sín. Moira fór líka til herberg-
is síns.
Hún hafði fengið þau skila-
boð að kvöldverður yrði í
fyrra lagi. „Við verðum að
fara snemma að sofa hér“,
sagði frú Dryden. „Owen fer
alltaf á fætur klukkan sex“.
Um leið og fór að dimma
fór Moira í sturtubað og
skipti um föt.
Þegar hún gekk niður tröpp
urnar hitti hún Owen, sem
var breyttur og heimsmanns-
legur í smóking. Hún sagði
strax: „Er Binkie .. ?“
„Hefur ekki sést. Mamma
var að senda Selinu eftir
henni“.
„Ég skil“.
Hún hafði tapað og gat ekki
annað en tekið ósigrinum.
Hún sýndi honum lítinn
pakka, sem hún hafði með-
ferðis og sagði við hann: „Vilj
ið þér vísa mér til herbergis
Binkie? Mig langar til að
leggja þetta inn til hennar.
Það er ein af þessum glerkúl-
um með húsi innan í. Þegar
maður hristir kúluna kemur
unni. Ég vona að hún hafi
burstað tennu’r“.
„Ekki hún, nei!“ hann hló.
S'vo sagði hann alvarlega.
„Það er fallegt af yður að
segja ekki: Hvað sagði ég
ekki!“
„En ég sagði þetta ekki
fyrir“.
„Þér sögðuð að hún kæmi
heim ef hún yrði látin eiga
sig og það gerði hún!“
Niðri í ganginum mættu
þau Selinu, sem grét af skelf-
ingu. „Herra Dryden, ég finn
Litlu Ungfrúna hvergi. Hún
er ekki lengur £ bátageymsl-
unni! Ó, herra, hvað á ég að
segja Frúnni?“
„Svo hún var í bátageymsl-
unni. ’Vertu róleg, Selina. Hún
er háttuð núna“.
„Toby eða Inigo hafa áreið-
anléga borið hana heim. Ó,
þessi óþekktarangi“, sagði
ir>egar nun var nuin ao
klæða sig fór hún fram til að
þurrka sér um hárið. Það gat
engin baðhetta haldið hennar
mikla hári þurru. Hún sett-
ist út £ sólina og þurrkaði und
irhárin.
„Það hlýtur að vera erfitt
að hafa svona mikið hár þeg-
ar maður þvær sér“, sagði
rödd að baki hennar. „Því
klippirðu það ekki af þér?“
Hún leit við og í dyrunum
stóð lítil stúlka í rósóttum
kjól.
„Sæl, Binkie“, sagði Moira
vingjarnlega. „Já, það er
stundum erfitt að hafa sítt
hár“.
Binkie lagði undir flatt.
„Ég vil ekki vera kölluð
Binkié“, sagði hún. „Það er
er orðið svo sítt og hún á að
klippa mig“. ■
„Á ég að klippa þig?“
„Já, það geturðu, það þarf
bara að klippa svolítið neðan
af því“. Hún leit vongóð á
Moiru. „Má ég kannske klippa
þig fyrst þú mátt klippa mig?
Ég get það!“
Moira ætlaði að mótmæla
en barnið hélt áfram.
„Ég skal passa mig vel“,
sagði hún, „og svo þegar ung-
frú Annemay kemur £ næstu
viku geturðu beðið hana unj
að laga það. Annars þarftu
alltaf að vera að þurrka það“.
Moira leit einu sinni á litla
ákafa andlitið og ákvað sig.
„Allt £ lagi“, sagði hún. „Áttu
skæri?“
„Nei, en Selina á skæri“.
BELINDA DELL
SOLSKINSEYJAN
>
tWWMMWW**WWMMMMWMWMWMMWmUMMMMWMWMMWWWWWMWMIWWWIWMMWWMWWW»WmVWMW
hríð. Ég hélt... ég hélt að
Binkie hefði kannske gaman
að þessu þar sem hún býr í
hitabeltinu“.
Owen sagði lágt: „Það er
fallegt af yður að hugsa til
hennar. Kom'ð með mér, ég
skal vísa yður til vegar“.
Hann gekk upp og oþnaði
dyr £ einum hliðarganganna.
„Má ég láta það á rúmið
hennar?*.
„Auðvitað“.
Hann gekk inn £ svefnher-
bergið. Rúmið var bleikt og
ofan á bví var hvítt rúmteppi
með bleikum ísaumuðum
blómum.
Og í miðju rúminu lá lítil
grannleit stúlka með slétt
brúnt hár. Hún hafði lokuð
augun og lét sem hún svæfi.
Moira gekk til dyra og
sagði lágt: „Owen!“
Hann kom til hennar og
hún kinkaði kolli í áttina til
rúmsins. Hann varð mjög
undrandi á svip en í næstu
andránni ljómaði andlit hans
af gleði og feginleik. Moira
lagði pakkann á náttborð ð
og lét sem hún sæi ekki að
Binkie hálfopnaði augun. Hún
gekk út án þess að segja ei-tt
orð.
„Hafið þér nokkurn tím-
an vitað annað eins?“ spurði
Owen þegar þaU gengu nið-
ur. „Hvað skyldi hún vera
búin að vera lengi heima?“
„Nægilega lengi til að
borða úr einum konfektkassa
og tvær appelsínur. Ég sá
leifarnar í hálfopinni skúff-
Selina og fór fram £ eldhús.
Þau fóru inn í stofu og
stóðu við gluggann um stund.
Moira starði á stjörnurnar
sem virtust stórar sem blóm
á dökkum hitabeltishimnin-
um. Skömmu seinna fann hún
að Owen horfði á hana.
„Hvað er að?“ spurðj hún.
„Ég var aðeins að hugsa ...
í svona einföldum kjól lítið
þér ekki út eins og herfor-
ingi, sem hefur unnið sinn
fyrsta sigur“.
Hann gekk út £ garðinn og
kom aftur með rúbínrautt
hibiscusblóm.
„Leyfið mér að veita yður
þessa orðu“, sagði hann há-
tíðlega.
Moira stakk blóminu niður
í hálsmál kjólsins. Hún sá sig
í spegli um leið og þau gengu
til borðs og hún sá að blóm-
ið klæddi hana najög vel.
17.
Moira vaknaði snemma
næsta morgun. Hún heyrði
fuglana syngja og fann fersk-
an ilminn frá garðinum. Hún
fór í baðföt og hljóp niður að
ströndinni. Hún synti £ fimm-
tán mínútur og fór svo að hús
inu með baðhettuna og hand-
klæðið í annarri hendinni.
9
engu líkara en verið sé að
taia við kött. Ég heiti Bi-
anca“.
„Ég veit það“.
„Af hverju kallarðu mig þá
Binkie?“
„Af því að hinir kalla þig
Binkie“.
„Ef þú kallar mig alltaf Bi-
anca, gera hinir það kannske
líka“, sagði telpan.
„Ég ge,t vel kallað þig Bi-
anca ef það er það sem þú
vilt“, sagði Moira. „Ég heiti
Moira“.
„Af hverju ertu með svona
dökkar augnabrúnir en svona
ljóst hár?“
„Ég veit það ekki. Það er
bara svona“.
„Ætlarðu að fara oft að
Synda?“
„Það vona ég“.
„Þá fer mikill tími £ að
þurrka hárið á þér. Ég veit
það, því einu sinni var ég
með fléttur...“ Nú var hún
með stutt hár og topp. „Af
hverju klippirðu þig ekki
eins og ég?“
„Ég held að það klæði mig
ekki að vera með topp. En ég
klippi mig strax og ég get.
Er einhver hárskeri hér á
eynni?“
„Já, það er einn í Meröldu,
en hann klippir ekki vel“,
sagði Bianca dræmt. „Atama
lætur konu laga á sér hárið
og sú kona kemur með póst-
bátnum en hún kemur ekki
fyrr en í endaða næstu viku.
Það er slæmt, því hárið á mér
Moira beið að hún færi að
gá að Selinu en Bianca gerði
sig ekki líklega til að hreyfa
sig. Hún kallaði aðeins: „Se-
lina, Selina!“ Og augnabliki
síðar arkaði Selina inn. Það
var greinilegt að það yrði
erfitt að fá Biöneu til að
hreyfa sig í þessu húsi.
En ekki var hún fyrr búin
að fá skærin en hún fór að
hreyfa sig. Hún staulaðist yf-
ir svalirnar og sat við hlið
Moiru meðan ' Moira klippfi
hana. „Lokaðu augunum“,
sagði Moira aðvarandi meðan
hún klippti toppinn og hún
brosti þegar Bianca blés hár-
in af litlu beinu nefinu.
Svo var röðin komin að
Moiru. Hún sat grafkyrr með
an Bianca kl'ppti og klippti
og athugaði hana vandlega
þegar hún varð að standa upp
og klippa standandi. Hún slá
vel hvað var að henni.
„Svona, þá ertu til“, sagði
Bianca og gekk nokkur skref
aftur á bak til að dást að
handarverki sínu. „Þú erjt
agalega fín. Ég er bara alveg
eins dugleg og stór háf-
greiðslukona!“
Þær gengu inn til að borða
saman. Owen sat við morgun-
verðarborðið með bok í hönd.
Hann stóð á fætur þegar þær
komu inn. \
„Góðan daginn. Ætlið þið |að
borða morgunverð með mér?
Það var sannarlega ’ óvenju-
legt“. ;
Hann þagnaði þegar hanp sá
i

ÁlþýðubíaðiS
5íf^ÍsÍM«r4:SA -
- 17.
08G1
]an.
jim.
1960
*5