Heimskringla - 11.02.1915, Blaðsíða 6

Heimskringla - 11.02.1915, Blaðsíða 6
BLS. 6 HEIMSKRIN6LA W1NNIPE6, 11 PHBRtiáft !•!§. / LJOSVORÐURINN. "Hann virlist óánxgöur með þetta og baö um að <fá aÖ vera til næsta morguns, þar eö komiö væri kveld <og. Iuipn .heföi ekki útvegað sér annan verustað. Eg 4kéf£*ekkert aö athuga viö þetta, þar eö mig grunaði af:.. ekki, hvert þrælmenni eg hýsti. Um miðnætti vaknaði eg og sá gest minn vera aö ræna eign minni. 4)g hann lét ekki þrælmensku sina enda viö þetta; þeg- atr eg kom aö honum óvörum og ásakaði hann um þjófnað, greip hann vopn, sem lá í nánd viö hann, og reyndi aö drepa velgjörðamann sinn; en eg var við þessu búinn og bar af mér höggið og gat bráðla yfir- bugað hann. Nú bað hann miskunnar, en eg heföi maumast hlíft honum, ef eg ekki af tilviljun hefði tekið jeftir þvi, sem vakti athggli mína svo gjörsamlega, aö eg vtævri þvi gleymdi, hvert ómenni hann vdr. “Þegar hann tæmdi vasa sína samkvæmt skipun minni og skilaði mér aftur gullinu, sá eg meðal þess jdýrgrip, sém var mín eign einsog gulliö, en sem kom ssaér til að gleyma öllu öðru, þegar eg sá hann. “Þaö var einkennilega lilbúinn hringur, sem eitt %inn var eign föður mín, en eftir dauða hans bar móðir min hann, unz hún giftist Graham; þá gaf hún mér hringinn. Eg hafði ávalt miklar mætur á hringnum, sem 'verömiklum erfðagrip, og hann var eipn af„ger,- semum þeim, sem eg tók með mér, þegat ég flýði úr iiúsi Grahams. Þenna hring, ásamt úri og öðrum verö- mætum munum, skildi eg eftir í umsjá Lucy, þegar eg skildi viö hana i Rio; en að sjá hann nú, var sem eg heyrði rödd frá gröfinni. Eg bað fangann að segja mér hvernig hann hefði náð i þenna hring; en hann þagði, svo nú var það eg, sem þurfti að þrábiðja hann; enda lóksl mér á endanum að ná i leyndarmál hjá honum, sem var mér mikilsvirði, en jafnframt varð eg að gefa honum upp sakir og láta hann vera frjálsan. Eg skal nú með fám orðum endurtaka frásögu hans. “Þessi maður var Stefán Grant, sonur kunningja ' tnins Ben Grants; hann hafði heyrt sögu móður þinn- ar hjá föður sínum, og af frásögu hans kom þaö i Ijós, að Lucy, meðan eg lá svo lengi veikur, haföi fallist á þá skoöun Bens, að eg hcfði strokiö frá henni af á- setningi. Þar eö eg haföi aldrei sagt he'nríi sefisögu mina, og lundarfar mitt og lifsskoðanir vóru henni ó- kunnar, trúði hún gamla Ben. Hún fór samt og fann húsbónda minn; en þar eð hann áleit, að eg væri dá- inn, en vildi ekki segja henni það, voru svör hans svo dularfull, að þau urðu til aö styðja grun Bens. Ekki vildi hún þó yfirgefa heimili sitt, í þeirri von,' að eg kæmi aftur, fyr en drepsóttin byrjaði; þá seldi hún húsmuni sina og fór með sama skipi og Ben var háseti á, til Bostof, og þcgar þangað kom, bauö hann henni það eina heimili, sem hann hafði ráð á. Þar dó móð- ir þín og þú varst ein eftir hjá þessari vondu konu, sem án efa hefði strax fleygt þér út á götuna, ef hún hefði ekki verið hrædd um, að glæpur sinn yröi aug- Ijós. Hún hafði nefnilega, ásamt Stefáni syni sinum, stolið ölium verðmætum munurrt frá móöur þinni með- an hún lá fyrir dauðanum; en henni varö samt ekk- ert gagn aö þéssu þýfi, þvl Stefán náði þvt frá henni, seldi þaö og eyddi andvirðinu fyrir vín og annan ó- lifnað. “Hringinn reyndi hann ekki að selja af þvi hann áleit hann einkisvirði;. en að síðustu varð hann lausn- argjald fyrir þrælmennið Stefán og frelsaði hann frá forlögum afbrotamanna, sem að siöustu hljóta þó að lenda á honum. En eg veit enn ekki, hvort lykillinn aö þessu leyndarmáli veröur mér til blessunar eða ekki. Viðvikjandi þér, Gerti, sagði hann mér, aö Tru- man Flint heföi tekið að sér að annast þig, og aö þú hefðir verið þar að tveim mánuöum liönum frá því aö hann tók þig. iGamli maöurinn var það flórí, sagöi hann, ‘aö hann fann móður mina og bauösl til aö borga rúðuna’, sem þú haföi brotiö i húsi hennar. “Meira en þetta gat eg ekki fengið að vita, en þaö var nægilegt til þess, að eg gjöröi alt sem eg gat til þess nö finna barnið mitt. Eg flýtti mér til Boston og fékk bráðlega að vita nákvæmari upplýsingar um vclgjörða- tnann þinn, þó hann vært dáinn fyrir mörgum árum siðan, og um það, hve ástúðlega hann hafði annast þig- “En til þess aö fullkomna hinar sorglegu umbregt- íngar, sem æfi mtn var svo auðug af, þrumuöu nú þau orö fyrir eyrum minum: ‘Gerti Flint er nú fósturbarn hinnar blindu Emily Graham’. “Ó, voðalegu forlög, mitt barn, mitt einkabarn, — bundið meö þakklætisins og ástarinnar böndum viö þá stúlku, sem eg þoröi ekkt aö líta á af hræðslu viö sakfellisdóminn, sem nærvera min mundi gefa svip hennart “Höfin og löndin, sem hingaö til hóföu skiliö okk- ur aö, fundusl mér ekki vera nein sérlega örðng hindr- un i samanburði við það, að hin eina jaröneska vera, hverrar áslar eg vonaði að geta náö með timanum, var frá æsku alin upp i því húsi, þar sem nafn mitt hlaut að vekja viðbjóð. “Kvalirui af þeirri hugsun, að ailar mlnar bænir, amtölur og skýringar mundu ekki geta afmáö áhrifin af fregnum þeim, sem hún haföi fengið um mig, þeg- ar hún var aöeins barn, — aö allar minar tilraunir og öll min ást gæti 'áldrei vakiö annað, en kalda viöur- kcnningu krafa minna; eöa, þaö sem var ennþá verra, barnslega hræsnisást, og þess vegna ásetti eg mér, að láta barn mitt ekkert vita um fæðingu sina eða ætt- erni, og vildi heldur aldrei sjá andlit þess, en aö stofna því i þá voöalegu nauösyn, aö velja á milli vinstúlku sinnar og fööursins, sem hún hafði snemma lært aö hafa viðbjóö á, sökum afbrota harts. “Þegar eg var búinn lengi að berjast viö gagnstæÖ- <ir tilfinningar, ásettt eg mér þó loksins aö gjöra tll- raun til aö fá aö sjá þig, Gerli, en um leiö að foröast, aö eg yrði séöur sjálfur. Eg treysti þeim stóru breyt- ingum, sem tíminn hafði gjört á útliti minu, og gekk því heim aö húsi Grahams alveg óskelkaöur. En húsið var tómt og enginn maður í því. “ÞaÖan fór eg til skrifstofunnar og skrifarinn þar sagði mér, að Graham með fjölskyldu sinni, aö þér meðtalinni, heföi verið l Paris um veturinn, en væri nú við þýzkan baðstað. An frekari eftirspurna fór eg strax tit Liverpool og þaöan til Baden-Baden, — lítils- raerð ferö fyrir mig, jafn reyndan ferðamann. “Eg þorði ekki að snúa mýr aö sijúpa mínum, en ann brátt tækifæri til að verðá kyntur frú Graham, »em sagði mér viðstööulaust, aö Emily og þú væruö i Boston undir umsjón Jeremys læknis. “Á leiöinni hingaö aftur kyntist eg Gryseworth lækni og dætrum hans, og varð sá kunningsskapur mér að góðu gagni, þvi fyrir hann veittist mér hægra að nálgast þig. “Eg kom aftur til Boston, en hús Jeremy læknis var þá líka tómt. Af tilviljun sá eg mann þar úti, sem var að endurbæta eitthvað, og hann jagði mér, að fjöl- skyldan hefði eitthvað farið, en hvert, það vissi hann ■ekki; en eg gæti fengið aö vita það hjá vinnufólkinu, sem væri hcimg og inni l húsinu. Eg hringdi nú dyra- bjöllunni djarflega, og til dyranna kom frú Ellis, tama konan, scm fyrir hér um bil tuttugu árum hafði svo grtmmilega eyðilagt allar minar jarðnesku vonir. Eg sá undir eins, að hún þekti mig ekki, því hún þoldi mitt hörkulega og rannsakandi augnatillit, án þess að hljóða og flýja, sem hún eflaust hefði gjört, ef hana hefði grunað að það var eg. “Hún svaraði spurningum mínum með sömu köldu róseminni og hún eflaust hafði áðursvarað mörgum af sjúklingum læknisins, mcð því að segja mér, að hann hefði þena morgun lagt af stað til New York, og kæmi naumlega heim aftur fyr en eftir tvær til þrjár vikur. “Mér gat ekkcrt veriö velkomnara en að ná ykkur og kynnast ykkur sem ferðafélagi. “Þú veizt, hvernig þetta skeði, og enda þótt eg yæri stundum á undan og stundum á eftir, var eg þó.á- valt i nánd við ykkur. Eg sparaði hvorki áreynslu né útgjöld til að láta ykkur Emily líöa scm bezt, til -að vila um áform ykkar, læra að kynnasl óskum ykkar, út- vega ykkur beztu herbcrgin og aðhlynninguria. “Að eg nálgaðist ykkur svo hiklaust og var stund- um samferða ykkur, var að mestu leyti sjónleysi Em- ily að þakka; því eg efaðist ekki um að hún myndi þekkja mig, hefði hún ekki verið blind, þrátt fyrir hinn langa aöskilnað og útlitsbrcytingu mína. Það var líka fyrst við endir sorgarviðburðarins, þegar dauðinn stóö frammi fyrir okkur, og öll launung var Tengur ómöguleg, að eg dirfðist að láta hana- heyra raust mina. ■“Með hve nákvæmri eftirtekt eg athugaði hvert orð þitt og hverja breytni þína, — já, hvernig eg jafn- vel reyndi að lesa hugsanir þinar í andliti þínu, getur enginn imyndaö sér. Og hvér getur skilið hugsanir hins elskaridi föður, sem mcð hverjum degi elskaöi barn silt meira og meira, en vogaði þó ekki að þrýsla því að brjósti sínu? “ Það var einkum þegar eg sá, aö þú varst þjáð af sorg og hugraun, aö mig langaði til að krefjast trausts þíns; og oftar en einu sinni hefði sjálfsstjórn mín lát- ið bugast, ef eg heföi ekki verið hræddur við Emily, sem er góð viö alla nema mig. Eg gat ekki þolaö þá hugsun, að með þvi að segja, hver eg var, myndi eg hælta að verða skoðaður scm góður vinur, en í þess stað orðið hinn fyrirlitni faðir. Eg vildi heldur vera óþektur verndari barns míns, svo að það i mér skyldi ekki sjá hinn vonda grimdarsegg, sem allir hræddust, er gat orðið til þess, að það yrði rekið þaðan, sem hann var eitt sinn rekinn, og hrifri það burt frá þeim hjörtum, sem elskuðu það innilega, þó þau væru kald- ari en ís gagnvart fö.ður þess. “Og af þessum ástæðum þagði eg algjörlega, þang- að til á hinum voöalega degi, sem þú munt lengi minn- ast ennþá, þegar hugur minn gleymdi öllu, nema frelsun þinni og Emilys og eg opinberaði leyndarmál mitt. “Og nú veiztu alt, — heimsku mína, ógæfu mina, þjáningar minar og syndir. “Getur þú elskað mig, Gerti? Það er alt, sem eg þið um. Eg vil ekki rcyna, aö taka þig burt frá þínu núverandi heimili; eg vil ckki ræna Emily því barni, sem hún elskar máske eins heitt og eg. Hin einu smyrsli, sem mitt særða hjarta þráir, er sú játning frá þér, að þú að minsta kosti viljir reyna aðelska föður þinn. “Eg á enga aðra von í þessum heimi en þig. Ef þá heyrðir hjartslátt minn, mundi þig gruna það, sem eg veit nú, aö þaö muni bráðum springa, ef þú reynir ekki að hugga það og koma slætti þess í rétt horf.--— Viltu gjöra þaö rólcgt með meðaumkvun þinni, góða, elskaða barnið mitt? Viltu blessa það með þinni ást? Ef þú vill það, komdu þá, vefðu örmunum þinum um mig og hvíslaðu að mér orðum, sem veita mér frið. I gamla lislaskálanum fyrir utan gluggana þina bið eg óþreyjufullur eftir því að heyra fótatak þitt’’. ÞRITUGASTI OG ÁTTUNDI KAPITULI Endur-sameinuö. Þegar Gerti las síðustu orðin, þaut hún á fætur, og á næsta augnbliki var herbergið tómt, en um gólf' < var dreift blöðunum, sem hún hafði lesið með miklum flýtir. Hún hljóp ofan stigann og yffr flötina að listi- húsinu, — þar sem Philipp með starandi augum bció hennar, Hún kom að listiskálanum að aftanverðu og fuia- tak hennar var svo létt og hávaoalaust, að hann varð ekki var við komu hennar, fyrr en hún fleygði sér í faðm hans. Hún skalf frá hvirfli til ilja af hinni svo lengi niðurbyrgðu geðshræringu, og brast svo i gr it, sem innan skamms varð svo ákafur, að hann vakti ó- róa hjá föður hennar. “Hægt, hægt, barnið mitt”, hvíslaði hann, “þú gjörir mig hræddan”. Smátt og smátt varð hún rólegri við. ástaratlot hans, og innan skamms gat hún litið upp og horft á andlit hans í gegnum tárin sin og brosað. Þannig stóðu þau kyr í nokkrar mínútur þegjandi; en þessi þögn hafði dýpri þýðingu en orð. Hulin af þungu kápunni hans til skjóls gegn kveldgolunni og hvilandi í faðmi hans, fann Gerti, að sameining þeirra var sterk — og jafnframt fann hinn einmanalegi maður, sem í mörg ár hafði verið án áhrifa vingjarnlegra brosa, að í honum lifnaði eitthvað, sem heiinfyrirlitningin og einmana lífið gat ekki yfirbugað. Við og við Ieit tunglið niður til þeirra gcgnum skýin, en sá þau ávalt í sömu stellingum. Þegar tungl- ið loks komst á skýlausan blett og kastaði skærri birtu niður til þeirra, lyfti Philipp andliti dóttur sinnar upp og horfði i hin gleðigeislandi augu hennar, strauk hárið bliðlega frá enninu og spurði: “Heldurðu að þér geti þótt vænt um mig?” Ó, eg elska þig, elska þig”, svaraði Gerti og lok- aði vörum hans með kossi. Þegar hann heyrði þessi orð, hvarf óvissu blær- inn af andliti hans; hann lagði höfuð sitt á öxl henn- ar og grét. Það stóð ekki lengi yfir, því þegar Gerti sá hann yfirbugaðan af geðshi æringu, náði hún undir eins sjálfsstjórn sinni, lagói hendi sína í hans, og við það náði han nsér aftur, að hún sagði í ákveðnum róm: “Komdul” “Hvert?” spurði hann undrandi og leit á hana. “Til Emily”. Með hryllingi hopaði hann á hæl, i stað þess að halda áfram í þá átt, sem Gerti ætlaði að leiða hann. “Eg get það ekki”, sagði hann. “En hún vonast eftir þér. Hún grætur, þráir þig og biður guð að leyfa þér að koma”. “Emilyl — Þú veizt ekki, hvað þú segir, barnið rnitt”. “Jú, það er satt, faðir minn. Það ert þú, sem hef- ir verið gabbaður. Emily hatar þig ekki; hún hefir aldrei gjört það. Hún hélt, að þú værir dáinn fyrir löngu siðnn; en enda þótt hún hafi ekki heyrt rðdd þína nema einu sinni siðan þið skilduð, var það þó nægilegt til þess, að gjöra hana nærri brjálaða, svo heitt elskar hún þig epn. Komdu, komdu, hún getur sagt þér betur en eg, hvaða misgrip hafa gjört ykkur bæði að pislarvottum”. Emily, sem hafði heyrt raust Willie Sullivans, þeg- ar hann kvaddi Gerti þetta sama kveld, spurði ekki eftir henni við teborðið, því Hún áleit eðlilegt, að hún vildi vera ótrufluð, og þess vegna gekk hún sjálf inn í daglegu stofuna og var þar einsömul í liðuga klukkustund. Hún sat og studdi hönd undir kinn; en þegar vind- urinn hreyfði greinar trjánna, svo þær ■ komu ofur- hægt við gluggarúðurnar, hlustaði hún, og þegar Gerti og Philipp komu inn, leit hún fremur út sem líkneski en lifandi vera. Gerti leit fyrst á Emily og svo á föð- ur sinn og hvarf svo. Þegar hurðinni var lokað, rétti Emily fram höndurnar og hvíslaði: “Philipp!” Hann tók báðar hendur hennar og féll á kné, fól svo andlit sitt við brjóst hennar og hvislaði nafn hennar. “Grðfin hefir slept sínum dauðu”, sagði Emily; “drottinn minn, eg er þér þakklá^; Hún lagði hendur sinar um háls honum og hallaði höfðinu áð Ibrjósti hans og sagði með skjálfandi róm: “Philipp, elsku Philipp, dreymir mig, eða ertu kominri hingað aftur?” Hún og Philipp-höfðu elskað hvort arinað frá því þau voru lítiL öll hin'beisku ár, sem liðin voru frá þeim tima, voru horfin og glcymd, og;'þau voru afturj sem börn. Hún gat ekki séð, hverni§' timinn hafði I gjört hár hans grátt og andlitið alvarlcgra,"óg,;honum | fanst að einhver himneskur blær hvildi yfír andlitá hcnnar. Emily grét, þegar hún heyrði um raunir Lucy og hinn skjóta dauða hennar; og þegar hún heyrði að það var barn hcnnar og Philipps, sem hún hafði ann- ast um, þakkaði hún.guði innilega. “Ef eg gæti elsk- að hana innilegar”, sagði hún og tárin runnu niður kinnar hennar. “skyldí eg gjöra það þín vegna og hinn- ar sakíausu móður hennar”. “Og þú vilt fýtirgefa mér, Emily?” sagði Philipp, þegar. þau höfðu.lokið 'sínum sorglegu æfisögum. “Fyrirgefa? Philipp, ó, hvað hefi eg að fyrir- gefa?” “Það verk, sem svifti þig sjóninni”, sagði hann hnugginn. “Philippl” hrópaði Euiily, “Hvernig getur þér dottið í hug, að eg kemii'þér um'það, eða ásakaði þig eitt einasta augnablik?” “Ekki viljandi, það er eg viss um, kæra Emily. En, ó, þú hefir gleymt því, að þú neitaðir að fyrirgefa þeirri grimmu hendi, scm gjörði þér svo mikið ilt?” “Ó, þú grimmi Philipp, —' aldrei hefi eg hugsað eða sagt eitt ilt orð um þig. Enda þótt eg reiddist við föður minn og talaði hörð orð til hans, er eg ekki sek um neitt slíkt við þig”. “Vondá konan hefir þá logið, þegar hún sagði, að þú hefðir skolfið, þegar nafn'jnitt var nefnt”. “Hafi eg skolfið, Philipp,, þá var það yfir rang- lætinu, sem þér var sýnt, og liafi hún sagt nokkuð ann- að én þetta, þá hefir henni skjátlað stórkostlega”. “Hamingjan góðal” hrópaði Philipp, “en hve þrælslega eg hefi Verið svikinn, hve illgirnislegí. að mér logiðl” SEINUSTU DAGARNIR ... t..........-__ Öll tilhögun Cross, Gould- Skinner klúbbsins. 1. —-Gross, Goulding & Skinner Klúbb Píanóið er $375.00 virði. 2. —Verð til meðlima klúbbsins $287.50. 3. —Skilmálar $7.00 þegar þú gjörist meðlimur klúbbsins, og $1.50 vikulega í 187 vikur. 4. —PíanóiS verður afhent þegar þú gjörist meðlimur eða seinna eftir ósk. 5. —Vikulegu borganimar $1.50 byrja þegar Píanóið er afhent 6. —Hvert hljóðfæri er ábyrgst algjörlega,—í tíu ár. Þetta er eng- um annmerkjum bundið í ábyrgðinni, heldur eins óbrygðul ábyrgð eins og við höfum best vit á. 7. —Ef þn ert ekki ánægðar með píanóið eftir að reyna það í 30 daga þá skOum við peningnnum aftur. 8. —Ef kaupandi er ánægður með píanóið eftir að reyna það í 30 daga, :þá hafa klúbb meðlimir ellefn mánuði meira til að fullvissa sig um gæði þess. Ef það ér þá ekki fullkomlega eins gott og búist var við, þá hefir hann rétt til að hafa skifti á því, og án þess að skaðast nm eitt cent, fyrir annað hljóðfæri, jafn dýrt eða dýrara sem við höndl- um, (og við seljum sex mismunandi tegundir). 9. —Ef klúbb meðlimur deyr áður en hann er búinn að borga að fullu ef samningurinn er við Iiði og engar skuldir áfallnar, þá skulum við senda fullnnstn kvittun til fjölskyldunnar fyrir hljóðfærið. 10. —Ljómandi fallegt sæti samboðið píanóinu er innifalið í þessum kaupum án auka kostnaðar. 11. —Við gefum eina tónstiDingu ókeypis. 12. —Það er engin renta af peningunum. 13. —Player Píanóið sem boðið er í klúbbnum er fyrir hvortveggja “hand playing” og Player Píanó Music”. Hljóðfærið hefir 88 nótur og allar nýjustu umbætur. Vanaverð $700.00; til meðlima klúbbsins $515.00. Fyrsta borgun $15.00, afgangurinn $2.50 vikulega. Og með þessu er ókeypis Tíu “Rolls af Music, “Player Bench” ein ókeypis tónstilhng, og hljóðfærið flutt heim kaupenda að kostnaðarlausu. Að- eins fáein eftir. 14. —Komið í búðina til okkar og veljið “style of case” í WalnuL Mahogany eða Eik, eftir því sem þér líkar; skrifið undir samninginn, borgaðu $7.00 eða $15.00 sem fyrstu borgun. Þetta er alt sem þú þarft að gjöra til þess að verða meðlimur. Við afhendum Píanóið eða Player Píanóið strax og þig vantar það. Mánaðar eða aðrir skilmála samningar Utanborgar meðlimir borga burðargjald að auk. Cross, Goulding & Skinner 323 Portage Avenue, Winnipeg

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.