Heimskringla - 15.08.1923, Blaðsíða 2

2. BLAÐSIÐA.
HEIMSKRINGLA
WINNIPEG, 15. ÁGÚST, 1923
Meðal Malaya.
Endurminningar
eftir Sigfús Halldórs frá Höfnum.
Frh.
Það bar ekkert til tíðinda á
leiðinni til Honolulu. Að undan-
skildum tveim dögum, er stinn-
ingskaldi var á, skreið skipið alla
ieiðina gegnum spegilslétiann logn-
sæ, einkennilega og yndislega
^.djúpbláann. Það var eins og að
ösia í gegnum blákkuvatn, eins og
ósýnileg og almáttug hönd hefði
litað allan sjóinn. — Við félagar
styttum okkur stundir með ýmsuin
leikjum á þilfari, og svo náttúr-
lega við matinn. Hollendingarnir
einkum með því síðarnefnda, enda
var matur bæði mikill og góður á
borð borinn. Mátti það lika á
holdafarinu sjá, að farþegar voru
engir meinlætamenn yíirleitt, og
tók þó út yfir alt með konur þær,
sem komu heiman frá Hoilandi,
úr orlofinu. Enda eiga þær náð-
uga daga, í nýlendunum, ef heilsan
ekki bregst, og hafa þjóna þar á
hverjum t'ingri. Var ein þó miklu
stórfenglegust, fcví hún var á liæð,
sem velvaxinn karlmaður og tók
þó útyíir með gildleikann. Blund-
aði hún jafnan eftir hádegisverð í
langstól á þilfari, og var þá siður
okkar yngra fólksins að fara í felu-
leik í kringum stólinn. Hún hef-
ir sjálfsagt verið spengileg yngis-
mær á sinum sokkarabmdsáium,
og reynli ennþá að villa mönn-
uin sjónir þar um, með því að
reyra svo að sér panzarann, að hún
varð ekki ósvipuð tröllaukinni
kónguló í laginu. Var hún heldur
ósveigjanleg af þessu, eins og ^iún
hefði beinserk, sem ööngusHrólt-
ur forðum og það svo, að er hún
lá endilöng þarna í langstólnum,
þá féll ekki bakið alt niður að
stólnum, og sögðu gárungar, að vel
inætti eygja sjóndeildarhringinn
gegnum þetta vindauga, er mynd-
aðist mili hennár baks og stólbaks-
ins.
Eftir 8 daga siglingu vörpuðum við
svo akkerum að morgni dags á höfn-
inni í Honolulu, sem er höfuðstað-
ur Sandwieheyjanna, og lögðum
svo að bryggju litlu siðar, er við
höfðum fengið lækni uiri borð.
Ekki var skriðurinn fyr af skipinu
en krökt var orðið í kringum okk-
ur af strákum, frá 7-4-14 vetra á að
gizka. Voru þeir á eintrjáningsr
krílum sumir, en langflestir höfðu
cngann farkost. Erindið var, að
betla peninga. En þannig guldum
við peningana að við þeyttum
eyri í senn af hendi í sjóinn. Stungu
strákarnir sér |)á í áttitia bángað,
er þeir sáu að peningurinn laust
sjávarflötinn, og brást aldrei að ein
hver þeirra næði honum. Komu
þeir upp ineð hann á miili tann-
anna og glottu út undir eyru, enda
sómdi sér vel mjalihvítur tanngaið-
nrinn, í korgmórauðu andlitinu.
l>arna sá eg eiginlega i fyrsta sinn
hvað það er, að vera syndur eins
og selur, því það var engu líkara
en að strákarnir hefðu aldrei á
þurt land komið. — Eg þeytti litl-
uin silfurpening, eins langt og eg
gat út á sjóinn, að gamni mínu, og
datt ekki í hug, að honum myndi
verða náð. Þrír strákar stungu sér
eins og elding i áttina, og viti
mcnn, eftir iíklega svo sem hálla
aðra mínútu kom sá stærsti með
peninginn í munninum og veifaði
hendinni, sigri brósandi, í áttina
til mín. Þá gafst eg upp orða-
laust.
Skipið átti að létta akkerum kl.
5 urn kvöldið, svo allir farþegar
íiýttu sér í land, til þess að litast
dálítið um f þassari paradís Kyrra-
Miafsins, sem þó vitanlega á þó
nokkra jafningja. Sópuðust nú að
okkur innlendir ökuþórar og buðu
okur bíla fyrir ránverð. Sumir
þeirra voru glerfinir, með hálslín
og handstúkur, en flestir þó ber-
fættir. Þótti okur þetta kyndugur
útbúnaður, enda höfðum við lítið
af heiminum séð ennþá. Sá rnælfík-
asti náði í fimm af okkur, slöngvaði
okkur upp í bílinn og kvaðst
myndi aka með okkur upp að
Kuuanu Pali. Kom okkur saman
um að Játa hann og forsjónina ráða,
og iðraði okkur þess ekki er^Iag-
urinn var liðinn.
Honolulu liggur á eyjunni Oahu,
sem er ein af minstu eyjunum. sem
bygðar eru, og aðeins tæpar 600
ferhyrningsmíiur enskar að flatar-
máli. Oahu er eldbrunnin mjög
eins og ailar eyjarnar, en gígir all-
ir víst hættir að gjósa. Fjöllin, eða
kannske öllu heldur gigaraðirnar,
eru líka skrúðgræn upp á eístu
tinda, sem að vísu eru ekki sérlega
háir, en sundurtættir og snarbratt-
ir ílestir. En engin hraunsilla er
svo tæp, að vafningsviðurinn ekki
nói fótfestu, eða tátyllu. Og lofts-
lagið er svo blítt og vætan svo ríku
leg, að alt er gróðri þakið, órækt-
að land jafnt og ræktað.
Honolulu liggur við vík, sem
Waikiki heitir, og er strandlengjan
meðfrain víkinni orðin heimsfræg
undir nafninu Waikiki Beach.
Undirlendi er Iftið upp frá vík-
inni, því lágur fjallgarður liggur
eftir eyjunni endilangri, og eru út-
jaðrar borgarinnar bygðir upp
undir og upp eftir fjallsrótunum.
Er fjallgarðurinn aflíðandi þeim
megin. Skarð er í fjallgarðinn, upp
frá miðri borginni, og er Nuuanu
Pali efst í skarðinu. Breiður og
beinharður akvegur lá npp í skarð-
ið, og forkunnarskrautleg stórhýsi,
aldina- og blómagarðar á báðar
hendur og skuggasæl pólmaviðar-
göng upp að húsunum, en sá
pálmaviður er kaliaður konungs-
pálmi, (Royal Palm) og er einn af
hinum fegurstu pálmum er gefur
að líta, þegar hvort tré er tekið
fyrir sig, því af öllutn pálmum er
í lundum vaxa, er kókospálminn
fegurstur. — Skarðið er þröngt og
fellur allmikill lækur eftir því
miðju, en óteljandi lækir, bulla og
hoppa og sitra niður eftir hlíðun-
um. Eanst okkur þetta vera Para-
dís á jörðu, og lá við að endur-
minningin um Californíu bliknaði i
hugskoti okkar. X"
Óteljandi söngfuglar hentufít
grein af grein, hásyngjandi, svo all-
ur litli kroppurinn nötraði eins og
þeir væru vitstola af ofsalegri gleði,
"á þessum dýrðardegi. Nú siná-
þrengdist skarðið, unz okkur sýnd-
ist hamrarnir ganga saman skamt
fyrir frainan okkur. Þar var bugða
á veginum og handan við bugð-
una var sléttur flötur á stærð við
■alsgólf, og þessi flötur var Nuu-
anu Pali, merkasti sögustaður eyj-
arinnar.
Að baki er skarðið. A báðar hlið-
er þverbrattir hamrar eins ogsauin
högg. Rokstormur beint í fangið
þar sem staðvindurin þjappast í
gegnum skarðsmynnið í stríðum
flaum. Að fótum þverhnípt hengi-
flug, og fyrir framan og neðan
geysivíðir vellir, þar sem -kiftast á
|ykurreyrekrur og kókospálma-
lundar, grasbalar og dananasbeð
í blóðrauðri frjómold, eins og glit-
ofin purpuraábreiða, frá fóturn
hamrabeltisins niður að brim-
bryddri sandströndinni. Og þar
fyrir utan dimmblár og glitraridi
endalaus útsærinn.
Eg gat þess að þarna væri merk-
asti sögustaður eyjarinnar. Þarna
vann Kamehameha I. eða mikli,
Napóleon Sandwiehseyjanna, sém
um 1800 fyrstur sameinaði þær und-
ir eina stjórn, úrslitasigur á fjand-i
mönnum sínuin, og rak þá á t'Iótta
upp skarðið, og hrökti þeim fram
af hengifluginu. Það er engu
niinna hlaup en Hæringshlaup á
Drangey, enda urðu afdrif fjand-
manna hans hin sömu og Hærings.
Leiðtogi okkar sagði okkur þessa
sögu á leiðinni upp skarðið. En
það var ekki þessi saga, sem fylti
sál mína, er eg stóð þarna í skarðs-
mynninu.\ Engin skynsamleg hug«-
un komst að. Sál mfn fyltist bara
óiimræðilegum fögnuði, svimandi
sælu, yfir því að vera til, yfir þvf
að fá að lifa. Tíbráin titraði og
glitraði úteftir hamrábeltunum,
svo langt sem augað .eypði. Yfir
höfuð okkar helti sólin geifílaflóði
sínu^ffá heiðskírum og heiðbláum
himni. Og inn í brimgnauðið og
veðurþytinn blandaðist lækjarnið-
urin pg söngfuglakliðurin að baki,
eins og ómandi vind-harpa, eins og
rödd Guðs f storminum.
Við héldum þaðan beint niður á
Waikiki Beach og fórum í sjóinn.
Þar var fult af fólki, hvítum mönn-
um og innlendum, sem þreyttu
sundlistir og brimreiðar. Brim-
reiðin fer þannig fram, að menn
róa sig langt út á 6 feta löngu og
2 feta breiðu borði. Snúa sér svo í
áttina til lands og bíða þesss að stór
bylgja ríði undir þá. Með því að
ná jafnvægi á bárukambinum
fleygist borðið áfram á bylgjunni
með ofsahraða alveg upp í í'læðar-
mál. Þetta e* ekki fært nema
beztu sundmönnum, en er ljómandi
falleg íþrótt. Innlendir menn báru
auðsjóanlega af öðrum i þessari og
annari sundkunnáttu. Þeir eru
risavaxnir flestir og íturvaxnir.
Gljábrúnir á hörundslit, en ófríðir
i andliti, ekki ósvipaðir svertingj-
um Þeir eru og gáfaðir og sérstak
lega söngelskir og sönggófaðir. En
þrátt fyrir líkams- og sálargáfur
fækkar þeim, eins og flestum frurn-
þjóðum, sem komast undir yfirráð
hvítra manna. Skyldi það ekki
vera áfengið?
Við vorum 3 stúndir í sjó, og
þótti altof stutt. Það inó vera i
sjónum dag og nótt að eg hehl,
loft og sjór er nálega jafnheitt all-
ann sólarhringinn árið um í kring.
írtgrynni er þarna svo mikið, að
vaða má sjálfsagt hálfa mílu enska
út frá landi. Voru konur að fisk-
veiðum þarna á grynningumim, því
alt er fult af fiski. Veiddu þær í
háf og létu fiskinn í netpoka, er
þær báru við belti sér. Voru þær
annars fáklæddar og litu óhýrum
augum á ferðalangana, er gláptu á
þær eins o.g naut á nývirki og
tóku myndir af þeim.
En alt tekur enda. Og við urð-
pm að fara á skip áður en klukkan
varð sex. Við lögðum frá í rökkur-
byrjun. Nýtt tungl var að koma
upp, og f íandi kviknuðu óðum
ljósaraðir, og á himninum stjörnur.
Fjórir innlendir verkainenn, er unn-
ið höfðu að því, að hlaða skipið um
daginn, komu nú út f loftsdyrnar á
vöruhúsinu, með strengleiki sina
lukulele) og djúpar og hreiinmikl-
ar karlmannsraddir runnu fjórþætt-
ar saman við yndislegt og angur-
blítt undirspil, er þeir sungu
kveðjusönginn Aloha oe, — vertu
sæl og sjáumst aftur — sem hljóm-
að hefir frá hvers manns vörum
þar í landi, og nú er að breiðast út
um allan hinn mentaða lieim, sern
eitthvert yndislegasta |>jóðlagið
sem til er.
Þeir hurfu okkur sjónum syngj-
andi, með þunglyndisleg og draum-
kend augu starandi út í fjarskann,
og brot af sfðustu angurblíðu óm-
unum náðu til okkar gegnum
kvöldróna, þegar við liðum til hafs
í blikandi stjörnuljósi, gegnum
ilmþrungið næturloftið. Eg stóð
á bak við stýrishúsið, og hallaði
mér út yfir Imrðstokkinn, út yfir
'kjölfarið blikandi af maurildum,
þangað til síðustu ljósin í Honolulu
voru horfin sjónum, og hat’t'íriyrkV-
ið hafði sveipað blæju sinni uin
Oahu. Og mér flugu í hug orð
Sigurðar; um aðra eyju:
“Það hafa verið guðir góðir,
sem geymdu þenna unaðsreit.”
Frh.
------------x------------
Fréttabréf frá
Los Angeles.
• _____
Fyrir nokkru las eg í Heims-
kringlu um frægð hinna mólsnjöllu
landa vorra, þeirra Thorfinnson og
Sturlaugson fyrir kappræður þeirra
og þótti mér væntum að sjá það.
En út af því dettur mér í hug, að
geta um hálf íslenzka stúlku, 15
til 16 ára gainla, sem varð skóla
sínum til heiðurs i'yrir kappræðu,
sem haldin var hér í borg s. 1. vet-
ur.
í litluin bæ, um 30 mílur frá Los
Angeles, sem heitir Huntington
Beach, er háskóli. Yfirkennari þess
skóla er íslenzk kona, hún heitir
Júlíana J. Hazelton; var hennar
skóli valinn til að kappræða á móti
L. A. háskóla, þeim stærsta sem til
er í SuðurCaliforníu, og sýnd-
ust þar vera ójafnir leikar á borð-
um; þar sem L. A. háskóli hafði
100 nemendur að velja úr á móti
hverjum 10 nemendurn frá H. B.
háskóla. L. A. háskóli valdi þvi
4 sfna snjöllustu ræðusnillinga úr
nemendahópi sínum, og svo gerði
Mrs. Hazelton; voru svo þessir átta
unglingar (4 á hvora hlið) látnir
f-eina með sér á ræðupallinum. En
í bæði skiftin unnu fjórmenning-
arnir frá Huntington Beach há-
skóla sigur, og í bæði skiftin tók
hálf-fslenzka meyjan hæðstu verð-
laun fyrir málsnild og gófur, sem
hún auðsjáanlega sýndi í þessari
kappræðu.
Þessi hálf-íslenzka unga mey,
heitir Elízabeth Halzelton, er hún
dóttir frú Hazelton, sem óður er
nefnd að vera kennari H. B. háskól-
ans, Móðir frú Júlíönu J. Hazel-
ton heitir Málfríður, býr hún i
Duluth, Minn. Sú Málfríður er
Baldvinsdóttir prests var sá Bald-
vin föðurbróðir Jónasar Hall-
grímssonar skáldsins góða; er því
Málfríður, amma litlu Elízabetar,
og Jónas skáld bræðra börn. Því
ekki ólíklegt, að litla meyjan erfi
eitthvað af gáfum Jónasar Hall-
grímssonar ættarinnar, en svg þarf
Elizabet ekki langt að seilast eft-
ir gáfunum, því móðir hennar er
vel gáfuð og skáldmælt kona, einn-
ig hefi eg heyrt, að faðir hennar sé
gáfaður og vel mentaður maður.
iSnemma í júnímáðuði kom hing-
að til California fjölskylda frá ís-
landi, herra Ivristjón N'ielson og
frú hans, Guðrún að nafni ásamt
tveim dætrum og tveim sonum, úr
Reykjavík. Er herra Nielson bróð- '
ir Miss Elíinar Nielson í Pasadena,
Calif. og herra Davíðs S. Nielson
hér í borg og þeirra syskina. Miss
Elín Nie lson fór til New York til
að mæta þessu fólki sínu þar, 'og
tók svo hjónin heim til sín til Pasa-
lena, sem hann hefir ákveð-
ið'að gera að framtíðar bústað
sfnum.
Um fleiri nýkomna Islendinga til
Los Angeles sem eg veit um, og er
eg tel með fslendingum, tel eg
Albert Roders að nafni, sem kom
Jiingað í Apríl síðastl. ár frá Winni-
peg. En í september sama ár kom
hingað myndarleg ungfrú frá
Winnipeg, Guðrún Sigurdson að
nafni kom til L. A. þann 15. sept-
ember og gifti sig hér þann sama
dag; brúðguininn var herra Roders
sem hér að framan er nefndur. Líð-
ur þeim hjónum ágætlega ems og
nýgiftum hjónum ber að líða, og
sýnist fara vel sainan ástalíf þeirra
og blfðviðri Suður-Californiu; óska
eg þeim svo til allrar hamingju og
blessunar í framtíðinni.
Hér er nýkomin mjög efnileg og
myndarleg ungfrú frá Winnipeg,
hjúkrunarkonan Halldóra Landie,
ættuð bá Argyle; eg held að hún
hafi komið hingað i skemtiferð og
hafi búist við að hverfa aftur
fljótlega. En þó hér sé heilsugott
fólk, þá koma hingað margir meira
og minna veikir frá austri og
norðri, og þar fyrir megum við
(ekki við því að missa til baka þær
hjúkrunarmeyjar, sem hingað koma
og f öðru lagi segja ógiftu L«-
lenzku piltarnir, að hér séu langt
of fáar»-'migar og fagrar íslenzkar
stúlkur, og býst eg við að drengirn-
ir viti hvað þeir segja, og af sögð-
um ástæðum vona eg að þið í
norð-austrinu fyrirgefið okkur þótt
við sleppum ekki Miss Landi orða
laust liéðan, ekki sízt, ef hún kynni
að finna til þess sjálf, að hér sé hún
stödd í mikið betri parti heimsins,
en þeim sem hún kom f’á, og von-
um við að hún verði hér að eilífu.
f nóvember s. 1. kom hingað ung-
frú Guðrún Steinson frá Alberta.
Efnileg og ung stúLka, vinnur hér
og býst við að gera Los Angeles að
sínum framtiðarbústað: hún skil-
ur glökt, að ekki sé ráð að sleppa
])ví bezta, sem hægt er að finna i
þ&ssum heimi, ])á einu sinni sé bú-
ið að ná í það.
Snemma í þessum mánuði kom j
hingað listitúr frá Stettler, Alberta
roskinn maður, Magnús Steinsson,
hann er faðir Miss Steinson, sem
getið er um hér að framan, en son-
ur Steins í StóruGröf í Skagafjarð-
arsýslu. Var Steinn í StóruGröf
orðlagður bóndi fyrir dugnað og
hjálpsemi við fátæka. Magnús kom
hingað til að heiinsækja dóttur
sína, og eins til að skoða Los
Angeles-iborg. Nú gerir hann róð
fyrir, að flytja hingað alkominn
eins fljótt og möguleikar leifa
býzt við að sala á fasteign hans,
þar sem hann á nú heima geti taf-
ið fyrir komu sinni hingað.
Nýlega fór hér f gegnum borgina
ungfrú Vilborg Sigurdson frá Ar-
gyle, Man., á leið til NorðurGaiif.,
þangað sem systir hennar býr. Mun
Miss Sigúrdson hafa stanwað hér
lítið, en bjóst við að koma hingað
aftur og skoða sig þá betur um í
borginni.
Mikið höfum við hér f Calffomiu
þróð komu þeirra hingað, pró-
fessors Ágústs H. Bjarnasonar og
séra Rögnvaldar Péturssonar. Þeg-
ar við fréttum af þeim í Seattle, þá
töldum við víst, að þeir myndu
ekki fyrir nokkurn hlut missa af
að fíkoða Californiu. Eg veit að
við höfum mist mikið hér, að fá
ekki tækifæri til að hlusta á þá
snjöllu og gáfuðu ræðugarpa. Eg
held, að þeir hafi einnig mist mik-
ið að gefa sér ekki tækifæri til að
skoða íegursta ríki Bandaríkjanna,
og furðar mig það, þar sem þeir
voru komnir svona nálagt því.#
Mér finst það svipað, eins og ef
ferðamenn frá fjarverandi heims-
álfum kæmu alla leið til Ameríku
til að skoða dýrð og mikilleik West
Selkirk, en gæfu sér ekki tima tií
að sjá Winnipeg. Eins ei að ferð-
ast svona langt til að skoða Seattle,
en koma svo hvorki til San Fran-
cisco eða Los Angeles. Var eg því
meir hissa með þessa menn, að
þeir skyldu ekki koma suður, þar
eð eg hélt þá bóða fróðleiks og feg-
urðar dýrkendur.
Nú er álitið að sé einn daufasti
tími ársins hér í borg, því margir
fara héðan til austur og norður
rfkjanna yfir sumartímann, aðrir
þyrpast að sjónum og aðrir til fjall-
anna. En samt sýnist fólksfjöld-
inn mikill og umferðin í borginni
gífurleg, og alt verk sýnist halda á-
fram með sama lífi og fjöri sem fyr.
Og sýnist borgin halda áfram að
stækka þótt margir fari í burtu um
tfma, enda er álitið að byggingar-
leyfi þetta ár muni fara um eða yfir
200 miljónir dollara. En sú upp-
hæð alveg fyrir utan þær 311 mil-
jónir, sem bæjarstjórnin hefur nú
Ókvarðað til að nota til framfara
borginni, og á mikið af bví fé að
brúkast til að byggja undirgang á
stræta krossingum og til að breikka
stræti, einnig til að bæta hér höfn-
ina og margt fleira, enda sýnist dá-
lítið mega gjöra með þessa upp-
hæð.
Eg sé að það er um 14 miljónir
Autos í öllum Bandarikjunum í
brúki ,þar með talin flutningsbif-
reiðar og mótorhjól og ein miljón
af þessari tölu er aðeins í Calif.rík-
inu, en helmingurinn af tölu þess-
ari mun vera í Los Angcles-borg,
enda kaupa menn sér bifreiðar hér
til að koinast á til vinnu, og sér til
skemtunar, þó þeir hafi litla pen-
inga til að kaupa fyrir, og er þeim
slíkt sízt lánandi, því borgin er af-
ar stór og tekur oft langan tíma
að komast frá einum stað í ann-
an með sporvögnum, enda er spor-
vagna samban^l hér afar slæmt, og
langt á eftir tíma að öllu leyti, og
virðist sem sporvagnafélögin ekki
reyna að fylgjast með vexti boig-
arinnar, en svo er líka vöxturinn
mikill, að álitið er að í ágústmán-
uði mun Los Angeles telja miljón
íbúa. Eg veit, að ykkur dettur
nú í hug, að spyrja: á hverju á all-
ur þ^ési mannfjöldi að lifa, ef
byggingarvinna kynni að minka?
Því er kannske hart að svara, en
eitt er víst, að nú er óðum verið
að byggja allar sortir af verksmiðj-
um, sem bæði auðfélög hér og auð-
félög frá New York og Chicago og
víðar að, eiu að, láta byggja og
sýnast þeir miklu fjármálakongai
giögglega sjá framundan hina
miklu framtíð og framför Lo.s Ang:
eles-borgar.
Þann 11. þessa mánaðar var sagt,
að búið væri að kaupa land fyrir
89 verksmiðjur, sem eigi þá fljót-
lega að byggja og af þeim séu nú
42 byrjaðar. Þetta eitt hlýtur að
gefa afarfjölda manna vinnu. Enda
er margur farinn að sjá, að Los
Angeles borg verði með tímanum
stærsta borg þessarar heimsálfu. Er
því einnig margt sem með því mæl-
ir, þótt ekki sé ncma tíðarfar og
loftslag, þá hefur það mikið að
segja. Auðvitað liggja Austur-fylk-
in betur við öllum innflutningi frá
Evrópu löndunum, en svo fer það
ekki að gjöra mikið til, því flutn-
ingstæki batna altaf og fólk fei
ekki að láta sig muna um að fara
spottanum lengra, ef það sér
tækifæri að komast þangað, sem
því liði betur.
Ekki heyri eg sagt, að aukist sið-
ferði borgarinnar með fólksfjöld-
anum, sagt (/ að liafi verið framin
1107 innbrot í iriaf mánuði í vor,
og að þann sama mánuð hafi lög-
reglan hér tekið 10,000 manns fasta.
En þó hata verið hér miklar klag-
anir á ferðum út at lögleysu, sem
sumir lögregluþjónar fremja, bæði
fyrir að taka mútur og fleira ljótt(>
sem sagt er að þeir aðhafist fyrir
peninga, enda ekki að undra, því
tækifærin eru mörg og altaf marg-
ir nýir í lögregluliðinu, sem
kannske fara f það til að njóta
þeirra *tækifæra, sem lögreglumenn
hafa, ef þeir eru illa upplagðir, sem
má búast við að geti átt sér stað.
Síðan á nýjári þar til 1. júlí hafa
verið stolnar bifreiðar upp á $2,200,-
000 hér í borg, og á sarna tíma
hafa verið drepnir 307 manns af
bifreiðaslysum i Los Angelses hér-
aði.
Fleira mætti tína til í fréttaskyni
en svo er þetta bréf orðið nokkuð
langt, og læt eg því staðar nema
í þetta sinn, og bið Heimskringlu
að færa góðkunningjum mínum í
norð-austrinu mína bestu kveðju-
807 Cassatt Str. Los Angeles
California, 26. júlí 1923.
G. J. Goodmundson.
Feriaminningar.
Hér fer engin ferðasaga á eftir,
þó að titillinn gæti bent í þá átt.
En fyrir ýmsra hluta sakir lang-
ar mig til að skrafa við fleiri um
ýmislegt sem mér datt í hug og
fyrir augu bar á nýlega afstaðinni
ferð minni um Dala- og Stranda-
sýslur.
£g hafði aldrei fyr farið um
norðurhluta Dalasýslu og Strandir.
En áður hafði eg ferðast um flest-
ar sveitir landsins, að undantekn-
um aðallega SkaftafeMssýslum og
Yest fjörðum. Eg hafði því aðstöðu
til að bera saman kjör manna og
búnaðarhætti f þessum héruðum
og í fjölmörgum öðrum héröðum á
landinu. Getur slíkur samanburð-
ur orðið fróðlegur.
;Stradasýfíila og norðurhluti
Dala eru yfirleitt heldur fáfarnar
sveitir af utanhéraðsmönnum. Þau
liggja úr helstu þjóðbrautum.
Þessvegna inunu þau vers mörgum
lítt kunnug. '
En méfe virtist svo margt eftir-
tektarvert að sjá og heyra þarna
nörður frá, svo margt sem beinlín-
is gæti orðið til fyrirmyndar fjöl-
farnari héröðum, að mig langar til
að skrafa um það.
Ferðasaga verður það cngin,
eins og sagt var, heldur, “sundur-
lausir þankar” og gripið á efni á
vfð og dreif.
Árgæskan.
Rétt er að slá einn varnagla þeg-
ar í byrjun.
Eg var á ferðinni um mesta
blómatima ársins, f miðjum júní-
mánuði. Eg fékk yíirleitt ágætt
veður. Mér var afbragðs vel tekið.
Veturinn nýafstaðni hafði verið
með afbrigðum góður.
Slík aðkoma .hlýtur að setja svip
á það, sem ber fyrir augu ferða-
mannsins. Geta þeir sem vilja virt
mér það til betri vegar, ef þeim
finst eg líta björtum augum á
hlutina.
Til dæmis um árferðið vil eg
fyrst geta þess að eg hefi margoft
fárið yfir Holtav örðpheiði. Ea eg
hefi aldrei séð hana jafnvel gróna
og í þetta sinn. Til samanburðar
má geta þess, að eg fór yfir Mos-
fellsheiði fyrir fáum dögnin á leið
til Þingvalla. Eg hefi aldrei held-
ur séð hana jafriveJ gróna.
Meðal hlunnindanna mörgu í
Strandasýslu eru æðarv’arp og sel-
veiði. Frostaveturinn mikla hrundi
fuglinn unnvörpum og selurinn
sömuleiðis. Varp og selveiði gekk
mjög til þurðar. Nú er alt að kom-
ast í blóma aftur og munar ekki
minst um síðasta órið.