Heimskringla - 14.12.1949, Síða 3

HEIMSKRINGLA
3. SÍÐA
WINNIPEG, 14. DES. 1949
VÉR FLYTJUM ÖLLUM VORUM MÖRGU
VIÐSKIFTAVINUM INNILEGAR
HÁTÍÐAKVEÐJUR
Riverton Co-operative Creamery
Association Limited
JULIUS MAASS, Manager
TIL ALLRA ÍSLENDINGA
NEIL
THOR
1810 W. Temple St.
Los Angeles 26, California
LangrilFs Funeral Chapel
(Licensed Embalmers)
Eg óska Islendingum nær og fjær gleðilegra jóla
og góðs og gæfuríks nýárs.
Sjúkravagna-þjónusta ávalt á reiðum höndum
W. F. LANGRILL
435 EVELINE STREET — SELKIRK, MAN,
S. Bardal og þeír sem hjá honum
vinna, óska öllum sínum mörgu
viðskiftamönnum og vinum
hjartanlega
TIL ALLRA ISLENDINGA
HVAR SEM ÞEIR DVELJA
útfararstjóri
J. J. Swanson & Co. Limited
TALSIMI: 27 324
308 AVENUE BUILDING
WINNIPEG
°g svo rykti hann snögglega í
strenginn, eins og hann hafði
séð Japana gera þegar þeir voru
milli eyjanna á samskonar bát-
um.
Loksins heyrðust drunur og
svo eins og urr, og báturinn
skrapp út úr hellinum á fleygi
ferð.
Fyrst um sinn lét hann sér það
nægja að skemta sér við þetta,
eins og við hvert annað leikfang
og ferðast fram og aftur um-
hverfis Smáey, á meðan hann var
að komast upp á lag með það að
stjórna vélinni og kynnast henni;
en hún var glettin og tók hina og
aðra útúrdúra. Loksins fór hann
beina leið alveg út að víkur-
tanga, og svo þar næst út á milli
margra smáeyja og alla leið út á
rúmsjó. Þegar þangað var kom-
ið, nam hann staðar og kastaði
út færi sínu. Það var langtum
lengra undan landi en nokkur
lifandi maður annar hafði áður
farið. Hann notaði kralbbakjöt
lyrir beitu, og þegar hann hafði
ekki meira af því, þá festi hann
Örlitlar agnir af perluskeljum á
beinöngulinn sinn. Og hann dró
hvern fiskinn eftir annan, við-
stöðulaust þangað til hann var
orðinn þreyttur og dauðverkj-
aði í handleggina. Og þessi líka
fiskur! Það voru nú engin smá-
sdi stóreflis silfurgrænir fiskar
Loksins hætti hann, því báturinn
var orðinn hlaðinn.
Á leðinni kom hann við á Smá-
ey og tíndi þar peningaslkeljar
°g skrautskeljar. Hann hafði
verið í of miklum geðshræring-
um daginn áður til þess að gefa
þeim nokkurn gaum.
Þegar hann varð hræddur um
að heyrst gæti til bátsins heima á
aðaleyjuna, þá stövaði hann vé'
ina og notaði spaðaárina.
Þegar hann lenti faldi han.V
bátinn eins og áður í helliskút j
anum, hinum megin við tangann
Fyrsti maðurinn, sem hann
heimsótti var Mamorik yfirhöfð
ingi allra Roanonga^búa. Hann
lagði tvo fiska á gólfið hjá
Mamorik, svo stóra og feita að
undrun sætti. Jafnvel dóttir
eyjahöfðingjans, hún Oonatoa
kom til þess að skoða þá og dást
að þeim:
“Hvaða fiskar eru þetta?”
spurði hún.
“Guð sjávarins var góður við
mig,” svaraði Kahóhe.
Mamorik lyfti upp einum
stærsta fiskinum til þess að
gizka á hve þungur hann mundi
vera, og hann hneigði höfuðið til
þess að láta í ljósi velþókun
sína.
Dóttir eyjarhöfðingjans veitti
meira athygli fiskimanninum
sjálfum en fiskunum. Velþóknun
ar svipur hennar varð tll þess
að hann blóðroðnaði. Henni
þótti það skrítið, og hún hló látt,
en vingjarnlega um leið og hún
fór. , -
Þar næst fór Kahóhe með tvo
stóra fisika til No Toes og sagði;
“Hversu langt er síðan þú hef-
ir bragðað svona fisk, No Toes?”
“Heill manns aldur”, svaraði
hann, og sleikti út um.
“Eg er líka svangur”, sagði
Kahóhe, gletnislega.
Þegar hann hafði gefið tals-
vert af fiskinum hinum og öðr-
um, hafði hann svo mikið eftir
að tæplega var húsrúm í kofan-
um hans fyrir það. Kahóhe var
alt í einu orðinn nafnfrægur um
allar eyjarnar. Hvar sem hann
Sargent Pharmacy
Sími 23 455
Sargent og Toronto, Winnipeg
Þakkar fyrir viðskiftin á liðnu ári og
óskar öllum viðskiftavinum sínum
GLEÐILEGRA JÓLA OG
FARSÆLS NÝÁRS
mætti manni var hann stöðvað-
ur til þess að svara spurningum. ■
Hann sagði rétt og sat frá öllu.j
“Eg fór út fyrir víkina”, sagðij
hann, og fiskaði hinu megin við
rifið”.
“Hvernig gaztu farið svo
langt?” spurðu menn.
“Langt?” sagði Kahóhe
“Hvaða vitleysa, bætti hann við
gletnislega. “Eg réri í dögun og
kom að skömmu eftir hádegið.”
“Hefirðu meiri fisk til
skifta?” spurðu menn.
“Ekki fyrir aðra fæðu”, svar-
aði hann, “Eg hefi svo mikið af
matvælum að þau skemmast hjá
mér. En á morgun byrja eg að
byggja hús.”
Hann varð seinni til Tótís en
hann hafði ætlað og lofað henni,
því hann hafði tafist við það aðj
lýsa húsinu, sem hann ætlaði að
byggja; það átti að verða geisi-
stórt. Þegar hann kom heim til
Tótí, kom hún til dyranna; hann
heilsaði henni glaðlega og fann
auðsjáanlega mikið til sín með!
stóra húsið stt í huganum: —
Hvort það yrði þó ekki munur
fyrir hana Tótí eða að vera í
þessum litla kofa.
“Hvað hefir komið fyrir þig?”
spurði Tótí og ranghvolfdi aug-
unum. “þú ert eitthvað breytt-
ur!”
“Eg er að byrja að verða mað-
ur með mönnum”, sagði hann.
“Eg er ekki viss um að mér
líki þú eins ve.l ef þú breytist
mikð”, sagði Tótí.
Hann hló, tók hana í fangið og
hóf hana á loft. Svo lét hann
hana niður á gólfið og sýndi
henni skrautskeljarnar. Þær
glóðu í tungsljósinu eins og|
skærustu perlur. Tótí klappaði
saman litlu höndunum: “Hvað
skeljarnar eru fallegar!” sagði*
hún.
“Þú skalt fá mörg hundruð af,
þeim” ,sagði hann.
“Já, en eg get ekki haft nema
eina í einu”, sagði hún.
Nýja húsið var stórkostlegt.
Það stóð eitt sér þar sem mikið
bar á því og það naut sín vel
hjá pálmaviðar runninum. Frá
því mátti horfa yfir alt þorpið
og víkina.
Það merkilegasta við þetta hús
var það að Kahóhe vann ekkert
sjálfur að byggingu þess. Aðrir
menn reistu það og bygðu að
öllu leyti. Sjálfur gebk Kahóhe
fram og aftur og sagði fyrir
verkum. Þegar húsið var full-
gert, komu allir eyjarskeggjar
til þess að dázt að því, og Kah-
óhe sagði við Tótí:
“Þegar Nukunun og No Toes
og aðrir hafa lokið við það að
búa til fyrir mig skrautblóma-
garð og ávaxtagarð, verð eg orð-
in maður með mönnum, og þá
giftum við okkur.”
Hún stóð beint frammi fyrir
honum og sýndist ósköp lítil.
Hún snerti brjóstið á honum
með fingurgómunum og sagði:
“Þú ert að verða feitur, Ka-
hóhe,”
“Það er gott, eg var of horað-
ur áður.”
“Mér fellur þú betur eins og
þú varst.”
“Þú sýnist vera óánægð með
alt upp á síðkastið.” Og svo bætti
hann þessu við: “Eg hefi verið
að hugsa um framtíð okkar; og
mér finst stundum að það sé
vafamál hvort okkur líði ve!
saman.”
“Eg er hrædd”, sagði Tótí.
“Þú ert heimskingi,” svaraði
hann. “Við hvað ættirðu svo sem
að vera hrædd?”
“Við þig,” svaraði hún.
“Farðu heim!” sagði Kahóhe,
og var reiður. “Þegar þú talar
vitleysu, þá tapa eg allri þolin-
mæði.”
Tótí starði á hann eitt augna-
blik steinþegjandi; höndurnar
og varirnar titruðu; svo snéri
hún sér frá honum og gékk burt.
Kahóhe varð steinhissa. Hann
hafði búist við að hún settist
niður hjá honum og stríddi hon-
um þangað til hann kæmist í
betra skap, eins og hún hafði gert
svo oft áður þegar illa fiskaðist
og hann hafði verið í vondu
skapi. Hann hefði kallað á hana
að koma aftur ef ekki hefði vilj-
að svo til að Mamarik gamli, há-
vaxni og holdgranni höfðinginn
allra eyjarskeggja kom gang-
andi, og við hlið hans gekk hin
undurfagra dóttir hans Oaratóa.
Köhóhe tók þeim virðulega og
sýndi þeim alt húsið. En hann
var nógu kurteis til þess að minn-
ast ekki á það, að nýja húsið hans
var stærra en húsið þeirra.
Mamarik sagði að hamingjan
hefði verið með honum; svo yfir-
gaf hann þau og fór að vitja
konu, sem veikst hafði skyndi-
lega af því að borða eitraðan
fisk. Oanatóa brosti, settist á
húströppurnar og sagði: “Þú ert
mikill maður, Kahóhe”. Svo hélt
hún áfram á þessa leið: “Þeir eru
ekki á hverju strái, sem geta tek-
ið dauða vél og blásið í hana lífs-
anda”. Hann starði framan í hana
með óttablandinni lotningu og
sagði: “Hver hefir sagt þér
þetta?”
“Enginn þegir lengi yfir
leyndarmáli, þar sem forvitinn
kvenmaður á í hlut; sérstaklega
ekki þegar annar eins laupur veit
það líka eins og hann Notoes. Eg
veit meira að segja, hvar þú felur
bátinn þinn; eg hefi horft á þig
þegar þú varst að fela hann.”
Kahóhe horfði á hana og sleikti
út um: “Seztu hérna!” sagði
hún: “hérna hjá mér.”
Hann hlýddi: “Það er ekkert
að óttast,” sagði hún: “Jafnvel
þótt allir eyjarskeggjar hlýddu
á leyndarmál þitt, þá værir þú
samt ekki í nokkurri hættu. Við
hérna hvorki stelum annara eig-
um né eyðileggjum þær.”
Kahóhe hafði aldrei dottið
þetta í hug; en hann sá að hún
hafði rétt að mæla. Honum varð
léttara um andardráttinn. Hann
tók nú fyrst eftir því hversu
elskuleg þessi hefðarstúlka var
Að hún skyldi vera svo lítillát
að sitja á húströppunum hans,
alveg eins og það væri hennar
eigið hús. Hann titraði þegar
hún kom svona nálægt honum.
“Þetta er fallegt hús, sem þú
hefir látið byggja,” sagði Oona-
toa, og færði sig örlítið nær hon-
um, svo að þau snertu hvort ann-
að þar sem þau sátu saman og
svarta hárið á henni hrundi í
lokkum niður á öxlina á honum.
“Bráðum eignast þú miklu
Frh. á 6. bls.
INNILEGAR JÓLA OG NYÁRSÓSKIR TIL VORRA
MÖRGU VINA OG VIÐSKIFTAMANNA
QHjot’d #íft é>fjop
JEWELLERS
SELKIRK — MANITOBA
INNILEGAR
Jóla og Nýárskveðjui
til allra vorra viðskiftavina
MODERN ELECTRIC
Wm. Indriðason, eigandi
SELKIRK, MAN.