Heimskringla - 14.12.1949, Síða 6

6. SIÐA
HEIMSKRINGLA
WINNIPEG, 14. DES. 1949
SANNGJARNT VERÐ
BLUE RIBBON
TEA
Altaf ábyggilegt
og heilnæmt
BLUE RIBBON
COFFEE
Ljúffengt
ilmandi
CDFfEE
Tryggir góðan árangur
BLUE
Innilegar Jóla og Nýársóskir
TIL VORRA MÖRGUISLENZKU VINA
Limited
506 PARIS BUILDING
PHONE 927 404
JÓN ÓLAFSON, umboðsmaður
Ste. 23 Lindal Apts
rom
WINNIPEG, MAN
Use HAPPY GIRL FLOUR in all your baking
Jóla og Nýársóskir |
TIL VORRA MÖRGU ÍSLENZKU VINA ?
Building Mechanics
LIMITED
636 SARGENT AVE
WINNIPEG, MAN
Látið rannsaka útsæði yðar
Gott útsæði er áríðandi. Látið prófa frjó-
magn þess, yður að kostnaðarlausu, af korn-
lyftu félögunum. Fáið upplýsingar hjá
Federal umboðsmanni yðar.
f• f <»!«>!..■ ____________
FEDERHL GRHIR LIIHITED
GLEÐILEG JÓL!
GOTT OG FARSÆLT NÝTT ÁR!
^S/s,
Bjorztsson's Book Store
702 SARGENT AVE.
J
WINNIPEG, MAN.

\ FURNITURE &
U*1 RADIO CO.
wish you a very
Merry Xmas
Call 24 943 for Prompt Radio Service
R.C.A. VICTOR RADIOS—HOOVER VACUUMS
ROANONGA LÁVARÐUR ið á honum, og hann var ánægð- fitna eins og heldri menn eiga
ur yfir því að vera orðinn svona1 að gera, þá var hann altaf að
mikill maður alt í einu; honum grennast og léttast. Hann var
leiddist aldrei, því hin fagra orðin svo horaður að rifin stóðu
meira,
stórríkur,
fremur þreytandi að stunda
fiskiveiðar dag eftir dag?”
“Þreytandi; nei, nei. Mér þyk-
ir það reglulega skemtilegt að
fiska.”
“Þú fiskar nú ekki sjálfur á
hverjum degi þegar þú ert orðinn
Frh. frá 3. bls.
sagði hún; “þú verður!
En er það samt ekki Oonatsa kom til hans á hverjum1 út, og hægt var að telja þau.
degi. Hann keypti örlítin bát
með tveimur sætum af gömlum
og gráhærðum skipasmið, sem
smíðaði betri báta en nokkur
annar maður í allri eyjunni. í
þessum báti réri hann með Oon-
atsu til hinna og annara leyni-
svo ríkur, að þú getur látið aðra1 staða- Þar voru Þau tímunum
gera það fyrir þig.” ! saman og töluðu um ástir og
Einn morgun þegar hann var
aleinn á gangi um ströndína, sá
hann Tótí; hún hélt á oddhvessri
spítu og leitaði með henni í sjón-
um. Hann nam staðar og horfði á
hana án þess að hún sæi hann.
Hann hafði ekki séð hana síðan
daginn sem húsið hans var full-
smiðað. Honum fanst sér þykja
Kahóhe velti þessu fyrir sér í ( unaðsemdir, en horfðu á fugl- vænt um að sjá hana og horfa á
ana og fiðrildin, sem léku sér hana. Hún var að vísu ekki eins
fljugandi í loftinu uppi yfir töfandi falleg eins og hún Oon-
þeim. | atsa>
en hún var fótviss eins og
Nú var húsið fullbygt, en það: kind og fljót eins og kría. Hann
var ekki nóg; hann lét byggja sá hana ná ígulker og opna það.
ekki að fá hann Notoes til þess! sér annað eins til vonar og vara, Hann sá hana taka skel til þess
huganum: Að borga einíhverjum
öðrum fyrir það að fiska fyrir
mann! Það hafði honum nú
aldrei dottið í hug. En hvað var
svo sem á móti því? Hversvegna
að gera það? En mundi það verða
þorandi að trúa Notoes fyrir vél-
jnni? Hugsunin um það að eitt-
hvað gæti orðið að blessaðri vél-
inni hans, það setti að honum
hroll. Hann hristi höfuðið: “Eg
þyrði ekki að trúa nokkrum lif
ef svo skyldi takast til að felli-j að taka kjötið úr ígulkerinu.
bylur feykti þessu burt. Garður-J Hún leit upp og sá hann, leit á
inn hans var líka fullgerður, en hann kuldalega og sagði:
hann lét stækka hann. Og nú “Hvað ert þú að gera hérna?”
hafði hann alt nema matvæli, og “Lofaðu mér að hjálpa þér,”
vegna þess að hann gat ekki skift sagði hann.
j öllum fisíkinum sínum fyrir aðraj “Hjálpa mér! Eg er að leita
andi mann fyrir vélinni minni! fæðu var hann kominn í klýpu,! að einhverju til matar, aðrir
nema sjálfum mér”, sagði hann. | sem honum fanst ervitt að ráða! veiga Dg vinna fyrir þig.”
“Maðurinn, sem fiskaði fyrirl fram úr. En Oonatsa fann ráð
þig mundi verða mesti maðurinn1 til þess:
í allri eyjunni, næstur þér. Held-j “Nukunu á svín sem hann vill
ur þú kanske ekk að honum yrði \ skifta. Þú hefir fjögur svín í
svo ant um embætti sitt að hann ’stíunni þinni þarna hinum meg-
vildi leysa starfið sem bezt af ( in við garðinn”.
Þá segi eg honum að eg geti
hendi og halda þannig sinní
virðulegu stöðu.”
Ka'hóbe fyltist lotningu fyrir
þessari dásamlegu konu. Henni
datt alt mögulegt í hug.
Bárurnar á víkinni kystu sand-
inn og sægolan bar indælan ilm'
upp til þeirra, þar sem þau sátu
saman og það skrjávaði í pálma-
viðar blöðunum. Þau sátu lengi þú þurfir þess.’’
steinþegjandi. Loksins sagði “Alt mögulegt dettur henni i
Oonatoa alveg eins og hún værij hug; allir skapaðir hlutir og öll
að tala við mánann: “Skraut- möguleg ráð,” sagði hann við
“Lofaðu mér að hjálpa þér”.
sagði hann einbeittur, “eg hef
ekkert annað að gera.”
Hún ypti öxlum.
“Eg hef ekki nema eitt spjót.
Þú verður að búa til annað handa
sjálfum þér — ef þú kant það
enn þá.”
Þegar hann hafði fundið við-
ekki verzlað við hann”, sagði
Kahóhe.
“Nei, nei. Láttu hann hafa argrein og tálgað hana til, beið
allan þann fisk sem hann vill.j hún eftir honum. Hún virti hann
Hann skemmist hjá þér hvort nákvæmlega fyrir sér.
“Hvernig stendur á því, að þú
skelja festin, sem þú gafst henni
Tóti, er falleg. Hún hlýtur að
sem er. En taktu ekki við svín-
inu núna. Segðu honum að þú
skulir þiggja svín seinna, þegar
ert einn í dag?” spurði hún.
“Eg er oft einn,” svaraði hann.
“Ekki mjög oft”, sagði hún.
“Segðu mér nokkuð, Hvenær
ætlið þið Oonatsa að gifta ykk-
ur.”
“Það kostar ósköpin öll að
gifta sig.”
“Ef til vill kostar það mikið
fyrir alþýðumenn, það er ekki
dýrt fyrir þig.”
Kahóhe lagðist niður á sand-
inn og hafði hendurnar undir
höfðinu. Hann horfði upp í sól-
ina í gegnum skógargreinamar.
Hann var þreyttur. Áður fyr gat
hann gengið frá öðrum enda til
annars á allri eyjunni með hverj-
um sem var án þess að mæðast
eða þreytast. Nú var hann orð-
inn slappur og úthaldslaus.
“Eg get ekki gift mig nokk-
urri konu”, sagði hann önugur.
“Eg er ekki heilbrigður.”
“Ertu veikur? Hvað gengur
að þér?” spurði hún.
“Eg veit ekki hvað það er. Ef
til vill er það einhver veiki, sem
hefir smittað mig — einhver
veiki frá hvíta fólkinu, sem eg
hefi fengið þegar eg var að opna
gasolíu tunnurnar. Þú veizt
hvernig læknarnir þar tala alt-
af um einhverjar sóttkvei’kjur.”
“Samt höndlar No Toes gas-
olíu og er þó hraustur”, svaraði
Tótí. Hún leit framan í hann og
sagði:
“Hefir þú talað um þetta við
hana Oonatsu?”
“Auðvitað ekki,” svaraði hann,
“Hversvegna ertu þá að tala
um það við mig?” spurði hún.
“Eg veit það ekki”, svaraði
hann snúðugur. “Eg veit ekki
sjálfan sig.
Eftir nokkurn
tíma skuldaði
vera sérstaklega ánægð, Kahóhe^ fólkið honum ekki einnungis
— og fjarska stolt af þér.” j fæðu heldur alla mögulega hluti
“Þú færð líka hálsfesti,” sagði J — jafnvel dagsverk í vinnu.
hann.
“Líka festinni hennar, Ka-
hóhe?”
“Miklu stærri.” svaraði hann.
Hún stóð upp og brosti framan
í hann — brosti bæði með aug-
unum og vörunum. Svo fór hún
á móti föður sínum, sem var á
ferðinni upp sandinn.
Vegna þess að nú var um ekk-(
ert leyndarmál að ræða lengur,
tók Kahóhe bátinn sinn út úr
'hellinum næsta dag, og sýndi
hann hverjum sem vera vildi, og
allir dáðust að honum. Til þess
að auka aðdáun þeirra, fór hann
hratt aftur og fram meðfram
þorpinu.
Svo kallaði hann Notoes afsíð-
is og fór fram á það að hann ynni
fyrir hann. Notoes var í sjöunda
himni. “Að stjórna vélabát eins
og þessum”, sagði hann, “til þess
þarf gasolíu og aðra olíu. Ol'ían
fæst úr kókóhnetum eða tólg. En
eg tók eftir því að þú sagðir ekki
fólkinu, hvar þú fengir gasolíuna
þína eða hvar þú geymdir hana.”
“Maður segir ekki nema eitt í
einu”, svaraði Kahóhe og hló.
Þegar aðrir unnu í steykjandi
sólarhitanum, þá sat Kahóhe á
svölunum við nýja húsið sitt og Sumar nætur kom honum tæpast
og svalandi golan lék um andlit- dúr á auga, og í stað þess að
“Þú ert orðin lávarður Roan-
onga”, sagði Oonatsa og horfði
framan í hann eins ánægjuleg
eins og hann væri maðurinn
hennar, og hún stolt af frægð
hans og auðæfum. “Jafnvel fað-|
ir minn, sem er yfirhöfðingi allra |
eyjanna, er ekki eins ríkur og!
þú.”
Og þetta átti hann alt aðj
þakka einum vélabát og fáein-^
um tunnum af gasoMu, hugsaðij
hann með sjálfum sér. En hvað^
átti hann svo að taka til bragðs,
þegar gasollan væri búin? Átti
hann að fara til Agemana til þess
að fá meira? Það var löng leið.
Aldrei hafði nokkur maður far-
ið þá óraleið — að minsta kosti
engin núlifandi maður. Það voru
til eldgamlar sögur, sem gretn-
ar og gamlar langömmur sögðu
um menn sem hefðu siglt bátum
sínum eins langt fyrir svo löng-
um tíma að enginn mundi eftir.
En það var of langt.
Hann var samt alveg áhyggju-l
laus. Gasolían mundi endastj
lengi. Það sem hann hugsaði
mest um þessa stundina, — já,i
einmitt þessa stundina, var það
að hann átti ervitt með að sofa.
VÉR TÖKUM ÞETTA TÆKIFÆRI
TIL AÐ ÞAKKA OKKAR MÖRGU
VIÐSKIFTAVINUM VIÐSKIFTIN
Á ÁRINU 1949 OG ÓSKUM ÞEIM
OG ÖLLUM ÍSLENDINGUM
GLEÐILEGRA JÓLA OG FAR-
SÆLS KOMANDI ÁRS.
Leland Hotel
Cor. William and Albert
Telephone 27 873
McLaren Hotel
Cor. Main and Rupert
Telephone 27 314
Clarendon Hotel
Cor. Portage and Donald
Telephone 922 528
DANGERFIELD IIOTELS