Lögberg - 09.04.1914, Blaðsíða 6

m
LÖGBERG, ilMTUDAGINN 9 Apríl 1914.
Waatminster Company, Ltd. Toronto, & útrifuréttinn. j sem tengt hafði hann við borgarlífiö, sem hann yfir-
Ctlendingurinn.
SAGA FRA SASKATCHEWAN
eftir
RALPH CONNOR
“t>aö þr hverju oröi sannara, háæruveröugi herra,
en þorjraramir fást ekki til að taka á helming þess
sem þeir geta, nema eg tali til þeirra á þann hátt,
sem eg er vanur.”
Biskup var kominn i ljótan bobba. Hálf klukku-
stund leiS enn, og alt sat við þaö sama. Nauðsyn bar
til, aö flutningi hans væri komiö undir þak, áSur en
illviSriS skylli á. Enn á ný hvatti hann Macmillan,
til aS reyna aS komast upp úr feninu.
“ViS getum ekki veriS hér í alla nótt”, sagSi hann.
“EitthvaS verSur aS taka til bragðs.”
“Jæja, en eg get sagt yöur þaö. háæruverðugi
herra, aö hér er ekki nema um tvent aS ræSa, annaö-
hvort aö sitja hér fastir, eða aö grípa til blótsyrðanna.
Þar er ekki um neinn meöalveg aö ræSa.”
“Jæja, jæja, Mr. Macmillan”, svaraSi biskup,
meS augsýnilegri tilslökun, “viö verðum aS komast
áfram. Hafiö þaö eins og ySur sý-nist, en eg ætla
enga ábyrgS á því að bera.” Eftir þennan Pílatusar-
handaþvott hvarflaöi biskup frá. og leyföi Macmillan
aö hafa óbttndnar hendur.
Macmillan greip um aktaumana, og tók að skáltna
aftur og- fram meö röð samokanna sex, ávarpandi þá
hvem út af fyrir sig og alla upp til hópa, lýsandi með
svo íburSarmiklum oröum, forfeörum þetrra og hátt-
um, líkamiegu og andlegu atgerfi, aö þegar hann rak
loks á hnút blótsvröanna, meö yfirgnæfanlegu öskri,
var engu iíkara, en aö hver hestanna i teninu fyrlr
sig, yröi gripinn af geysilegum fídonsanda, og þeir
tóku svo snarplega á, að á næsta augabragði höföu
þeir kipt vagninum, með öllu saman, upp á þurra og
haröa grundina.
AnnaS einkenni Macmillans gerði það aö verkum,
aS honum var treyst ööntm vöruflutningsmönnum
betur. MeSan hann var á ferS meö vamingsæki
sitt, var hann alger bindindismaður. En þá sjálfsaf-
neitun jafnaöi hann upp aftur viö enda hverrar ferö-
gaf, Macmillan haföi litla fölleita konan, er hann taldi
imynd alls góös og göfugs, faliS hann á hendur, og
beðiS hann aS koma honum til Jack French, bróSur
hennar. Kalman haföi átt órólega nótt; hann haföi
IhrokkiS upp viS þaS, hvaS eftir annað, aS honum þótti
ikoma að sér, j>rútinn og reiöilegur á svip, maðurinn,
jsem hafði ógnaö honum daginn fyrir. Sveinninn haföi
jvarla náð sér enn eftir hræSsluna og vonbrigöin, sem
hann varö fyrir, er hann fékk aS vita, aS þessi
drv’kkjurútur og orðhákur, væri sá brötMr, er vinkona
hans og velgeröannanneskja, haföi faliö hann til for-
sjár og umönnunar. ÞaS taldi Kalman aB vísu ekki
blett á manni, J>ó aö liann drykki sig drukkinn, en
viS það hnykti honum öldungis, aö bróSir Mrs.
French, sem hún haföi taliö honum trú um aS væri
hið mesta prúömenni, og gæddur öllum þeim kostum,
er karlmann mega prýða, skyldi reynast sá hrokabelg-
ur og ruddi, sem hann hafði nýskeS fengið sönnun
fyrir. En er hann var niSursokkinn í þessar rauna-
legu hugsanir, heyrSi hann kallaö til sín með glaö-
legri röddu:
“Heyröu drengur minn, ertu búinn aö borða
morgunmat ?”
Hann leit snögt við, og sá J>á standa álengdar
þreklegan mann, fríSan sýnum, á aS gizka miöaldra,
hann var nýrakaður, vel til fara, og andlitiö glaölegt
og svij>fallegt.
“Nei, herra minn”, stamaöi hann fram, meS ó-
vanalegu mjúklæti i röddinni, og staröi á manninn,
spyrjandi stórum augum.
Það hafði veriö Jack French, sem til hans talaöi,
en þessi laglegi, vingjamlegi og vel búni maöur,
var svo gersamlega ólíkur þeim manni, sem kvel liS
fyrir hafði ausiö yfir hann hrakyrðum, og ruddaleg-
um blótsyrðum, að honum var órrtögulegt aS átta sig
á. aö einn og sami maöurinn gæti veriS.
“Jæja, ,<Irengur minn”, sagöi Jack French, “þú
hlýtur aS vera svangur. Er nokkuS eftir af morgun- |
matnum handa drengnum, Jimmy?”
“Já, meir en nóg, Jack”, svaraSi Jimmy hróSug-
ur, og var sem hann yrSi feginn að sjá hann upp á
búinn aftur og meS skapa sínum. “Hér er mikill og
góður matur, komdu inn drengur minn og fáSu þér
sæti.” Hann opnaSi dyr á hliöarherbergi og þar intn
stóðu á borði leifar morgunmatarins. “Hér er svína-
og var á einu augabragSi kominn út úr kofanum, en
Kalman lá eftir meövitunarlaus í básnum.
“Þú ert aumi þorskurinn, Jimmy,” hrópaði
French, “haltu nú í tauminn á þessum! Hann hljóp
inn, tók sveininn upp í fang sér og mælti: “Dreng-
urinn er dauSur, og J>aS er ekki svo óþokkalegt, eSa
hitt þó heldur.”
Hann lagöi sveininn meövitundarlausan á gras-
balann, hljóp eftir vatnsflösku, og skvetti drjúgri
gusu framan í hann. Innan stundar opnaöi piltur-
inn augun, sem snöggvast, stundi þungan, en lét þau
aftur rétt á eftir, eins og liann ætlaði aS halda áfram
að sofa. French tók þá flösku úr vasa sínum, opnaði
munn sveinsins, og helti nokkru úr henni ofan í
hann. Jafnskjótt fékk Kalman hóstakjöltur, settist
upp og tók aö horfa í kringum sig, hálfkjánalega,
bæöi á hestana og mennina.
“Hann er kominn út”, sagSi hann Ioksins, og
horföi á þann skjótta.
“Út? H(ver J>á?”
"Júdas prestur!”• hrópaði Jimmy, en þaö var
uppáhalds máltæki hans. “Hann á viS villihestinn.”
"Já, hann er kominn út, drengur m'nn”, sagöi
French, "og þú varst sjálfur kominn nær því, að lenda
út tir ]>essum heimi, en likindi eru til aö þú lendir
fyrst um sinn. Hvaö í ósköpunum var þaS, sem þér
datt í lnig aö gera?” '
"Hann vildi ekki fara úr sjjorunum”, svaraði
drengurinn látlaust, “svo eg sló í hann.” ♦
"En nú skal eg segja þér nokkuð, drengur m:nn”,
ságöi Jimmv Green alvarlega; “þegar þú slærö í
villihest í næsta skifti, þá skaltu ekki gera þaS meS
styttra barefli. en tíu feta langri renglu, nema þú
sitjir á baki hopum."
Sveinninn svaraöi engu, en stóð tipp og tók til
aS ganga ofurlitiS, en fölur var hann og haföi höfuð
svima.
“ÞaS er gott efni í snáöanum, helduröu þaS ekki
Jimmy?” sagSi French, og horföi fast á hann.
“Já, það er J>ó satt!” svaraSi Jimmy, “honum er
ekki fisjaö saman.”
“ÞaS var mikil hepni, aS þú skyldir standa svona
nærri hestinum”, sagði French viö drenginn. “Komdu
nú upp í vagninn og sestu niöúr.”
Kalman vatt sér upp í vagninn og ’athugaöi nú
vandlega, hvernig þeir French og Jimmy fóru aS
. ■■■.____, . . „ , beita fyrir vagmnn. MeS æfön lægm letu þeir hest-
kjot og egg, drengur minn, egg, segi eg, Hudsonsfloa- ' , , , , ....
ana ganga aftur a bak, þangað til þeir stoSu beint
fyrir vagninum. Þá hélt annar maöurinn viö taum-
hveitikökur og vindþurkaö kjöt. Hvemig lizt þér á?”
Sveinninn haföi enn ekki náö sér eftir undrun-
ana, en hinn krækti aktaugamar. Þvinæst aögætti
French vandlega allar hringjtir og ólar, tok aktaum-
ana í hönd sér, settist í vagnsætiS og sagöi rólega:
“FarSu nú frá Jimmy. Lofaðu þeim af staS,” og
gerði Jimmy þaS þegar i staS.
Svo sem andartak stóöu hestarnir kyrrir, eins
i og höggdofa af því, aS hafa fengiö þetta óvænta
frelsi, og óvissir um, hvemig þeir ættu aS nota J>aS,
því næst stigu þeir hægt fram fáein skref, þangaS
til þeir fundu að strengdi á aktaugunum; þá greip þá
ar, því aö þá fékk hann sé vel í staupinu, og því _
svalli lauk hann ekki fyr, en lánstraust hans þraut. *na’ en to^ ^ matar meö góðri lyst, en úti fyrir
. Þessum Macmillan fól Mrs. French Kalman á|heyr«i hann Jack hrópa, meö sínum hreina og glaö-
hendur, meö mörgum varúöar-áminningum, og væra rómi, er hann sagði fvrir um, hversu hlaða
gagnvart Macmillan er ekki nema rétt aS geta þess, sk.v'di á vagn sinn.
aS feröalagiS, sem stóð vfir heilan mánuS. varð svein-; BaS var töluverS iþrótt aS raSa vel vörum á létti- !
inum óslitin skemtiferö, en J>ær stundimar uröu þó 'agn' ^nt*lr fremra »ætiö var sett kaffi og sykur og
ekki sízt ánægjulegar og eftirminnilegar, er hann,sma'r köglar, sem fara áttu heim til Jacks, og til :
horfði hugfanginn á leiðsögumann sinn, drífa hesta. *læníta tjar ' grendinni. En í efri enda vagnsins
sína, með drjúgmældum formælingum, upp úr þeim voru ‘a^ar svínakjötssíSúr, hveitisekkur og ýms ann- ^.........................
mörgum fenjltm, sem torvelduSu leiðina. Og áöur en ar varn.ngur sem mcB þurfti til he.milts, og reyrt niö- s^di]ega liræSslai og um leis h6fst aðgangurinn.
Macmillan lét hann af hendi, hafði svínakjöt hans, 1 ] Um‘. ’ lSast settl French á Jleir hoppuSll gengu aftur á bak, slógu aftur undan
og harðrétti ferðalagsins, og þothvassir sléttuvind-jvagmnn’ I"e,.nu 1 1 ><assa nokkurn, sem fttllur ^ henUjst ti] hliSar> unz þeir þutu af staS eins Qg
amir sett mark sitt á liann, svo að það var bæöi veö-|'ar me s raI- 1 11 ar innthaldt, og þó laumlega elding og nlnnu til allrar hamingju þ, gotunai sem
urtekinn og verulega harðlegur piltur. sem Jimmyjværi me assann an , þa bar sveinnmn gott skyn j ]á . réttu áttina og þeir áttu aS fara
Green var afhentur, J>egar til Vegamðta kom. , , i "Vertu sæll, Jimmy. ViS sjáumst aftur”, kallaSi
“Hér er pilturinn, sem á aS fara til hans Jackj ' lr a U1 var a 1 a a a ^agninn, var að þvi j Krench um ]eis og hann meg rólegum huga og stöð-
French", sagði Macmillan. “Og námfús tmglingtif j, ms ^a e^a a tygl a estana; Þaö verk var bæðt ugrj hönd beindj hlaupandi hestunum fram veg, er
er hann, þaö mí nú segja. Eftir að hafa farið aöra * ^ 1 1 æsin^s^aust, þvi a?S Jaick hafði , ^ra sky!(li
ferð, þá veröur liann eins fær um að koma hestunum,L''1?’ ll' ^ egamóta á villihestum, alveg óbandvönum,
upp úr feni, eins og hver okkar um sig. Sá kann núi°g 'ar Þetta fvrsta ferð, sem farin hafði verið á þeim
að blóta! Eg hefði nú sagt þaö! Svo eg segi rétt 1,1 mannabygða. Þeir voru teymdir frá staurgirð-
eins og er, þá furöaði mig á piltinum.” mgunni, J>ar sem þeir höfðu veriS um nóttina, og
“Blóta”, var endurtekið með dimmri röddu í vl*tir’ hræddir °g afar-hrikalegir voru þeir. Þeir
bakenda byggingarinnar, “hver blótar?” >°ru Jntngir í taumi, tóku rykki út á hliðar, frísandi «
af ótta, og höfðu, þegar hér var komið, verið bundn
“Sæll Jack", svaraði Macmillan rólega. “Hef-
urðu verið á túr núna?”
“Þaö kemur þér ekkert við”, sagði Jack, sem
varð |>ví stærri upp á sig og skapstyggari, sem hann
hafði drukkið meir. “Svaraðu því. sem eg spurði
um. Hver blótar?”
“O, það er ekki orð á }>vi gerandi, Jack”, sagði
Macmillan, "eg var að minnast á drenginn, sem á aö
fara til þín, það er yndarlegasti piltur, og, sá hefir
nú munninn fyrir neðan nefið."
'“Eg skal taka hann aftur úr skaftinu”, tautaði
Jack og hniklaði brýrnar. “Heyrðu drengur minn”,
sagði hann og snéri sér snúöugt að sveininum, “þú
ert sendur mér af þeirri beztu konu, sem til er í víSri
veröld, til þess aö gera mann úr þér, og á mínum bæ
- líð eg enguni manni að blóta,” og eftir að hann hafSi
hnýtt aftan í Jæssi ummæli, býsna rösklegum formæl-
ingum, staulaðist hann afttir inn í bakenda búöarinn-
ar. og sofnaði þar drykkjumanns-svefm, en sveinninn
stóS eftir höggdofa af undrun og steinþagöi
stundarkom.
“Er J>etta bróöir hennar?” spurði hann loks, þeg-
ar hann mátti mæla.
“BróSir hennar ” spurði Jimmy Green.
“Já, það er bróSir hennar”, sagði Macmillan.
“En hann er ekki meö sjálfum sér og líkastur drukn-
um rakka. Jimmy þarna hefir helt hann fullan”, og
benti um leiö á sökudólginn. “En þaö er samt rangt
af honurn* aS gera það, jafn vel og hann þekkir Jack
French, og drykkjuskap hans.”
“Láttu ekki svona, Mac,” sagði Jimmy í afsök-
unarrómi, “þú veist þaö eins vel og eg, aö þegar Jack
French nær í vin, þá er eg ekki fær um að halda i
það við hann, og þú ekki heldur.”
Þegar Kalman kom ofan af lofti því morguninn
eftir, sem Jimmy Green notaði til að geyma í hinar
fjölbreyttu vörutegundir sínar, varð hann þess vísyi,
að Macmillan var fyrir löngu lagöur af staö áleiðis
til Edmonton. Sveininum fanst hann eins og ein-
tr traustlega í útihúsi, sem Jimmy Green átti. Ekki
var veriS aö eyða tíma í kjassmæli, heldur tók French
aktýgis-kraga og gekk hiklaust, en J>ó meö hægð og
gætni, að öðrum villihestinum, bleikum að lit, sem
skalf eins og hrísla; og án ]>ess að hirða hót um þó
hann prjónaði, rendi French kraganum um háls hon-
um, standandi fast viö hlið hans, og þrýsti á hann
upp aö veggnuni. Heldur erfiðlega gekk að koma
hinum aktýgjunum á. Hvenær sem hringja eða ól
kom við villihestinn. tók hann hörö viöbrögö. Kalman
horfði meS aðdáun á French, sem hélt rólega áfram
verki sínu, án þess að renna i skap, og án þess að
honum slyppi nokkurt blótsyrði.
"Eg b’st við að eg þurfi að mýla hann, Jimmy”,
sagði French, eftir nokkrar árangurslausar tilraunir.
Nú tók Jimmy langan, mjóan en sterkan kaöal,
geröi á lykkju, smeygði upp á snoppu hestinum,
sveiflaði bandinu upp yfir höfuð annars vegar, nið-
ur kjálkann hins vegar og brá því næst lausa endanttm
undir lykkjuna, og herti fast að þessu ómjúka beizli,
með snöggu átaki. ViIIihesturinn stóð upp á aftur-
fætur, en áður en hann hafði áttað sig, haföi French
komiö á hann aktýgjunum og spent þau traustlega.
Hinn hesturinn var skjóttur; hann þurfti ekki
að mýla, og varS komiö á hann aktýgjunum, án mikill-
ar fyrirhafnar.
Komdu svo meS hinn, Jimmy”, sagði French,
og teymdi þann skjótta út á eftir sér.
En J>aS var hægra sagt en gert, því þegar búiS
var aS snúa þeim bleika viS, svo að höfuðiS horföi
fram aS dyrum. setti hann fyrir sig framfætur,
spymtist viS, og var ófáanlegur til að Jx>kast úr þeim
sporum.
“Sláðu í hann, drengur”, sagði Green við Kal-
mar, sem stóð rétt hjá, fús til að veita hjálp, ef á
lægi. /
Kalmar hljóp til með spýtu í hendi, smaug inn
á milli rimlanna á bálki bássins, og sló hestinn
stæSingur og kendi leiöinda. Macmillan hafði verisjhressilegt högg á lendina. Hesturinn sló svo að hóf- Jack French þagnaSi vis. svo var eins hann
góSur við hannv og hann hafði verið eini hlekkurinn,jarnir brustu 1 veggnum, tok svo hart viðbragö afram, | hefsi alt j einu fastráCiö eitthvaö viS sig, og svaraði
“Þetta eru ljótu hlaupa-hundamir”, sagði Jimmy
stillilega, er vilfihestamir þöndti sig upp árbakkann
með ofsaferð. “Þeir eru á góSum vegi með að
fælast.”
En áSur en þeir höföu náS hæSarbrúninni, var
French búinn að ná traustu taumhaldi á |>eim, og eft-
ir ]>að fóru þeir hægra, þó aS enn væri þeysings-ferö
á þeim. Kalman sat keikur og hélt sér Þ vagninn;
hann var, kafrjóður og augun tindruðu af ákafa. í
huga sveinsins vom að rifjast upp endurminningar
löngu liðinna tíma, um trylda kappreið á sléttum
Suður-Rússlands, og French kinkaSi til hans kolli,'
er bann leit til lians öSru hvom.
"Ertu hræddur, drengur?” kallaði hann, svo að
yíir tók skröltið í vagninum.
Kalman leit upp og brosti; svo kallaöi hann upp
með svæsnu blóti, og sagSi: "Láttu þá fara!”
Jack French hnykti viS. Hann kipti fast í taum-
ana og snéri sér að sveininum, sem sat viö hlið hans.
“Heyrðu drengur, hvar hefurðu lært þetta?”
“Hvað J>á?” spurði sveinninn forviða.
“Hvar hefurðu lært aö blóta svona?”
“Á-a-á þaS! ÞaS gera allir.”
“Hverjir allar?”
"Nú, allir í Winnipeg.”
"Blótar Mrs. French?” spurði Jack með hægS.
Blóðiö stökk fram i kinnar sveininum.
“Nei, nei, sagði hann með hægð, “hún gerir bað
aldrei. Svo þagði hann ofurlítiS og átti augsýnilega
í miklu stríði við sjálfan sig. "Hún vildi fá mig til
sS hætta því, en allir karlmenn og drengir blóta”,
bætti hann við
“Kalman”, sagði French rólega, “á mínu heimili
blótar enginn.”
Kalman varö forviða, því að honum var í fersku
minni, það sem gerst hafði kveldiö fyrir.
“En þú —” hann lauk ekki viö setninguna, held-
ur þagnaöi.
“Drengur minn”, sagði French með alvörusvip,
"]>að er J>arflaus heimska að blóta. Á heimili mínu
blóta menn ekki. Lofaðu mér því, að leggja niSuf
þann Ijóta sið.”
“ÞaS geri eg ekki”, svaraSi sveinninn einarð-
lega, “]>ví aö eg mundi ekki geta efnt það loforS.
Blótar ]>vi ekki sjálfur?”
þvi næst: Þegar ]>vi hevrir mig blóta, þá mátt þú
byrja. En ef þú getuí ekki fastráSiö að leggja þaö
niSur, þá skaltu ekki lofa því. Hver heiövirSur
maður stendur við orð sín.”
Sveinninn horfði fast á hann, og sagði því næst,
eftir aö hann hafði hugleitt síðustu orð hans.
“Já, eg man þaS. Eg veit það. Pabbi sagSi
þetta sama.
French lét hjá líða, aö heröa meir á þessu, en
uþp frá ]>eim degi, settu báðir sér aS ganga í blót-
bindindi.
Þegar dró frá Saskatchewanfljóti lá kerruslóðin
inn á öldumyndaöa sléttuna, sem hingaS og þangaS
stóðu á lundar vestrænna aspa og hlyntrjáa; en þess-
utan var sléttan fleyguS fenjum og vötnum mismun-
andi stórum; landið var frjósamt og fagurt á aS líta,
svo varla finst annað gnægtaríkara á guðs grænni
jörð. Þó aS dimt sé uppi yfir, leiðir þessi öldumynd-
aöa slétta, þakin trjálundum og vatnsgljáum fenjum,
hvaS eftir annaS fram aSdáanlega fagrar sýnir fyrir
auga ferðamannsins, en á heiðskýrum Maí-degi, viS
skin vestrænnar sólar, hlýtur dýrðarmynd þessa lands
að mótast svo fast í fylgsnum sálar óhorfenda, að
hún veröur öldungis ógleymanleg. Öldumyndaö jarö-
vegs-yfirborðiS, kollóttar hæðirnar, litskrúSiö, skugga-
fariö á grund og grænum hlynum, og gljáinn á tjörn-
um — alt styöur aö því, aö í sálu manns vakna himn-
eskir hljómar, sem hrópa til guðs.
í fulla klukkustund rann vagninn kerruslóðina
mjúklega og þó um margar bugður; villihestamir
drógu hann knálega, o£ engin merki sáust til þess,
aS þéir væru farnir aö þreytast; smátt og smátt tóku
trjálundarnir að veröa fleiri og þéttari, og loks lá
vegurinn inn á óslitið skógarbelti. Undir þessu skóg-
arbelti lá rúthenska nýlendan, er nýskeS hafði veriö
sett á stofn. Fyrsti votturinn um það, aS ferSa-
mennimir vom komnir í námunda við nýlendu þessa,
kom nokkuö óvænt. í því aS villihestamir tóku á
sig knappan krók, fyrir skógarnef, mættu þeir manni,
sem kom meö heyæki, en uxar gengu fyrir því. Tóm
gafst ekki til aS stöðva hestana nægilega fljótt, svo
að áöur en við var gert, höföu þeir rekist svo hrana-
lega á uxana, aö þeir hrökluSust út af veginum, og
heyækiS steyptist um koll. Um leiS kváöu viS skræk-
róma formælingar á galiziska tungu.
“Hægan Bleikur! Kyrrir!” kallaöi Jack French,
um leiö og hann stýrði hestum sínum fram hjá koll-
steyptu heyækinu. “iÞetta fór illa; viö veröum aö
stanza og hjálpa manninum, til aS rétta viS vagninn
hans.”
Hann batt hestana vandlega viS tré og snéri því
næst aftur að hjálpa manninum. GaliziumaSurinn
var mikill á velli og þrekvaxinn. Hann stóS á braut-
inni með gildan staur í hendi; hann starSi á æki sitt
á hliðinni, og lýsti tilfinningum sínum meS mælsku-
ríkum galiziskum blótsyröum, en skaut inn í á stöku
staö haltrandi og bjöguöum enskum orðum. Kalman
stóð viS hliöina á French og var kafrjóöur af gremju.
“Hann er að uppnefna þig!” sagöi sveinninn
loks, þegar hann gat ekki stilt sig lengur.
French leit framan í unglinginn, sem var með
augsýnilegum reiði-svip, brosti og sagði:
“Æ, þaS gerir minst til. Honum líSur betur,
eftir aS hann hefir ausið þessu úr sér. Honum er
líka vorkunn, þó aö hann sé gramur.”
“Hann segist ætla að drepa þig", sagöi Kalman
lágt, og færSi sig nær French.
“Á-á-á? Einmitt þaS,” svaraöi French kankvís-
lega og gekk rakleitt til mannsins. “ÞaS er nú1 at-
hugavert, en eg hugsa að hann hætti við það.”
Þetta rolega atferli haföi sínar verkanir á Galizíu-
manninn.
“Þetta fór illa, nágranni góður”, sagSi French
hátt og glaölega, í því hann kom til Galizíumannsins.
Galizíumaðurinn hafði sefast ofurlítiS viS rósemi
þá er French sýndi, en nú var sem hann æstist aftur
og tók að veifa staurnum í kringum sig af miklum
móði. French snéri frá honurn, til aö líta eftir,
hverjar skemdir hefSu orSiö, um leiö og heyækiS
steyptist um, og íhuga hvernig hagkværúast væri aö
koma öllu í lag aftur. Um leiö og hann laut niður,
til aS skoSa skemdirnar á vagninum, reiddi Galiziu-
maSurinn upp staur sinn af mikilli reiði, en áöur en
galizísku : “Ilægan ! þorparinn þinn !”
Dr.R. L. HURST,
Member of Royal Coll. of Swrgeona
Eng., útskrifaður af Royal College of
Phvsicians, London. Sérfraeöingur y
brjóst- tauga og kven-sjúkdómum. —
Skrifst. 305 Kennedy Bldg, Portag*
Ave. (a móti Eaton’sJ. Tals. M. 814.
Tími til viðtals, 10-12, 3-5, 7-9.
THOS. H. JOHNSON og
HJÁLMAR A. BERGMAN,
fslenzkir lógfræBingar,
Skrifstofa:— Room 811 McArthur
Buildins, Portage Avenoe
Áritun: P. O. Box 1050.
Telefónar: 4503 og 4504. Winnipeg
ÓLAFUR LÁRUSSON
o? I
BJÖRN PÁLSSON *
YFIRDÖMSLÖGMENN T
Anna.t lögPæðisstörf á lalandi fyrir *
Ve8tur-i8lendinga. Utvega jarðir og
hús. Spyrjið Lögberg um okkur.
Reykjavik, - lceland
P. O. Box A 41

GARLAND & ANDERSON
Arni Anderson E. P. Garland
LÖGFRÆÐINGAR
801 Electric Railway Chambers
Phone: Main 1561
Dr. B. J.BRANDSON
Office: Cor. Sherbrooke & William
TELEPHOM GARRVtlSO
Office-Tímar: 2-3 og 7-8 e. h.
Heimili: 776 Victor8t.
Trlephoks garry 331
Winnipeg, Man.
Dr. O. BJORN&ON
Office: Cor. Sherbrooke & Williara
rRLKPIIONRi GARRV 32«
Office tímar: 2—3 og 7—8 e. h.
Heimi i: Ste 2 KEN WOOD AP T'S.
Maryland Street
TKI.EPHONRI GARRY 703
Winnipeg, Man.
Dr. A. Blöndal,
806 Victor St.,
á horni Notre Dame Avenue
Talsími Garry 1156
Heima kl. 2 til 4 og 7 til 8 e. h.
j Vér leggjum sérstaka áherzlu & m*r
j selja mefiöl oftir forskriptum lækna
! Hin beztu meðöl, sem hægt er aC tA,
' eru notuS eingöngu. pegar þér komW.
með forskriptina til vor, meglS
vera vlss um aS fft rétt þafi sem l«kq-
Irinn tekur til.
COLCIiErGH & CO.
Nwtre Oame Ave. og Sherbrooke 8t.
Phone. Garry 2690 og 2891.
Giftingaleyfisbréf neld.
Verzlunarmálaskýrslur telja svo
mikinn útflutning og innflutning
um Port Arthur og Fort William,
að þeim megi skipa í sveit með'
mestu hafnarbæjum heims, og
verði þar fimm þæjir einir, er
meira vöru magn fari um innflutt
og útflutt.
Hinn i. þ. m. gerðu 120,000
námumanna í Yorkshire verkfall,
og talið víst að mörg hundruð þús-
und bætist við. Ekki er þó liklegt
talið að allsherjar verkfall verði.
Lögberqs-sögur
FÁST GEFINS MEÐ ÞVl
AÐ GERAST KAUPANDIAÐ
BLAÖINU. PANTIÐ STRAX!
Dr. W. J. MacTAVISH
Office 724J íargent Ave.
Telephone ■S’herbr. 940.
I 10-12 f. m.
Office tfmar < 3-6 e m
I 7-9 e. m.
— Hkimili 467 Toronto Street -
WINNIPEG
tblephone Sherbr. 432.
J. G. SNŒDAL
TANNLŒKNIR.
ENDERTON BUILDNG,
Portage Ave., Cor. Hargrave 8t
Suite 313. Tals. main 5302.
Dr, Raymond Brown,
Sérfræöingur í augna-eyra-nef- og
háls-sjúkdóm um.
326 Somerset Bldg.
Talsími 7282
Cor. Donald & Portage Ave.
Heima kl. io— 12 og 3—5
A. S. Bardal
843 SHERBROOKE ST.
sel'ir likkistur og annast
am úi.'arir. Allur útbún-
aðnr sá bezti. Ennfrem-
ur selur bann allskonar
minnisvarOa og legsteina
Tm m. He mili Oarry 2181
1» Of'fice ,, 300 og 375
8. A. 5IQUWP5QN Xals. Sherbr, 2786
S. A. SIGURÐSSON & CQ.
BYCCipCAtyEflN eg FI\STEICN/\SAtAI?
Skrifstofa:
208 Carlton Blk.
Talsími M 4463
Winnipeg
I