Lögberg - 12.01.1922, Blaðsíða 3

LÖGREÍiO, ÍIMTUDAGINN 12. JANúAR 1922
Sérstök deild í blaðinu
1
SÖLSKIN
Fyrir börn og unglinga
■iHnniH
==
Or sögu Skota.
Margrét frá Skotlmdi.
Tímabil það, sem Malcolm Bigbead réð ríkj-
um á Skotlandi, er að mörgu leyti eftirtektavert,
því bann varð að ráða fram úr því, bvort Skot-
land sky'ldi vera sjálfstætt konungsríki eða að það
ætti að leggjast undir Englandskonung, og var
þetta spursmál þeim mun alvarlegra fyrir Mal-
colm fyrir þá sök, að bann var alinn upp við birð
Edwards confessors og átti enska princessu fyrir
konu.
Níu árum eftir að Maloolm hafði rekið Mac-
beth frá ríkjum, hófst tímabil það, sem í sögu
Englendinga er kállað “Norman Conquest”, það
er, að Norðmenn tóku að leggja England undir
sig. Og til þess að komast hjá jámhendi sigur-
vegaranna, þá flúði fjöldi af ensku fól'ki til Skot-
lands, og á meðal þeirra ko'mu dag einn þeir, sem
eftir lifðu af konungsfjölskyldunni ensku—prins
að nafni Edgar Ethling og systur hans tvær,
Kristín og Margrét.
Þegar Malcolm mintist þess, hve ágætar við-
tökur hann hefði fengið við ensku hirðina, þegar
hann flúði undan föðurbana sínum barn að aldri,
gat hann því ekki annað en tekið á móti þeim.
Það leið heldur okki á löngu, að hinar kvenlegu
dygðir, sem prýddu Margréti prinsessu fremur
öðram konum, hefði mikil áhrif á Malcolm, enda
var þess ekki langt að bíða, áður en hún var
orðin konan hans.
Þessi fræga drotning Skota, “hin heilaga
Margrét” eins og hún var síðar kölluð, hefir ver-
ið einstök í sinni röð, því sporin, sem hún skildi
eftir i sandi támans, eru stærri og dýpri heldur
en þau spor, sem konungurinn Malcolm skildi
eftir, þrátt fyrir hið takmarkaða tækifæri, sem
hún á þeim dögum hafði til þess að beita áhrifum
sínum út á við, og þrátt fyrir sérstaka trygð og
umönnun, sem hún sýndi manni sínum, sem, eins
og síðar verður sýnt, beitti nálega öllum kröftum
sínum til að berjast við Englendinga, hélt hún
trygð við og bar dýpstu lotningu fyrir feðraárfi
sínum og föðurlandi. Böm hennar báru öll ensk
ntöfn. Það fanst hvorki Maloolm né Duncan á
meðal sona hennar, heldur að .eins Edgars og Ed-
wards.
Hún lagði mikla stund á að koma enðkum
siðum að við hirðina og inn í kirkjuna, fyrir þá
skuld, að þeir voru prúðari en siðir Skotanna,
og höfðu því betrandi ahrif. Alt gerði hún þetta
til að bæta fyrir fólki, en þessar athafnir hennar
miðuðu ekki eins ákveðið í vinsældaráttina fyrir
hana sjálfa, að því er Skota snerti, sem voru
mjög afbrýðigjarnir út af öllu því sem enskt var.
En hún gat staðið sig við að láta slíkt eins og
vind um eyru þjóta, því hinn hrausti og herskái
inaður hennar unni henni hugástum.
Á þeim dögum var lítið um skólagöngu og
Malcolm konungur kunni ekki að lesa, en hann
tók bækur þær, sem kona hans hafði lesið og
kysti þær, að eins af því að hann vissi að hún
hafði handleikið þær, svo unni hann henni heitt.
Þess var getið hér að framan, að kona þessi
hefði á síðari árum verið ikölluð hin heílaga Mar-
grét, og er enginn efi á, að hin einlæga trú hennar
og djúpa lotnifag fyrir kenningum kirkjunnar,
hefir áunnið henni það nafn; á hverjum degi
þvoði hún sjálf fætur sex þurfamanna og stóð
níu munaðarlausum bömum fyrir beina. Á
hverjum degi, er maður hennar var heima, fór
hún á fund hans og bað hann að aðstoða sig við
að útbýta ölmusu til þrjú hundruð fátæklinga á
meðal þegna hans, og á þennan hátt varð tímabil
það, sem hann réð ríkjum, eins annálað fyrir
lknarstarfsemi eins og blóðsúthellingar.
Enn fremur létu konungshjónin byggja mjög
veglega kirkju í Dunfermline og gáfu verðmætar
gjafir til klerka og kennimanna.
Það var fjöldamargt að í skozku kirkjunni,
sem hneyikslaði trúar tilfinning Margrétar, — á-
hugaleysi, skortur á reglusemi og óhlýðni, og til-
raunir hennar til þess að breyta þessu gjörði hana
óvinsæla á meðal viss hluta fólksins, en hún lét
það ekkert á sig fá, og þrátt fyrir þá mótstöðu
boða til fjölmennra funda og stóð þar frammi
fyrir óvinum sínum og krafðist þess, að þeir
breyttu um til batnðar.
Á meðan þessu fór fram á Skotlandi, var Vil-
bjálmur sigurvegari að leggja undir sig England
^g ekki leið á löngu áður en Maloolm varð ljóst,
? haim mundi ekki gjöra sig ánægðan með land-
svæði það, sem lá sunnan Tweed árinnar. Edgar
magur Malcolms hafði reynt að leggja Yorkshire
un ir sig en ekki tekist, en það var samt nóg til
þoss að beina huga Vilhjálms sigurvegara norð-
T1.r,^ °g nm sama leyti hugðist Malcolm
s^ja leik a borðý fyrir sjálfan sig og um leið hjálpa
Edgar með því að herja á Northunibria fylki. En
a meðan IMalcoIm var í þeim leiðangri, tók einn af
.lörlunum í hans eigin ríki, Copatric, frá North-
iimbnu upp á því, að skerast úr leik og taka að
®rja á eitt af fylkjum eða ríkjum Maloolms—
raimberland. Þegar Malcolm fréttir það, varð
nl<aflega reiður og strengdi þess heit, að
m s ybli eitt hús standa uppi á milli ánna
yno og jweed. Þessa heitstrenging sína má
neita að Maleolm framkvæmdi að fullu; jafnvel
argre , hm ágæta drotníng hans, sýnist ekki
a megnað að aftra honum frá að hefna sín
lonn-^1 Þó geta nærri, hve þungt
ía5# R-iá hve lítil áhrif eftir aít að
fólksínl a trnarmeðvitund og siðgæði
;iruTn margendurtekur sagan
s g a Skotlandi. Og þratt fyrir það þó Vilhjálmur
ffri með her manns norður fyrir
weed ana til þess að revna að jafna sakir við
Malcolm, sem honum fanst mjög óþarfur, þá varð
honum lítið ágengt, segir sagan. Það virðist, að
hann hafi mætt Malcolm við Tay ána, og gekk
Maloolm honum á hönd þar að nafninu til. En
auðsjáanlega hefir það ekki verið nema að nafn-
inu, því undir eins og Vilhjálmur þurfti að fara
til Normandíu til þess að jafna þar sakir, þá tek-
ur Malcolm aftur að herja á Northumbriu, þrátt
fyrir það að sonur hans frá fyrra hjónabandi, sem
Duncan hét, hafði verið tekinn til konungshirðar-
innar á Englandi og var haldið þar í gisling og
var hann því beint að stofna lífi drengsins í hættu
með þessari aðferð.
Það var sérstaklega erfitt fyrir ókunnuga að
fara í hemaðar leiðangur gegn Skotum, því þeir
voru vanir að faverfa allir saman eins og jörðin
faefði svelgt þá lifandi, þegar óvinir þeirra komu.
Þannig var það þegar Bobert sonur Vilhjálms
sigurvegara kom með her norður fyrir Tweed
ána, al'búinn til atlögu, þá sá hann ekki nokkurn
lifandi mann, hvar acm hann fór, svo hann var
nauðbeygður til þess að hverfa heim aftur án þess
að draga sverð úr slíðrum; en honum þótti tryggi-
legra að láta byggja kastala, sem síðan hefir ver-
ið kallaður New Castle—nýi' kastali—, og var
hann bygður við ána Tyne í þeim tilgangi að verj-
ast árásum Skotanna. (Frámh.)
Svanurinn friðaður.
Margan mann hefir svanahljómurinn hrifið,
og fegurð þessa yndislega fugls. Börnin fagna
komu hans á vorin og gleðjast af söng hans á
tjörnunum. Ferðamaðurinn verður hugfang-
inn af “svanasöng á heiði”; hvílík hressing og
huglyfting í þögninni og einverunni. Skáldin
yrkja honum lofdrápur. Fléstum kemur saman um
að tigni fuglinn hvíti veki ljúfan unað og gleði
hvar sem hann kemur og lætur heyra svana-
sönginn.
1 sumum sveitum hefir hann lengi átt frið-
land; orpið í sama tjarnarhólanum ár eftir ár;
lifað í friði með afkvæmi sín alt sumarið og kom-
ið aftur næsta vor. Hann hefir sjálfur notið
sveitarsælunnar í fullum mæli, og hann hefir aukið
á sveitasælu mannanna. Þeir mundu sakna
hans eins og góðs vinar ef hann kæmi ekki aftur.
En svo eru aðrar sveitir, sem honum hefir
aldrei verið vært í. Síst í sjávarsveitum og við
kaupstaði. Hann verður að faafast við að vetr-
inum við sjávarsíðuna, en reynir að halda sig
svo f jarri mannabygðum sem hann getur. Hann
þjáist ekki af kaupstaðarsótt eins og fjöldi manna.
Einn tók sig ekki alls fyrir löngu út úr, kom
sem gestur á Tjömina við Reykjavík. En bann
var ekki lengi í þeirri Paradís. Hann lifði ekki
daginn. Skyttan var hittin og riffillinn góður.
Þessi tigni gestur borgarinnar var skotinn á löngu
færi. Sú tegund rifla var lengi auglýst á eftir
og það haft til meðmæla, að með einum af þeirri
tegund hefði svanurinn verið skotinn í Reykja-
víkur-tjörn.
En nú eru allir svanir friðhelgir í öllum
sveitum. Fuglafriðunarlög eru að vísu einatt
brotin í öllum löndum. Það er því viðbúið að
einhver falli fyrir freistingunni, og að einn og
einn svanur falli fyrir skoti. Það er svo auðvélt
reilkningsdæmi þetta — fyrir mann sem ekki kann
að skammast sín fyrir að brjóta lög —: brotið
kostar 2 kr. ef það kemst upp, en svanurinn er 5
króna virði. Það borgar sig að skjóta, minsta
kosti hinn fyrsta. Samt sem áður er góður
íengur í friðunarlögunum.
Tamdir svanir er prýði margra borga í öðr-
um löndum. Engin jafnmikil og jafnódýr prýði
fyrir höfuðstað íslands er hugsanleg í bráðina eins
og tamdir svanir á Tjörninni. Þegar brú er
komin yfir Tjörnina og tamdir svanir eru þar á
sveirni, mun margur ungur og gamall staðnæmast
á brúnni og skemta sér við að horfa á þá og gefa
famm. —Dýravinurinn.
Vitur Asni.
Margar sögur eru til um hunda, hesta og önn-
ur dýr, sesrn hafa verið langt í burtu frá heimil—
um sinum og skilin þar eftir, að þau hafa ratað
'heim til sín aftur. Þannig var það altítt, að
mönnum voru lánaðir hestar langar bæjarleiðir,
jafnvel í aðrar sveitir(>þar sem yfir fjallveg var
að fara, og þegar komio var á áfangastað þurfti
ekkert annað en taka beizlið fram af þeim og
sleppa þeim lausum, þá fóru þeir sjálfir heim til
sín. Þessi sága, sem hér fer á eftir, er af asna,
sem enskur liðsforingi, er Dundas hér, átti. Hafði
hann eignast asnann þegar falmn var í Gibraltar.
Eftir noikkurn tíma var sjóliðsforingi þessi send-"
ur til Malta, en þar þóttist hann þurfa á asnanum
að halda. Svo hann var sendur með skipi, sem
lster hét, áleiðis, en skip það hrepti vont veður
og strandaði loks á sandgrynningum skamt frá
de G-al höfðanum. Það var hvassveður og úfinn
sjór, svo skipverjar voru hræddir um að skipið
mundi Jiðast í sundur. Svo kafteinn skipsins af-
réð að létta á því, með því að kasta nokkru af
skipsfarminum fyrir borð, og það fyrsta, sem út
var kastað, var asninn. Þegar hann kom í sjóinn
þá sökk hann og skipverjar sáu ekkert meira af
honum og töldu víst, að hann væri dauður, 'því
veðrið var svo mikið, að bátur, sem settur var á
flot og átti að reyna að ná til lands til að senda
boð um favernig komið væri fyrir skipverjum,
komst ekki tvær lengdir sínar frá skipinu, þegar
öldurnar steyptust yfir hann og mennirnir fór-
ust, eða með öðrum orðum,\það var- bráðófært
veður.
Enginn veit hvað á daga asnans hefir drifið,
a meðan hann var að veltast í stórsjóunum og
j berjast við óveðrið. Hann náði landi eftir harða
sókn, en svo var hann þjakaður, að bann skjögr-
aði þegar hann gekk upp flæðarmálið, komst upp
á þurt land og hvíldi sig. En hann var meira en
tvö hundruð mílur vegar í burtu frá heimahögun-
um í landi, sem hann hafði aldrei séð áður né kom-
ið í. Eftir að asninn hafði fylt sig vel og hvílt,
leggur hann af stað heimleiðis eftir ókunnum veg-
um, yfir fjöll og fyrnindi og eftir fáa daga stóð
hann fyrir utan hliðið í Gibraltar einn morgun,
þegar því var lokið upp, og undir eins og hliðið
var opnað teknr hann á rás og heim að húði sínu,
og stanzar ekki fyr en inn við stall. Hirðingar-
maður furðaði sig mjög á þessu og hélt að asn-
inn hefði orðið eftir af skipinu. En nokkru síð-
ar konl skipið Ister til Gíbraltar og sögðu þá
skipverjar frá öllum atvikum.
Ykkur þykir máske undarlegt að asninn, sem
bar nafnið “Valiant”, var ekki tekinn á leið sinni
í gegn um héruðin á Spáni. En ástæðan fyrir
því er annað hvort sú, að menn hafa ekki náð hon-
um, eða, sem líklegra er, haft ýmugust á honum.
Það var siður á Spáni, þegar óbótamönnum
var opinberlega hegnt, að binda þá á asna og
færa þá á þann hátt á refsingarstaðinn. Ásnar
þeir, sem til þess voru notaðir, báru göt í eyrun-
um, var í þau hnýtt snæri og fangarnir 'bundir
með þeim. Yesalings Valiant hafði einu sinni
verið notaður til þess starfa og bar hann þess
merki á eyrunum. En spönsku bændurnir höfðu
hinn mesta fordóm á þeim dýrum og létu sér ekki
detta í hug að koma nálægt þeim.
Viturleiki fílsins.
Einu sinni var fíll í Neapel á Italíu, sem var
svo tamur, að hann var látinn ganga laus á stræt-
um borgarinnar. Þeir, sem voru að vinna í kon-
ungsfaöllinni, notuðu hann oft til ýmsra vika.
Einkum var hann hafður til að bera vatn í eir-
katli miklum.
Hann hafði veitt því eftirtekt, að farið var
með bilaða katla til eirsmiðs til aðgerðar. Einn
dag varð hann var við, að gat var komið á ketilinn
hans, og fór hann með hann til eirsmiðsins. Smið-
urinn gerði við ketilinn, en ekki betur en svo, að
vatnið hripaði niður úr honum. Þá brá fíllinn
sér að vatnsbólinu, fylti ketilinn og faélt faonum
síðan yfir höfði smiðsins þangað til faajtn var orð-
inn faoldvotur. Smiðurinn lagaði þá það sem áfátt
var og faélt svo ffllinn áfram vatnsburðinum. —
Þákklátssemi filsins.
Fíll nokkur í borg á Indlandi var vanur að
fá faandfylli af kálmeti fajá kálsölukonu einni, í
hvert skipti sem hann gekk yfir torgið. Einu
sinni 'féll á hann æði svo mikið að hann sleit sig
lausan og flýði þá alt fólk felmtrað af torginu.
Kálsölukonan stökk líka undan, en í ofboði skildi
hún eftir barn sitt kornungt, sem faún hafði hjá
sér, Alt í einu bar fílinn þangað að, sem vel-
gjörðakona hans var vön að sitja. en varla hafði
faann séð bamungann fyr en æðið rann af honum
og kom á hann mesta kyrð. Hann hóf vinalega
upp barnið, sem titraði af hræðslunni, og setti
það óskaddað niður á þak sölubúðar einnar, sem
stóð þar rélt hjá.—Æskan.
Hugboð dýranna.
Dularfullur leyndardómur hlýtur að felast í
liugviti dýranna. Hver getur ráðið þá gátu með
vissu? — Snemma á sumrinu 1845 urðu menn
þess varir, að mýs voru að flytja sig af Rangár-
völlum og Landi norður yfir Þjórsá út í Gnúp-
verjahrepp. Var sá flutningur með þeim hætti,
að þær sneru upp kúaskánum, sem voru harðar,
og brúkuðu þær fyrir ferjubáta til flutnings yfir
ána, á svonefndu '‘Gaukshöfðavaði”, þar sem
áin var straumlítil. Þetta sáu og sögðu sannorð-
ir menn. — Sama sumar, þriðjudaginn annan í
september að liðnum dagmálum, fóru qð heyrast
brestir og dunur miklar, og um leið sló á loft upp
bláleitum sorta, svo varla varð vinnubjart. En
brátt urðu menn þess varir, að þessi undur höfðu
upptök sín í Heklu, eldfjallinu mikla. Þetta var
18. gosi hennar, sem hcr ræðir um. En svo brá
við, að lengi eftir þetta varð ekki vart við mýs á
Rangárvöllum eða Landi. En næsta vetur eftir
gosið varð ekkert varið fyrir músagangi fyrir
norðan Þjórsá. —;Árið 1878, hinn 27. febrúar. kom
, eldur upp í Krakatindi svo kölluðum. Hann er
skamt. frá Heklu, og hefir að líkindum verið eitt-
hvert samband þeirra á milli. Sá sem þetta skrif-
ar man glögt eftir þessum gosum báðum, og var
samtíða þeim mönnum, er sögðu frá flutningi
músanna. — Einar Magnússon í Dýrav.
Kvöldsýn.
Friðarboginn brosir hýr,
býður ‘ ‘ góðar nætur ’ ’.
Iðar sogið, aldan flýr,
eygló blóði græturl
Himinfesting heiðis-blá
hjúpar Ránarveldi.
Það er sælt að sofna á
svona fögru kveldi.
(G. G. í Gt.—Hbl.)
Skrítla.
Professional Cards
Þetta pláss í “Professional”
dálk blaðsins ætti ekki að
standa lengi autt. Festið það
DR.B J.BRANDSON
701 Llndsay Buildlnc
Phone A7067
Offlce tlmar: 2—3
HeimUl: 776 Viotor St.
Phone: A 7122
Winnipeg, Man.
Dr. O. BJORNSON
701 Lindsay Baildlng’
Offio® Phone: 7067
Offfice timar: 2—3
Heimili: 764 Vlotor St.
Telephone: A 7bS6
Winnlpeg, Man.
.
DR. B. H. OLSON
701 Lindsay Bldg. .
Office: A 7067.
Vi&takt&mi: 11—12 og 4.—6.80
10 Thelma Apts., Horne Street.
Phone: Slieb. 5830.
WINNIPHO, 1€AN.
Dr. J. 0. FOSS,
íslenzkur læknir
Cavalier, N.-Dak.
Dr. J. Stefánsson
«
«•1 B»yd Bulldlifc
COH. PCRT^CI ATE. & IDMOPTOP *T.
Stuadar eingongu augn, eyiaa. nel
•g kverka aiúbd&ma. — Er .8 kitte
fréU. 10-12 i.h. eg 2- 5 e. h.—
Talsfmi: A 3521. Helmlli: 627
MicMillan Ave. Tals. P 2691
Dr. M. B. Halldorson
401 Boyd Bntldlng
Cor. Portage Ave. og Bdmonton
Btundar sérstaklega berklasykl
og aðra lungnasjðkdúma. Br aC
flnna A skrlfstofunnl U. 11—
12 f.m. og kl. 2—4 c.na Skrlf-
stofu tals. A 3621. Heimili 46
Alloway Ave. Talsiml: Sher-
brook 3168
DR. K. J. AUSTMANN
810 Sterling Bank Bldg.
Cor. Portage og Smith.
Phone A 2737
Viðtalatími 4—6 og 7—9 e.h.
Heimfli að 469 Simcoe St.
Phone Sh. 2758
J. G. SNÆDAL,
TANNLŒKNIR
614 Somerset Block
Cor. Portege Avc. eg Donald Street
Talxími:. A 8889
J. Johnson & Co.
KlaeðskurðartnaSur fyrlr
Konur og Karla
Margra &ra reynsla
482)4 Main Street
Rialto Block Tel. A 8484
WINNIPEG
Thos. H. Johnson
og
Hjalmar A. Bergman
fslenzldr logfra-Aingar
Skrifstofa Room 811 McArthur
Bulldlng, Portage Ave.
P. O. Box 1056
Phones: A6849 og 6S40
Giftinga og n ,
Jarðarfara- blom
með litlum fyrirvara
Birch blómsali
616 Portage Ave. Tals. 720
ST JOHN 2 RING 3
Anna, ,við systur sína: “Heyrðu, Sigga,
það er einhver ókunnugur kominn.”
Sigga: “Svo! Af faverju veiztu það?”
anna: “Eg heyrði að pafabi sagði: ‘elskan
ntín’ við faana mömmu.”—Æskan.
Síimi: A4153 ísl. Myndastofa
WALTER’S PHOTO STUDIO
Kristín Bjarnason eigandi
Næst við Lyceum leikhúsið
290 Portage Ar? WiMÍpeu
W. J. IJM)AI, & CO.
W. J. Lindal. J. H. Undal
B. StefAnsson.
I,ögfrí*®inKar
1207 Union Trust Bldg. Winnipeg
íi er einnig aS finna 6. eftirfylgj-
andi tlmum og stöCum:
I.undar — á hverjum miBvikudegi.
Riverton—Fyrsta og þriCja
þriCjudag hvers mánatSar
Gii i.ll—Pyrsta og þriCja miC-
vikudag hvers m&naCar
Arni Anderson,
ísl. lögmaðnr
í félagi við E. P. Garland
Skrifstofa: 801 Electric Rail-
way Chamhers.
Telephone A 2197
ARNI G. EGGERTSSON, LLJL
íslenzknr lögfrædingnr.
Hefir rétt trl að flytja mál b*6l
i Manitoba og Saskatohewan.
Skrifstofa: Wjmyard, SaaAL
Phone: Garry 2614
JenkinsShoeCo.
639 Notre Dame
Avenue
Vér leggjum sérstaka áherzlu t eS
selja meSöl eftir forskriftum liekna.
Hin beztu lyf, sem hægt er aS 64,
eru notuS etngöngu. þegar þér komiS
meS forskriftina til vor, megiS þér
vera viss um fá rétt þaS sem læknir-
inn tekur ttl.
OOIjOIíKUGH & co.
Notre Dame Ave. og Sherbrooke 8C.
Phones N 7669—7660
Giftingalyfisbréf seld
A. S. Bardal
843 Sherbrooke St.
Selur likkistur og annaat um útiarir.
AUur útbúnaSur aá bezti. Enafretn-
ur aelur hann alakonar minnisvarSa
og legateina.
Skrtfst. talsími N 6o08
Heimilis talsíml N 6607
Vér geymun: reiðhjél yfir vet-
urinn og gerum þ&u eins og ný,
ef þess er óskað. Allar tegund-
ir af skautum búnar til aanu
kvæmt pöntun. Áreiðanlegt
veric. Lipur afgreiðsla.
EMPIRE CYCLE, CO.
641Notre Dame Ave.
JOSEPH TAVLOR
LÖGTAKSMAÐUK
Helmllts-Tala: St. John 184a
Skrtfstofn-Tals.: Maln 7978
Tekur lögtakl bæSl húsalelguskuldls,
veSskuldir, vlxlaskuldtr. Afgretölr aN
sem atS iögum lýtur.
Skrifptofa, 955 Ma«n
ROBINSON’S BLOMA-DEILD
Ný blóm koma inn daglega. GMt-
ingar og hitóðiablóm sértaklega.
Útfararblóm búin með stuttaM
fyrirvara. Alls konar blóm og frr
á visaum tírna. —Islemzka töluð i
búðinni.
Mrs. Rovarzos ráðskona.
Sunnud. tals. A6286
I •
J. J. Swanson & Co.
Verzla meö ta.teignir. Sjá ur
leigu & húaum. Annaat lán om
elawáhyrgSír o. fl.
808 Parts Buildtng
A 6849—4 «31«