Lögberg - 25.01.1923, Blaðsíða 2

Lögberg - 25.01.1923, Blaðsíða 2
osm. n LÖGBERG FIMTUDAGI^N 25. JANÚAR 1923. Loksins laus við nýroa- sjúkdóminn. 624 Champlain St., Montreal. í þrjú ár þjáðist eg etöðut af aýrna og lifrar sjúkdómi. Eg var alveg að missa heilsuna og engin meðul sýndust geta bjargað tók eg að nota Frit-a-tives og áhrifin voru óviðjafnanleg. Höf- uðverkurinn, stíflan, nýrna og lifr- arþrautirnar, hurfu á svipstundu. Allir sem þjáðst af slíkum sjúk- dómum ættu að nota "Fruit-a- tives.' 50 cent hylkið, 6 fyrir $2,50 reynsluskerfur 25 cent. Fæst hjá öllum lyfsölum, eða burðargjalds- frítt frá Fruit-a-tives Limited, Ottawa. Samtíningur frá Califonu'a. Eg var eins og konan í sög- unni, átti nú "sjö börn í sjó og sjö á Íandi," eða nánar sagt, eg átti 4 börn austurfrá og 4 vestur- frá, þar að auk konu vesturfrá, en enga austurfrá, ekki einu sinni "hjákonu." Eg var nú búinn a3 vera á gamla iheilmilinu mínu, Akra, N. Dak., siiðan um miðjann apr. næstliðinn og liðið vel þann tíma, iþvií bæði skyldir og vanda- lausir þar, kepptust um að gjöra mér sem flest til geðs. Mér var því "um og ó" eins og konunni á- minstu, en eg hafði iofað að koma vestur aftur með haustinu, svo þegar fram í des., kom og snjór, frost og byljir fóru að gjöra vart við sig pakkaði eg upp fá- einar fóggur og lagði af stað úr kuldanum eystra til sólskinslands- ins 'hér vestra, og hér er eg nú, með annan fótinn við hafið kyrra, hinn austur við rætur Sierra Nevada-fjallanna í Orance, Lemjn og rúsínu runnum, þar siem alt agar í þessum og öðrum ávöxtum, en á milli fóta minna verða um 250 mílur. I komnir í sumarblíðu, sólskin og'20 aldar-börnin erum nú hætt að talsverðann hita. Til Los Ange- dást að því, og geispum nú af leið- Jes komum við seint að degi þess! induim á ferðinni, að hafa ekki 18 des. ipar var júnií veður í eitthvað skemtilegra fyrir augum. N. Dak., eins gott eins og verð-! Náttúran og landslagið er ekki ur kosið, sólskin og logn. Mað- ur getur ekki skilið hvað veldur þeiim snöggu breytinguim á veðri, <en veit þó, að það er lækkun landsins og hafið, sem venmir lág. lendið og upp eftir dölunum, þó snjór og kuldanepja sé yfir fjöll- in ofar. Nú var alt orðið iðgrænt sem nokkur jarðgróður er í, því regnskúrir höfðu komið fyrir löngu í haust og ihitinn er ávalt nægur, þegar regn er með til að gjöra jörðina græna. Nú var ihér alt í blóma, Oranges og Lem- ons voru nú um það fullvaxta á trjiánum á allar siíður, og skraut- tré og blóm voru upp á sitt hið besta. Hyík'kur mismunur eða austurfrá, hann er nægur til að maður væri kominn lí aðra og iþað fjarlæga heimsálfu; en það er Ipó bara fjögra sólarhringa ferð, alla leið frá N. D., og úr kulda og snjó í fjöllunum, aðeins fárra klu'kku- tíma ferð sem þessi imikla breyt- ing verður, og sem gjörir mann, som «kki á von á henni eins og hún er í raun og veru, ibæði orð- lausan og hissa. petta var nú þriðja ferðin min til Caif., svo nú var þetta í fimta skiftið, sem eg fór þessa leið eða svipaða, eg var því ekki eins á- fjáður að grína í gegnum glugg- ann á það sem þar var að sjá, flestir fá vtíst nóg af því í eitt eða tvö skifti, því um enga fegurð er þar að ræða, að minsta kc-sti ekki yfir fjalllendið mikla, sem er stór partur af leiðinni, og sem nær óslitið yfir mest af þeim ríkjum, sem áður eru nefnd, nema Salt Lake láglendið, sem er e'.ns og skál ofan í fjallaibreiðuna, pó að það líka liggi hátt yfir sjávar- mál. Eg get því ekki sagt, að eg í þetta skifti sæi neitt markvert á leiðinni ekki einu sinni Mor- móna musterin í Salt Lake City, sem eg hefi alt af skoðað áður, n er nú orðin leiður að sjá, enda stansaði lestin þar að-eins 30 mín- útur, svo enginn umboðsmaður kom í þetta skifti til þess að þau leiði Brigham yc-ung menjar af hans 20 konum 40 til 50 börnum imjög aðlaðandi, grófgerðara og hrikalegra er varla til, enn ef maður gefur sér tóm til að hugsa umi það á annan veg en til gleði auka og skemtunar, þá er það hægt, eg get það, eg get séð hvern tind og hnjúk sem upprétta hendi skaparans til bendingar möTinum, eg get séð sjálfan mig sem lítinn orm skríðandi yfir þessi ægilegu öræfi, hjálparvana og að öllu leyti kolminn upp á vernd og hand- leiðslu þess eina isem máttinn hefur, þessa alvalda skapara als þessá, eg get fundið að eg er hvergi óhultur án hans nærveru og hjálpar, Ihæðirnar, ihnjúkarnir og fjöllin ógna imér, gilin og kvos- irnar é allar síður ógna mér líka, eg beygi höfuð og hjarta með fullu trausti til iþess alvMda, að eg og þeir sem í ferðinni eru með mér komist farsældlega í gegn 'þó alt sem lí kring er sé ógnandi að út- liti. Maður getur varla farið þessa leið alla, yfir alt þetta geigvænlega fjalla- og giljaland, metma fá einhverja tegund af ann- arlegum hugsunum. peir seta venjast þessu lands- lagi hætta ef til vil'l að taka eftir því, en Ihinir sem eru óvanir þvi hljóta að hugsa líkt og eg, eða máske eitthvað öðruvísi, en ny Ihiítur hugsunin að verða. S. Th. ar afhaldi þeirra. Ef iþeir bregð- ast vel við þessu eiga þeir vissu- lega skilið að heita góðir drengir, sem eiga heiður fyrir það, að hafa elskað ihérað sitt, og þá engu síður fyrir hitt, að þeir eLska íslenzku þjóðina, og alt, sem henni getur til heiðurs orðið. — Og er nú fyrir góða og djarfa drengi að gjöra fraunkvæmd í þessu, þótt gamall og .þrótt lítill karl ibendi þeirn.^ En svo er eitt, sem ekki má gleymast í 'þessu sambandi, þegar talað er um þessa heiðursverðu hæfiieika og manndáð kvenfólks- ins, að karlmenm eiga þar einnig imikinn heiður skilið. — 'IHeimili •án góðra konu «ða fallegrar istúlku, er eims og dagur án sól- ar", segir eitt spakyrði. Sé kon- af séra Kristni K. ólafssyni. Má vera að einhverjum alókunnugum Ihafi fundist, að þar myndi helst til of mikið Ihrós á manninn bor- ið, en engum, sem vel var kunn- ugur, mun állíta að avo hafi verið. Mörgum mætum mönnum hefi eg kynst á tófsleiðinni, en að dáð og drengskap átti Gunnar ekki sinn jafningja í hverju bygðarlagi; þeirri umsögn myndu allir Kunn- ugir greiða saimþyktar atkvæði. piegar Gunnar Kristjánsson burtkallaiðist, voru ekki tvö ár lið- in frá dauða Ólafs bónda Einars- sonar. Mátti um hann segja líkt og Gunnar, að hann yrði hverjum manni harmdauði er hafði kynst honum, eða átt við Ihann nokkuð að skifta. En að undan skildum an ljósið og ln'fið á heimi'liiiu, og' nánustu ástmennum þeirra Ó'iafs snautt og dauft, skýjaður dagur.'og Gunnars finst mér þo sem þegar konan vantar, þá hlýtur að j þyngri harmur væri að mér kveð- vera talsverður missir fyrir bónd- jnn en flestum öðrum við fráfall ann og heiimilisfólkið, að vera án ¦ húismóðurinnar, þanri tíma, sem Áður en eg fór að austann, létu margir kunningjar miínir í ljósi þá ósk, að eg skrifaði við og við í Lögberg hér að vestan, eitis og í fyrra. pað er nú alt marg verð-1 °« fL af '>ví dóti vrði okkur kunn' skuldað og velkomið, en getur þó u^ fvrir einn <3<)'llar' °? *Z var ekki látið sig gjöra nema með lhs&st an»KSur að fara þaðan með sam>ykki ritstjóra þessa blaðsJ uollarinn óeyddann í þetta skifti, ipað sem mig áhrærir, treysti eg { mér til að spinna talsvert af blá þráðéttu og óverðmætu bandi úr litlu efni hér vestra, en hvort hann vill veita þeirri lélegu vöru stað í hirzlum blaðs síns, það ge> ur orðið annað mál, en í von um að hann kunni að verða við þeim tilmælum, sest eg nú á kjafta- stólinn um litla stund, og bæti svo við síðar smá saman, þeg r mér finst að spuna andinn gjöra vart við sig. •pann 14. des., fórum við fjórir saman á stað frá Cavalier, keyp';- um far^bréf aila leið áfram og til baka heim; kostaði það $153, 45 og gat gilt í 9 mánuði lengst. Leiðin lá frá Cavelier, N. D., í gegnuon Grand Forks, St. Paul, eða Mpolis., Oimaha, Chienne, Ogd- ue, Salt Lake City til Los Angeles áfram, svo heim til San Francis- co, Portland eða Seattle, Spokane til Grand Forks og heim til Cavalier. Svo þurftum við þar i irtekt mína á ferðinni í þetta sinn. pó var það þrent, sem eg lét hug- ann dvelja við um stund, sitt í hvort skifti, með því að ekkert annað trufiaði lí þau skifti. ipað fyrsta var það, að við fjór- ir félagar borguðum fyrir tvö rúm og tvö sæti í lestinni frá Oimaha til Salt Lake City, allir til samans $ 24,00, tíiminn sem við höfðum þettá var lítið á ann- an sólarhring. Lestin hafði 14 Pullman vagna og á hverjuim vegni er til jafnaðar með "state rooms" 30 rúm og 30 sæti, alt virtist að vera Ieigt ií þessari lest, svo ef hver 2 rúim <yg 2 sæti koma með $ 24,00 á sólarhring, og ef eins og sagt var, 3 samslags lestir renna á þessari braut (Union Pacific) frá hafi til hafs á hverjufm sólar- hring, þá kostar iþað farfuglana alla, sem á þessari ferð eru, um $15,000 á hverjum sólarhring, að fá að sofa í rúmum og sitja í sæt- um, fyrir utan að ítast áfram Frá Gimli. "Brjótum gömlu banaspjótin, byrjum nýjann frægðar-dag; sama þörfin, sama rótin saman vígi ibræðrailag."— Petta eina ljóð var á litlu lok- uðu jólajkveðjuspjaldi, með bestu jóla- og nýárs-óskum til mín, á- samt snoturri og fallegri gjöf, frá kvenfélagi Fyrsta Lúterska safnaðar í Wpg. Spjaldið var með fallegri rós, en svo var það •iítið að það mér ésjóilfrátt minti hún þarf til þess, að sitja á fund- um, og annast þar afleiðandi störf. Pá verða þeir piltarnir heima að hafa skýjaðan dag. Og það þeirra mætu manna, iþar sem mér hafði ihlotnast að búa í nábýli við þá, og mjög margar stundir með þeim að vera í ibMðu og stríðu, í meira en þriðjung aldar. Hefði vel mátt heimfæra upp á hvorn verða þeir að láta sér nægja, af því j þeirra, sem var orð Bólu Hjállm- að þeir eru einnig drengir góðir; ars: "Rekkur mætur rýmdi braut, rústin grætur eftir " pess verður ©f til vill langt að ibíða, að aðrir eins sæmdar menn og ólafur og Gunnar voru, skipi þeirra pláss, og s'ízt að til þess verði menn af ísíenzku bergi ibrotnir. Haraldur Pétursson. vilja gjöra sitt besta, og eiga sinn trausta þátt á bandi þwí, s«im konur þeirra og dætur spinma, — í bandi 'því, seim á að verða landi og lýð til veíferðar og blessunar. Lengi Jifi kvennfélög, og starf iþeirra beri hlessunarríka ávexti, og hamingja þeim öllum, sem á allan hátt vilja þau S'tyrkja og að- stoða. — Gimli 12. janúar 1923 J. Briem. Fréttabréf frá fslendingabygðinni í Pem- bina fjöllum í N. Dakota. Milton, N. Dak., 10. des. 1922. ipetta síðastliðna sumar var eitt hið aillra mildasta og lengsta sumar, som við hér höfum nokk- urn tíma fengið. Engin frost svo (mig á hvað jatan í iBetlehem var j teljandi væri frá sumar málum til þess í haust, seint i október, og að auk nokkra dali fyrir mat og rúm að sofa í á Jeiðinni, >ví að me^> gufuafhnu siem borgast með vaka á nóttunni og iborða nesti farbrefinu- V*** er "^ke alt úr mal á daginn er nú úrelt, og1 rett og sann«arnt' en íáfróðum slíkt láta "gentlemen" sig ekki! eins 0g mer> ægir að 'hug&a tú henda nú, þó áður hafi það verið! f_nn.tr.*™ ^"^l^L^ brallað. Kalt var í veðri, er við fórum, og snjór á jörð, þar til Omaka kom, þaðan vestur undir Klettafjöll var auð jörð en kait í veðri. Er að fjöllunuim dró, kom aftur í snjó, og yfir alla fjallabreiðu 'þá er liggur yfir í Col- orado, Wyoming, Utha, Nevada og langt inn í Californíu eða þar til niður úr fjöllum kom í Calif., var meiri og minni anjór á og kuldanepja í lofti, en þegar niður í dali Calif. koim, vorum við gjaldþunga og BKAtll OK THE SKIN •Ba hörundafegurí, er þrá kvenna og fœ»t m«8 þvl »8 nota Dr. Chase'i Olntmena. AlUkonar hútiajúkdömar, hverfa vlS notkun þeaaa meSala or horundiS verOur mjflkt og fagurt. F«»t hja ðllum lyfsölum eSa frá Edmannon, Batea It Co., Llmlted, Toronto. ókeypla aýnlahorn aent, ef bla» þetta er nefnt. in stynur undir ekuldulm. Annað það, sem vakti athygli mína á leiðinni, var lest með 20 vögnum af riautgripum, iþað var í fjöllunum vestur frá Salt Lake City, hún var á somu leið og við, og því auðsjáanlega á leið til einhvers stórbæjar í Calif., tæp- ast hefur hún komið austanfyrir iortn ' K'lettaf jöH, og því líklega úr Salt ' Lake dalnum. JEg hefði varla trúað, að griparækt væri *þar þó í svona stórum stíl, eftir þvií að dæma sem sést af þeirri bygð, er farið er þar í gegn, en eg sann- færist betur og betur eftir því sem eg sé meira af þessum fjalia- fylkjum, hvað þau eru auðug og hvað mikið þau framleiða. pað virðist að við N. Dak.,-búar ættum að hafa einkarétt á að selja þeim allan sinn mat, eins og okkar góða land er víðáttumikii og framleiðslan þar mikil, en eg er hræddur ulm að sá réttur verði seint okkar. ipað þriðja sem eg dvaldi við með hugann oft og lengi á leiðinni, var fjalla breiðan öll, sem leiðin Iá yfir. Eg þurfti ekki að horfa ut neima af og til, íhún var í huga mér, með augun aftur sá eg myndina úti. Ekki voru þar mannvirkin, ekkert af þeim nema brautarsporið, strengt í gegnum gil og gljúfur og hvaða helst 6- ' færur, sem fyrir urðu, auðvitað er það aðdáanlegt stórvirki, en við lítil, í samanburði við stórhýsin í borginni. — Ljóðið, sem var prent- að imnan í spjaldið stakk mig undarlega. Ei það var ekki banaspjót; langt frá því, — það stakk við mér aðeins, eins og til að vekja mig af móki, einhverj- um kæruleysis-drunga, sem oft situr um menn, eins og köttur um imús. En þessari spjótstungu, þessu fagra ljóði, fylgdi enginn sársauki. Jólakveðjan á litla spjaldinu, hafði í för með sér sömu hlýlegu og góðu áhrifin eins og jóiagjöfin, sem því fylgdi. En einu mundi eg þó me&t eftir, eft- ir að hafa opnað þetta litla jóla- kveðjuspjald, og lesið ljóðið. pað var banaspjóta ástandið í heim- inum. En svo datt mér í hug annað ljóð, eða setning, úr ljóði, eftir annað skáld: "Leggur smyrsl á Mfsins tár, læknar mein, og þerrar tár." Á 'þessari sársauka og umbrota- öld, hefir Drottinn sent manu- kyninu nýtt lyf, sem læknar meir> og þerrar tár. pað lyf er orðið viðtækt og umsvifamikið um a'll- ann hinn þekta heim. Og aldrei hefir það sýnt simn kraft áhriía meiri og aðdáamlegri, «n í hinu mikla síðast liðna stríði, og al- heims eymdimni, er síðan hefir drotnað á meðal þjóðanna. ]>essi gjöf guðs, er einlægt að vihma að því, "að brjóta ibana- spjótin," hella viðarolíu í sárin <j< taka í burtu sviðan og sársaukann. Og græða ef unt er. — En hve t er þá þetta undra meðal, sem afi Drottinn lét verða til, á tímum neyðarinnar, og jafnframt X tómuim mannúðar og framfara? — pað eru kvenfélögin. Hii ýmsu félög, hverju nafni sem þau heita, og við hvað helst atriði, sem þau kenna sig, — sem að konur og stúlkur hafa mynda*S viðsvegar; alstaðar þar, sem binda þarf um sárin, og hjúkr- andi hönd er þráð. — Oft hefir mér dottið í hug á hinulm ýmsu helgidögutm (picnicum), sem að mörgum finnst að næstum því vera orðin plága fyrir landið, að bæta eimni hátíð við (minningar- degi), en kippa heldur einhverj- um hinna burt. Mér finnst það vel verðugt og viðeigandi, að hafa einn minmingardag á ári hverju haldinn hátí&legann. Og minn- ast, að ttninsta kostj ártals og til- orðningu hims fyrsta kvennfélags okkar íslenzku þjóðar. pað finst mér mikið sæmra, en búa til þorrablót í mimningu um Helga magra, — þó eg sé Eyfirðingur. Og væri nú mjög fagurt og gott, ef okkar litla íslenzka þjóð, vildi byrja á þessu hátíðahaldi í heið- ursskyni við hin lofsverðu kvenn- félög. En ef helgidagarnir þykja of margir, að láta þá heldur þorra- blótsdaginn falla úr. Og gerðu Eyfirðimgar sér sannan heiður, að- taka drengilega í þann streng, þó dálítið sé kipt til baka af sveit- ¦þá aðeins fáar frostnætur, en úr því milt veður, og stundum rign- ing langt fram í nóvember mánuð. Fyrsta snjófall var 30. nóvember, sáðan nokkuð kalt oneð snjóéljum, en varla hægt að segja að sleða- í'æri væri þegar iþetta er ritað. Rigningar voru nógar og helst til of miklar í sumar; vöjctur á- gætur á öllu því, seaa jörðin getur í'ramleitt, en nýting á framleiðsl- unni ekki upp á það besta, þ«gar þresking var hér nýbyrjuð gerði langann rigningakafla, svo mönn- uim varð Mtið að verki í næstum þrjár vikur; gerði þá aftur þurk og ágætis tíð, sem hélst þar til allri þreskingu var lokið. Skemd- ir á korni sýndust því ekki mjög miklar, en voru þó óspárt notaðar til að þrýsta verði þess niður, sem þó þykir ekki of hátt þeas utan, og er það vást heldur ekki, þegar þess er gætt, hvað vinnuilaun eru ennþá há, og afar dýrt það sem bóndi þarf að kaupa. Líðan fólks er ihér góð, það eg til veit. Engir hafa dáið nýlega hér í bygðinni. Dauðsfalla þeirra, sem hér komu fyrir næstliðið vor, hefur verið getið í Lögbergi og Heimskringlu. Sigríðar Runólfs- dóttur, konu Gunnlaugs Jónsson- ar, hefur ekki svo eg hafi tekið eftir, verið að neinu getið, öðru en því, að hún lifði og dó., Ekki ætla eg heldur að fara að semja neina æfiminningu eftir hana, var ekki heldur svo kunnugur æfi ferli hennar, að eg gæti gert það, þó má þess geta um Sigríði sálugu, að hún var prýðilega greind; hátt. prúð í allri framkomu, skylduræk- in, en anjög fáskiftin um það, sem hún áleit sér ekki viðkomandi. Hins sorglega fráfall Gunnars Kristjánssonar, var getið i blöðun- um á sínum tíma. í Logbergi var hans fallega og maklega minst jmeð stuttri en vel ritaðri grein COPENHAGEN Munntóbak Búið til úr hin- um beztu, elstu, safa - mestu tó- baks blöðum, er ábyrgst að vera algjörlega hreint Hjá öllum tóbakiíblum Þetta er tóbaks-askjan sem hefir að innihalda heimsin bezta munntóhpk LEIÐRETTING. I vísunum "Litið til baka," se"1 /birtust í Lögbergi þ. 19 okt. þ. á., hefir í þriðju vísu (að ofan) mis- prentast: "knestar," fyrir: merkar :í hendingunni: "(Mœðgur þær eg merkar tel". — J?á hefir prentun á meðanmáls greininni, sem fylgdi vísunum, farið í allmiklum handa- skolum, því þar er línuim ekki að- eins ruglað saman, heldur nokkrum línum alveg slept úr, svo jmálsgreinin verður með öliu ólesandi. Mér þætti þvá vænt um — þó seint sé — að hún væri endurprentuð. Skýringargreinin er á iþessa leið: "Marka-Björn" var a'lbróðir Bjarna Helgasonar. Hann bjó á Jörfa ií Víðidal, og dó 'þar innan við fertugt. Björn mun hafa verið sá iang-glöggvasti og stál- minnugasti maður á f jármörk, sem nokkurn tíma hefir verið upp á íslandi, og fyrir það var hann oft nefndur "Marka-Björn." Mér þótti það því dálítið skrítið, að þess skyldi ekki sérstaklega getið þar sem minst var á Björn, í hinni annars nákvæmu og ágætlega rituðu æfiminningu í Lögbergi. — Pess vil eg og geta, að Bjarni bóndi á Hofi í Vatnsdal, og gangnaforingi Vatnsdælinga, sem minst er á ií æfim., var ekki Jóns- son, heldur Jónasson, sonur karl- imennisins mikia Jónasar bónda Guðmundssonar í Asi í Vatnsdal. J. A. J. Líndal. klyfjar á hann af kornmat. Margrét kona hans, var bónda sínum samhent í búskapnum, enda mikil búsýslu kona og gjafmild vio fátæka, hún varð tvígift, seinni mat5ur hennar var Ólafur Bjöms- son, ættaour úr Breiðdal. M",8 honum eignaðist hún 2 syni, annar er Björn Ólafsson bóndi að Hensel N. D., en hinn dó í æsku. M-.r- grét sál. flutti til Ameríku áriC 1883 og dvaldi hjá börnum sin- um, sem þá voru búsett í N. Da- kota, hún Andaðist 16 des. 1909 þá 93 ára. Guðlaug sál. ólst upp hjá for- eldrum sínum þar til faðir hennar dó, var hún þá 13 ára, eftir það var hún hjá móður sinni og stjúp- fööur, þar til hún var 22 ára; gift- ist hún þá eftirlifandi manni sín- um., Guðmundi Finnbogasyni frá Víðilæk í Skriðdal, voru þau þá til heimilis í Höskuldarstaðaseli í Breiðdal, en lengst bjuggu þau á StefánsstöSum í SkriBdal og á Þorgrímsstöoum í Breiðdal. Það- an fluttu þau vestur um haf 1887, og námu land ' N. Dakota ná- lægt Hensel, þar bjuggu þau 17 ár. Árið 1904 fluttu þau til Saikatchewan, námu þat land ná- 'ægt ^oam Lake og bjuggi þar er' 5 ár, þá hættu þau búskap, seld'.i eigur sínar og fluttu austur að Manitobavatni og hafa síðan dval- 18 þar hjá dætrum sínum. Þau eignuðust átta börn, 2 dóu •mg en sex eru á lifi, þau eni þessi. Mlargrét Ólafia, kona GuSm. Isberg bónda að Vogar P. O. Man., GuSrún gitt Jóni Eyólfs- svni -_r být afi I.und: r M?n., Finnbogi bóndi aö Mozart, Sask., Gv^rún vn^ri gift Jc'nari K Jón- assvni bónaa p.o Vo^rr B'ö g gift ViS erum af hjarta þakklát öll- um þeim, sem veittu henni HS í veikindunum, og sýndu okkur innilega hluttekningu og samhygð, meS hjálp og aSstoo í sambandi vi5 fráfall hennar, er okkur var næsta þungbært ViS kveSjum þig meS tár í aug- um, og trega í hjörtum, og minn- umst þinnar ástríku móSur um- hyggju til hinstu stundar. En í sorginni er okkur það gleoiefni a$ vita anda þinn lifa í æSri og betra heimi, þar sem viS aS hérvistar- dögum HSnum fáum aftur aS sam- einast. Henry S. Anderson, Rósa W. Anderson, Ella T. Anderson, Kristín Sigurðardóttir. Akureyrar blaSið "Dagur", er beSið aS taka upp þessa andláts- egn. Dánarfregnir. Þann 5. desember f. á. andaSist sómakonan GuSlaug Finnbogason, að heimili dóttur sinnar Mrs. Ó- lafíu ísberg, aS Vogar P. O., Man. Hin látna var 80 ára gömul, og JhafSi lengst æfi sinnar veriS mjög heilsugóS, þar til síSastliS- iS haust aS hún kendi vanheilsu, sem dró hana til dauSa. GuSlaug var fædd í Hallberuhús- urn í SuSur-Múlasýslu 30. okt. 1842. Foreldrar hennar voru Eiríkur E'narsson og Margrét GuSmundsdóttir, er lengi bjuggu rausnarbúi aS Hallberuhúsum, sem var eignarjörS þeirra. Eiríkur var greindur vel, manna hjálpfúsast- ur og stórhöfSingundaSur viS fá- tæka og hjálparþurfandi, t. d. um órlyndi hans er þaS, aS eitt sinn er hann var í kaupstaS í Djúþavogi, var þar staddur fátækur bóndi sunnan úr Skaftafellssýslu, sem synjaS var um úttekt. Eiríkur varð var viS vandræSi mannsins, fór til hans, gaf honum hest og Jóni Hannessyni aS Svold, N Dak., GuSiaug gift Jóni Halldórssyni aB Lundar. Eru öll börn þeirra mannvænlega og vel gefin. Þeim hjónum búnaSist vel, þótt þau byrjuSu meS lítil efni, því hjá báSum fór saman ráSdeiId og dugnaSur til allra verka, hjálpsemi þeirra og gestrisni var á orSi höfð, enda söfnuSu þau aldrei auS, en höfSu ætíS nóg efni, höfSu þó um tima þunga ómegS. GuSlaug sál. var vel greind kona, og þrátt fyrir þaS aS hún ólst upp á þeim tíma, sem ltiS var um ment- un unglinga, var hún svo vel aS sér í bóklegum fræSum yngri og eldri, aS undrun gengdi, hún las alt sem hún gat náS í, og mundi þaS sem hún las. GuShrædd var hún og trúrækin, en frjálslyndari í þeim efnum en flest gamalmenni. GlaSlynd og skemtin í viSræSu og aflaSi þa"5 henni ásamt mannkostum hennar, vinsælda og virSingar, allra se t kyntust henni. Guðlaug sál. lætur eftir sig há- adraSan eiginmann, 6 börn, 34 barnabörn, 13 barnabarna börn Hún var jörSuS í grafreit bygSar- innar og hélt séra Adam Þorgrkns- son mjög hjartnæma húskveSju yfir henni. /. K. HérmeS titkynnist eftirlifandi aettingjum og vinum, aS 28. nóv. 1922, andaSst okkar ástfólgna móSir og systir, GuSrún SigurSar- dóttir Anderson, eftir langvarahdi veikindi af innvortis meinsemd og síðast 8 vikna legu á Almenna spitalanum í Vancouver B. C., og fór jarSarfór hennar fram 2. des. aS viSstöddu mörgu íslenzku og enskumælandi fólki. Þann 2. jan. 1923 andaSist á sjúkrahúsinu í Innisfail, Aiberta, Kristján ('ChristianJ Jóhannesson póstur aS Markerville, Alta. — Krabbamein varS honum aS bana. Fæddur 25. okt. 1866 á Hóli í Kelduhverfi, N'.IÞingeyjarsýslu, sonur Jóhannesar Árnasonar (frá VíSihóli á Hólsfjöllum) og konu hans IngiríSar Ásmundsdóttur. Einn af 13 börnum þeirra hjóna, (11. þeirra náSu fullorSins aldri, Elztur þeirra Árni prestur í Greni- vík). ÁriS 1900 kvæntist Kristján GuSnýju Kristjánsdóttur. Næsta ár C1901J fhtttust þau vesttir um haf og námu land í nánd "iö Markerville og bjuggu þar um 5 ára skeiS. Fluttu þá til Edmon- ton borgar og dvöldu þar um hríS. En 1909 keyptu þau hús og lóS í Markerville hverfi og bjuggu þir síSan. Þau hjón eignuSust tvö börn. Mistu hiS fyrra nýfætt, en GuS- rún IngiríSur Lillian, mjög efnile>? stúlka, Hfir hjá móSur sinni. Kristján var fremur smár maS- ur vexti (enda fatlaSur frá æsku). HefSi því mátt segja um hann líkt því sem Hjálmar kvaS um séra Þorlák: "Þótt meS mönnum þykí smærri, Þorlákur er mörgum stærri." — Var lagvirkur maöur á bókband, trésmíSar og hvert verk sem hann lagSi fyrir sig, hitt var þó meira. aS hann tók aS sér ýmsa stritvinnu og leysti af hendi — eins og reyndar alt æfistarf sttt — mörgum fullhraustum betur. Hann var maður dagfarsprúSur. glaSlyndur og ókvartsár, þó sjald- an "gengi hann heill til skógar." YrSi hann fyrir mótgerS nokkurri eSa kaldyrSi, gerSi hann eitt af tvennu: SvaraSi hlæjandi mein- lausu gamanyrSi, eSa fór í felur meS sársauka sinn. Hefndir komu honum vist aldrei til hugar. Var of hygginn til þess aS taka á sig, meS hefnigirni og óvild, sekt meingerSa mannsins. Kristján átti lítinn auS, en nægt- ir hinna „fullkomnu", óþrotlegu gáfna: Heimilisástir og vinsældir samferSamannanna. Útför hans fór fram ^þann 5 janúar, frá lútersku kirkjunni aC Markerville, fyrir fullu husi og sveigum þakinni líkkistu. P. H. HlutaSeigendur biSja Akureyrar- blöSin heima á íslandi aS endur- taka þessa dánarfregn. 50c askjan i lytjabúðum. efa frá Pepa Co., Toronto Frœgasta innönd- unarlyf heimsins. rumheller's Bestu ELDAVJELA PPPERS TWIN CITY OKE $18.50 Tortnid -MINNIKOSTNADUR JACKSON & SONS

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.