Lögberg - 25.01.1923, Blaðsíða 6

Lögberg - 25.01.1923, Blaðsíða 6
 Bls. 6 LÖGBERG FIMTUDAGINN 25. JANÚAR 1923. Fjölskyldan á Haugh Saga frá Skotlandi eftir ANNIE SWAN. "pú hefir átt erfiða daga í London. Vin- stúlka >ín, ungfrú Sheldon, sagði mér, að þú hefð- ir stundum orðið að vera ándagverðar. Er það satt?" "Já, en það var ekki >að verst," svaraði Elea- nor hreinskilin. "pað var ekki jafn auðvelt að vinna fyrir fæði sínu, eins og þú hélst. Vilt þú fara aftur til vinnu þinnar, eða hvað vilt >ú gera?" Eleanor hrökk við, og örvilnandi tilfinning greip hana eitt aúgnablik. J?essi spurning var henni alveg óvænt, >ví hún var komin aftur til síns gamla heimilis, glöð og hakklát fyrir hin efnalegu gæði, sem hún átti von á undir >aki >ess. Ef til vill hafði faðir hennar látið að óskum móðirinnar, og nú >egar hún var farin, vildi ekki hafa hana hjá sér. Hann áthugaði hana með nákvæmri eftirtekt, og sá að hún va hrygg. "Eg hélt, að eg mundi fá Ieyfi til að vera hér," sagði hún skjálfrödduð. "Núna þegar mamma er farinrt, gæti eg máske orðið að ein- hverju gagni." "Haugh er sama húsið og það áður var, að öllu leyti, og eg hefi ekki foatnað minstu vitunl. Eg verð nú með hverjum degi eldri, og geðslag okkar batnar ekki með aldrinum. pú ættir helst að hugsa um þetta ítarlega," sagði hann með við- skiftaróm og svip, alveg eins og hann væri að gera út um einhverja verzlun. Eleanor stóð hjá ofninum og studdi hendinni við vegginn. Hún var veikluleg og hrörleg út- lits, í svarta fatnaðinum sínum, og svipurinn á andliti hennar sýndi, að mótlæti lífsins hafði ekki gegnið fram hjá henni. Paðir hennar, sem með hinni seinlátu en ná- kvæmu eftirtekt kynþáttar síns, tók eftir breyt- ingunni j hinu ytra útliti hennar, finn til inni- legrar meðaumkunar með henni og ijálfum sér. pau yrði neydd til að byrja nýtt líf, og hætta við að vera ókunnug hvort gagnvart öðru hér eftir. "Mamma áleit að eg ætti að vera kyr hér, pabbi. Hún bað mig að hjálpa >ér og vera þér til huggunar." pað verður erfitt að starfa núna, þegar hún er farin," svaraði hann hryggur, "en þér er vel- komið að reyna það. Eg get sagt við þig, eins og eg sagði við Claude, þegar við ókum heim frá •kirkjugarðinum: Ef >ú nokkru sinni giftir >ig og eignast eiginmann, gerðu >á skydu >ína á hverjum degi, og vertu ástúðleg og ulmburðar- lynd, annars verður >ú fyrir stórri sorg og iðr- an, >egar dauðinn hefir tekið ástvin >inn burtu. — Er >að Katie, sem kemur með teið ?" Hann laut áfram og spurði kvíðandi að þessu, af því hann fann að tilfinningar sínar ætluðu að yfirbuga sig, en það var gagnstætt eðli hans að láta nokkurra manneskju gruna eða skilja hugsanir sínar. í Katie kom hávaðalaust inn með teið, og spurði hvort hún ætti að biðja ungu hjónin að koma of- an. Eleanor kinkaði og stúlkan fór. Á næsta augnabliki knéféll Eleanor við hlið föður síns, og studdi handlegginn við kné hans. "Pabbi, eg við læra að þekkja þig! Eg vil kenna þér að þykja vænt um mig! Ef >ú að- eins vilt fyrirgefa mér, vil eg af öllu megni reyn- ast þér sem góð dóttir, — enginn getur verið eins og mamma var — en eg skal líkjast henni." Um leið og hún sagði þetta, lagði hún höfuð sitt á kné hans. Hanra laut niður að henni, og tvö stór tár féllu áháls hennar. "Barn, barn — guð fyrirgefi mér!" sagðl hann með grátekka, "við höfum ekki gert eins mikið gott og við hefðum átt að gera!" * » * Tunglið kom með hægð upp á foak við skóg- inn, og s.tjömurnar sendu geisla sína til þessara tveggja sorgbitnu persóna. Hið föla stjörnu- ljós, sendi dularfulla birtu til hins gamla höfð- ingjaseturs og hinar blómlegu, ilmríku grasflat- ir. J?að snerti hið stóra haf og skildi eftir skín- andi randir, sem hurfu í fjarlægðinni, en fegurra en annarstaðar, skein tunglið á hina nýju gröf, þar sem hin elskaða og sárt saknaða kona, svaf sínum síðasta svefni. Hún var farin, en blessun lífs hennar var kyr hjá þeim. Hún hafði orðið að bera hita og byrgðir dagsins. Stundum virtist vonin dofna og trúin bregðast, en nú var alt opinberað og skiljanlegt fyrir hana, og á hwnnum — já, eg ef- ast ekki um það — var hin trygga sál heranar yf- irburða glöð, af því friður, von og ást höfðu fengið aðsetur í því heimili, sem hún hafði yfir- gefið. 40. Kapítuli. Síðari hluta fagurs maídags hins næsta árs. voru >au Frances Sheldon og Adrian Brabant að ganga sér til skemtunar um Hyde listigarðinn. Par voru fjölda margar glaðar manneskjur auk þeirra, sem höfðu yndi af vordagsins indælu feg- urð og veðurblíðu. Lánið hafði heimsótt og brosað gegn Adrian Brabant, >ví nú var hann álitinn að eiga sæti með- al hinna betri Ieikritaskálda. Nú var hann ekki lengur neyddur til að hugsa um né kvíða fyrir, hvernig hann ætti að geta viðhaldið lífi sínu. Hann vann sér nægilegt inn til þess, að geta full- nægt þörfum sínum, og hann hafði leigt litla íbúð í París handa móður sinni, þar sem hún gat lifað án bjargræðisáhyggja og verið vLss um, að skuld- ir hennar yrðu borgaðar. Adrian hafði neytt hana til að samþykkja og standa fast við ýmsa skilmála, þvi móðir hans var mjög eyðslusöm *t eðlisfari, öem fátæktin hafði ekki megnað að yfir- buga, en >ar eð Andrian var ákveðinn og reyndi að halda henni frá ónauðsynlegum útgjölduim, einkum frá því að steypa sér í skuldir, >á varð hún að reyna að halda sér innam við hin ákveðnu takmórk. Andrian átt fjölda af vinum, en engan sem hann mat eins mikils og Frances Sheldon. Hann gekk oft skemtigöngur með henni, og >essar f erð- ir voru henni til mikillar ánægju í hennar sífelt starfandi lífi. Nú var liðið heilt ár síðan hún heimsótti Castlebar, og allan >ennan tíma hafði hún verið loforði sínu trú, og engum skrifað í Castlebar, nema frú Allardyce einstöku sinnum, en án >ess, að hún á nokkurn hátt reyndi að viðhalda eða auka >au áhrif, sem >essi kona hafði orðið fyrir meðan hún dvaldi >ar. jHún skrifaði mjög oft Eleanor og vissi, að alt var í réttu horfi og að öllum leið vel á Haugh og í Annfield, >ví Eleanor duldi ekkert fyrir þeirri stúlku, sem hafði reynst henni sönn vina í neyðinni. J?etta ár hafði verið reynsluár fyrir Eleanor og mörg misgrip höfðu henni viljað til, >ví >ótt faðir hennar hefði fyirgefið henni, og reynt að vera henni eins góður og hann gat, kom >að stund um fyrir, að þessum.tveim ráðríku manneskjum lenti saman og urðu ósáttar. "Eg fekk bréf frá Eleanor í gær," sagði ung- frú Frances, um leið og >au settust á bekk hjá ilmríku kastaníutré, eftir að hafa rölt inn í Kens- ington garðsins skuggaríku brautir. "Hvernig líður henni?" spurði Adrian, sem alt af hafði ánægju af að beyra um Eleanor. "Henni líður vel. Eg flutti henni kveðju yð- ar hún minnist á að sig langi til að heimsækja mig í næsta mánuði. Og mér >ykir mjög vænt um að fá að sjá hana aftur." "Henni líður >á vel á heimilinu?" "Ó, já. J7au eru að sönnu ekki gallalaus- ar manneskjur, hvorki hún né óðalseigandinn, og þau hafa oft lent í >rætum og rifldi, en eg held, að >au sé nú foyrjuð að skilja hvort annað, og >eg- ar öllu er á botninn hvolft, er >etta lykillinn að allri sannri vináttu. Meran verða að læra að skilja hvern annan, er >að ekki ?" "Jú, áreiðanlega. Eleanor ætlar >á að koma bingað? Hafið >ér ekki hugsað um, að heim- sækja Skotland >etta ár?" "Máske. Mér finst eg >urfa að fá frístund um tíma. Hin unaðslega ferð síðast liðið ár, hafði engin góð áhrif á mig, og eg hefi verið eins konar fyrirmynd fyrir samferðamenn mína í lífinu. Á laugardaginn ætla eg að fara heim til föður míns, til að sjá hvernig honum og systir minni líður við sín erfiðu lífskjör." "J?ér lítið út fyrir að >urfa umbreytingar. Alloft á undanförnum tímum, hafið >ér litið út fyrir að vera >reytt og ofreyndari en venja yðar var," siagði Adrian alúðlega. "Eg ætti ekki að vera >reytt, því eg er alger- lega heilbrigð. Eg er ekki dauðvona sökum vinnunnar — eða rekin áfram eins og þræll,. en eg hefi mist kjarkinn, vinur minn. pað er >etta sem að mér er, og ekkert annað. Hainn spurði hana ekki um orsökina til >essa. Ef hún hefði viljað, gat hún sagt honum haná. Við missum öll kjarkinn, fyr eða seinna," sagði hann, meðan hún dró óskiljanlegar mynd- ir í sandinn með regnhlíf sinni, ">að eru ekki okkar gallar, en >að er afleiðing af staðfestu- leysi kynþáttar okkar, held eg — en nú skulum við fara heim og fá okkur te í félagi." "Til Barker Street, eigið þér við"? "Já, auðvitað. Eg keypti mér jólaköku í gær, og >ér verðið að hjálpa mér að neyta hennar. Að því búnu getum við orðið samferða í kirkju, ef yður sýnist svo." Hún stóð upp, og >au gengu þögul yfir hina mjúku, grasi vöxnu flöt, yfir í Oxford Street, og upp á þakið á fólksflutningsvagni, þar sem vind- urinn blés óhindraður. Frances yfirbugaði bráðlega >unga geðslagið sitt, og sajmtalið varð frjálst og >vingunarlaust. Klukkan var næstum fimm, þegar þau komu heim til hennar, og dyravörðurinn rétti henni nafnspjald, og >egar hun sá nafnið, blóðroðnaði hún. "Hann sagðist ætla að koma aftur kl. sex," sagði dyravörðurinn. Frances kinkaði kolli, og Adrian og hún gengu upp tröppuna. "fetta er einn af vinum mínum frá Skot- landi," sagði hún, um leið og hún rétti honum nafnspjaldið og opnaði dyrnar. Viljið >ér ekki vera hér í kvöld og kynnast honum?" Hún sagði >etta fremur sem spurningu held- ur en ósk, og Adrian neitaði skynsamlega til- boðinu. Hann furðaði sig svo mikið yfir Franc- es, að hann gat naumast talað eins og hann var vanur, á meðan hann neytti síns einfalda matar. "pið munið hafa svo margt og mikið að tala um, og >ess vegna vil eg ekki vera," sagði hann, "eg hefi hálft í hvoru lofað Rickmann að koma >angað í kvöld. pér verðið að afsaka mig." Já, >að vildi hún gera, en Adrian sá, að hún vissi ekki fyllilega hvað hún sagði, og >egar hann gekk ofan tröppuna, sagði hann við sjálfan sig, að hann væri heimskingi, sem ekki skyldi hvað >að var, sem nú raskaði geðró hennar. Fyrir útan götudyrnar mætti hann Allardyce, og athugaði hann nákvæmlega. J>að var nú eitt af hans áríðandi störfum, að rannsaka eðli manneskjanna, og >etta opna hreinskilma andlit, sem bar >es© vitni, að eigandi >ess hefði lifað réttlátu lífi, og að sál hans var guði tilheyrandi, geðjaðist honum undur vel að. Meðani hann gekk ofan götuna, bað hann guð að varðveita >au og gera þau lánsöm, í undarlegri geðshræringu um hugsandna um >au, >ó hann vissi mjög vel, að hann sjálfur yrði að rölta einmana gegnuim lífið. Allardyce gekk hröðum skrefum upp og barði að dyrum fremur 6>olinmóður. Frances opnaði þær og bað hann að koma inn. Eitt augna- blik horfðu >au hvort á annað þegjandi. "pér sjáið að eg hefi hlýtt yður," sagði hann "í dag er liðið eitt ár síðan við skildum." "Eg hélt að það væri meira en eitt ár," sagði hún lágt. "Hverju hafið >ér nú að svara mér?" spurði hann kvíðandi en raddhreimur hans bar vott um sigurvon, því svipur hennar gaf honum svar. "Eruð >ér enn á sömu skoðura?" "Ef eg hefði ekki sömu skoðun, >á væri eg ekki kominn hingað í dag." "Veit móðir yðar, að >ér fóruð hingað?" "Já, eg hefi bréf til,yðar í vasa mínum, nær ætlið >ér að koma til Castlebar?" "Eruð >ér viss um að þér vitið hve alvarlegt >etta er? Eg hefi stundum kallað sjálfa mi'-í kvenfrelsis stúlku — viljið >ér giftast kvenfrels- isstúlku ?" "Já, >egar >essi stúlka ert >ú Frances." "Nú, jæja, >ú verður >á að bera afleiðing- arnar. Eg skal koma," svaraði hún blátt áfram. Eleanor Kerr sat við gluggann í dagstofunni á Haugh, >fegar frú Allardyce ók upp eftir trjá- ganginum að húsinu. Útlit hennar var ein- kennilegt í dag, og Eleanor sá >að undir eins. í dag var mánudagur, hún hafði ekki séð hana í marga daga, og varð >ess vegna mjög glöð yfir að sjá >essa góðu konu í litla kunnuga vagninum. meðan síðasta árið leið, hafði frú Allardyce með einstakri alúð hjálpað ungu stúlkunni í öllum vandræðum hennar; nú ríkti sannarleg og hrein- skilin vinátta á milli >eirra, og Eleanor gekk til dyranna til >ess að mæta henni. "J>að er svo langt síðan að eg hefi séð yður," sagði hún, "hvar voru >ér á sunnudaginn? Við urðum ekki vör við yður neinstaðar." "Eg fór ekki út. Eg átti rólegan dag við að lesa í biblíunni minni. Sonur minn er lagð- ur upp í ferð." "Lagður af stað í ferðalag? Hvert er hann farinn?" "Hann er farirara til London. Eg kom hirag- að í því skyni að segj^a þér fá >essu, hélt að þií hefðir gaman af >ví.'^ Eleanor hjálpaði henni úr yfirhöfninni, og svo urðu þær samferða inn í dagstofuna. "pú lítur vel út, Eleanor. pú líkist meira sjálfri þér, heldur en þú hefir um Iaragan tíma gert. Er faðir þinn frískur?" ó, já — en hann er ekki eins hraustur og hann hefir áður verið." "Hann er að eldast eiras og við gerum öll. í dag er nú eitt ár síðan móðir þín yfirgaf okkur. Eg hefi hugsað um þig í allan dag, þó eg hafi líka um sjálfa mig að hugsa." "Já, í dag er eitt ár síðan," endurtók Elea- nor. "Stundum get eg ekki trúað því að hún sé farin — og stundum finst mér, að hún hafi aldrei verið hér, mér finst >að eins og draumur, að eg hafi nokkurn tíma átt móðir," sagði Eleanor. "En hún er ekki langt í burtu frá okkur. Blæjan, sem hylur hana fyrir okkur, mun naum- ast geta hulið okkur fyrir henni. petta er mín huggun, >egar eg er hrygg og >rái hana. pú hefir gert skyldu >ína >etta ár, Eleanor. Allir virða >íg mikils >ess vegna. ó, ef aðeins >ín kæra móðir hefði lifað til að sjá, hve friðsamlega alt á sér stað hér á Haugh, >á hefði >að glaitt hana ósegianlega." Haldið >ér að faðir minn sé ánægður?" spurði Eleanor kvíðandi. "pér vitið að hann segir ekki neitt, og við verðum oft ósátt." "Hann er meira en ánægður, góða mín. Hann er miklu viðf eldnari og alúðlegri við alla, en hann áður var.. Halt >ú áfram eins og >ú hefir byrjað og guð mun endurgjalda þér >að. pú fram- kvæmir kvenmannsiras eðallyndustu skyldur í >essu lífi. Langar >ig til að heyra nýjungarnar, sem eg get sagt >ér ?" "Já, auðvitað langar mig til þess." "Syni míraum er farið að leiðast að vera al- eiran h.iá mér, — hann er orðinn þreyttur af að umgangast gömlu frúna í Castlebar, og er farinn til London til >ess að sækja sér aðra nýja." Eleanor sat alveg kyr, en andlit hennar var náfölt, og eitthvað sem líktist >oku, brá fjrrir augu hennar. Margaret Allardyce var mjög hyggin og skarpskygn í flestum tilfellum, en hana grunaði alls ekki, að Eleanor bæri aðrar tilfinningar til sonar síns en almenna vináttu. petta vissi Elea- nör og gat >ess vegna dulið geðshræring sína. "Er það Franoes, sem hann hefir vlið til að verða ný frú á Castlebar?" "Já, hún hefir máske s'agt >ér >að? Hún hefir látið hann bíða heilt ár, >ar eð hún vissi hve vænt honum bafði þótt um þig, og vildi að hann gæti lært að þekkja sínar eigin hugsanir. Hann hefir talið dagana >ané?að til árið var liðið, og fór á föstudaginn til London. Eg fekk bréf frá honum í morgun, og >au hafa komið sér sam- an, — svo við megum halda brúðkaup í Castle- bar í sumar, Eleanor!" Frú Allardyce var mjög ánægð, og skrafaði fjörlega, svo Eleanor fékk tíma til að jafna sig. "J»ér >ótti vænt um Frances, og ykkur kom vel saman," sagði frú Allardyce. "Já, hún er ágæt manneskja," svaraði Elea- nor róleg, og frú AUardyce kinkaði sam>ykkj- andi. "Mér >ykir vænt um að >ú ert ánægð, Elea- nor! Eg ímyndaði mér að >etta mundi gleðja þig. Eg hefi oft hugsað kvíðandi um konu son- ar míras, en guð hefir verið mér miskunnsamur, og gert al't betur en eg á skilið." Frú Allardyce hélt áfram að talta glöð og gæfurík, en Eleanor var furðu kyrlát. Stundu síðar fór frúin, og Eleanor fylgdi henni að vagn- inulm, eins og hún var vön, en það var ekki oft, sem hún laut að gömlu konunni, og kysti hawa tvisvar. "Hér er koss handa yður, og annar handa Frances, segið henni þetta þegar þér skrifi?,-" sagði hún brosandi. Frú Allardyce kinkaði ánægS, og ók burtu yifirburða glöð, án þess að gruna að öll gleði og \T^» ». 1 • \» timbur, fjalviður af öllum Wyjar VOrUbirgOir tegundum, geirettur og al»- konar aðrir strikaðir tiglar, hurðir og gluggar. Komið og sjáið vörur vorar. Vér erum aetíð glaðir að sýna þó ekkert sé keypt. The Empíre Sash & Door Co. LimitAd — HENRY 4VE. EAST WINNIPEG Gleymið ekki D. D. WOOD & SONS, þegar þér þurfið KOL Domestic og Steam kol frá öllum námum Pú fœrð það sem þú Jbiður um. Gæði og Afgreiðslu Tals. N7308. Yard og QTfice: Arlington og Ross lán var sloknað í lífi ungu stúlkunnar, sem stóð róleg við dyrnar og horfði á eftir vagniraum unz hann hvarf. ~pá litu augu hennar á grænu flöt- ina, sem svölumar flugu yfir og snertu blómin á ferð sinni. Á milli trjánna >ar, kom faðir henn- ar gangandi, 'og þar sem hún stóð, sá hún að hann var veiklulegri en vant var, og skref hans voru ekki eins staðföst. Djúp ást og blíða fylti hjarta hennar, og hún sagði sjálfri sér, að vegur skyld- unnar væri ekki erfiður. Hún gekk hratt inn í húsið og upp í her- bergið, sem móðir henraar dó í, sem raú var ekki notað. Par var alt í sama ásigkomulagi og með- an hún lifði. Eleanor flutti þangað ný blóm á hverjum degi, og >ar dvaldi hún þegar hugur hennar var sorgbitinn og hún þarfnaðist hvíldar. Hún læsti dyrunum, spenti greipar og andlit hennar breyttist. "Mlamlma, mamma! hrópaði hún yfirbuguð af sorg, fleygði sér á rúmið með beiskri saknaðar tilfinniragu, sem gerði hana örvilmaða. Of seint vaknaði hugsun hennar, og sú gersemi, sem hún eitt sinn hrinti frá sér, var gefin annari stúlku. ó, það var aðeins það, sem hún verðskuldaði. Alexander Kerr gekk hægt upp eftir garð- brautinni. Hann stóð oft kyr og leit í kring um sig. Alt var jafn fagurt og grænt og það var fyrir ári síðan, og alt var með sama útlitinu, en fyrir bann var lífið breytt. A þessu liðna ári haf ði hann gert alvarlega tilraun til að endurbæta alt >að illa, sem haran hafði af stað komið, og margir uradruðust yfir umbreytiragunni, sem átt hafði sér stað hjá óðalseigandanum á Haugh, og báru meiri virðingu fyrir honufln en áður. Hann var ellilegri, en andlit hans var blíðara og friðsamlegra. Hann stóð oft kyr, og þegar hann kom að dyrunum, kom Eleanor út og leit til hans brosandi. "Ert >ú þreyttur, pabbi? Hvar hefir þú verið?" spurði hún. "f kirkjugarðinum. Liljurnar eru svo blóm- Iegar, og >að er svo fagurt hjá gröf móður >inn- ar." "Eg vildi að >ú hefðir lofað mér að fara með >ér >angað!" sagði hún viðkvæm. "Við getum orðið samferða þangað seinna," svaraði hamn vinsamlega. "Kemur Claudé og Mary hingað í dag?" "Já, >egar Mary er búin að svæfa >ann Iitla. Mary er ástrík móðir." "Já, en Claude er líka góður faðir. 6, hve glöð Alioe væri, ef hún væri nú hjá okkur." P&5 blikaði sterk löngun í auguttn gamla manrasins, svo Eleanor tárfeldi. "pú saknar hennar mikið, pabbi. Er eg að öllu leyti óhæf í hennar stað?" Hún >ráði að heyra, að það væri >ó einn sem >yrfti hennar með, og sem hún gæti verið til hjálpar og ánægja í >essn lífi. Kerr sneri sér að henni og lagði hendina á öxl henraar. "pú ert barn móður >imraar, Eleanor. ' Eg get ekki sagt meia en þetta. Ef eg hefði >ig ekki, gæti eg ekki lifað í þessu plássi." ENDIR.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.