Lögberg - 23.08.1923, Side 6

Bls. 6
LÖGBERG, FIMTUDAGINN
23. AGÚST, 1923-
Barónsfrú Mainau.
' Eftir
E. Marlitt.
Fyrri kona nhans hefði ávalt flögrað fyrir
framan hann líkt og fiðrildi, og þegar hún
einstökusinnum, kurteisis vegna, lagði hendina á
handlegg hans, og teygði úr sér við hiiðina á
honum þá hefði það verið á svo þvingaðan hátt,
að það hefði næstum verið hlægilegt. Áður en
þessi seinni kona var búinn að ganga salinn á
enda, voru karlmennirnir orðnir sannfærðir um,
að hún væri hrein töfradís, og hann væri stein-
blindur maður.
Gestirnir sáu að vísu ekki, að hann þrýsti
hinum fagra, hvíta handlegg hennar að sér, sem
hann væri reiður við sjálfan sig fyrir að hafa
komið með hana fram fyrir öll þessi augu, sem
horfðu á hana með óseðjandi forvitni; þeir heyrðu
ekki orðin, sem hann hvíslaði að henni, orð sem
hin vakandi afbrýðissemi hans blés honum í
brjóst; þeir skildu hann ekki, er hann kynti
nokkrum eldri konum hana sem konu sína, með
hátíðlegum málróm. petta voru nýjir kenjar,
nýr skrípaleikur, sem hann hefði gaman af. Og
hún vesalingurinn og hirðin öll, hvort sem menn
vildu eða ekki, yrðu auðvitað, nú sem æfinlega,
að taka sinn þátt í því.
Hjóðfæraflokkurinn hætti að leika alt í einu;
gestimir stóðu hreyfingarlausir eins og mynda-
styttur, og allra augu litu á hliðardyrnar, sem
hertogaekkjan hlaut að koma inn um. Vængja-
hurðirnar opnuðust hátíðlega og hennar hátign
kom inn í salinn og með henni synir hennar,
prinsarnir báðir og nokkrar konur og menn.
Líönu varð ósjálfrátt litið framan í Mainau
á þessu augnabiki. Sterkur roði breiddist yfir
andlitið á honum og gremjulegt bros lék um var-
irnar á honum.
“f gulu silki og með blóm í hárinu!” sagði
hann án þess að líta framan í konu sína. “Lí-
ana, líttu á þessa fallegu hefðarkonu! Svona leit
hún út á dansleiknum kvöldið, sem hún lofaði að
verða konan mín. Himneskar endurminingar,
sem hún virðist vilja rifja upp einmitt í dag.”
Hertogaekkjan var í rauninni undur fögur!
Gljáandi fagurt silkið bylgjaðist um berar axlir
hennar og fagurrauðir blómbikaramir, sem
héngu úr svörtu hárinu niður á ennið, voru í
töfratryltri mótsetningu við hvítt hörundið.
Hreyfingar hennar voru mjúkar og liðugar eins
og hreyfingar höggorms; um fölar varimar var
einkennilegur löngunarsvipur, nasirnar voru út-
þandar og augun stór og leiftrandi. — Líönu
duttu ósjálfrátt í hug álfameyjar, sem dansa við
þá, em þær elska, þangað til þær detta niður
dauðar.------Ef hann yrði nú aftur hugfanginn
af þessari töfrafegurð? — Xað fór hrollur um
hana; hún þrýsti handleggnum á honum fastara
að sér með fagurri hvítri hendinni og færði sig
nær honum, svo hann fann hversu óróleg hún
var. * *
“Raoul,” hvíslaði hún að honum, eins og hún
vildi minna hann á að hún væri þar. Hann ieit
við forviða; hún hafði al^rei fyr ávarpað hann
svo blíðlega; nú í fyrsta skifti birtist sál henn
ar í stálgráu augunum, sem horfðu í augu hans.
í návist hertogaekkjunnar og hirðarinnar alh’ar
var það að eins eitt hræðslublandið og skjálfandi
h'ljóð, sem gaf til kynna að ást hans væri endur-
goldin.
Hertogaekkjan staðnæmdist fáein augnabik;
það var sem einhver skuggi að ofan félli yfir
þetta prýðilega fyrirbrigði; augabrúniraar á
henni drógust saman. Silfurhvíti brúðarkjóll-
inn, sem skein eins og mánaskin á meðal allra
hinna marglitu kjóla, virtist valda henni mikillar
undrunar. pað var enginn vafi á, að návist
konunnar ungu þetta kvöld kom hertogaekkjunni
á óvart, ekki síður en gestunum, en hún hélt á-
fram og heilsaði allra mildilegast á báðar hendur.
Hirðdróttsetanum, sem ekki hafði sýnt sig við
hirðina langa lengi, sýndi hún sérstakt athygli;
hún rétti honum höndina, til þess að hann gæti
kyst á hana og bauð hann velkominn með smjað-
ursfullum orðum. Hún gerði þetta með óþving-
aðri gleði og hélt svo áfram til að gera hina
mörgu gesti ánægða með því að ávarpa þá með
nokkrum viðeigandi orðum.
Alt í einu stóð hún fyrir framan Líönu.
“Nei, hvað sé eg? Við héldum að hin
lærða einsetukona frá Schöenwerth væri svo and-
stæð öllum samkvæmisfögnuði, að við þorðum
ekki að bjóða henni beinlínis á þessa meinlausu
söngskemtun,” sagði hún kuldalega og eins og til
afsökunar á því, að henni hefði ekki verið boðið.
Líana roðnaði og horði hrædd á manninn
sinn, sem hafði farið með hana þangað, en það
virtist sem hann tæki ekki eftir gremjunni, sem
kom hertogaekkjunni til þess að ávarpa konu
hans svo ókurteislega.
“Maður leyfir sór að gera undantekningar,
yðar hátign, þegar einhver mikil umskifti em í
vændum,” sagði hann í þessum háðslega róip, sem
alir'óttuðust, “það er ástæðan til þess að eg hefi
fengið barónsfrúna til að fara með mér hingað
í dag Við förum burt núna einhvern daginn.”
“Einmitt 'það, barón Mainau,” sagði her-
togaekkjan að því er virtist undrandi og glöð.
“pessi ferð til Austurlanda gerir yður eitthvað
svo æstan. Eg held að þér fæmð, þó að ver-
öldin stæði í ljósum loga. Nú, gótt og vel!
Einhvemtíma verðið þér samt þreyttur af þessu
flakki og þá komið þér aftur til okkar og verðið,
ef til vill, ofurlitla vitund þýðari í umgengni.”
Pað glaðnaði yfir henni; en enmitt vegna þess að
hún hafði á þessari stundu fengið staðfestingu á
því að viðburður sá, sem hún hafði þráð svo inni-
lega; ætti ófrávíkjanlega að koma fram einhvern
hinna næstu daga, varð hún hálfu æstari að sjá
hve róleg unga konan var við hlið manns síns.
Var hún ekki þá þegar stiginn með annan fótinn
heim á leið, þessi kona, sem var að skilja við
manninn? Og þaðan mundi hún aldrei koma
aftur' til Schöenwerth. Samt kom henni ekki
til hugar að draga að sér hendina, sem lá svo
stöðug, eins og hún væri sér réttar síns meðvit-
andi, á armi Mainaus.
“pað hlýtur að verða yður til mikillar á-
nægju að sjá yðar kæra, kyrláta Rudisdorf aft-
ur,” sagði hún og leit óvingjarnlega á hvítu hönd-
ina, sem hún hataði. e
“Eg er hætt við að fara til Rudisdorf, yðar
hátign,” svaraði Líana hnuggin og vandræðaleg.
pað var erfitt fyrir hana að segja þetta, en þar
se mhún var beinlínis spurð, gat hún ekki annað
en svarað blátt áfram.
Hertogaekkjan hrökk ósjálfrátt aftur á bak;
höndin sem hún hélt á lofti svo yndislega, datt
niður og blævængurinn slóst við silkikjólinn henn-
ar. “Hvað er þetta? pér verðið kyr? — Háðs-
bros færðist' á varir hennar. “ó, nú skil eg!
pér eruð veglyndar og viljið ekki yfirgefa okkar
góða hirðdróttseta.” Hún sagði þetta fljótt
og beygði höfuðið náðarsamlegast í áttina til
gamla mannsins, sem smám saman hafði verið
að færa sig nær. prátt fyrir háreystina, sem
var í salnum, hafði hann reynt að heyra hvert
orð. Alt í einu blandaði hann sér inn í sam-
talið og sagði reiður:
“Yðar hátign, eg verð lotningarfylst að leyfa
mér að segja, að yðar gamli,’trúi hirðdróttseti á
alls engan þátt í þessum ráðagerðum.” Um
leið og hann sagði þetta lagði hann höndina á
hjartað hátíðlega til þess að gefa andmælum
sínum meira gildi.
“pað e ralveg satt, frændi hefir ekki ráðið
neinu í þessu efni,” sagði Mainau rólega og nokk-
uð hátt. pað virtist se mað hann væri að tala
við alla, sem viðstddir voru, en ekki við hertoga-
^ekkjuna eina. “prátt fyrir það eg einlægt óska
þess að vita af honum í góðra manna höndum.
þegar eg er að heiman, þá er eg þó, í þessu efni,
sjálfum mér næstur. Eg gat ekki sætt mig við
nokkurn aðskilnað og þess vegna hefir konan
mín verið. svo óeigignjörn að lofast til að ferðast
fneð mér.”
Orðin voru svo skýr óg alvarleg og svo virð-
uglega töluð, að það var sem þessar varir hefðu
áldrei leikið sér að léttúðarlegu, niðrandi háði;
eins og að hann hefði aldrei, án minstu með-
aumkunar, látið fögru, þögulu konuna, sem stóð
við hlið hans, verða fyrir illgjamlegustu dómum,
já, hreint og beint neitt hana til þess.
Hertogaekkjan fór alt í einu að veifa blæ-
vængnum, eins og það væri orðið þvingandi heitt
í salnum. Nýir kenjar, barón Mainau?” sagði hún
og reyndi árangurslaust að láta rödd sína vera
glaðlega og háðslega. “pér hafið hingað til
forðast vandlega alt, sem á nokkum hátt gætl
rænt ferðamanninn æfintýraljóma sínum — pér
vilduð einn vera æfintýraprinsinn--------Og nú
alt í einu komið þér fram á sjónarsviðið með
samferðakonu — pað fer ekki illa á því! pað
hlýtur að vekja eftirtekt.”
“Áreiðanlega • ekki til lengdar, yðar hátign.”
sagði Mainau og brosti rólega, “því eg ætla ekki
að ferðast ti.1 Austurlanda með samferðakonu
minni, heldur að búa á mínum afskekta búgarði,
Blankenau á Frakklandi.”
Hennar hátign snéri sér frá honum og gaf
merki um að söngurinn mætti byrja. peir
sem þektu hana vel skulfu af hræðslu. pegar hún
glenti upp augun og beit saman vörunum, eins
og hún gerði nú, pá léði hún aldrei nokkurri bæn
eyra; þá var hún ómóttækileg fyrir allar blíðaii
tilfinningar.
XXV.
Hljóðfæraflokkurinn lék afbragðs vel og
söngur söngkonunnar vra töfrandi fagur. Henn-
ar hátign, hertogaekkjan gaf sjálf merki um
dynjandi lófaklapp og sýndi hinni aðkomnu söng-
konu öll merki um náð sína, þegar hlé varð á
söngnum. Alt gekk svo liðugt og að þvi er
virtist svo þvingunarlaust, en samt svo nákvæm-
lega eftir mælikvarða kurteisinnar, að Líana hélt,
að það væri að eins innri óróleiki, sem hún
fann til, og einhver nagandi kvíði, sem kom blóð-
inu til að ólga í æðum hennar. Hún gat ekkl
litið á föla vangann á hertogaekkjunni án þess
að fyllast af ótta. Mitt í hópi nokkurra herfor-
ingja sátu tveir svartklæddir menn. Búningar
þeirra stungu mjög í stúf við hina skrautlegu ein-
kennisbúninga. peir voru dróttsetinn og
presturinn. Af svi pgamla majínsins hefði Lí-
ana getað ráðið um hvað hann væri að hvísla í
svona æstu skapi til sessunautar síns, en hún
leit ekki á þá ökum reiðinnar sem ólgaði í huga
hennar. Presturinn horfði á hana alveg ófeimir.n
og með svo djöfullegum svip, að það var rétt
eins og að orðin, sem hann hafði talað við hana,
um að hún mundi aldrei geta losnð við hann,
svifu enn á vörum hans. Hún var ekki hrædd
við hann nú. Hái maðurinn, sem sat við hlið
hennar, með krosslagða arma, og studdi bakinu
upp að veggnum, mundi vernda hana. Hann
var nógu sterkur og viljafastur til þess að merja
sundur nöðruna, sem girntist að eyðileggja
heimilishamingju hans.---------Hún óskaði þess
eins, að mega yfirgefa þenna sal fullan af skraut-
klæddu fólki; en lausnarstund hennar var enn
ekki komin. Sú einkennilega og æfintýrakenda
fregn, að Mainau ætlaði að setjast að á Frakk-
landi með hinni. ungu konu sinni, hafði þotið
eins og eldur í sinu frá mnni til manns, og þegar
söngskeíhtunin va rúti, streymdu margir, sem
íðuðu í skinninu af forvitni, til ungu hiónanna,
til þess að fá fregnina staðfesta. Og síðan naufc
Mainau þeirrar vegsemdar, að byrja dansleikinn
með hertogaekkjunni.
“Viljið þér gjör asvo vel og Ieðia mig inn í
næsta sal,” sagði hún í skipandi róm um leið o<*■
hún endaði valsinn, sem þau voru að dansa. —
“pað er alt of bjart hér og of margt fólk, og svo
er hitinn eins og suður við Miðjarðarhaf.”
pau fóru burt en hitt fólkið þaut af stað
aftur í brunandi dansi yfir gólfið.
pér leikið þenna nýja leik yðar framúrskar-
ancli vel, barón Máinau,” sagði hertogaekkjan
um leið og hún gaf nokkrum mönnum, sem stóðu
við drykkjarborðið, bendingu um að halda á
fram, þótt hún kæmi þar inn.
“Má eg spyrja hvað leikur sá heitir, sem
hirðin er að leika, og sem eg hefi mitt hlutverk
í án þess að vita það ?” svaraði hann í sama létta
og gáskafulla rómnum og hún hafði byrjað með.
“Slægi maður! Hún lyfti blævængnum upp
hótandi með yndislegri hreyfinug. “pað er
ekki við sem leikum; til þess erum við of þung
og þreytt og fjörlaus, vegna okkar eyðileggjandi
sálarstríðs. Við höfum heldur ekki sömu gáf-
una og hinn andríki barón Mainau, til þess að
setja hugmyndir okkar ávalt í leikbúning og það
á svo verulegan og hrífandi hátt. — parf eg að
segja yður, að inni í dánssalnum hvíslar fólk um
það sín á milli, að þetta, sem þér eruð nú með á
ferðinni, sé annar þátturinn af hefndinni.”
pau vom komin inn í vetrargarðinn. pau
höfðu gengið hratt og hvoragt þeirra hafði tek-
ið eftir því að í síðustu stofunni, sem þau gengu
gegnum, og sem virtist vera tóm, sátu tveir
menn, dróttsetinn og vinur hans presturinn. peir
sátu með kælda ávexti og kampavín fýrir fram-
an sig, en hver sem vel hefði tekið eftir,. hefði
getað séð, að ísinn bráðnaði og hið dýra vín stóð
ósnert.
iMainau kipti snögglega að sér handleggnum
svo að hönd hertogaekkjunnar misti hvílustað
sinn og hneig niður. pau stóðu alein innan um
pálmana og niður úr glerþakinu fyrir ofan þau
héngu fjölda margar suðrænar fléttujurtir.
“pað er enginn annar þáttur í þeirri hefnd,
sem komið er fram til fulls, hún deyr eins og bý-
flugan, þegar hún hefir stungið með broddi sín-
um,” sagði Mainau, sem var orðinn nokkuð fölur
í framan.
Hertogaekkjan horfði á hann með leiftrandi
augum. “Ó, fyrirgefið! peir þaiþia inni hafa þá
getið rangt til ,” sagði hún og yfti öxlum. “pað
er þá einhver annar tilgangur! Enginn trúir
því, að þetta, sem þér í augnabliks kenjakasti
vilduð koma okkur til að trúa, væri yðar eigin—
legi tilgangur; ekki fremur en að igrenitréð
þarna mundi langa til að festa rætur á jökulís.
pó að þessi ljóshærða greifadóttir frá Tracen-
berg hafi áhrif á yður með sínum lítilsháttar og
með erfiði fengna lærdómi og uppgerðarspeking3-
svip, þá geta menn í rauninni aldrei elskað slík-
ar konur.”
“pér talið um þá tilfinningu, sem eg einnig
hefi einu sinni haft,” sagði hann í hörðum og
köldum róm. Honum gramdist að heyra nafn-
ið, sem hann elskaði, af vörum hennar. “pað
að hún gat dáið aftur til fulls sýnir bezt, hversu
lítið að hún gat fest rætur.”
Hertogaekkjan rhökk aftur á bak, eins og
hann hefði sært hana dauðasári.
“Ef það er eins og þér segið, að slíkar kon-
ur séu sjaldan elskaðar, þá er það þeim mun
betra fyrir mig; eg get þá smám saman losað
mig við þann sársauka, sem eg þekjji ekki áður,
en sem eg nú oft finn til —/sársauka afbrýðis-
seminnar. — Og nú skal eg segja yðar hátign
hvers vegna að eg hefi komið hingað með hinm
Ijóshærðu greifadóttur frá Tracenberg; það er
bkki af hefndargimi, heldur til þess að gera yfir-
bót, biðja opinberlega fyrirgefningar konuna
mína sem eg hefi móðgað.
Hertgoaekkjan hló hátt og ofsalega eins og
hún væri að missa vitið.
“Fyrirgefið þér,” sagði hún og stóð á önd-
inni eins og hún ætlaði að kafna af hlátri, “sam-
líkingin er langt of átakanleg. Hinn djarfi
einvígismaður og áflogahundur — þér fyrirgefið
— hinn hugrakki hermaður, háðfuglinn, sem all-
ir hræðats og se mávalt hefir neitað allri kven-
dygð — hann gerir iðrun og yfirbót frammi fyr-
ir þessari greifadóttur með rauðu hárfletturnar!
Eftir mörg ár munu menn hafa skemtun af hinnl
rammefldu h^tju, sem fleygði sér svo mein-
leysislega í duftið frammi fyrr þessari hengil-
mænu.”
Hann vék eitt skref undan. Hin virðulega
kóróna stjórnandans sat á þessu enni. Líf og
dauði þegnanna, heill og óheill þjóðarinnar voru í
hennar hendi meðan ríkiserfinginn var ekki bú-
inn að ná fullum aldri — og hér stóð hún nú fyrir
framan hann og lét ástríðu sína fá fult vald yfir
sér, án þess að hafa þá sjálfsvirðingu, sem jafn-
vel hin lágt setta alþýðukona getur. sýnt.
Enivígismaðurinn og áflogahundurinn þurfa
ekki mikið verulegt hugrekki, yðar hátign,” sagði
hann og hnyklaði brýmar. “Háðfuglinn og kven-
hatarinn Mainau þarf miklu meira viljaþrek og
hugarstríð til þess að kannast við breytingu þá
sem orðið hefir í huga hans og að sýna þessu
sæmdarfólki þarna inni, að hann, verjandi gift-
inganna, sem era grundvallaðar á siðvenjum, á
enga innilegri ósk en þá, að eig asína eigin konu.
En yfirbót þessa verð eg að inna af hendi til hinna
Ijóshærðu greifadóttur, Júlíönu, hinnar hrein-
hjörtuðu, listelsku og hugprúðu stúlku, sem er
gædd hinni frumlegustu sál Eg hefi tekið mér
fyrir hendur að gera þessa yfirbót áður en eg
get tileinkað mér hina nýju hamingju.”
Blævængurinn hafði fallið úr hönd hertoga-
ekkjunnad og dinglaði á festinni, sem hann var
festur með við belti hennar. Hin fagra kona
snéri baki við Mainau, hún stóð fyrir framan
fallegt appelsínutré, sem hún í flýti reif blómin
af, eins og hún gæti ekki unnað þessum fögru,
laufskrúðugu greinum að bera nokkurn ávöxt.
.. | • ap* timbur, fialviður af öllum
Nyjar vorubirgmr tegundum, g«rettur og ai.-
konar aðrir stríkaðir tiglar, hurðir og gluggar.
lCoirað og sjáið vörur vorar. Vér erumætíð glaðii
að sýna þó ekkert sé keypt.
The Empire Sash & Door Co-
—— . . . .. - Limltod —
HENRY AVK. EAST - WINNIFEG
'JL- - L!---------------------— ■
Hún var orðin þögul; ekkert hljóð kom frá vör-
um hennar, en hendur hennar sem titruðu, báru
vott um örvæntingu, sem var bæld niður. Á
þessu agunabliki fann hann til meðaumkvunar.
“Eg vildi óska, að eg gæti tekið aftur öll
heimskupör lífs míns,” hélt hann áfram; “það er
svo margt sem eg verð að blygðast mín fyrir,
vegna þess að það er í mótsögn við heiðarlegan og
drengilegan hugsunarhátt. Eg get að vísu
ekki breytt eðli mínu. Eg hata þá sem hata
mig og veruleg hógværð mun aldrei færa mínu
æsta skapi neina ró, en samt sem áður veldur það
mér sorgar að eg hefi oft verið hóflaus í hefnd
minni.
Eg óska þess yðar hátign, af öllu hjarta að
hamingja og friður megi ríkja þar sem að eg
hefi reynt að koma af stað óhamingju og böli.”
Hertogaekkjan snéri sér við og á ándliti
hennar var nýr svipur, sem þar hafði ekki verið
áður. “Hvað er þetta, hver hefir sagt yður,
herra von Mainau, að eg sé ekki hamingjusöm?”
spurði hún í háðslegum og kuldalegum róm. Hún
rétti úr sér drembilega og leit alt í einu út sem
stæði hún fyrir framan hásætið og væri að tala
við einn af þegnum sínum. Henni tókst að
bera sig til eins og drotning, en augnaráðið var
ekki drotningarlegt; reiðieldurinn brann úr aug-
um hinnar heiftartryldu konu. ‘Hamingjusöm. Eg
þ>ori að stíga á hálsinn á þeim, sem eg hata, þvl
eg hefi valdið. pað er hamingja fyrir stolta og
virðingargjarna konusál að hafa vald. Munið
þér eftir því barón von Mainau! Ýðar lítillætis-
fulla ósk var alveg óþörf, eins og þér getið vel
skilið.”
Hún gekk að dyrunum en staðnæmdist á
þröskuldinum og leit við um leið og hún benti
í gegnum langa röð af opnum dyrum, “þarna
kemur hún mild og föl eins og tunglskinsnótt,”
sagði hún, og það skein í hinar smáu hvítu tenn-
ur hennar, því efri vörin lyftist upp í djöfullegu
brosi. “í sannleika eruð ,þér öfundsverður, barón
yon Mainau!------En eitt vil eg ráða yður: Far
ið ekki til Frakklands. Á Sikiley er nógu heitt
loftslag til þess a ðmaður geti þolað kuldan, sem
streyjnir frá svona strangri dygð og meðvitund
um kvenlega kosti.”
Líana kom og með henni kamerherra, sem
hafði dansað við hana póllands-dansinn. pau
gengu í hægðum sínum. Hertogaekkjan fór
burt úr vetrargarðinúm, Mainau gekk að dyr-
umim og beið konu sinnar þar. Líana og
kamerherrann staðnæmdust við dyrnar beint á
móti, til þess að láta hertogaekkjuna, sem kom
rigsandi inn í stofuna, fara fram hjá sér; en hún
nam staðar frammi fyrir konunni ungu:
“Kæra frú von Mainau,” sagði hún með
lágri en styrkri rödd. “það á að fera burt mcð
yður frá okkur. — pér eruð skapaðar til að inn-
lykja mann og heimili í örmum yðar, sem eru
mjúkir en þó sterkir. Haldið fast, til þess að
vofan smjúgi ekki burt frá yður einmitt þegar
þér haldið að þér hafið sem traustust tök á
henni. Fiðrildið verður að fljúga; það er því
lífsskilyrði. Og eg óska yður góðrar farar, fagra
brúðir. Hún lyfti upp hendinni með yndislegri
. hiieyfingu og um leið og hún opnaði hnefann, sem
var fast kreptur saman, hrundu sundurtættu
appelsínublómin ofan á axlir og handl'eggi ungu
konunnar.
Hún greip aftur blævænginn. “Herra von
Lieven,” sagði hún hátt og skýrt við kamerherr-
ann, “eg óska eftir að dansa næsta dans við
Brandau greifa.’’
Von Lieven lagði af stað til þess að færa
fríða, grannvaxna lautinatinum boð hertoga-
ekkjunnar. Hennar hátign sendi ungu konunni
kveðju með blævængnum, hún hneigði sig djúpt
fyrir henni og hún fór aftur inn í söngsalinn.
“Fiðrildið flýgur ekki aftur, þú þarft ekki
að vera hrædd um það,” sagði Mainau með glað-
legu brosi um leið og hann leiddi konu sína út í
vetrargarðinn og þrýsti henni að brjósti sínu.
• “Sá sem við er átt hefir aldrei verið fiðrildi af
eigin hvöt, og hefði hann fundið þig fyr, þyrfti
hann nú ekki að sjá eftir að hafa aðhafst svo
mörg heimskupör um sína daga.”
Hún smeigði sér þegjandi og feimin úr faðmi
hans og benti á stofuna, sem var næst þeim; hún
hafði séð mennina tvo, sem sátu þar saman út
í horni, og nú heyrði hún þá standa upp og ganga
á eftir hertogaekkjunni inn í salinn.
“Nú þarna eruð þér þá, en hvar hafið þér
verið, herra hirðdróttseti?” spurði hin drembna
hertogaekkja. Brandau greifi stóð fyrir fram-
an hana og beygði sig til jarðar, en hirðdróttset-
inn færði sig nær hnugginn á svip. “Maður heyrir
svo margt undarlegt. Barón Mainau ætlar að
flytja sig til Frakklands. Farið þér með honum
þangað ?”