Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 6

Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 6
JlB. 6 LÖGBERG, FHVTi. .ER 1923. Eg held því sem eg hef Eg blótaði fyrst, en hló svo. "pað er komið eevn komið er," sagði eg, "og ekki til neins að tala um það.. Við hefðuvn líka orðið að leysa hann hvort sem var áður en við komum til bæjarins." "Œtlar þú ekki að gera landstjóranum aðvart um þetta?" spurði hann. Eg hristi höfuðið. "Ef Yeardley gerði það sem rétt er gagnvart mér, getur vel verið að hann œtti á hættu að missa embættíð og jafnvel lífið. Þetta er deila, sem engum kemur við nema vnér, og eg ætla ekfci að draga nokkurn mann inn í hana nauðugan. Hérna eru hestarnir og það er bezt fyrir okkur að halda áfram; því lávarðurinn og læknir hans eru ef til vill búnir að ná sa'man og farnir að hugsa upp ný ráð." Eg steig á bak þeim brúna og lyfti konunni minni upp og setti hana fyrir aftan mig; presturinn og svertingjakonan tvímentu á hryssunni, en Diccon labbaði með þögull og þrár á svip. Við riðum gegnuvn sfcóginn án þess að nokkuð bæri við sem vert er að segja frá. Við riðum þegjandi. , Lafði Jocelyn var of þreytt til þess að eegja nokkuð, presturinn var að hugsa um, hvernig ítalski bæknirinn hefði getað losnað, og eg hafði nóg að hugsa um sjálfur. Það var komið, 'myrkur þegar við fórum yfir nesið og þegar við riðum eft- . ir strætinu var byrjað að kveikja á kyndlum í hús- unum. Herbergið upp á loftinu í gistihúsinu var uppljóvnað og glugginn var opinn. Hófar hross- anna skullu á steinunum og eg fór að blístra lag, eem eg hafði lært í stríðinu. Konan á bak við mig' eettist upp og sagði: "Næst þegar við ríðum út í skóginn, Ralph, ætla eg að biðja þig að sýna mér eérstakt tré þar." Hún sagði þetta með háu'm og skýrum róm og svo hló hún hátt. Hún hló þang- að til við vorum fcomin fram hjá gistihúsinu og manninum, sem stóð við opna gluggann; en svo breyttist hláturinn og varð eins og stuna. Hafi hún fundið til sársauka og reiði, þá fann eg til þess líka. Hún hafði aldrei fyr nefnt nafn mitt og nú hafði hún notað það sem vopn að eins til þess að stinga með hið drambsama hjarta mannsins, sevn sem við fórum fra'm hjá. Loksins kovnum við að prestshúsinu og fórum af baki fyrir framan dyrnar. Diccon teymdi - hestana burt, en eg leiddi konu 'mína inn í stofuna. Presturinn beið að eins fáein augnablik til þess að hlusta á fáein orð um varúð þá, sem eg ætlaði að hafa framvegis; svo fór hann til herbergis síns. Um leið og hann fór út úr dyrunum kovn Diccon inn í stofuna. "Æ, eg er þreytt," stundi Mtrs. Jocelyn Percy. "Hvað var það, sem var svo áríðandi, kafteinn Percy, að þú gast ekki efnt orð þín við konu? Þí ættir að vera við hirðina, til þess að læra kurteysi." "En hvert ætti kona að fara, til þess að læra að hlýða?" spurði eg. "pú veizt hvert eg fór og hvers vegna eg gat ekfci fylgt þér út í skóginn-eirs og eg hafði Iofað. Hvers vegna hlýddir þú ekki ekipun minni?" Hún horfði á mig stórum augum. "Skipun þinni! Eg fékfc enga skipun frá þér, og hefði held- ur ekki hlýtt henni, þótt eg hefði fengið hana. Eg veít heldur ekki hvert þú fórst, né hvers vegna þú £<árst." Eg studdi bendinni á borðið og Leit af henni á Diccon. "Eg var sendur af landstjóranum til þess að lægja uppþot meðal Indíánanna, sem' eru hér næstir. Skógurinn hér í kring hefir verið fullur af hættum í dag. ítalinn heyrði enn fremur ráða- gerð okkar í gærkveldi. Þegar eg var að fara í morgun, án þess að geta séð þig skildi eg eftir orð- sendingu til þín um það hvert eg hefði farið og hvers vegna og sövnuleiðis sfcipun um, að. þú skyldir ekki fara neitt út fyrir garðinn. Var þér ekki sagt þetta?" "Nei!" hrópaði hún. Eg leit á Diccon. "Eg sagði frúnnni, að þú hefðir orðið að fara burt í áríðandi erindum," sagði hann hann ólundarlego; "og eg sagði henni, að þér þætti slæmt að geta ekfci fylgt henni í skóg- inn." — "pú sagðir henni ekkert annað?" "Nei." "Má eg spyrja hvers vegna?" • Hann lyfti upp höfðinu. "Eg hélt ekki að Indíánarnir myndu gera henni nokíkurt mein," svaraði hann þrjózfculega, "og þér þóknaðist ekki að segja mér frá nokkurri annari hættu. Hún vildi fara og 'mér fanst slæmt að hún misti af skemtunni af ástæðulausu." Eg hafði verið á veiðum daginn áður og svip- ann mín lá enn á borðinu. "Eg hefi vitað," sagði eg að þú værir illmenni, og nú veit eg að þér má ekki treysta," sagði eg og lagði hendina á svipuna. "Hafi eg eignað þér alla klæki her-mannsins, þá eignaði eg þér líka dygðir hans. En eg hefi verið því meira svikinn. Eg gæti fremur fyrirgefið ó- hlýðnum þjóni, en hermanni, sem ekki heldur orð fiín —" Eg reiddi upp svipuna og lamdi henni hvað eftir annað yfir herðar hans. Hann stóð og sagði ekki orð með krefta hnefa. Eina mínútu eða lengur heyrðist ekfcert hljóð í stofunni nema af svipuhöggunum; þá kallaði konan mín: "Þetta er nóg, þú hefir barið hann nóg; láttu hann fara!" Eg fleyði frá mér svipunni. "Farðu burt!" skip- aði eg, og láttu mig ekki sjá þig á 'morgun!" Andlit hans var sótrautt og slagæðin í hálsin- um á honum slótt ótt. Hann gekk hægt að dyr- unum og þegar hann var kominn þangað snéri hann sér við og fcvaddi eins og her'maður; svo fór hann út og lokaði hurðinni á eftir sér. "Nú verður hahn líka óvinur þinn; sagði kon- an mín. Og þetta er alt mér að kenna. Eg hefi aflað þér margra óvina. pú telur mig ef til vill einn af þeim. Mér þætti ©kkert undarlegt þó að þú gerðir það. Vildiir þú ekki a« eg væri ko-min burt úr Vir?iní'i?" "Svo að eins, að eg væri með þér," svaraði eg og fór að kalla á prestinn til ,'kveldverðar. 16. Kapítuli. Eg losna við gagnslausán þjón. Næsta dag kom landstjórinn og ráðunautar hans saman, til þess að taka á móti gjöfum frá Paspaegh Indíánunu'm og hlusta á löng og kærleiks- rík skilaboð frá Opechancanough, sem var óspar á mótmælum. Ráðuneytið kom sa'man í húsi Yerd- leys og eg var boðaður þangað, til þess að gefa skýrslu um ferð 'mína til Indíánanna daginn áður. pað var áliðið dagsins, þegar landstjórinn leyfði okkur að fara. Eg varð af tilviljun samferða Pory frá húsinu. "Eg ætla að heimsækja lávarðinn," sagði hann, þegar við komum í grend við giistihúsið. "Hann hefir vín, sem er hinn upprunalegi goðadrykkur og hann drekkur það úr bikurum, sem eru svo dýrir að þeir gætu verið lausnargjald handa konungi. Við höfum hlustað heilmikið á friðarmál í dag: gleymdu nú erjum þínum um stund, Ralph Percy og komdu og drektu með okkur." "Nei," mælti eg, "eg vildi heldur drekka með einhVerjum öðru'm." Hann hló. "Hér er lávarðurinn sjálfur og hann skal fá þig'til þess." Lávarðurinn stóð innan við dyrnar á gistihús- inu. Hann var skrautbúinn eins og hann var vanur og jafn fríður og mér hafði virst hann nokkru sinni áður. Pory staðnæmdist við hlið hans. Eg ætlai að halda áfram eftir að hafa hneigt mig ofur- lítið, en Pory greip í ermina mína. 1 húsi land- stjórans hafði vín verið borið fram til þess að ihressa ráðunautana, sem voru orðnir þreyttir, og Pory var orðinn hálfdrukkinn. . "Bíddu hér ofur- lítið, kafteinn!" hrópaði hann. „Gott vín er gott, hver sem það skenkir! Á mínum yngri áru'm sættust menn í bili og gleymdu að þeir væru óvinir, þegar iþeir staupuðu sig." „Ef kafteinn Percy vill bíða," sagði lávarðurinn, „þá bíð eg hann velko'minn og skenki honum gott vín. Það er satt, sem herra Pory segir: menn geta ekki ávalt verið að berjast. Dálítið hlé í dag gerir bardagann á morgun bara ögn skemtilegri." Hann var blátt áfram, og var hreinskilnissvipur á andliti hans. En eg Iét ekki blekkjast. Daginn áður hafði hann verið reiðubúinn að drepa 'mig í ærlegri viðureign, en nú var hann reiðubúinn til þess með hvaða ráðum sem hann gæti fundið til þess. Á úln- liðnum undir kniplingaerminni var rauður hringur undan ólinni, se'm eg hafði bundið hann með. Eg vissi eins vel og þó hann hefði sagt mér það, að hann hefði engar áhyggjur af því hvernig hann dræpi mig. En hugrekki mitt óx við hættuna. Eg afréð alt í einu að þyggja boðið. „Látum það þá vera svo", sagði eg og ypti öxluvn. Bikar af víni gerir engum neitt ilt. Eg skal taka við honum úr þínum hönduvn, lávarður minn og drekka til þess að við megum kynnast betur". Við gengu'n allir þrir inn í stofu lávarðsins. Kon- ungurinn hafði útbúið vildarmann sinn vel til ferð- arinnar til Virginíu og 511 þau.auðæfi, sem höfðu skreytt klefa hans á skipinu voru nú notuð til þess að gera tómlegu herbergin í gistihúsinu í Jornes- town eins og konungshöll. Vegfrirnir voru iþaktir með dýrindis tjöldum, á gólfinu undir borðinu osr á borðinu voru skrautlegir dúkar og meðfram veggn- um stóðu fagurlega útekornar kistur. Á borðinu ístrV stór borðflaska úr silfri, við hliðina á skál, sem var full af haustblómum, og við hlið hennar voru nokkr- ir bikarar, snmir úr uppbleyptu silfri og aðrir úr lituðu gleri, með allskonar fáránlegu og undarle^u lagi og þunnir eins og eggjaskurn Geisl- ar síðdegissólarinnar, sevn skinu inn um gluggana glitruðu á glerinu eins og á gimsteinu'm. Lávarðurinn hringdi lítilli silfurbjöllu og hurð var opnuð á bak við hann. „Vín, Giles!" hrópaði lá- varðurinn með hárri rödd. „Vín handa Pory, herra Percy og sjálfum mér. Og tvo bestu bikarana Vnína, Giles." •* Giles, sem e? hafði aldrei séð fyr, gekk að borðinu tók flöskuna og gekk svo að hurðinni, sem hann hafði lokað á eftir sér. Eg snéri 'mér við í sætinu, eins og af tilvljun, og sá svartklæddan mann fyrir framan um leið og hann skaust út. Vínið var borið inn og tveir. bikarar með. Lávarð- urinn hætti að segja frá bjarnaratinu um morguninn sem við höfðum mist af vegna þessara leiðinda með Indíánana. "Hver veit hvort við þrír drekku'm nokkurntíma framar saman," sagði hann. "Eg nota mína dýrustu bikara í heiðursskyni við þessa samdrykkj'u." Rödd hans og látbragð alt var mjög frjálslegt og óþvingað. "Þessi gullbikar —" hann hélt bikarnum ,á lofti — "var í eigu Medicc- anna. Herra Pory, sem er maður 'mjög smekkvís, mun sjá hve fagrar þessar gröfnu myndir af dýrk- endu'm vínguðsins á þessari hlið eru; og hérna meg- in eru myndir af Bakkusi og Ariadne. petta eru handaverk Benvenuto Cellini og einkis manns ann- ars. Eg skenki fyrir yður herra minn." Hann fylti bikarinn með rauðu víni og setti hann á borð- ið fyrir fra'man skrifarann, sem leit á hann með löngunaraugum og beið ekki eftir okkur heldur bar hann strax upp að vöurum sér. Lávarðurinn tók upp hinn bikarinn. "Þetta glas," sagði hann, "sem er grænt eins og smaragð, 'með gulldröfnum að utan og innan, og eins og lilja í laginu, var eitt sinn meðal dýrgripa í klaustri. Faðir minn kffm með hann frá ítalíu fyrir mörgu'm árum. Eg nota |það, eins og hann, að eins þegar mest á að hafa við. Eg skenki yður herra minn." Hann helti víni í glasið og setti það fyrir fra'man mig og fylti svo silfurbikar handa sjálfum sér. "Drekkið herrar mínir," sagði hann. "Eg er búinn að drekka, sem eg er lifandi maður," sagði skrifarinn og fylti bikar sinn aftur. "Eg drekk skál ykkar góðir herrar." Hann hálf- tæ'mdi bikarinn. "Kafteinn Percy drekkur ekki," mælti húsráð- andinn. Eg studdi olnboganu'm á borðið, hélt bikarn- um upp í ljósbirtunni og fór að dáðst að fegurð hans. ^ Liturinn er aðdáanlegur," mælti eg, "Ijós- grænn éins og öldukamburinn áður en aldan brotn- ar og steypist yfir mann. Og þessir gulldropar bæði að utan og innan! Eða hvernig glerið hefir verið snúið þangað til það hefir fengið þessa und- arlegu lögun. pað er óheillavænleg fegurð, að mér sýnist, herra lávarður." "pað hafa margir dáðst að henni," svaraði hann. "Eg er einkennilega skapi farinn," sagði eg og hélt áfram að virða fyrir mér, sem í draumi i-enna fsgra. grær.a rh't, scm eg hélí ámilli fin^r- anna. "Eg er hermaður með í'myndunarafli. pað veitir mér stundum 'meiri ánægju að gefa ímynd- unarafli mínu lausan tauminn heldur en að drekka vín. Og gæti það nú ekki skeð, að þessi undarlegi bikar vekti drauma, sem eru eins undarlegir?" "Þegar eg væri búinn að drekka," svaraði lá- varðurinn. Vínið myndi örfa ímyndunarafl mitt." "Hvað segir sá góði Jack Falstaff?" greip skrifarinn fram í velgjulega. "Ber hann ekki vitni u'm þann sannleik að gott vín skerpi skiln- inginn og fylli hugann með sniðugum o,g skemti- legum hugmyndum, sem verða að fjörugri fyndni, þegar tungan flytur þær í álheyrn annara?" Hann fylti bikarinn sinn aftur og stakk nefinu ofan í hann. "Mér virðist að þetta sé samskonar bikar og sá, er Medea skenkti Þesseifi, eða að Circe hafi haldið með hvítri hendi sinni um hann, er hún stóð upp og fagnaði Ulysses og vissi efcki að hann bar lækningajurtina í lófa sínuu. Goneril hefir ef til vill, sent Regan þetta græna og gullskreytta ker, og Rosamond ihin fagra hefir vnáske drukkið úr því, er drotningin horfði á hana. Caesar Borgia og systir hans hafa líklega haldið því að einhverjum nauðugum gesti, sefm átti fjársjóði, þar sem þau eátu rósum krýnd að veizlu. Eg er viss um að Rene frá Florence hefir haldið á þessum bikar oft og 'mörgum sinnum áður en hann komst í eigu þess manns, sem Catharine Medici vildi heiðra." "Hún hafði þær hvítustu hendur, sem eg hefi nokkurntíma séð," sagði skrifarinn. "Eg kysti þær einu sinni áður en hún dó, í Blois, þegar eg var ungur. Rene byrlaði 'mönnum eitur með hægð. Þeir báru að vitum ,sér ilmandi rósir og drukku úr vissum bikar og kváðu þannig upp dauðadóm yfir sjálfu'm sér, þótt þeir legðust ekki á dánarbeð fyr en eftir marga daga — ekki fyr en rósirnar, voru orðnar að dufti og bikarinn var gleymdur. "Eg hefi séð einn »ið í öðrum löndum," sagði eg, "sefm mér geðjast vel að; hann er sá, að sá sem veitir og gesturinn skenki hver öðrum og skifti svo u'm bikara. pér veitið í dag lávarður minn, og eg er gestur yðar. Eg vil drekka yður til úr silfurbikar yðar." Eg ýtti græna bikarnum til hans og rétti út hendina eftir bikar hans, eins frjálsmannlega og látlaust og hann hafði sjálfur skenkt á fyrir mig. pað er ekkert nýtt' að menn brosi þó þeir búi yfir níðingsbrögðum. Lávarðurinn ihló eins óþving- að eins og hann myndi hafa gert, ef eiturbikarinn, sevn hann tók við, hefði verið ósaknæmur eins og perla í skel. Eg tók silfurbikarinn. "Eg drekk skál konungsins," sagði eg og rendi í botn í einum teig. "Þér drekkið ekki herra lávarður. Þetta er full, sem enginn neitar að drekka." Hann bar glerbikarinn upp að vörum sér, en setti hann niður áður en varir hans höfðu snert barm hans. "Eg hefi höfuðverk," sagði hann; "eg vil ekki drekka í dag." Pory rétti út hendina eftir flöskunni, hallaði henni og sá að hún var tóvn. Raunasvipurinn, sem kom á andlit hans kom mér til að hlægja. Lá- varðurinn hló líka nokkuð hátt, en hann bað ekki um meira vín. "Eg vildi að eg væri kc'minn í haf- gúu veitingahúfið aftur," sa.gði skrifarinn, sem nú var orðinn drukkinn. "Þar var vínflöskunni ekki skift vnjlli þriggja. Eg vildi að eg væri Bakkus með dökkrauðar vínþrúgur hangandi yfir höfði 'mér. Vín og konur, vín og konur. pað þarf efcki að skerpa bragðið að góðu víni. Rödd hans varð að óskiljanlegu nöldri og grábærða höfuðið á honum hneig niður á borðið. Eg skildi hann þar eftir til þess að sofa úr sér ölvímuna, hneigði mig fyrir lávarðinu'm og fór. Nokkrir bændur höfðu verið að drekka þar. Krítar- moli lá þar á fjöl baki við hurðina, sem veitinga- maðurinn hafði notað til þess að 'marka á það sem þeir höfðu dukkið. Eg gekk fram hjá honu'm, snéri svo við og tók hann upp: "Hversu langt stryk á eg að draga, lávarður minn?" spurði eg bros- andi. "Hvernig líst yður á að hafa það jafnlangt hurðinni?" svaraði hann. Eg dró krítarmolann eftir hurðinni endilangri. "Langt stryk merkir stóra skuld, lávarður minn," sagði eg og skildi eftir markið á hurðinni. Það var komið sólarlag, þegar eg ko'm heim í prestshúsið. Eg dró stól að borðinu í stofunni og settist á hann. Konan mín var í sínu her- bergi, og uppi á lofti gefcfc presturinn um gólf og raulaði sálm. Eldur logaði á arninu'm. Logarn- ir ýmist teygðust upp eða dvínuðu, svo að það var stundum bjart í stofunni en stundum var þar hálf- di'mt. Ilmur af trjánum, föllnu laufi og rafcri mold barst inn um opnar dyrnar. Ugla vældi út ,í kirkjugarðinum og árniðurinn var þyngri en vanalega. Eg var búinn að sitja og horfa á borðið fyrir framan mig ef til vill hálfa klukkutund, er mér varð litið á vegginn beint á móti þar sem eg sat. A veggnum hékk spegill, »evn eg hafði keypt úr safni af þess konar glingrj, sem ihafði komið með skipinu Southampton, og gefið konu 'minni. í speglinum sást eldurinn og opnar dyrnar á bak við vnig. Eg horfði fyrst á spegilinn án þess að veita honun» nokkurt athygli, en brátt varð eftirtefct mín na?m- ari, því eg sá í speglinum að maður fcom inn í stof- una. Eg heyrði ekkert fótatak og það heyrðist ekkert hljóð á bak við mig. Eldurinn var að deyja og það var næstum dimt í stofunni; eg sá manninn í speglinum og hann var líkari skugga en manni með holdi og blóði. En það var samt nógu biart til þess að eg sá að maðurinn var vneð aðra hendina uppreidda og að í henni var rýtingur. Eg sat hreyfingarlaus og beið eftir því að myndin í spegl- inum yrði skýrari. Þegar maðurinn var rétt ko-m- inn að mér og hönd hans var reidd upp til þess að reka i mig rýtinginn spratt eg upp snéri mér við og þreif um hendina á manninum. Eftir nokkrar snarpar sviftingar var eg búinn að kovna manninum undir og ná af honum rýtingn- um. Rétt í því Ibili fcomst eldurinn eldurinn í arn- inum í furukvist og blossaði upp. "Diccon!" hrópaði eg og lét hendina falla. Mér hafði aldrei komið til hugar að hann 'mundi sýna mér banatilræði. Það var dauðakyrð í stofunni. Við stóðum þar, húsbóndi og þjónn og horfðumst í augu augu. Hann færðist nær veggnum og hallaði sér upp að honum og dró þungt andann. ViSburðir liðinna tíma liðu þar fram á milli okfcar. Eg lét rýtingin detta á gólfið. "Eg geri rá« fvrir að betta «é afleiðinsr iþess sem fcom fyrir í gærfcvöldi," mælti eg. "Eg 'mun aldrei berja þig f'-airar." M>1*_ ••„ I • 3*» timbur, fialviður af ölíum Nyiar vorubirgöír tegm^m, geiiettut og ^. konar aðrir strikaðir tiglar, hurðir og gluggar. Kornið og sjáið vörur vorar. Vér erum ætíð glaðii að sýiia þó ekkert sé keypt. The Empire Sash & Door Co Limited HENRY 4VE. EAST WIWNIPEQ Eg gefck að borðinu settist niður og studdi ann- ari ihendinni undir ennið. Og það var Diccon, sevn vildi ráða mér bana! pað snarkaði í eldinum á arninum eins og hafði snarkað í herbúða eldinum áður fyr í Flandri; vindurinn? sie-m þaut fyrir utan, var eins og vindurinn, sem hvein í reiðanum á Treasurer eina voðalega nótt, er við reyrðum okk- ur fasta við siglurnar og bjuggumst ekki við að sjá næsta dag, "Diccon"! Á borðinu lá blekhorn prestsins og penni. Eg dró pappírsblöð úr bar'mi mínum og fór að skrifa. "Diccon!" kallaði eg, án þess að líta við^ er eg hafði lokið við það. Hann kom að borðinu með hægð og hengdi nið'ur höfuðið. Eg reif af blaðið, sem eg yar bú- inn að skrifa á, fékk honum það og mælti: "Taktu við þessu." "Til yfirherforingjans?" sagði hann. "Á eg að fara með það til hams,?" Eg hristi höfuðið. "Lestu það." Hann horfði á blaðið, eins og hann skildi ekk- ert í þessu og snéri því fyrir sér á ýmsar hliðar. "Hefir þú gleymt að lesa eins og þú hefir gley'mt öllu öðru?" spurði eg istuttur í spuna. Hann las og roðnaði. '"pú ert frjáls," mælti eg. "Þú ert ekki lengur í minni þjónustu. "Farðu." Hann böglaði blaðið í hendinni. "Eg var óð- ur," tautaði hann. "Eg get næstum trúað því," svaraði eg. "Farðu.' Eftir augnabliks bið fór hann. Eg sat kyr og heyrði til hans er hann ge'kk hægt og seint út úr stofunni, niður tröppurnar við dyrnar og út í myrkrið. Hurð var opnuð og Mrs. Jocelyn Percy kovn inn í stofuna líkt og ljósgeisli í myrkrinu. Hún var klædd í pils úr rósóttu þykksilki og treyju úr mjög vönduðu efni; háls hennar var isnjóhvítur milli fell- inganna á háa kraganum og andlitið óvenjulega frítt. Lítil húfa 'með perluskrauti hvíldi undur létt á dökku hárinu. Hún var rjóð í kinnum og það lék bros um varir hennar. Glampinn frá eld- inum lék um hana og skein á fötin, á gullkeðjuna, sem hún hafði um mittið, á sívölu armana og á andlitið undir perludjásninu. Hún var nógu fögur fyrir hvern mann til þess að hann legði lífið í sölurnar fyrir hana. "Eg hafði íheimboð hér í dag!" hrópaði hún. "Hvar varst þú? Frú West var hér, lafði Temp- erance s. í Fagradal 9. Des. 1923. Vökudraumar. Vökudrauma ef líf á launa lífs er naumur tími hér. Enn í taumu'm tímans strauma trygð oft auma finnum vér. í fögrum dal við frjálsan kost að búa í fögrum dal skal vonar auguvn snúa móti sól og sumri er sezt við hafsins fald þar ærið margt er ógjört, enn alt guðs sett á vald, gullin svná grípa engir frá oss, gullin smá guð mun sjálfur ljá oss, þau gullin smá. Nú eg vil tala inst frá hjartans grunni um það 'mál er lengst og bezt eg unni, en það er bros á barnsins vörum, sem er blys í hvers manns sál þig ei þarf á að 'minna, það aldrei reynist tál, geislinn sá af guði er s.iálfum skaptur geislinn sá, guðs er náðarfcraftur, það glögt má sjá. Ef viltu sjá hvar yndi bezt má skarta, en það er ást frá hreinu móðurhjarta er þú sérð 'með sanni að setur líf í veð, þar ótakmarkað yndi , oft þú getur séð, þá er sætt að þeirra lífi að hlúa þraut er bætt, þar má yndi búa Þraut er bætt. 1 fögru'm dal, í elli vil eg una, mínar æskubrellur vil þar reyna að muna, mér brosti oft líf í lyndi um lífs míns kalda tíð, aldrei lét mér ógna oft þó væri hríð, eg reyndi oft hart að rýra ei snauðra gæði, ef reynir 'margt, og rifin hlítur klæði ef reynir hart. Nú braginn litla börnu'm vil eg gefa, blessun guðs þann lukkuþráð má vefa þeim nýár leiki í lyndi um lífsins alla tíð, blómknappanna bindi brosi ungu'm lýð, lifið sæl! Lífið hag þann myndi, verið sæl, vermireits á strindi verið sæl. Hvað er það mál? Hvað er það mál, se'm vel þú þarft að vanda og veitir sálu oftast ró og yl? þú barnslífs þrá, þér böl ei nái granda, berðu kveðju æskuvina til. ! — Já kveðjan þessi kom frá hjartarótum er kynti sér margt leynt um æskumál, en drottinn ræður mannlffs meinabótum því 'mun ei þráða lífið reynast tál. F. H. Reykjalín.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.