Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 7

Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 7
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 27. DESEMBER 1923. Bls. 7 Tofrar loftskeyta- tækjanna. Það er ekki uema rúmur ald- arfjórðungur síðan Marconi fann upp þráðlausa firðritun. Fyrstu tilraunirnar til að senda loft- skeyti þráðlaust voru gerðar í Eftir Svein Sigurðsson. .......... Bristolflóanu'm 1897, og tókst þá að senda þau sex rastavegalengd. Áriðl902 voru þráðlaus loftskeyti .send í fyrsta sinni yfir Atlants- hafið. Síðan hafa orðið svo stór- kostlegar framfarir á þessu sviði vísndanna, að helst lítur út fyr- ir, að loftskeytatækin ætli að u'm- turna viðskifta- og samgangna- kerfi heimsins á stuttum tíma. öflugar loftskeytastöðvar hafa verið reistar þúsundum saman víðsvegar u'm heiminn, og þráð- laus loftskeyti eru send og með- tekin daglega í þúsunda tali, svo að segja hvar sem er á hnettinum. Einkum er „það hið þráðlausa firðatal (radio telephony), serni vakið hefir mesta eftirtékt nú síð-1 ustu árin, enda er það álit fjöl-l margra vísindamanna, að sú upp-j gvötvun muni, i sambandi við þráðlausa firðritun, valda engu minni menningarlegri byltingu í sögu mannsandans en t. d. upp- upp götvun prentlstarinnar. í Ameríku, Efrópu og fleiri heims- álfum hafa þegar verið settar á stofn stöðvar fyrir þráðlaust firð- tal og móttöku tæki eru nú orðið í flestum hinum stærri farþega- skipuvn, sem ganga milli Amerík • og Efrópu. í fyrsta flokks járr.- brautarvögnum í Badaríkjunum er einnig farið að nota þesgi þessi tæki, og það er jafnvel farið að nota þau á bifreiðum. Auk þess -hefir fjöldi heimila fengið sér þau, enda eru þau tiltölulega ó- dýr. pví er spáð, að eftir svo sem tuttugu ár verði tælki þessi talir. jafn ómissandi á hverju einasta heimili eins og talsími er nú. Með tækjum þessum getur maður heima hjá sér, svo að segja hvar sem er á hnettinum, ihlýtt á hljóm- sveitir og söngsnillinga stórborg- anna, fengið nýjustu fréttir hvað- anæfa o. s. frv.. pað er þegar fyrir nokkru far- íð að nota þráðlaust firðatal sem uppeldismeðal. pannig sendi stöð ein í Lundúnum út fræðandi fyr- iilestra næstum daglega nú í síð- ast liðnu'm ágústmánuði, og var efnið í þeim þetta:l) Um síðustu rannsóknir í sögu forn- Egypta 2) um pappírsframleiðslu í heim- inum, 3) u'm ættgengi og kynbæt- ur og 4) um nýjar stefnur í þjóð- félagsfræði. Sérstakt skóla- firð- tals- félag (Schol Radio Society) starfar í Lundúnum, og bæjar- stjórnin þar hefir veitt fé til efl- ingar hinni nýju fræðslustarf- semi. Eins og kunnugt er, hafa stór- blöðin feykileg áhrif á skoðanir almennings nú á tímu'm. Svo langt gengur þetta stundum, að sumum þykir nóg um. En lítið verður úr þessvrm áhrifum í samanburði viG þau áhrlf sem ræðuskörungarnir fara að hafa, þegar mannsröddin getur náð til mörg hundruð þús- unda eða jafnvel miljóna manna í einu. En það er þegar fengin eynsla fyrir því, að þetta er hægt. Því mennirnir hafa nú sótt lúðurinn Gjallhorn ií handur Heimdalli, hinum hvíta ,ás, og hunna orðið svo vel með lúðurinn jð fara, að. blástur hans heyrist brátt í alla hei'ma. pannig hélt enski lávarðurinn Robert Cecil, ferð sinni uvn Canada og Banda- ríkin í apríl síðastliðnum, ræðu eina mikla í Ottawa, um þjóð- bandalagið, og var ræðunni kast unin. Með einskonar loftskeyta- tækjum hefir nýlega tekist að senda myndir af fjarlægum stöð- um og viðburðu'm og taka við þeim með móttöktækjum á svipaðan hátt og við hljóðinu. Þegar u'm þráðlaust firðtal er að ræða. Að vísu er uppgvötvun þessi komin ska'mt á veg ennþá, en gera má ráð fyrir, að ekki líði mjög mörg ár þangað til mönnum hefir- tek ist að fullkomna hana svo, að hægt verði að frra að færa sér hana í nyt fyrir alvöru. Getum vér þá ekki aðeins hlustað á 'mann, sem talar hinumegin á hnettinum, heldur líka horft á hann um leið. Og hver veit nema að við eigum eftír að lifa bað. að t. d. Akureyringar eða Seiðfirð- ingar geti hei'man að frá sér, bæði hlustað á ræðu þingmanna sinna hér í þingsölum Alþingishóssir.s g jafnframt séð þá meðan þeir flytja ræðuna. Auk ánægjunnar, sem gera má ráð fyrir, að báðir ¦x-náðir málsaðilar hefðu af þessu, mundi og margt annað gott geta leitt af þannig löguðu eftir liti kjósenda með þingmönnum sín- um. —Eimreiðin. fiski. pér er óhætt að neyta henn- ar. pví miður var bændaflokkurinn myndaður á sama hátt; í stað þess að hann skipuðu trúir og reynd- ir framsóknarmenn þurftu aftur- halds og íhaldspostularnir ekkert annað en að skvetta á sig til bráðabirgða nokkru'm dropum af ,framsóknarvatni og þá voru þeir orðnir reglulegir framsóknar- menn eins og gæsin var orðin að fiski á borði Gyðingsins. En þess konar skemmri skírn varir aldrei lengi; áhrifin ná hvorki til heilans eða hjartans. petta hafa bændurnir nú fundið út — þeir hafa látið sannfærast og hætt að vera til sem póltiskur flokkur, vegna þess — eftir þeirra eigin yfirlýsingu — að stefna þeirra er svo lík stefnu frjáls- lynda flokksins. Hvernig stendur á því að ís- lenzku blöðin hafa e^kki verið fjöl- orðari u'm þessa breytingu? Þóttu þeim það engar fréttir eða hvað? Var bænda flokkurinn ekki talinn meira virði en svo að dauði hans teldist með (smáfréttum? Þeir hefðu átt að tala hærra 1920 um mismun á stefnu flokkanna. — við að fara að spyrja manninn að| heiti eftir að hafa talað við hann sem aldavin. Við gengum lengi lengi? töluð- um um svo 'margt, að okkur gat ekki dottið neitt fleira í hug og þögnuðum. par sem við þrönTmuð- um áfram austur á leið þegjandi datt 'mér í hug að eg hefði átt fremur lítinn þátt í að sameina landa mína. Eg hrósaði happi í huganum yfir því að hafa fengið tækifæri til þess að taka í hönd þess manns, sem eg vissi að hafði unnið það verk( sem mig langaði svo mikið til að vinná. Þá komu'm við alt í einu að afarbreiðu fljóti og vissi eg ekki hvernig við mundum yfir komast, en þá vaknaði eg alt í einu. Nú skalt þú ráða. Þinn jafningi. Jóhannes Eiriksson. Engar fréttir eða hvað ? Fyrir skömmu fluttu ensku blöðin þau tíðindi að miðstjórn bændaflokksins hefði haldið þing í iWinnipeg og samiþykt meðal annars að flokkurinn skyldi leggj- ast niður, sem pólitiskur flokkur, að hér eftir skyldu bændurnir að .eins semja um það sem þeir vildu koma í framkvæ'md við aðra flokka og aðra menn eftir ástæð- um. Aðalorsökin fyrir þessum sinnaskiftum var talin sú, að stefna bændanna og stefna frjáls- lynda flokksins væru svo líkar, að bændaflokkurinn væri óþarfur scm slíkur. Bændaflokksblaðið Free Press flutti langa ritstjórnargrein 7. þ. •m. með fyrirsögninni. "Flokkar og framtíð stjórnmálanna." Byrj- un greinarinnar er á þessa leið: "Sú ákvörðun miðstjórnar bænda- flokksins á nýafstöðnum fundi í Winnipeg, að hafa hér eftir eng- in stjórnandi afskifti af pólitík, og líkindi til þess að samskonar á- kvörðun verði tekin af bændafé- lögunum 1 Ontario, Manitoba og Saskatchewan, hefir mætt mjög hlýjum viðtökum hjá gömlu flokk- unu'm." Að sönnu er rétt að geta þess að miðstjórn bændaflokksins samdi á sama tíma nokkurskonar yfirlýsingu u'm fáein atriði stjórn- málanna, eins og öll félög gera á þingum sínum. / 9á sem þessar línur ritar hafði oft deilt um það við bændaleið- togana svonefndu að stefna beggja flokkanna frjálslynda flokksins og bændaflokksins — væru svo líkar að tiltölulega sæist lítill '/nunur á; væri því bænda- flokkurinn bæði óþarfur og til- gangslaus sem pólitískur flokkur ef hann ekki þyrði að koma fram m'eð stefnu sem meiri breytingar hefði í för með sér, eins og t. d. verkamannaflokkurinn. Þetta þótti leiðtogunum goðgá; kváðu þeir bændaflokksstefnuna ekki skylda frjálslyndu stefnunni; afturhalds'menn og frjálslyndir væru eins að öllu leyti þegar til framkvæmda kæmi, en tíminn sýndi það að bændaflokkurinn Sig. Júl. Jóhannesson. M as. Til Jóa frænda. væri sá eini, sem trúandi væri. Sannleikurinn er sá, að bænda- flokkurinn pólitíski var ekkert annað og er ekkert annað en sa'm- ansafn af mönnu'm úr báðum hin- um flokkunum. Nafn á flokki breytir ekki hug né hjarta þeirra Canada og um öil I seím flokkinn mynda. Afturhalds- að út yfir Bandaríkin. í sömu ferð talaði hann einnig í sal einum í New- York fyrir 2000 áheyrendu'm, en fyrir tilstilli hinna þráðlausu firðritunartækja, hlustuðu einnig 800,000 manns á ræðuna, svo að áheyrendumir voru í raun og veru ein miljón. Til þess að gefa mönnum hug- mynd um, hve þráðlaust firðtal er afskaplega fljótt í förum, skal hér tekið eitt dæmi Við Ikappreíð- arnar miklu á Englandi, sem ár- lega fór fram í grend við Lund maður sem gengur í flokk undir framsóknar nafni heldur l^áfram að vera vera afturhaldsmaður o. n. frv. petta virðast sumir ekki skilja. Mér dettur í hug saga i s^'mbandi við þetta. Gyðingur settist að í litlum bæ og fór að verzla. Hann fékk enga verzl- un. Einhverju sinni mætti hann katþólskum presti og spurði hann hvernig á því stæði að alli aðrir kaupmenn bæjarins fengju næga viðskiftavini en hann enga: "Það skal eg segja þér," svaraði únaborg síðasta miðvikudag í maí presturinn: "Hér eru allir ka- Derby- daginn svonefnda, var í j þólskir nema þú; þeir verzla því vor notað þráðlaust firðtal til þess' ekki við þig. Eg ráðlegg þér að að skýra frá úrslitunum. Fregnin1 ganga í kaþólsku kirkjuna og þ4 um úrslitin var komin til New-| fær þú þinn skerf af verzluninni." York tuttugu sekúndum eftir að. Þetta gerði Gyðsi. Presturinn kappreiðunu'm var lokið eða með skýrði hann á venjulegan hátt: öðrum orðu'm löngu áður en fjöld-l "Er eg nú kaþólskur?" spurði inn af þeim, sem við staddir voru Gyðingurinn. "Já," svaraði prest- kappreiðarnar, vissu um úslitin. ur. Til Höfðaborgar syðst á Afríku og Nokkru síðar bauð Gyðingurinn •g til Kairo á Egyptalandi barst, prestinum til miðdegisverðar á fregnin á einni mínútu, tl Mel-| föstudegi. A borðinu var steikt bourne í Ástralíu og Bcmbay á gæs til matar: "<pú veizt að ka- Indlandi á hálfri annari mínútu, | þólskir menn neyta ekki kjöts á og til Shanghai í Kína á hálfri, föstudögum", sagði presturinn fjórðu mínútu. Furðulegasta nýmælið í sam Gyðngurinn fer út; kemur inn aftur að vörmu spori 'með vatns- bandi við loftskeytatækin er J>6, könnu, skvettir vatni á gfftina og ©nnþá ótalið en það, er firmynd-: segir: "Nö «r þwii ««• «W« af Þú ert fremur latur að skrifa. Það verð ég að segja. Eg fyrirgef þér það samt, þú átt svo mörg börn og ert önnu'm kafinn við konu og börn og ýmislegt, sem af því leiðir. Eg er ekki neinum slík um önnum kafinn og væri þvi til •með að skrifa fyrir þig lika. ef eg vissi bvað þú vildir vera láta; en það veit eg ekki nákvæmlega. Nú ætla eg að segja þér enn einn draum minn. pú manst víst eftir því að eg hefi sagt >ér drauma áður hvað eftir annað. Þessi síðasti dau'mur minn er stuttur, sem einu gildir, en mjög merkilegur að mínu áliti. Áður en eg segi þér drauminn ætla eg að geta þess að eg þykist vita dálitla orsök til þess að 'mig dre-ymdi þennan draum. Eins og þú veist get eg aldrei orðið neitt nema íslendingur þó eg hafi verið að reyna að vera eitthvað annaó. Mér þykir vænna um íslendinga en um nokkra aðra wienn, og eg hefi stundum verið að hugsa um, hvað það væri æskilegt að geta gjðrt eitthvað, scm yrði til þess að sameina þá í eina heild; því ef þeir stæðu saman og ynnu saman, þá Hði þeim svo mikið betur að öllu leyti. Eg hefi séð 'margan þránd í götu - þóst sjá að minsta í því efni. Eg hefi altaf áttað mig á því fljótlega þegar eg hefi fengið þessi sameiningarinnföil, að eg væri fjarri því að geta fram- kvæmt nokkuð þvílíkt. Eg hefi séð glögt að það'væri verk 'mér meiri manna, og eg hefi haft augastað á nokkrum slíkum mönnum. Nú vegna þess að eg | hugsa svo 'mikið um þetta á dag-j inn dreymir mig um það á nótt- unni; - hvað það er sárt að sak- lausir líði fyrir deilur ,,iþrándar", og þeirra, sem á við hann höggv- ast. Eg man ekki nema sumt af því sem mig dreymdi, en fyrir þrem- ur dögum dreymdi mig, að eg var á gangi á afar víðlendri sléttu. Var ekki 'mannabústaði að sjá hvert, sem litið var, svo langt, sem augað eygði. Eg gekk í vestur átt og sé alt í einu hvar maður kcAnur gangandi á móti mér. Við mætumst og maðurinn heilsar •mér mjög vingjarnlega og tekur í hönd mér og segir, ,,Hér mætumst við þá, það er ágtt. Þú ert víst að fara heim. Eða er ekki svo?" ,,Ja, það er nú eftir því hvernig það er skilið," svaraði ^eg, en úr því að við mætumst hér, er eg al- búinn að slást í för 'með þér". Við gengum nú austur á leið Og fórum að tala um hvað löndu'm okkar liði nú vel. Þótti mér sern þeim hefði altaf liðið vel og 'mun- di ekki greinilega hvað þeim haf- ði borið á milli, en mundi aðeiits eftir því, að þessi maður hefði sameinað þá fyrir langa löng-u síðan, og væru því allar væiring- ar gleymdar, sem gefur að skilja. Eg hafði heilsað þessum manni eins og alda vini, en þar er eg við og við virti manninn fyrir mér fór eg að efast um, að eg hefði nokk- urntíma þekt þennan mann. Eg fór að reyna að rifja upp fyrir mér nafn hans en gat ómög- ulega munað það. Mér þótti fyrir j því í draumnum, að geta ekki munað nafnið, því eg ætlaði þá eins og nú að segja þér frá þess- um manni. pað eina st'm eg vissi eða gat rifjað upp fyrir mér var það, að þessi rnaður hafði verið framúrskarandi þjóðirækinn og frö'muður þjóðræknisfélagsins og haldið íslendingum fram sem F-;'i:.rg'rm hvar sem hann gat því við kovnið Eg kunni auðvitað ekki i Til Heimskringlu. "Skeytið á eg anzar jarl og það dável kenni, kom og fá mér fífukarl forðum brá eg henni." Eg þykist sjá að vnér sé ætlað eitt af þessum skeytum sem Heimskringla sendir lesendum sínum 12. des. 1923, mas Jóns við Jóa frænda". Að minsta kosti tek eg það að mér, og "er þar mér að mæta." Eg ætla að biöja ritstjóra blaðsins, hver sem hann er, að gjöra svo vel að hætta að senda •mér blaðið, nú þegar. Eg kemst af án þess og eg kaupi ekki 'keskni' um sjálfan mig dýrum dómum viljandi. Slíkt fæ eg löngu-m ókeypis. Um leið og eg kveð Heims- kringlu í síðasta sinn. leyfi eg mér að þakka aðstandendum hennar fyrir hvað vel þeim hefir farist á liðna tl'manum, að hafa verið svo vænir að taka í blaðið býsna margt eftir mig, sem hefir eftir þeirra dómi nú, verið bæ"Si "þvöglulegt" of "tyrfið". Margir þeirra manna, sCxU að Heimskringlu standa, eru góðir drengir, og réttsýnir, en eins og aðrir góðir menn vérða þeir aí' bera ábyrgð á því ef einhvev skúmur kemst í blaðið, verpir og ungar út, hvert svo sem afkvæm- ið kann að verða. pað virðist ekki heillavænlegt fyrir fátækt blað, að skreyta dalka sína með ókvæða háði um lesend- ur sína; en auðvitað kemur mér það ekki við. ne*ma að svo miklu leyti sem slíku er hreytt að mér. Annars sækir þetta "S" "fas: fram og væri vel að það ætti er- indi." Jóhannes Eiríkson. Um séia Jón Sveinsson. 1 þýsku tímariti, sem heitir "Die Bucherwelt" (bókaheimur- inn), birtist nýlega grein um landa vorn, pater Jón Sveinsson, eftir þýskan ritdómara dr. Peter Scherer. Lesandur Eimreiðarinn- ar hafa séð smávegis um og eftir Jón Sveinsson, en þeim mun eigi að síður forvitni á að sjá, hvað um hann er sagt <erlendis, og birtist hér því aðal efni greinarinnar. Greinin byrjar á að lýsa æsku hans hér heima, sem hann lýsir svo yndislega í sumum bókum sínum, t. d. í Nonna og Manna og og Sókskinsdögum, svb og för hans til Frakklands og nánisár- u'm. Síðan heldur höf. áfram: „Ár fræðslu og ferðalags voru nú úti. Jón Sveinsson starfaði í Danmörku sem yfirskólaprófessor til 1912, en hin erfiöu kenslu- störf þar og um fram alt skil- ningsleysi yfirmanna hans,sviftu hann getunni að starfa sevn rithöf- undur. pegar hann fyrst eftir 25 ára burtveru hafði 1894 hei'm- sótt ættjörð sína, ásamt einum lærisveina sinna, ritaði hann á dönsku sína fyrstu bók og varð að nota næturstundir til þess. Titill inn er „Millum. íss og elds". Bök- in var síðan þýdd á þýsku. Á eí'ri- kom önnur bók á dönsku ..íslands blóm," er einnig komu út á þýzku. u. par að auki ritaði Jón Svein»- son á þessum árum smásögur í dönsk og frakknesk tímarit. Æfi- ferill hans og 'mentun höfðu veitt honum istórmikla málakunnáttu Auk móðurmálsins íslenskunnar talar hann og ritar frakknesku, þýsku, ensku, dönsku og latínu, og norsku skilur hann og talar, en í sænsku.grísku og hebresku heldur hann þeirri kunnáttu, er hann fékk í skóla. Langvinnur sjúkleiki neyddi hann 1912 til að skifta um veru- stað. í Feldkirch, fékk hann ekki einungis heilsubót. heldur einn- ig frelsi og næði til skáldskapar. Á fáu'm mánuðum ^-ir-aðist hin dýrðlega bf" ,Tr ftt hjá Herder 1913, og setti hún í einni svipan höfundinn í fremstu röð þýskra söguskálda. Sannar- legt skáld hafði þarna fengið rétt- an útgefanda. Fyrir utan ritgerð- ir handa þýskum, austurrískum og norðrænum tí'maritum og sög- una Nonna og Manna, sem var prýði Jesúíta Almanaksins 1914, komu síðan öll rit Jóns út hjá „Freiburger iWeltverlag", Sól- skinsdagar 1914, Frá íslandi 1918, Borgin við hafið 1922. List séra Jóns er algerlega sjálfstæð og styðst eigi við neinar fyrirmyndir. Hún er hugðnæm se-m saga, yndislega tilgerðar- laus með málverkslegum glögg- leik og háskáldlegri tilfundningu. Hvort sem hann lýsir hinum ein- földu og yndislegu siðum og venj- u'm landa sinna og náttúru ættar- eyjarinnar með eldfjöllum hennar og hverum, jöklum og hraunum eða hann segir frá atburðum úr lífi drengsins á leiðinni frá Is- landi til Dan'merkur ellegar hann skýrir frá hrifningu sinni, er hann smámsaman sér stórborgar- menninguna, þá er hann ávalt leiddur af öruggri eðlishvöt góð- skáldsins. Æfintýri hans eru eiginreyndir óspilts drengs.sem með leikfullu þreki og broshýrri grunleysu heilbrigðrar æsku, gengur beint á 'móti hættunni. Hinir áhrifaríku viðburðir og hinar elskulegu smámyndir, sem hann raðar umhverfis þá, er alt fult óumræðilegum/ yndisleik. Hversu heilnæ'mt gagnstæði við æskulýðsrithöfundinn Karl May, sem méð sínum draumórafullu ferðasögum, jafnt ósönnum innra sem ytra, sundurslítur taugarn- ar, of-fyllir heilann og ranghverf- ir'siðgæðiskend æskulýðsins með sínu ofurviðkvæma ívafi af upp- gerðarráðvendni. Mikilvægi séra Jóns í þýskri ritsmíð nútímans er einróma við- urkent af ritdómuru'm sem Muckermann, Cardanus, Federer, Keckeis o. ö., en hann er og á besta vegi með að verða heims- frægur. 1 velflestum löndum Ef- rópu, í Afríku, Suður- og Norður- A'meríku og jafnvel í Kínaveldi þekkja menn nafn hans. Því að flest af verkuvn hans eða ein- stakir kaflar úr þeim eru þýddir á fjölda erlendra tungna. Meim lesa rit hans á spánversku, portu- gölsku, frakknesku, ensku, hol- lensku, dönsku, norsku, pólsku. ungversku, tjekknesku, króatísku. ítölsku, íslensku og kínversku. pað er eigi unt að sjá ut yfir hans persónulegu og bókmenta- lrrr'i sambönd. Erindi hans, flutt í skólum, félögum og vísindafélög- um utanlands og innan, skifta þúsimdum". J. A. —Eimreiðin. BLUE RIBBON Að borga háu verði, meinar ekki nauð synlega betri tegund. Heimtið Blue Ribbon— þaðbezta á hvaðaverði sem er. Þrjár vísur. Ef. Ef mín hefði æskuþra Efalaust haldið von og trú, Ef að eg hefði ei efast þá, Eflaust væri eg betri nú. Hefði. Hefði ei manninn hatur vilt Hefði enginn fallið sár, Hefði gleWn hjörtun fylt, Hefðu aldrei runnið tár. Væri. Væri lífið vizka og dáð, Væri sól á hverjum meið, Væri blómi á veginn stráð Væri leiðin bein og greið. Þorsteinn M. Borgfjörð. Stór ostur. I sumar sem leið var búinn til I Bandaríkjunum þá stærsti ost- ur er sögur fara af. Stóð til að sýna hann í haust á stórri mjólk- ur afurða sýningu í Washington. U'msjónarmaðurinn við ostagerð- ina var 80 ára gamall öldungur. er verið hefir áður aðalverkstjór- inn við tilbúning allra stórra osta í Bandaríkjunum að undanförnu. Fyrir tveirour árum. bjó hann til ost er vóg 10800 kg. En þessi ostur, sem gerður var í su'mar átti að vera og vóg um 12000 kg. SendiC Í5c tll Blue Rlbbon, Iitd. Winnipeg, eÉtir Blue Rlbboo Cook Book í bezta bandl — bezta matreittelubðkin til dag- legra nota 1 Veeturlandnu. SPARAÐ FÉ SAFNAR FÉ Ef bér hafið ekki þegu Sparisjóðsroikninfr, ba gt?ti<5 bér ekkl breytt hyggilegar, en að leggja peninga yCar inn á eitthvert af Yor- um næstu Ctibúum. par bíða þeir yðai\ begar rétti tíminn kemur tll að nota þá yður til sem mesis hagnaðar. Unlon Bank of Canada hefir starfað í 58 ár og hcfir á þeim tíma komið npp 315 útibúum frá Btrönd til strandar. Vér bjóðum yður lipra og iíbjggiloga afgreiðslu, hvort sem þér gerið mikil eða litil viðskifti. Vér bjóðum yður að helmsækja vort iiavsta ÍJtibú, ráðsmaðurinn og starfsmenn hans, munu finna sér ljúft og skylt að leiðbeina yður. tTTBÚ VOR ICKU A Sargent Av<\ og Slierbrooke Oeborne og Corydon Ave. I'oitage Ave. <>g Arllngton I.ogan Avo og Sherbrooke •191 Portage Ave. og 9 önnnr útibú í Winnipeg At)Al,SKRIFSTOI A: UNION BANK OF CANADA Aftaka norðanveður og sjó- gangur var á, fivo að brotsjór hvolfdi bátnum, og stóð mjög tæpt að auðnaðist að bjarga þess- rnr ina manni. —Vísir 10. nó/. MAÍN and WII.IjIAM — WINNTPEG Beinin í Hallmundarhiauni. Er ska'mmdegisbrún reis við Skorungagil, á Skarði var Grímur á fótum, og broddstaf sinn greip hann við baðstofuþil, á braut gekk með hugmóði skjótum. Svo leiVhann til norðurs í lofti var dimm logndrífa, en fjallsýn að baki; hann átti ekki sökótt við órlögin grimm, sem ærðust í háskýja blaki. En hét nú á "Frosta"* og hélt svo á rás, u'm hálsa og mýrar og klungur, því hér var þó förinni heitið í Ás, með ihelskó var fótur ei þungur. Hann átti þar minningar, ættlið og þrár, til átthaga munann sem drógu; pn þá skall á hríðin, hann hnyklaði brár, á hjarninu fokvættir hlógu. Hann þreytti við daginn unz kólgan og kvöld með kyngi na'm aflvöðva grenna, svo vegmóður áttlaus, við myrkranna völd ei magnaði sköpum að renna. Og hljóð barst að eyru'm, hann hlustaði til, við hábíð var messu að boða; en hærra lét Norðri við náklukkuspil, um nóttina, ógnum og voða. Hvað segir af einum í óbygðum þeim þar undrin og hætturnar sveima? og ei heldur bver verður útför af heim, þá erfin ei minningu geyma. í sveltinu rakkinn um sólhringa fimm, við síðu hans entist að búa, og trygð sinni fórnaði dægur þau dimai, því dauðanum vildi ekki trúa. Hann Frosti' gat ei sngt hvort förin var greið þótt fylgd sína ei vildi spara; en enginn fann spor þín 1 óruddri leið nema örfá við Tjaldhól í skara. , Stefnurnar breytast frá ætlunum oft, er örnefni í hillingum vaða; þá skuggarnir lengjast ef skýjað er loft og skrípin í ógöngur laða. Hjá "Víðgel'mi" fólst hann i fjör'tíu ár, í faðrr.inum ískaldrar móð'rr, hann fal sig þar guði en feldi ekki tár, og fanndrifinn sofnaði hljóður. Þ6 að i mannheimi hvílan sé köld, og kosinn ei áfangastaður, er víðsýnið opnast og veganna f jöld, hann vaknaði á jólunu'm glaður. *Svo hét hundurinn. þ. J. Grímur á Skarði var úti í Hallmundarhrauni um jólin 1883, og fanst aldrei. En höfundur þessa kvæðis hyggur að það séu bein hans, sem nýlega hafa fundist þar i hrauninu. —^Vísir 12. nóv. Til frekari skýringar vísum vér til greinar, er út kom í Lögbertn 6. des. s. 1., og var tekin úr dag- blaðinu Vísir. RitstJ.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.