Lögberg - 27.01.1927, Blaðsíða 1

Lögberg - 27.01.1927, Blaðsíða 1
WÍti'PtjL 40 ARGANGUR WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 27. JANÚAR I927L NÚMER 4 Helztu heims-fréttir Canada. Aukakosningar til sambands- þingsins fóru fram í Antigonish- (ruysboro kjördæminu í Nova Scotia hinn 18. þ. m. Fóru þær þannig aö þingmannsefni frjáls- lynda flokksins, Williara Duff v^r kosinn mefi 1.132 atkvæðum fram yfir gagnsækjanda sinn Neil R. McArthur, íhaldsmann. Þetta kjör- danii hefir um langt skeifi stutt frjálslynda flokkinn, en við al- mennu kosningarnar í haust náði í- haldsmaður þar kosningu, er J. C. Douglas hét. Tllaut hann 137 at- kvæöa meirihluta. Mr. Douglas dó, eftir aö hann hafði setið aðeins einn dag á þinginu, Breytir þetta af- stöðu flokkanna nokkuð og er :if- staða þeirra nú á þessa leið: Liberals ................ 11 < > Conservatives .............. 90 U. F. A................... 12 Libera'1-Prog............... 9 Progressive................ o Labor...................... 3 ÓháSir................... . 2 Autt sæti fHuron) ........ 1 * * * Miss Agnes MacP'hail M.P. er, Sem kunnugt er eina konan, sem á sæti á í sambandsþinginu í Ottawa. Hún hefir að undanförnu verið á ferð hér i Vestur-Canada og var hún stödd í Winnipeg, nokkra daga um helgina. Plutti ungfrúin nokkr- ar ræður meðan hún var hér stödd og þar á mefial eina í Strand-leik- liúsinu á sunnudagskveldio' á fundi. sem þar var haldinn að tilhlutun verkamanna (T. L. P.j F. J. Dix- son, fyrverandi fylkisþingmaður var fundarstjóri. Lét Miss Mac Phail þá skoðun sina í ljós, að ekki nmndi þess mjög lángt að bííSa, að sá sitiur legðist niöur, ao stjórnina skipuSu þeir menn eingöngu, sem tilheyrðu fjölmennarsta flokknum á þinginu, heldur mundu ráðherram- ir teknir úr öllum flokkum. Er sú aðferfi nú alþekt víða um lönd. þó hún hafi lítiS náð sér niðri i Norður Amieríku. Miss MacPhail tilheyrir bændaflokknum í Ontario, en þykir elcki mjög föst í flokksfylginu. I íhgfrúin e-r vel máli farin og tölu- vert skemtileg á ræðupallinum. * * * A laugardagskveldið i vikunni sem leið kviknatSi í Dominion Teik- húsinu í Winnipeg kl. 9.30 um kveldið, )>egar húsið var fult af fólki og hefði því mátt búast við aS bér yrðu meiðingar og manntjón, eins og oftast vill verða, þegar elds verður vart, þar sem margt\fólk er sarnan komitS. En til allrar ham- ingju fór hér á aðra leið. Þegar kl. var bálf tíu um kveldið kom skop- Teikarinn Lew Pearce fram á leik- sviSið. hægur og stiltur og áttu all- ir |>ess von, að nú ætlaði hann að gera eitthvao, sem fólkiS gæti hleg- ið að. Það varð nú samt ekki í þetta sinn, heldur sagði hann þvi að elds hefSi orðiS vart og hlyti hann aS vera annaðhvort i leikhúsinu ein- hversstaðar, eða þá í næstu bygg- ingu. Eldurirm væri mjög litill enn þá, en það væri best að gæta allrar varúðar og hefði því leikhús- stjórinn beðiS sig að skila þvi til fólksins, að hann óskaði aS þaU færi alt út úr húsinu, því skeS gæti að svo mikið yrSi úr þessu, að hættu gæti af staðiS. Sagði hann þetta svo stillilega og á þann hátt að enginn varð hræddur og varS því enginn troðningur og stjórnleysi, eins og oftast vill verða, þegar eitthvaS likt 'kemur fyrir, en allir komust út án þess nokkur maður yrSi fyrir slys- um. Eldurinn magnaðist all-mikið rétt eftir að fólkið var fariS út og er áætlað að tánið nemi nálega $40.000. » • • Hon. J. G. Coates stjórnarfor- maður í New Zealand kom til Win- mpeg í vikunni sem leið ásamt frú sinni. Voru þau á heimleið frá sam- veldisþinginu, sem halditS var í London i haust, þar /sem mættir voru stjórnarformenn allra breskra þjóSa. Mr. Coates flutti ræðu í Winnipeg fyrir Canada Club. * * * BlöSin flytja margar fréttir af ýmsum kostaboðum, sem hinum unga sundmanni, George Young frá Toronto, hafi veriS gerð af kvikmyndafélögum í CaTifornia, sem endilega vilja ná í hann til að sýna hann í kvikmyndum. Sumir þykjast sjá að innan fárra daga eigi hann kost á aS fá að minsta kosti $80,000 frá þessum félögum. Þaö lítur þvi heldur vel út fyrir þessum unga manni. * * * Aukakosningar til fylkisþingsins í Saskatchewan fóru fram í Saska- toon hinn 22. þ. m. til aS kjósa mann í staðinn fyrir Hon. A. P. McNab rSÖherra opániberra verka, sem sagt hafSi gf sér. Fór kosning- in þannig að þingmannsefni ihalds- flokksins, lToward McConnell, fyr- verandi borgarstjóri i Saskatoon var kosinn með tooo atkvæðum fram vfir gagnsækjanda sinn. John I^. McDougal, sem í kjöri var af hálfu frjálslynda flokksins. Saska- toon kýs tvo menn til fylkisþings- ins og eru þeir nú báðir tilheyrandi íliaklsflokknum, þó sá flokkur sé fcámennur á fylkisþinginu í Sask- atchewan. iS lesa: Miss Aðalbjörg Johnson, Mr. Gísli Johnson, séra Ragnar E. Kvaran og Mr. Sigfús Halldórs frá ITöfnum. ByrjaS verður stundvís- lega kl. 8.30. Konur geta prjónað og saumað, karlmenn fléttaS reipi ef vilja. / Ijstvhiafélagshúsiuu. Undanfarna viku hefir ungfrú Júliana Sveinsdóttir haft sýningu á nýjustu myndum sínum í einu af herbergjum Listvinafélagshússins. Myndirnar, sem hún sýnir ]>arna, eru ekki sérlega margar, en yfir þeim er alvara og festa, meiri en maður á hér aS venjast. Er þaS mjög eftirtektavert. hve ungfrú Júlíana er stefnuföst og vinnur af mikilli staðfestu, til að fullkomna sig æ betur og betur í list sinni. Þessar myndir ungfr. Júlíönu bera vott um mikla kunnáttu og "kulturl" Sjái menn það eigi af landlagsmyndunum, er ómögulegt aS koma'st hjá því, að sjá þaS af eftirmynd þeirri hinni miklu, er hún gerSi suSur í Róm í fyrra, og getið hefir verið um hér í blaðinu. — 1 landslagsmyndum hennar er ekkert af þeim yfirborðsgljáa, sem menn nota stundum hér til þess aS g\rlla verk sín í augum almennings. í stað yfiborðs-vinnu og tilviljana, sem ber stuhdum mest á, á málverkasýn- ingum hér. stefnir liiin að ]>vi, aS sýna sviptign og festu í formi lands- ins, aS ná. djúpum, hreinum og sterkum hreim í litina. skygnist yfirleitt eftir þvi, sem mikilfenglegt er í náttúrunni. Margar af myndunum vekja sér- staka athygli, svo sem myndirnar frá Vestmannae\rjum ; i'ir Fljótshlið, af Þveráreyrum, sjálfsmynd og fleiri. — \r\\ eg hvetja menn til að skoða myndir þessar, sem mjög bera af mörgu því, er sýnt hefir veriS hér á þessu hausti. —Mbl. Ur bœnum. ÁrsfuiKlur Eyrsta lút. safnaSar í Winnipeg, var haldinn á þri8ju- dagskveldið í ]>essar viku Fulltrú- ar fyrir næsta ár voru kosnir: Dr. V,. J. Brandsson, A. C. Johnson, Al- bert Wathne, T. E. fhorsteinsson og Ilalldór Bjarnason. Djákrjar: S. O. Bjerring, Jak. Johnston, Mrs. O. Swainsson, Mrs. GuSrún Jó- hannsson og Mrs. L. S. L'mdal. Frá fundinum verður nánar skýrt i næsta blaíSi. RáSskona óskast á gott heimili úti i sveit, nálægt smábæ. Ritstjóri vísar á. Iliö síðasta spila og danskveld West End Social Club, dró að sér allmikið fjölmenni og skemti fólk sér yfirleitt hið bezta. VerSlaun í spilasamkepninni unnu Mr. J. Ol- son, Miss Svava SigurSsson, Mrs. Berg, Mr. Jónas Jónasson; Mrs. J. A. Johnson, og Otto Guðmundsson báru sigur úr býtum í balloon dans- inum, er öllum þótti hin bezta skemtun. Aðsóknin aS samkomum þessum, virðist fara stöðugt vax- andi. íslendingar í Minneota og öSrum nýbygðum íslenzkum í Minnesota- ríki, eru hér með vinsamlegast beSn ir að festa þaS í minni að skáldkon- an María G. Arnason i Minneota. hefir tekiS að sér útsöluna á þeim svæSum að hinni miklu Dakota- sögu ungfrú Thórstinu Jackson. Tekur Mrs. Árnason nú á móti pöntunum Og afgreiSir þær tafar- laust. Andvirði bókarinnar. $3.50, verður aí fylsjja pöntun hverri. Landar ættu að afla sér bókar þesff- arar, sem fyrst. því óðum gengúr á upplagiS. Ef eg væri beðinn að benda á áhrifamesta manninn í brezka ráðuneytinu, þá mundi eg nefna þann manriinn, sem óaðgengileg- astur er og minstra vinsælda nýtur. Almenningur þekkir nú Leopold Charles Maurice Sennett Amery að eins að nafninu til. Jóhann Paulson fra Lampman, Sask. var staddur í borginni í vik- j unni sem leiS. Hann er einn þeirra íslendinga, sem lengst hafa verið í Vestur-Canada. Kom til Wínnipeg 1875 °S hefir verið hér síðan nema nokkur síðustu árin, aS hann hefir átt heima í Saskatchewan. Þjóðra'knisdeildin Frón hefir á- kveðiS aS bjóða mönnum til sín á kvöldvökunni, máuudagskveldið, hinn 31. janúar. Verður þar lesið upphátt fyrir fólkiS að gömlum og góðum siS, gamalt og nýtt, fyrir' gamla og unga. A mánudagskveld- Sæmundur Bórgfjörð andaSist á þriðjudagsmorguninn hinn 25. þ. ki. að heimili sonar síns og tengda- dóttur, Mr. og Mrs. Th. S. Borg- fjörð ao' 832 Broadway Ave. Win- nipeg. Jarðarförin fer fram á föstu- daginn í þessari vi'ku kl. 2.30 frá Sambandskirkjunni á Banning St. \<Sstandendurnir óska aS blóm. séu ekki send til að leggja á kistuna. Sæmundur Jónsson l'.orgfjörð var orðinn gamall maSur. kominn á annað árið yfir áttrætt. En hann naut allrar æfi ágætrar heilsu, þang- ai5 til nú fyrir fáum dögum, aS hann lagðist banaleguna. TTann var einn af þcún fáu gömlu mönnum, sem maður hittir æfinlega gla'Sa og ánægða og hann vildi að allir aðrir gætu líka veriS ]kiS. Um hann má óhætt segja, að hann naut glaSrar og góCrar elli hjá syni sínum og tengdadóttur og börnum þeirra, þar gem hann átti heima mörg síSustu árin; enda kunni hann vel að meta það lán, sem hann þannig naut og var ávalt glaður og góSur. þó ellin færtSist yfir hann. 1 þetta sinn er þess ekki kostur, aS minnast bins dána öldungs að nokkru ráði. Sjálfsagt má segja aS <lauða hans bar ekki ao' vonum fyr, svo -háaldraður seni hann var, Og einnig að hann hafi þegar aflbkitS sínu dagsverki. En slíkar röksemd- ir eru hans mörgu vinum ekki alveg nægilegar. Þeir sakna hins glaSa og gamla manns og vildu svo gotSa fegnir hafa mátt eiga l«ngri með honum. samleiS Palladómar um brezka ráðherra. Alfred G- Gardiner, fyrrum rit- stjóri á Englandi, hefir skrifað stuttorða lýsingu af þeim mönn- um þjóðar sinnar, sem þar voru mestu ráðandi um áramótin síð- ustu og eru enn. Fylgja þessar mannlýsingar hér með í lauslegn, og lítið eitt styttri þýðingu. Stanley Baldwin, stjórnarfor- maður og leiðtogi neðri málstofu brezka þingsins: Stundum virðist manni hann snámaður, kominn beint frá Sínaí með nýjan boðskap, en annað veifið finst mánni hann vera per- sóna, sem ófyrirsynju hafi vilst inn í dularhéim hins mikla brezka þings. Ástæðan til þess, að Mr. Baldwin kemur ýmsum pólitiskum höfðingjum dálítið undarlega fyr- ir, er sú, að hann er sjálfur minna pólitiskur í hugsun sinrii og inn- ræti, heldur en nokkur annar maður, sem á Eglandi hefir kom- ist í slíka stöðu, sem Mr. Baldwin nú hefir. H#mn vill vel, en hann getur ekki ávalt gert það ljóst, hvað fyrir honum vakir. Hann fer oft me'ir eftir tilfinningu hjartans, heldur en skynseminni. Maður getur ekki látið sér falla illa við hann, jafnvel þótt maður reyndi til þess af öllum kröftum. Mér fellur vel að sjá hann á göngum sínum út um skóga og hæðir, eins og hann vanalega ger- ir í vikulokin. Hann er ávalti éin- samall, að undanreknum þessum tveimur karlmannlegu, þögulu verum, sem jafnan fylgja honum álengdar. Á hattinum heldur hann í. hendinni og hefir ávalt pipuna í munninum. Segist aldr- ei hafa borgað meira en 25 cents fyrir reykjarpípu. Tekur löng skref þegar hann gengur hverja míluna eftir aðra og nýtur í rík- um mæli heilnæmi loftsins. Hann er sannur Englenndingur og elsk- ar föðurlandið einlæglega. L. C. M. S. Amery, nýlenduráð- herra:— Jafnvel hreysti hans og hug- rekki hefir ekki orðið þess vald- andi, að hann næði alþýðuhylli. Það var einu sinni á stjórnmála- fundi, þar sem hann var að halda ræðu, að einhver tók fram í fyrir honum, og kallaði hann lygara. M'r. Amery gerði sér lítið fyrir, hljóp ofan af ræðupallinum og barði á þessum ósvífna náunga. En hvorki varð hann af þessu verk'i frægur né ófrægur. Hvers- dagslega er hann góðlátlegur, en þegar hann kemur fram opinber- lega, er hann kaldur og ósveigj- anlegur, laus við alla glaðværð •og fyndni á ræðupllinum, og þyk- ir því ekki skemtilegur. Það er því hægt að gera sér gréin fyrir því, að hann nýtur lítilla vinsælda og eins er hægt að skilja, hvers vegna hann er áhrifamaður. En hann hefir það til að bera, sem fáir menn í opinberum stöð- um hafa, og enginn í ráðuneytinu í svipað því eins ríkum mæli, að hann sér hlutina glögglega eins og þeir eru, og hefir ávalt fastan og ákveðinn tilgang. Hann er ekki að fást um afleiðingarnar, en heldur sitt str'ik og þrengir fram málstað sínum af öllum kröftum; og hann hefir lært að skilja, að hans eigið sannfæringarafl og fullvissa um réttmæt'i sinna eigin skoðana, er sterkt afl og reynist vel til að þröngva skoðunum sín- um 'inn á félaga sína, sérstaklega ef þeir hafa engar sjálfir. Hann er reglulegu Stór^Breti. Brezka ríkið hervættt frá hvirfli til ilja, sem sérstæð heild út af fyrir sig og þurfi ekkert til ann- ara þjóða að sækja, en éiga að vera og sé öllu æðra. það er hans mikla hugsjón. Að hann fari að leggja Þjóð- bandalaginu nokkurt liðsyrði, kemur ekki til mála. Eins og brezka ríkið sé ekki Bretum nóg? Ekkert pappírs bandalag, heldur þaí eitt, sem eðlilegt er og 4bygt á traustum og eðlilegum grund- velli. Traust og járnvarið brezkt bandalag. Sir Austen Chamberlain, utan- ríkis ráðherra og aðstoðar leið- togi neðri málstofunnar:— Nýjar hugmyndir eiga ekki við hann. Hann er seinn að skilja þær og tekur sér það nærri. Hann tilheyrir gamla tímanum og læt- vr sig ekki dreyma um nýja tíma Er enginn loftkastalamaður. . Winston Spencer Churchill, f jármálaráðherrra:— "Aðal munurinn á honum og kettinum er sá, að kötturinn hefir að eins níu líf" mundi Mark Twain segja. Sjálfur befir Cbur- ch'ill sagt, að í stríði séu menn tírepnir að eins einu sinni, en á orustuvelli stjórnmálanna hvað eftir annað. Hann er að eins fimtugur. Það er sjaldan mikið fyr, sem verulega fer að bera mikið á mönnum áj sviði stjórnmálanna. Á þeim aldri var Baldwin óþektur og Bonar Law valdalaus, en Churchill hefir þrjátíu ára stjórnmálareynslu að baki sér, sem svo er sögurík, að þar er efni í heila tylft vanalegra wfisagna. . . . Hann hefir skift um fylgi við stjórnmálaflokkana. Komst til valda fyrst á vegum frjálslynda flokksins, sem nú treystir honum ekki. Hefir lika komið sér misjafnlega í herbúð- um íhaldsmanna. Verkamanna- flokkurinn hatar hann hreint og beint, enda hefir hann verið þeim flokki óvinveittur og 'ilTvígur í hans garð. í Churchill þykjast verkamennirnir sjá annan Musso- lini. Nú, á bezta aldri, er hann vafalaust atkvæðmesti mður í þinginu. Líkurnar sýnast allar benda í þá átt, að hann verði síð- ar húsbóndi að nr. 10 Dowriing stræti. « Sir William ("Jix") Joynson- Hicks, innnanríkis ^ráðherra — Þegar fyrst fór að bera á Mr. Hicks — Joynson nafnið fékk hann með konunni — hneigðist hugur hans mjöf að stefnu þéirra manna, sem lengst vildu ganga í breytinga og umbóta áttina, hann var þá ''radical". Þegar hann tók við embætti sínu, stóð töluvert til fyrir honum. Hann ætlaði að hreinsa til í félagslífinu á hinum h-ærri stöðum. Þeír sem gerðu sig seka í drykkkjuskap, spiluðu upp á peninga og væru að slarka um nætur á klúbbunum, þeir áttu al- varlega að verða þess varir, að það væri þó að minsta kosti einn Sankti George á Englandi, sem ekki léti slíkt athæfi viðgangast. Hans þunga öxi hefir samt enn ekki riðið að rótum trjánna. Það hefir alt af einhver sterk hendi af- vopnað hann, án þess nokkuð bæri á því, og hann mun hafa lært það, sem marga grunaði áð- vr, að "Puritanismi" og "Tory- iami" eiga ekki samleið, og það tjáir ekki að deila við náungann um mat hans og drykk. Jarlinn af Birkenhead, Indlands ráðherra:—¦ Enginn hefir verið honum meiri leikari á vorum dögum. Hann er blátt áfram æfintýramaður og kannast við það. Hans pólitiska saga er ekki ósvipuð dálítið létt- úðarkendu æfintýri. Hann hefir beilann í höfðinu, eins og Lady Axford sagði um hann. og þeirra, sem miður gekk og erf-1 veigameiri áhrif, ef þjóðarbrotiii itt áttu uppdráttar. Hann fór að gefa sig v'ið opin- berum málum. Byrjaði á því, að sækja um bæjarskrifara embættið í Elwood, Ind. Mótstöðumaður hans komst að því, að hann hafði ekki gengið á skóla nema að eins eitt ár á æfi sinni, og sagði, að það gæti ekki komið til nokkurra mála, að kjósa mann í þetta em- bætti, sem svo væri óupplýstur. Dav'is játaði, að lítið hefði hann gengið á skóla, en kvaðst reiðubú- inn að ganga undir próf hjá hvað j skólakennara sem væri, ef þess | sendu góða glímuflokka hvort til annars. Að minsta kosti myndu þau áhrif strax sjáanleg. Enda tel eg það víst, að Vestur- sem Austur-íslendingar sjái nauðsyn- ina á þessu, vegna hins mikla á- gætis, er af því mætti leiða, og taka höndum saman um, að hrinda þessu í framkvæmd. Undirbúningstími er meir en rægur, ef nú þegar væri byrjað að vinna að þessu. Vestur-fslend- ingar þyrftu að skipa nefnd manna, sem tæk'i á á móti flokkn- um að heiman, þegar til Vestur- em- James J. Davies. Hann hefir verið verkamála- ráðherra í Washington síðan Harding varð forseti, eða í nálega eex ár. Það er ekki mjög oft, að menn gegna sama- ráðherra em- bætti í Wash'ington í mörg ár, en Mr. Davis hefir reynst töluvert úthaldsgóður. En hver sem af- skifti hans síðar meir kunna að verða af stjórnmálum Banda- n'kjamanna, þá er það víst, að aldrei verður hann forseti og heldur ekki varaforseti. Árið 1924 gerðu vinir hans töluvert al- varlegar ráðstafanir í þá átt, að fá hann útnefndan, sem varafor- setaefni. En þegar til hans eigin kasta kom, sagði hann þessum vinum sínum, að það væri að vísu einstaklega fallegt af þeim, að vilja styðja að því ð bann næði þessu virðulega embætti, en hinu skyldu þeir ekki gleyma, að hann væri fæddur í Wales á Englandi. Skömmu eftir þetta kom Mr. Davis til Pittsburgh, þar sem for- eldrar hans eiga heima, og sagði þeim að það hefði verið komið býsna nærri því, að hann yrði út- nefndur sem varaforsetaefni Bandaríkjanna. Gömlu konunni v?rð mikið um þetta og sagði vifS mann sinn, með grátstaf í kverk- unum: "Ef þú hefðir bara feng- ist til að fara til Ameriku, þegar eg vildi fara, þá yrði sonur okkar nu bráðum varaforseti Banda- ríkjanna." Mr. Davis var fæddur í litlum verksmiðjubæ í Wales fyrir 53 árum. Þar höfðu faðir hans og afi unnið í járnverksmiðju. Þeg- ar litli James J. Davis var átta ára afréðu foreldrar hans að fara til Ameríku, en þangað vildi James litli með engu móti fara. Hann tók þá það ráð, að fela sig undir rúminu, þegar að því var komið, að leggja af stað, og fann móðir hans hann þar og tók um fætur hans og dró hann undan rúminu, Litli James reyndi að halda sér í hálf óslétt gólfið, en það varð ekki til annars en flísar rákust upp honum og meiddi töluvert. Þannig væri óskað, svo sannast hvort hann væri nógu vel eða ekki til að gegna þessu bætti. Þegar Harding forseti fór að líta sér eftir manrii til að fylla þá stöðu að vera verkamálaráðherra í Washington, þá valdi hann James J. Davis. Þótti honum vel við eiga, að velja til þess mann, sem enn var góður og gildur meðlimur verkamannafélaga og' þeim vin- veittur, en var nú orðinn efnalega sjálfstæður og fram yfir það og nú frekar iðjuhöldur en verka- maður. Leit forseti svo á, að hér væri hann að þræða hæfilegan meðalveg og hafði auk þess mikið álit á manninum. í fyrravetur, þegar kolaverk- fallið stóð yfir, virtist bera m'ik- ið á Coolidge forseta og Mr. Hoov- tr, þegar til þess kom að koma þar á samkomulagi, en um það, sem Davis gerði í því sambandi, var miklu minna talað. En þegar til leikslokanna kom, þá var það þó hann, sem mest áhrif hafði og mestu réði um úrslit þessa mikla verkfalls. Það hafa nokkur fleiri verkföll átt sér stað í Bandaríkjunum ný- lega, sem teljast mega toluvert al- varleg. En nú hafa þau öll verið til lykta leidd á einhvern hátt, og Mr. Davis hefir jafnan átt mikinn hlut í þvi, að koma á friði og samningum, sem viðunanlegir eru fyrir alla i.lutaðeigendur, og það er vafasamt, hvort nú er nokkurs staðar til verkamálaráðherra, sem jfngilda ástæðu hefir til að vera árægður, éins og James J. Davis. Auk verkamálanna hefir Mr. Davis haft mikil afskifti af inn- flutningsmálum Bandaríkjanna á síðari árum. Hann hefir þar mestu ráðið og aðallega stjórnað þeim. mætti, ( heims kemur. semdi ferða- og sýn- al sér, inga áætlanir fyrir hann, og jafn- vel hefði mann eða menn, sem ferðaðist með þeim t'il leiðbein- inga. Það gætu til dæmis verið vestur-íslenzkir glimumenn, sem þá um leið tækiu þátt í glímusýn- ingunum til uppörvunar. Einnig gæti það mikið hjálpað, að vestur- íslenzkir piltar úr þeim bygðar- lögum, þar sem flokkurinn sýndi, glímdu við piltana að heiman. Það mundi og auka áhugann fyrir sýningunum. Helzt þyrftu þeir þj að tilheyra einhverju glimufé- lagi. En hitt er vafalaust, að heimtað verður af þeim, að þeir séu "þrekerjar" (amatturs), því engum "þróttyrkjum" (professi- onals) yrði leyt að taka þátt í leik- um slíkra flokka. Kostnaður við móttöku og ferð- ir flokksins að heiman verður auðvitað nokkuð mikill, en ætli á- góðinn af sýningum gæti ekki nokkurn veginn borið hann? Því engan vafa tel eg á því, að flokkn- um yrði vel tekið hér vestra og landar myndu flykkjast að sýn- ingum þeirra og jafnvel hérlend- ir menn. Heillavænlegast tel eg og vísast til réttra framkvæmda, að Þjóð- ræknisfélagið i samráði við glímu- fél. "Sleipnir" og önnur glímufé- lög hér vestra, vildi taka að sér móttöku og umsjón flokksins. Þá ætti þessu fullkomlega að vera borgið. Þau gætu komið sér sam- an um nefnd, sem svo að vörmu spori tæki til starfa. Nefnd sú myndi þá setja sig í samband við íþróttasamband íslands, eða for- mann þess,, herra Benedikt G. Waage, P.O. Box 546, Rekjavík, og síðan í félagi undirbúið málið og komið því í framgang. Vestur-íslendingar! eg hefi góða einu sinni var dreginn undan rúminu sínu í Wales og fluttur nauðugur til Bandaríkjanna? 1928 hér. 1930 heima. Fyrir nokkrum dögum síðan fékk eg bréf frá formanni Iþrótta- sambands íslands, sundkappanum og íþróttavininum Benedikt G. Waage. Hann minnist þar á, að íslendingar muni senda öflugan glímuflokk til Olympiuléikanna í Amsterdam árið 1928 og að mjög væri æskilegt, að flokkur sá gæti farið hingað til Vesturheims og sýnt glímur í íslendingabygðunum hér, að loknum leikunum í Amst- ara, þegar hann f ór að vinna að | sömu iðn og faðir hans gerði og afi hans hafði gert. Þegar hann var 16 ára, var hann tekinn inn í félag þeirra manna, sem að járn- steypu unnu, og það leið ekki á löngu, þangað til hann þótti flest- vm mönnum betur að sér í iðn sinni. Stundaði hann hana í mörg ár, fyrst hjá öðrum, byrjaði svo á járnbræðslu fyrir sjálfan sig. Varð þessi atvinnugrein svo föst í huga hans, að enn í dag hættir honum við að tala heldur mikið um hana og sjálfan sig sem verkamann, að núverandi fé- lögum hans, eða því fólki, sem hann nú aðallega umgengst, þyk- 'ir oft nóg um. Mr. Davis settist að í smábæn- um Elwood, Ind. Hann vann sér inn mikla peninga og hann fór vel með þá. Lagði þá í gróðafyr- irtæki og hepnaðist vel að verða á fáum árum auðugur maður. En hann lagði peninga sína éinnig í önnur fyrirtæki, sem ekki miðuðu i þá átt að græða fé, heldur að bæta hag almennings, verkafólks Og hver mundi vera betur til þess von um, að þið sjáið þetta í sama fallinn, heldur en drengurinn, sem[ ljósi og eg geri, takjð það að ykk- ur og fylgið því fram til sigur , því svo mjög þekki eg hinar djúp- greyptu þjóðræknistaugar ykkar. Um glímuflokk þann, er sendur y)ði þá heim héðan árið 1930, hefi eg það að segja, að eg tel víst, að íþróttasamband íslands myndi endurgjalda með því, að taka al- gjörlega að sér móttöku slíks flokks og sjá um hann og sýning- ar hans að öllu leyti á meðan hann væri á íslandi'. Sá flokkur þarf ekki einungis að vera vel æfður, heldur og mjög vel samæfður, ef t'il sóma skal verða. Það er því enn nauðsyn- legra en nokkru sinni áður, að Vestur-íslendingar æfi nú glím- una af kappi og forsjálni. Komi upp sem flestum glímufélögum með því takmarki, að hafa sem flestum og beztum glímumönnum á að skipa til íslandsferðar 1930. Félög þessi verða að hafa svo mörg leikmót sem mögulegt er og fá önnur félög til að sýna og keppa á þeim léikmótum, ef úr nokkru verulegu á að vera velj- andi, þegar að því kemur að senda flokk heim. Hefjist nú handa og haldið uppi fullkomnum sóma Vestur-lsTendinga. Þess ann eg vel Vestur-íslendingum, að þeir gætu sýnt á þúsund ára hátið okk- ar, að þeir væru engu síðri fslend- ingum heima að leikni og kunn- áttu í þjóðaríþrótt okkar, glím- unni. Með miklum og góðum æf- ingum má slíkt takast. Það er á ykkar valdi, Vestur-íslendingar, hversu marga og ágæta glímu- menn þið framleiðið. Ef þið vilj- ið taka ástfóstri við glimuna og gefa henni fristundir ykkar af heilum hug og æfa, æfa, æfa, þá er engin ástæða að efa það, að þið getið haft yfir eins góðum glímu- mönnum að ráða hérna megin hafsins eins og heima, á Fróni. Ekkert fæst án erfiðis. Og hug- ljúfara er hreystinni að hlaupa á brattann, heldur en hopa niður brekkuna. iStaddur í New York, hinn 12. dag janúarmán. 1927. Jóh. Jósefsson. 1 erdam. Enn fremur, að mjög ætti þess, að grerii-1 |,á vel viSj a5 Vestur-íslendingar í hendurnar á j vildu gjaida í sömu mynt og senda hann sig því| gHmuflokk til íslands á þúsund lagði hann af | ára hátíðina 1930. stað til fyrirheitna landsins, með | Að isiendingar beggja meggin særðar hendur og sært skap. 1 megin hafsins, skiftust á um að James J. Davis var að eins .1 • geilQa sii^a glímuflokka bvorir til annars, er hið mesta heillamál. Ekki að eins frá íþróttalegu sjón- armiði og útbreiðslu þeirri og þekkingu, er það myndi afla hinni íslenzku glímu, heldur og frá hréinu og beinu þjóðræknislegu sjónarmiði. Hvað myndu ekki sllk- ár flokkar hvor um sig geta af- rekað i þjóðræknis þarfir? Flokkar, sem skipaðir væru völd- um, ungum íslenzkum afreks- mönnum, fullum fjðri og æskunn- ar eldmóði. Drengjum, sem bæru vinarorð milli Vestur- og Austur- íslendinga, og knýttu og styrktu þjóðernistaugarnar beggja megin hafsins. Það hefir verið ( töluvert bæði talað og skrifað um, að íslending- ar heima og hér skiftust á náms- mönnum. Það er gott mál og síálfsagt. Mætti af sér leiða fyllri skilning á skyldum þeim, er vér berum gagnvart fóósturjörðinni og kvöðum þeim, sem á oss hvíla hvor til annars, hvar sem vér erum. iPersónulega hefi eg það álit, að það gæti haft enn þá betri og

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.