Lögberg - 31.03.1927, Blaðsíða 1

Lögberg - 31.03.1927, Blaðsíða 1
tÉöbcra 40 ARGANGUR WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 3!. MARZ 1927 NÚMER 13 Canada. Ellistyrkslögin hafa nú verið samþykt af báðum deildum sam- bandsþingsins. Senatorarnir hafa ekki verið eins harðir á móti .þessum lögum nú eins og þeir voru í fyrra. Þó greiddu einir 14 af þeim atkvæði gegn frum- varpinu við aðra umræðu, en 61 greiddu atkvæði með því. Vant- ar nú ekki annað en staðfestingu landstjórans, sem vafalaust kem- ur á sínum tíma. En ekki koma lögin til framkvæmda fyr en fylk- in hvert um sig færa sér þau í nyt, því lögin gera ráð fyrir, að sambandsstjórnin leggi fram helminginn af því, sem til þess gengur að styrkja gamla fólkið, en fylkin hvert um sig leggi fram hinn helminginn handa sínu eigin fólki. En þessi lög skuld- binda ekki fylkin til að gera þetta, eða færa sér í nyt þessi ellistyrks lög, frekar en þau sjálf vilja. Aðal efni laga þessara er það, að sá maður, eða kona, sem er fullra 70 ára, er brezkur þegn og hefir átt heima í landinu síðast- liðin tuttugu árin og hefir minni árstekjur heldur en $365, getur orðið styrksins aðnjótandi. Há- mark ellistyrksins er $240 á ári, eða $20 á mánuði, en verður þeim mun minni, sem gamalmenniS hef- ir meiri tekjur, og engan, ef tekj- urnar eru svo miklar, að þær nemi dollar á dag. Ekki er ljóst, hvað stjórnin í Manitoba gerir í þessu máli, en Mrs. R. A. Rogers flytur málið inn á þingið, eins fljótt og tæki- ^ færi er til. Bandaríkin. SjálfsmorS hafa veriS tíSari með- al háskólapilta í Bandaríkjunum á þeim mánuöum, sem liðnir eru af þessu ári heldur en nokkru sinni fyr. Iiinn 21. marz voru þau orðin 36. Þetta þykir ískyggilegt sem von er til og hafa ýmsir merkir menn og konur reynt að gera sér grein fyrir því, hvað það í raun og veru sé, sem þá óheilla öldu hef- ir vakið er þessu veldur. Halda sumir þvi fram að þetta komi til af því aö sambandið milli hinnar eldri og yngri kynslóðar, foreldra og barna, sé nú miklu veikara heldur en áSur hafi verið. Aðrir segja að orsökin sé það los og stefnuleysi sem komist hafi á hugshunarhátt fólksins þegar á stríðinu stóð og fyrstu árin eftir að friður var sam- inn. Enn aðrir segja að orsökin sé vanræksla foreldranna að innræta börnum sínum sannan kristindóm, meðan þau eru en í heimahúsum. Ýmsar fleiri ástæður eru nefndar, en líklega fer hér eins og oftar, að erfitt gengur að finna hina réttu orsök þessarar meinsemdar, enda eru þær ef til vill margar. * * * Forsetinn hefir tilkynt, að í sum- ar líklega í júní mánuSi komi full- trúar frá Bretlandi, Japan og Bandarikjunum saman í Geneva á Svi&slandi til aS ræða um takmörk un herflotanna. Segist forsetinn von ast til að Frakkar og ítalir muni að einhverju leyti taka þátt í þess- um fundi og senda þangað menn, þótt þeir máské hafi ekki fult um- boð til aS semja um takmörkun flot- anna fyrir hönd sinna þjóSa. Innflutningur fólks til Canada hefir verið miklu meiri seinni- partinn í vetur, heldur en í mðrg undanfarin ár, eða síðan fyrir stríðið, þótt hann að vísu væri orðinn allmikill árið sem leið. Koma nú innflytjendur frá Norð- urálfunni til Winnipeg í hundr- aða og, jafnvel þúsunda tali í hverri viku, og dreifist svo^út um alt Vesturlandið. Hafa þegar komið nokkur hundruð frá Norð- urlöndum, og er sagt, að von sé á mörgu fólki þaðan, síðar í vor, sérstaklega frá Svíþjóð. Eins og vonlegt er, kemur meiri hluti fólksins frá Bretlandi og írlandi, en einnig kemur æði margt fólk frá flestum hinum Evrópulönd- unum. * * * Það er búist við, að mikið verði gert að byggingum í Winnipeg á þessu ári. Byggingaleyfin, síSan með ársbyrjun, nema nú um $600,000; ýms félög og einstakir menn gera ráð fyrir, að byggja allmörg íbúðarstórhýsi (apart- ments)í sumar og fjölda af íbúð- arhúsum. Gera byggingamenn ráð fyrir mikilli vinnu í sumar, engu minni en í fyrra sumar og ef til vill meiri. Gera því þeir menn, sem að byggingum vinna, sér von um arðsamt sumar. * * * Það er búist við, að fylkiskosn- ingarnar í Manitoba fari fram hinn 22. júní og mun það þó enn ekki vera fastákveðið. Hafa stjórn- málaflokkarnir nú þegar útnefnt allmörg þingmannaefni. Eftir kosningarnar, sem fram fóru ár- ið 1922, var flokkaskifting í þing- inu þannig, að í stjórnarflokkn- um (bændaflokknum) voru 28, liberalar 7, conscrvativar (>. verka- menn 4 og 8, sem töldu sig engum flokki tilheyra. Tveir menn hafa lagt niður þingmensku á þessum árum, þeir F. J. Dixon og Joseph Bernier. Talið er víst, að R. W. Craig, dómsmála ráðherra, hætti nú við stjóijnmál, og eru ýmsar getur um það, hver muni verða eftirmaður hans, og eru ýmsir nefndir, svo sem W. R. ham. W. J. Major og Harry Black frá Morden. * # # Miss Agnes Machar, sem var alkunn í Canada sem rithöfundur, dó í Kingston, Ont., fyrir skömmu og hefir hún látið eftir sig eign- ir, sem nema $50,000. í erfðaskrá s;nm hefir hún gefið $3,000 til að koma á fót heimili í Kingston fynr konur, sem ekki eru færar um að vinna fyrir sér og eiga ekki eignir sér til framfærslu. in á Finnlandi hafi alls ekki náð tilgangi sínum. * # * Svíar og Norðmenn hafa full- gert pann samning sín á milli, að aldrei skuli þær þjóðir fara í stríð hvor við aðra, hvað sem á milli kann að bera. Samskonar samn- ing hafa Svíar áður gert við Belgíumenn. * * * Óeirtirnar í Kína halda stöðugt áfram og virðist ekki vafamál að útSendingarnir eru þar á ýmsum stöðum r mikilli hættu staddir. Hvergi hefir þó reglulegt herlið á þá ráðist. en á einum stað að minsta kosti hefir kinverskur óaldarlýður gert það. Frétt frá Nanking segir aíS þar hafi Kínverjum og útlend- ingum lent sanian og hafi 5 útlend- ingar fallið og 9 særst. Þeir sem iéllu voru 3 Bretar, 1 Bandaríkja- maður og 1 Japani, en hinir særSu eru 4 Bretar, 3 Bandaríkjamenn og 2 Tapanar. Auk þess segir sagan að tveir franskir prestar hafi veri'ð myrtir. I'.æði Bretar og Bandaríkja- menn og fleiri þjóðir hafa herskiþ og töluvert herlið í Kína til að vernda sitt fólk, sem þar er, en sjáanlega forSast þessar þjóSir allar skærur við Kínverja, alt sem þær geta. Líkamsment. Coolidge forseti hefir látiS þess getiS aS hvíldartíma sínum í sumar ætli hann að eyða einhverstaðar í Vesturlandinu, en hvar helst hefir hann ekki sagt. Er maSur því litlu nær hvar hann verður, því Vestur- landiS er stórt og veit enginn með vissu hvar það byrjar aS austan en ao vestan endar þaS áreiSanlega á Kyrrahafsströndinni. Sumir ségja að forsetinn ætli til Vesturríkjanna til að koma bændunum í skilning um að hann sé vinur þeirra og vilji þeim vel, þó sumum þeirra kunni að hafa fundist aS hann sé of mik- ill vinur Austurríkjanna. A'ðrir segja að forsetinn ætli þarna vestur bara til aS veiða fisk og kannske skjóta dýr og fugla. Fjárupphæð sú, sem ætluð er til almennra stjórnarþarfa í Bandaríkjunum á fjárhag'sárinu, sem byrjar 1. júlí, er samtals $4,211,201,270.41. * * * Sendiherra Haiti lýðveldisins t Washington hefir tilkynt, að Wil- ham H. King, senator frá Utah, sé neitað um leyfi að koma til ríkisins, vegna þess, að hann hafi farið með ósannar staðhæfingar viðvíkjandi 'forseta lýðveldisins, og geti því koma hans vel valdið pólitiskum óróa. Hvaðanœfa. Eigendur kolanáma á Frakk- landi hafa verið að ráðgera að lækka kaup verkamann um 8V2 prct. frá 1. apríl næstkomandi. Námumenn þverneita, að ganga að þeim kostum, eða ganga inn á nokkra kauplækkun og hóta verk- falli og hafa þeir tilkynt stjórn- inni það. Nú sem stendur lítur fví ekki út fyrir annað, en að al- ment verkfall verði hafið á Frakk- landi, ekki ósvipað því, sem átti sér stað á Englandi í fyrra sumar. * # * Alþjóða Bandalagið lætur sér ant iim að koma 1 veg fyrir stríð, Cottingi engu síður meðal þeirra þjóða, sem ekki tilheyra Bandalaginu, heldur en hinna, sem því tilheyra, samkvæmt skýrslu frá nefnd þeirri, innan Bandalagsins, sem hefir það mál sérstaklega með höndum. # » # Frétt frá Helsingfors segir, að fjöldi heldri manna á Finnlandi, þar á meðal, dómarar, prestar, vísindamenn og kaupmenn, hafi gefið út yfirlýsingu þess efnis, r.ð þeir líti svo á, að vínbannslög- Almennur fundur verður haldinn í Goodtemplarahúsinu á Sargent Ave. Winnipeg á mánudagskveldið hinn 4. apríl kl. 8. Fyrir fundar- lialdi þessu gengst íþróttafélagiÖ Sleipnir og nefnd sú úr þjóðræknis- félaginu, sem á síðasta þingi þess var kosin til að vinna með Sleipni og öðrum í])róttafélögum aS því, að glæða og auka íþfóttir og Iíkamsæf- ingar meðal \'estur-íslendinga. .Etlunarverk fundarins er þaS að ræ'o'a uni iþróttir og likamsæfingar, líkamsment, eins og það er stund- kallao". Þeir, sem hér aiSallega standa fyrir þessu máli, vilja eðli- lega fá að vita hvert íslendingar í Winnipeg hafi alment nokkurn verulegan áhuga á þessu máli, eða hvort þeir hafa þao ekki. An þess aí sá áhugi sé til er naumast hægt að hafa miklar framkvæmdir í mál- inu. en á þátttöku fólks' í þessu fundarhaldi má væntanlega vel marka hve ant því er um þetta mál. Leikfimis og iþróttakennarinn Haraldur Sveinbjörnsson, sem nú er suður í l'andaríkjum er fáanleg- ur til að koma hingað norður, að minsta kosti um tíma, og kenna löndum sínum líkamsæfingar. En að ráSa hann er viðsjárvert, nema þvi aðeins a'ð trygging sé fyrir því fengin að fólki'ð vilji nota sér kenzlu hans ef hann kemur. ^rerfiur mál þetta alt nákvæmlega skýrt :i íundinum og hafa veriS til þess fengnir nokkrir af helstu ís- lenzku ræðumönnum hér í borginni. Þess er fastlega vænst að fundurinn verSi mjög f jölsóttur og getur ekki hjá ])ví fariS a'ð hann verði til þess a8 glæða áhuga fólks á þessu natið- synjámáli. Öllu fólki ber Tiauðsyn til aS skilja það fyllilega að þess er engu minni þörf aS leggja rækt við líkania sinn og gera hann hraustan og styrkan heldur en að æfa sálargáfurnar við bóknám og andlegt erfi'ði. Allir foreldrar kann- ast vitS þaS nú oro'i'ð, að þeim beri :\t) veita börnum sínum sæmilega almenna mentun, en hitt er mörg- uni ]ieirra en ekki Ijóst, atS þeim ber líka að- veita þeim góSa líkamsment. Alls voru haldnar sex samkomur og voru allar svo vel sóttar, að hús- fyllir mátti heita i hvert sinn. Vita- skuld var eklci alt það fólk, sem samkomurnar sótti ungt fólk, því þær voru öllum opnar, og þar eng- inn merkjalína dregin, þótt sam- komurnar væru sérstaklega unga fólkinu helgaðar. Þegar komið var inn í kirkjuna kveldið sem mótiS hófst var hverj- um manni fengin tvö prentuð blöð A öðru voru sálmar, sem ætlast var til að sungnir yrðu á samkomunum. Voru það bæði enskir sálmar og ís- lenzkir, enda voru bæSi málin not- uð á öllum samkomunum, þó svo aS segja alt færi fram á ensku á laugardagskveldið og s'íðari hluta dags á sunnudaginn, en þar á móti á íslenzku á sunnudagskveldið. A hinu blaðinu var dagskrá fprógram"> fyrir allar samkomurnar. Það var . á ensku og á fyrstu síðu standa þessi orS: "All for Christ," en sem þýða mætti á íslenzku með tveimur orðum: Kristur alt. Þessi orS eru því grunntónn þess, sem fram fór á þessum samkomum. Eða meS öðr- um orðum ]iessar samkomur voru ekki aðeins til þess að skemta unga fólkinu, þiótt þær hins vegar reynd- ust mjög ánægjulegar. heldur til þess að glæða kristindóm og kristi- legan áhuga allra sem þær sóttu. Það leyndi sér ekki aS með þetta í huga var til móts ])ess stofnað og það undirbúið, enda minnist eg ekki að hafa í annaS sinn séS órækari vott þess, að íslendingar á þessum stöðvum fyrirverði sig ekki fyrir fagnaðarerindi Jesú Krists. Sóknarpresturinn, séra Björn B. Jónsson, D.D. setti ungmennamótið og bauð alla velkomna. Söngflokk- ur safnaSarins, hinn eldri og stærri var þar til staðins og söng nokkra sálma og auk þess fór þar fram mikið af þeim söng, sem á ensku er nefndur "Community singing," sem allir tóku þátt í — það er aS segja allir sem gátu. En sumum mönnum er þannig fariS aS þeir geta ekki sungi'ð, e'Öa að ntinsta kosti halda a'ð þeir geti það ekki. Mr. Paul Bardal stýrði söngnum. Hann hefir nú um langt skeið æft og stjórnað tveimur söngflokkum í kirkjunni, sem báðir syngja prýðis- vel, 'en á þessari samkomu, og þeim sem á eftir fóru, hafSi hann ber- sýnilega tekið sér það fyrir hendur að gera allan söfnuðinn að einum stórum söngflokk. Hann sagði jnanni hreint og beint að maður gæti sungið ef maður vildi og þa'ð væri ekki rétt að standa hjá þegjandi og njóta söngsins, sem aðrir legSu ítil, án þess a'ð gera nbkkuð sjálfur. háalvarlega hvatningaræ'ðu til unga fólksins, svo óhætt er aS segja að þeirri hliðinni var heldur ekki gleymt í þaíS sinn. Alorgun guðsþj<'iiiustan á sunnu- dagsmorguninn fór fram á ensku, eins og vanalega og prédikaði séra SigurSur Ólafsson frá Gimli og var ræðuefni: "Christ and the yoting people." Á sunnudagsskólanum fór kensla ekki fram cins og vanalega. Hamil- ton dómari flutti ræðu, Miss Esther Jónsson sagði fallega sögu, sem sérstaklega var ætluS yngri l>örn- ununi. Miss Aldís Thorlákson og Pearl Thórólfsson sungu. Þeim af sunudagsskólabörnunum sem til þess höfðu tinnið var við ])etta tæki- færi afhent heiðursskírteini fyrir þa8 að hafa sótt skólann reglulega í eitt ár, eSa lengur og aldrei látið sig vanta. Ein stúlka, Miss Esther Preece, hafSi sótt skólann reglu- lega alla skóladaga i 10 ár sam- fleitt og gaf forseti safnaðarins, Dr. I). ]. Iírandson henni mjög fallegt og vandað gtillúr og afhenti henni það í nafni sunnudagsskólans og safnaðarins og baS hana að njóta vel og lengi og ætti þessi gjöf að vera henni sönnun þess\ að söfnuð- urinn metti staðfestu hennar og þá fyrirmynd, sem hún hafði með dæmi sínu geíið öSru ungu fólki. A sunnudagskveldið prédikaði Dr. Bjorn B. Jónsson á íslenzku og var efni ræðunnar: "Kirkjan og tinga fólkio." Eftir kvcld guðsþjónustuna var ungmennamótinu slitið og er það einróma álit þeirra er eg hefi átt tal viiS, að ]>aS hafi veriS alveg sérstak- lega ánægjulegt í alla staði og má óhætt fullyröa aS það hafi vakið sannan fögnuð hjá ölltim þeim fólks fjölda er það sótti. ÞaS er áreiðan- lega mikið gleðiefni öllum kristin- dómsvinum vor á meðal, að hafa hér fengiS óræka sönnun fyrir því að sú hugsjón sem tákna má með orðunum: Kristur alt, hefir svo f mikiS vald á hugum íslendinga hér um slóðir að þeir fylla Fyrstu lút. kirkju sex sinnum. hvaS eftir ann- að til að taka þátt í samkomum ]>ar sem þessi hugsjón er grunntónn alls þess, sem þar er um hönd haft. Margt utanbæjarfólk sótti ung- mennamótið. sérstaklega frá Sel- kirk og Lundar og einnig frá Gimli Arborg, Brown, Argyle, X. Dakota 02: máské víðar að. F. J- þvi hún hélt að nú mundi hún fljót- lcga komast til manabyg'ða. Næsta dag vildi heni það óhapp að hún datt í læk, sem hún þurfti að vaSa yfir og þar skemdist og eyðilagðist meirihlutinn af þeim matvælum, sem hún hafði nicðferð- is, en svo vel hafði hún búið um edspý-tumar, sem hún hafði með sér, að þær skemdust ekki. Vilt í 33 daga. Ur bœnum. Séra Hans B. Thorgrímsen frá Grand Forks, N.D., var staddur í borginni um helgina síðustu. Mr. John F,ggertsson frá Port- land', Oregon kom til botgarinnar scint i vikunni scm lciS. FrSir hans Mr. G. I'.ggcrtsson. hefir um tíma legiíS vcikur á Almenna spítalanum hér í borginni og liggur enn. Mr. F. E. Erlendsson frá Eang- ruth. Man. kom til borgarinnar síS- astliðinn þriðjudag og ráðgerði aS dvelja hér fram i vikulokin UngmennamótiÖ. AUs-herjarmtÁ þaS, fyrir ungt fólk innan kirkjufclagsins íslenzka og lúterska, sem getiS hefir verið um í síðustu blöðum var sett í Fyrstu lútersku kirkju á föstudags- kveldið í vikunni sem leiö og stóíS yfir ])angað til á sunnudagskveld. Og hann sagði þetta svo einarðlega en góðlátlega að flestir tóku á því sem þeir höfðu til og var þátttakan í söngnum almennari og meiri beld- ur n eg hefi áður heyrt, og átti hinn mikli og góSi söngu ekki lítinn þátt í því að gera samkomurnar áhrifa- miklar og ánægjulegar. En ef til vill höfum við, hinir fáu. sem aldr- ei getum sungi'ð lag, og í lietta sinn ekki létum skipast viS lögeggjan vin ar míns Bardals, fylgt sama ráðinu. eins og sagt er að séra Steingrímur Thorláksson hafi einhverntíma gef- ið ungum mönnuni, scm ekki var söngröddin lánuS: "Ef þið ekki getið sungiS meS munninum. ])á syngið þið .með hjartanu." Auk sálmasöngs-ins. sem nú hef- ir verið að nokkru getið, söng Miss Aldis Thorlákson einsöng. RærSur fluttu ])eir Rev. John MacKay. D.D. o^ séra X. S. Thorláksson. Dr. Mac Kay valdi sér að neoufni ]iaS þrent, er hann taldi öllu öCru göfugra, þvi er sagan kynni frá að segja: Krist- ur. krossinn, kirkjan. Scra X. S. Thorláksson áminti unga fólkið sér- staklega um það, að missa ekki sjónar á kristindóminum, ]>egar <þaS væri aei gegna síntim daglegu störfum, eða a'Ö skemta scr. Næsti fundur var haklinn kl. 2.30 á laugardaginn og stjórna'Öi honutn Mr. Albert Wathne. Erindi flutti á þcssum fundi Mr. Erlingur Ólafson, er hann nefndi "Religious Life of t he Young PeopÍe" og tóku til máls út af því Mr. Jón O. Bíldfell og Miss G. Polson. Þá flutti Mr. Heimir Thor- grímsson erindi um bindindi, er Miss Aðalbjörg Johnson hafSi sam- iS, en gat ekki sjálf flutt, vegna þess' að hún var lasin. Um sama efni töluðu Miss GuSrún Bíldfell og Mr. Grettir Jóhansson. Á laugardagskvöldið var sam- koman haldin í samkomusal kirkj- unnar. Var aSallega til skemtunar: söngur, hljóÖfærasláttur og veiting- ar. Þó flutti séra Carl T. Olson þar í haust sem leið var sagt frá þvi í ýmsum blöðum að ensk hjúkrun- ar systir hefSi vilst í British Colum- bia fyfkinu og legið úti í meira en mánuð. Kona þessi heitir Mary \\ arburton og er saga hennar vel ]>ess verð, að henni sé cá lofti haldiS því konan hefir áreiðanlega sýnt framúrskarandi staSfestu og þraut- seigju, að hún skyldi ekki missa mórnnn og leggja árar í bát, eins og mörgum mundi hafa orðið fyrir; jafnvel þótt um hrausta menn væri aS ræða, ef þeir hefðu lent i slíkum villum og örðugleikum. En kona þessi hélt jafnvægi meS því að syngja söngva, fara með vísur, sem hún kunni og stundum meS því að spila við sjálfa sig, því eitt af því fáa. s-em hún hafði meS sér voru spil. Kona þessi ætlaði að ferðast fót- gangandi fra bænum Hope og tíl bæjarins Princeton og eru það hér um bil 75 milur. Er hér skógivax- ið hálendi og er skógurinn stórvax- inn og víða mjög þéttur. LandiS er mjög sundurskorið af ám og djúp- um giljum. Til að komast þessa leið þurfti hún að fara yfir fjallgarð, sem er 6000 f€ta hár. Bjóst hún við a« komast þessa leiS á'þremur dög- um og hafði því með sér aðeins mjög litið af matvælum, eða nægi- legt til að endast í þrjá daga. Þegar Mrs. Wlarburton var kom- inn svo sem 25 mílur áleiSis skiftist gatan í tvent og fór konan þá göt- una. sem henni sýndist f jölfarnari í stað þess aS fara hina, sem minna var troSin. I'egar Mrs. Warbur- ton fór frá II. var sólskin Og bezta vcður og sögðu veðurglöggir menn henni aS þaS mundi haldast í nokkra daga. Af þessum ástæðum hefði hún ekki einu sinni tekið með sér vatnsheldan dúk, sem hún annars á ferðum sínum, var vön að hafa msð sér til aS breiða á jörðina. þar sem hún áði eSa hvídi sig, ef ekki var þurt veður. En á öðrum degi fékk hún hellirigningu og næstu nótt leiS henni ekki vel. því hún gat ekki lagst niSur í grasið til að hvíla sig. Það lét hún þó ekki á sig fá, Mrs. Warburton fór alt af með fram ánni og gekk mjög seint, þvi vegurinn var ógreiðfær og þegar hún var búin að vera á þessu ferða- lagi í sex daga var henni fariS að lítast alvarlega illa á sitt ráð. Yfir- gaf hún þá ána um stund og fann ýmsar götuslóðir, en þær enduðu allar í afar þéttum skógi. Það voru sennilega veiSimannaslóðir. Eftir aS hafa eytt þarna nokkr- um dögum snéri hún aftur til ár- innar.Árfarvegurinn var hér þröng- ur og gilið djúpt og mjög erfitt að komast nokkuð áfram og ekki hafði hún komist langt þegar fyrir henni varð klettur, sem ekki var viðlit að komast yfir eða framhjá.. Hún reyndi að snúa við, en gekk enn ver að komast ofan hjallana heldur en henni hafði gengið að komast upp. Hún átti þvi ekki annars kost en að reyna aS klifa upp brekkuna og komast upip á gilbarminn. Það var erfitt mjög aS komast þetta og oft varð hún að búa sér til spor meS hnífnum sínum til að geta náS fót- festu. Þegar upp kom sá hún ekkert sem hún gat áttað sig á. Hún hafði tek- iS eftir því, aS áin rann í stórum bugSum og hélt hún aS takast mætti aS stytta sér leið meS því aS brjót- ast gegnum skóginn og mundi hún þá aftur koma aS ánni þar sem hún sveigSi við næst. En ekki hepnaSist þetta betur en svo, aS eftir lang^a göngu og mikla erfiSismuni, kom hún aftur a'ð ánni á sama staS, þar sem hún hafði yfirgefiS hana, því þá var konan orðin svo vilt aS hún vissi ekki í hvaCa ;':tt hún xz.r að halda. Fanst Mrs. Warburton nú von- laust, aS hún mundi með þessu lagi nokkurntíma komast til Princeton, og réSi því af að snúa við og reyna að komast aftur til Hope. Þegar hún settist að um kveldiS kveikti hún eld, eins og hún hafSi reyndar áSur gert á hverju kveldi, og fór svo aS sofa. Um nóttina vaknaSi hún viS baS aS kviknaS var í öSrum skónum hennar. því eldurinn hafSi læst sig eftir mos- anum og komist alveg þangaS sem konan svaf. Vaknaði hún nú viS vondan draum. því þaS var sárs- aukinn af brtmanum, sem vakti hana. StóS hún ])cgar upp og sá að eldurinn hafSi breiSst töluvert út, svo hún varS aS taka á því sem hún átti til. til aS slokkva hann. Það hepnaðist þó, en hún brendi sig æði mikið á höndum. Konunni kom ó- sköp illa aS missa skóinn, en nú var hann brunninn, nema sólinn var eftir og tók hún því þa'ð ráS a'ð binda hann sem best hún gat undir iljina. En það gafst ekki vel, því böndin særðu hana; reyndi hún þá að láta viðarlauf undir böndin, en við þa'S særSist fóturinn enn meir, svo hún tók út miklar þrautir og átti mjög bág* með aS ganga. Samt hélt hún áfram ferSinni sem best hún gat. Eins og fyr segir, hafði Mrs. Warburnton ofan af fyrir sér meS því að syngja og fara með margt sem hún kunni. Hún hafSi líka of- an af fyrir sér meS því aS leggja spil, en spilin voru nokkuS tvíræS og ekki gott aS átta sig á þeim. "ÓhappaspiliS" varð' alt af fvrir henni, og ]iað varS "lukkuspilið" líka, en það spilið. sem hún lét þýða dau'ðann, kom aldrci upp, ])rátt fyrir þreytu, hungur og kulda, sem Mrs. Warburton varcS a'ð þola. ]iá lét lu'm ekki slikt yfirbuga sig. Hún gerSi sér aS vísu grein fyrir hætt- unni, sem yfir henni vofði, en hún hafSi alt af von tim að sleppa úr þessum nauSum, og hún htit þeirri von viS og glæddi hana með þvi a5 gera sjálf alt sem i hennar valdi stóð til þess að bjarga sjálfri sér úr hættunni og ekki síst meS þvi aS halda viS jafnvæginu í sál sinni, láta ekki bugast og leyfa vonleys- inu og gremjunni ekki að setjast aS i huga sínum. Asetningur hennar var nú að komast aftur til Hope og til þess að reyna aS átta sig og finna veg. sem þangaS lægi, klifraSI hún hvaS eftir annaS upp á háar hæSir, en hún varS ekki neins vísari fyrir það og aldrei sá hún nokkurn vott mannabygða eða mannaferða. Þegar hún hafSi legiS úti í fjórt er óvanalegt, jafnvel þar uppi í fjöllunum um þaS leyti árs. Varð hún þá aS halda kyrru fyrir í fulla þrjá.daga og hat'Si ekki annaS skýli en furutrén, sem þar stóSu mjög ])étt. Þrátt fyrir kuldann og bleytuna og snjóinn hepnaSist henni l^ó aS verjast því aS frjósa eSa krókna úr kulda og aS þessum þrem dögum liðnum kom aftur gott veð- ur. Mary Wjarlmrton yfirgaf nú ána og hélt áfram hlíSarnar í vestur átt, en hún þurfti að fara gegnum þykkan skóg og reif því föt sin mjög, sem aS vísu voru þegar orðin æði léleg. , Eftir að hafa verið á þessu ferða- lagi i einar f jórar vikur voru kraft- ar hennar nálega þrotnir. Hún gat ekki gengið nema mjög hægt og henni fanst hún vera þreyttari á morgnana, þegar hún lagði af staS, heldur en á kveldin, þegar hún sett- ist að. SíSustu tvær vikurnar hafði hún mjög lítið haft til matar annað en fáeinar rúsínur, sem hún fór þó svo sparlega meS að hún át aðeins fimtán af }>eim á dag. A tuttugasta og áttunda deginum kom hún aS dálitlum bjálkakofa, og 'þótt hann væri mjog ómerkilegur kom hann sér þó vel, því nú kom annar bylur og kuldi, sem þó hélst ekki lengi, því næsta dag birti upp og þegar hún ætlaði út úr kofanum vildi henni það happ til, að hún fann pjáttirbauk og í honum nokkr- ar eldspýtur. Kveikti hún nú eld, og þegar hún hafði vermt sig við hann um stund. sofnaSi hún. en vaknaði aftur vi'ð þaS aS kofinn st<'!ð í björtu báli og þaS var aðeins með naumindum og hörkubrögðum aS hún slapp úr eldinum. HJélt hún nú tim kyrt í tvo daga og átti mjög illa æfi. sérstaklega vegna kulda. Hennar góðu vonir voru nú að þrotum komnar og þrek- iS á förum. Hún brýndi vasahníf- inn sinn, sem 1>ezt hún gat á steini. Sjálf var hún hjiikrunarkona og vissi vel hvernig hægt var aS nota þeUa litia áhald til aS stv'tta eymd- arstundir sínar. Henni fanst dauS- inn vera a'ð nálgast, en hún óttaðist hann ekki og kveiS ekki fyrir hon- um. Hún hafSi jafnan veriS gefin fyrir ferSalög og æfintýri þau, sem þeim oft fylgja. DauSann hafSi hún skoSaS sem nýja langferð, öllum öSrum ferSum merkilegri. Xú fanst henni hún v'era rétt aS því komin aS leggja af staS i }>essa ferS. En þrátt fyrir ]>essar hugsanir var hún enn fvllilega ákveðin í aS varSveita líf- ið meðan kosttir væri og fvlgja því 'boSi: "aS hníga ei dauður fyr en þarft." Þrjátíu og þrír dagar voru liSnir frá þvi að Mrs. Warburton lagði af staS i þessa ferð. Nokkur hundruS fet fvrir neSan sig í hlíðinni sá hún læk og það var þá öllu öSru fremur þörfin á vatninu, sem kmiði hana áfram. Alt i einu sá hún reyk skamt frá sér og glæddi það þegar vonir hennar. Hún kallaSi eins hátt og hún gat, og þó hljóSiS væri veikt, 1)á heyrSi þó maSurinn, sem eldinn hafSi kveikt til hennar og eftir fá- einar mínútur kom maSur hlaup- andi til hennar. Það var gamall maður me5 mikiS hvítt skegg. Podunk Davis. maSur. sem lengi hafSi fengist viS skógarhögg á þess- um stöSvum og var þar allra manna kunnugastur. , Fyrir löngu hafSi veriS hafin leit eftir Mrs. Warburton og tóku margir menn þátt í henni, en nú þótti meS öllu vonlaust, aS hún mundi enn vera cá lífi eftir allar þessa útivist og þaS því síSur, þar sem. veðrið hafSi verið mjög slæmt. HöfSu því leitarmenn allir horfiS heim til sín. nema Podunk Davis og lbgreglumaSur einn Dougherty að nafni. Mr. Davis fanst endilegaað konan mundi enn á lífi, en daginn áður hafði hann fastTcáðið aS leita hennar í annari átt og finst honum þnS hafa veriS eitthvert hulið afl, sem dróg harm þangaS sem hann fann Mrs. Warburton, því þangað hafi hann alls ekki ætlað sér að íara. ÞaS finst Mrs. Warburton líka. Davis og félagi hans höfSu meS scr tjald og góSan mat. svo hiá þeim'fékk Mrs. Warburton hvild og næringu og ])ótt hún væri orðin mjög máttfarin og af sér gengin af hungri, vosbú'ð OR kulda. þá þoldi hún samt aS ferSast á hestbakiá næsru tveimur döcum einar 40 míl- ur, eSa alla leiS til bæjarins Hope, en þaScan lagði hún af stað i þetta ferSalag. Þessi saga er eitt af hinum mÖrgu dæmum þess, hversu miklu mannlegt viljaþrek og staSfesta án sólarhringa, kom stórhríS, sem geta oft til vegar komiS

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.