Lögberg - 27.10.1927, Blaðsíða 4

Lögberg - 27.10.1927, Blaðsíða 4
Bls. 4 LÖGBERG, FIMTUDAGINN 27. OKTÓBER 1927. Jogbetg Gefið út hvern Fimtudag af The Col- umbia Press Ltd., Cor. Sargent Ave. & Toronto Str., Winnipeg, Man. TsUhnan N-6327 og N-632S Einar P. Jónsson, Editor Ulaná.krift til blaðsint: TrtE tOLUMBIf PRESS, Ltd., Box 317Í, Wlrmlpeg, *Uq. Ut»ní»krift ritstjórant: EDlTOR LOCBERC, Box 3171 Winnipeg, M|m. Verð $3.00 um árið. Borgist fyrirfram The "Lögoerg" !¦ prlnt*d anfl publUhed by The Columblk Preaa, Llmlted. in the Colurabla Hul'dlnc. «86 Sargent Are.. Winnlpec, Manltoba. Hveitisamlag Sléttufylkjanna. Meðlimir hveitisamlagsins í Sléttufylkjun- um þrem, hafa nú fengið fullnaðarborgun fyrir hveitiuppskeru sína frá í fyrra. Nam þessi síð- asta upphœð til samans nítján miljónum, og hefir jafnaðarverðið á No. 1 Northern hveiti, þar með komist upp í ,$1.42 mælirinn. Hefir gamlagið 8elt í alt, $674,000,000 virði af hveiti fyrir meðlimi sína. Af þessu verður þaðglögt ráðið, hve feykilega að samlaginu hefir vaxið f'iskur um hrygg, þann tiltölulega afar stutta tíma, sem það enn heí'ir verið að vei-ki. ffveitisamlagið, eins og reyndar flest, ef ekki öll önuur nýinæli, hefir átt við harðsnúna mótspymrj að glíma, þar sem eru hingömlu korn- verzlunart'élög, og Winnipeg Grain Exchange. Hefir málið sótt verið af kappi miklu á báðar hliðar, |iótt yfirleitt hafi fullri kurteisi verið beitt. Hefir samlagið lagt á það megin áherzl- una, að fræða almenning um sérhvað ]>að, er að málsmergmHrj sjálfum lýtur, eins og ritgerð- irnar f'lestar hverjar, í hinu ágæta mánaðarriti þess, The Scoop Shovel, bera svo augljósi vitni um. Hinir efnaminni bsendur, þeir er sjá vilja" fótum sínum forráð, og trúa á gott nágrenui, njóta margfaldrar ánægju af samlaginu og í'iinia sig örugga, innan vébanda þess. Það skiftir engn máli, hvenær meðlimur selur hveiti sitt, því að leikslokum fær hann sama verð fyr- ir hveitið, ]>að er að segja sömu tegund, og all- ir hinir meðlimir samlagsins, hver um sig. Ærslin á kauphöllinni, halda hvorki fyrir hon- um vöku, né heldur hinn hviki, eða breytilegi markaður. Hann veit að uppskeran er í góð- um höndum, og að forstjórar samlagsins, sem jafnframt eru ráðsmenn hans, hafa betri skil- yrði til að kynna sér heimsmarkaðinn, og alt það, er að hveitisölu lýtur, en sjálfur hann, ein- angraður og út af fyrir sig. Vaf'alaust eru þeir enn allmargir, er betur treysta hinu eldra markaðs fyrirkomujagi. Þeir hafa gefið sig árum saman við kornrækt, og selt vöru sína að eigin vild, þá er þeir hugðu markaðs skilyrðin vænlegust til hagnaðar. Komið hefir það víst stundum fyrir, að hepnin hefir verið með þeim, — dagprísinn ef til viM, veitt þeim nokkrum centum meira á mælirinn, en iiinum, er til samlagsins teljast. En hvað sem er um það, þá eru báðar söluaðferÖirnar við hendina, og bóndinn getur því valið um þær eftir vild. Heilir herskarar af hrakspám fylgdu hveiti- samlaginu í vöggugjöf. Atti þar að vera um stórkostlegt glæfrafyrirtæki að ræða, er bænd- ur yrðu að gjalda varhuga við. Því var haldið að aknerúángi, ba'ði leynt og l.jó.st, að samlag- ið myndi ekki að eilífu, geta selt vöru sína við jafngóðu verði, og hinar eldri kornverzlanir, er haft hefðu svo áratngmn skifti, hin allra hagkvæmustu viðskiftasambönd um allan heim, og brynnu þar af leiðandi inni með mestan, ef ekki allan fróðleikinn. Slíkar staðhæfingar hafa nú hjaðnað eins og vindbóla, og fer svo jafnan um sérhvað það, sem eigi er á traustum rökum bygt. Hefir meðalverð það, sem .sam- lagsbændur fengu á síðasta ári fyrir hveiti sitt, sannað í eitt skifti fyrir öll, að markaðsskilyrði hinnar nýju söluaðferðar, standa söluskilyrð- um hinna gömlu kornverzlunarfélaga, fyllilega á sporði. Vmsir viðskiftafrömuðir á Englandi, sem og víðar meðal hinna ýmsu þ.jóða Xorðnrálfunn- ar, hafa borið hveitisamlagi Sléttufylkjanna canadisku, þann ósóma á brýn, að það hafi. bein- línis eða obeinlínis, orsakað drjúga verðhækk- un á hveiti, er síðar hafi leitt til almennrar verðluekkunar á branði. Er ályktan þessi vafa- laust rétt. En þó hefir ]>að einhverfi veginn ó- notalega farið fraim lijá þeim háu herrum, er þannig líta á málið, að bændnniir í Sléttufylkj- unum þurfa líka að lifa, og að þeir áttu í vök að ver.jast. meðan ]>eir fengn ekki nema dollar fvrir hveitiinælirinn, eða jafnvel minna en það. Arið 1023, seldist fyrsta flokks hveiti fyrir $1.08 hver mælir. Þrem árum síðar, er verðið komið npp í $1.42, og má l>að að mestu leyti þakka starfsemi hveitisamlagsin>s. TTveifisamlagið var stofnað af þörf. Hagur bænda var slíkur, að eitthvað verulegt varð að taka til bragðs, ef alt átti ekki að Ienda í kalda kol. Alberta.ba'ndnrnir riðu á vaðið, og stofn- uðu Alberta samlagið. Fetuðu hin fylkin tvö, skjótlega í fótspor bræðra sinna vostra, og mynda þan nú óll í heild, hið Canadiska TTveiti- samlag. Það skiftir minstu máli, hvað sagt er um áhrif hveitisamlagsins á heimsmarkaðmn. Þeir einir hafa til bess tilraunir gert, að draga úr þeim, er óvinveittir voru hinni nýju söluað- ferð frá fyrstu tíð. En um hitt verður nú eigi lengur deilt, að samlagið hefir haft mikil og góð áhrif á Vesturlandið. Meiri festa hefir komist á hveitimarkaðinn, auk þess sem við- skiftasiðferði þjóðarinnar, hefir grætt til muna. Og sá gróðinn er, að vorri hyggju, ekki hvað þýðingarminstur. Hörmulegt athæfi. I>ótt meðferð á skepnum, hafi að vísu nokk- uð þokast í mannúðaráttina hin síðari ár, þá tíðkast þó enn of víða þau hin breiðu spjótin, að beitt sé miskunnarlausri hörku við húsdýr, svo sem "])arfasta þjóninn" hestinn, þenna ó- missandi hollvin mannkynsins. Atti eitt slíkt hermdarverk sér nýlega stað, sem er þess eðlis, að eigi er unt að ganga þegjandi fram hjá því. Kornungur bóndi, af Mennonita þjóðflokki, búsettur í grend við Plum Coulee hér í fylkinu, var fyrir skömmu tekinn fastur fyrir glæpsam- lega meðferð á vinnuheisti ^sínum. Hafði hon- um þótt hesturinn helzti sporastirður, og tók því það ráð, að lemja hann áfram með blysi, gegnsósuðu í steinolíu. Brann blessuð skepnan til óbóta, en þó eigi svo, að bráður bani hlytist af. Fullri viku síðar var dýraverndunarfélag- inu hér í borginni, skýrt frá þessum sorgarat- burði. Leitaði það þegar aðsto.ðar fylkislög- reglunnarr, maðurinn var dreginn fyrir lög og dóm, sektaður um fimtíu dali og tuttugu og fimm dala málskostnað. Skyldi hann sæta þriggja mánaða fangelsi, ef sektarféð yrði eigi þegar greitt. Sá hann þann kost vænstan, að greiða sektarféð. Hómarinn kvað refsinguna hafa mundu orðið drjúgum þyngri, ef eigi væri fyrir ]>að, hve ungur hinn .sakborni væri, og auk þess fjölskyldurnaður. Eigi er fyrir raunir hins pínda málleysingja bætt, með dómi þessum, þótt dýraverndunarfé- lagið eigi að vísu þakkir skyldar, fyrir skjót af- skifti af málinu. Þess skal og getið, að um- boðsmaður fylkislögreglunnar, er sendur var til Plum Coulee tíl.að rannsaka málið, lét skjóta þessa þraut-píndu skepnu tafarlaust. Svo alvarlegt virðist oss mál þetta í eðli sínu, — velsæmisbrotið svo tilfinnanlegt, að lítilfjörleg fjárútlát hefðu eigi átt að vera látin nægja. Líknarsamlagið. Líknarsamlag Winnipegborgar, Federated Budget, er nú orðið fimm ára gamalt, og hefir yfirleitt orðið til drjúgra umbóta, frá því er áður var, er hver og ein líknarstofnun út af fyrir sig, flúði á náðir almennings með sam- skot. Hefir með þessari nýju aðferð, komið inn nokkru meira fé árlega, en títt var áður, og kostnaðurinn við söfnunina orðið langt um minni. Fjársöfnun til líknarsamlagsins, stendur yt- ir að þessu sinni, fjóra fyrstu dagana af næst- komandi mánuði, og eru það í alt tuttugu og sex stofnanir, er góðs eiga að njóta af fé því, er inn kemur. Stofnanir þær, er líknarfélagið ber fyrir brjósti, verðskulda allar undantekningarlaust, ¦stuðning af hálfu almennings. Þær eru all.ir saman grundvallaðar á kristilegum kærleika, með það eitt markmið fyrir augum, að veita sólskini inn í huga ungra, sem aldinna, er ýmsra orsaka vegna, hafa dagað uppi á eyðimork ein- stæðingsskaparins. Sá hefir verið siður, undanfarin ár, að það væru konur, er samskotanna leituðu, og skiftu með sér borginni niður í hverfi, undir yfirum- sjón framkvæmdarnefndar samlagsins. Mun svo enn verða að þessu sinni. Enda fátt betur til fallið. Samúð konunnar með þeim, sem líð- andi eru, þekkir engin takmörk. Þess vegna hefir hún oft kölluð verið dís niannúðarinnar. Sýnið henni örlæti, er hún drepur á dyr, ein- hvern hinna fyrstu, fjögra daga, af næstkom- mánuði. Þeir ern vafalaust margir, er ekki geta lát- ið mikið af bendi rakna. En flesfir geta eitt- hvað, skorti ekki skilning og vilja. Hafið það hugfast, að kornið fyllir mælirinn, og að jafn- vel fáein eent, geta stytt til muna veturinn fyr- ir ýmsum þeim, er af einhverjum ástæðum hafa fylt olnbogabarna flokk þjóðfélagsins. Henri Bourassa. Djúphyggjumaðurinn Henri Bourassa, rit- stjóri blaðsins Le Devoir, og sambandsþing-' maður f'yrir Labelle k.jördæmið í Quebec, er ver- ið hefir á fyrirlestraferð um Vesturlandið und- anfarnar vikur, flutti nokkrar ræður hér í borg- inni, þar á meðal í blaðamannafélaginu, síðast- liðið laugardagskvöld. Var ræðum hans tekið vel að vanda, því bæði er nú ]»að, að maðurinn er með afbrigðum mælskur, og hefir auk þese orð á sér fyrir að vera ekki myrkur í máli. Fftir að Mr. Bourassa, hafði í blaðamanna- félaginu, farið nokkrum orðum um sína eigin blaðamensku, og blaðamensku yfirleitt, snerist megin inntak ræðu han.s um Canada, og þann flokk þjóðernisins, er hann sjálfur telat til, sem sé fransk-eanadiska flokkinn. Mr. Bourassa. er vafalauet í þjóðræknisfélagi þeirra Quebeo- manna. Hann er fús á að leggja fram alla krafta sína til verndar frönskunni, telur hana fegurra og fullkomnara mál, en hina ensku tungu, auk þess sem hún er tungumál forfeðra hans aftur í aldir. Lagði hann mikla áherzlu á vernd frönskunnar, eins og hún væri í .sinni fullkomnustu mynd, ogtaldi síður en svo ástæðu til að ðttast, þótt haldið væri við fleiri en einni lifcmdi tiaifjn, innan vébanda hins canadiska þjóðfélags. Máli .sínu til stiiðnings, vitnaði ræðumaður í Svissland, er væri í raun og veru ]>n'skift að tungu. Franska, ítalska og þýzka, væri móðurmál hinnar svissnesku þjóðar. Það \;eri síður en svo, að tungurnar þrjár ykju á flokkaskiftinguna, heldur stuðluðu þær allar, hver í sínu lagi, að sannri heildareining og þjóðernisást. Vitnaði hann og í Lloyd George, fyrrum forsætisráðgjafa Breta, er hvað ofan í annað mælti á tvær tungur, sem sé enskuna, og sitt eigið móðurmál, eða tunguna velsku. "Fransk-canadiskir menn," sagði Mr. Bour- assa, "verða að vaka yfir tungu sinni. Ensk- an getur ekki orðið nema önnur í röðinni.'' "Með traust á guði, og verndun isöguminn- inga vorra, getum vér einungis bygt upp can- adiska þjóð, er einhverja eigi þá fjársjóðu, er vert sé að skila í arf til eftirkomendanna." Hélt ræðumaður up'pi traustri vörn fyrir kaþólskri trú, er hann kvað hafa viðhaldið þjóðflokki sínum og verndað, fram til þessa dags. í ræðulok, lagði Mr. Bourassa á það sér- staka áherzlu, hve afar áríðandi það væri fyrir þjóðbygginguna hér í landi, að útlendingum þeim, er hingað flyttust, yrði í hvívetna auð- sýnd samúð og nærgætni. "Canada fyrir Canadamenn", er kjörorð Mr. Bourassa. Ekki kvaðst Mr. Bourassa eggja til skilnaðar við Breta. Þó teldi hann skilnað æskilegri, en óánægjulega sambúð, ef nokkru slíku vrði til að dreifa. Efri málstofan og kvenþjóðin. Þess er getið á öðrum stað hér í blaðinu, að nú standi til, að gert verði út um það í hæsta- rétti Canada, eða í leyndarráði Breta, ef fulln- aðarúrskurður fæst ekki heima fyrir, hvort könur eigi lögum samkwæmt, aðgang að efrl niálstofu ]>,jóð])ingsins í Ottawa, til jafns við karlmenn, eða ]>á það gagnstæða. T>að, sem skera verður úr, er það, hvort orð- ið "person", samkvæmt skilningi stjórnaiskip- unarlaganna, British North America Act, níii til konu eða ekki. Blaðið "Toronto Glcjbe", fer syolátandi orð- um, um þetta einkennilega, en ]>ó þyðingar- mikla mál: '' í máli þessu hinu afar einkennilega, reyn- ir vafalaUst mjög á þolrif lögfræðinganna, því á túlkan þeirra og útskýringum, hvílir að mestu leyti niðurstaðan. Meðan mál eru fyrir rétti, þykir ekki hlýða, að þau sé mikið rædd í blöð- unum, jafnvel þótt fá megi þar oft og iðulega hollar leiðbeiningar. Ganga má út frá því sem gefnu, að fyrir réttinum verði saga konunnar rakin og sund- urliðuð, frá öllum hugsanlegum hliðum, vafa- last aftur til þess tíma, er Eva fyrst leit dags- Ijósið, sem nýútsprungin blómarós í aldingarð- inum Eden. Oz nú á að gera út um það, í eitt skifti fyrir öll, hvort Eva hafi verið "person" eða kona, eða hvort orðið "person" skuli tákna bæði mann og konu. Það liggur í augum uppi, að í jafn flóknu máli sem þessu, getur vitnisburður piparsveina, iindir engum kringumstæðum komið til greina. Þeir líta allir konuna í einu og sama ljósi, og hafa aldrei gert sér neinar grillur út úr því, hver afstaða hennar væri frá stjórnskipulegu sjónarmiði. En að.hún sé "person", persóna, hefir þeim sennilega aldrei til hugar komið. 1 því falli, að hæstiréttur Canada, kynni að verða í vafa um niðurstöðu þessa máls, o? Jiarfnaðist leiðbeininga, er fyllilega mætti reiða sig á, myndi svar vort verða á þessa leið: Látum hinn háæruverðuga dómara leita vé- frétta hjá konunni sinni." Eitthvað bogið enn. 1 flestum, ef ekki öllum auglýsingum sam- bandsstjórnarinnar, sem og járnbrautarfélag- anna, þeim er að innflutningi fólks lúta, er það skýrt og greinilega tekið fram, að þeirra einna innflyt.jenda sé æs'kt, er taka vilji upp landbún- að. Er sú stefna réttlát og holl, ]>ví borgirnar, flestar hverjar, munu eiga nóg með si?, hvað atvinnuskilyrðin áhrærir, þótt ekki sé brúgað inn til þeirra verkamönnum annars staðar frá. Staðhættir hér í landi eru slíkir, að þjóðin verður fvrst Og fremst að vera akuryrkjuþjóð. Landflæmin enn því nasr 6'þrjótandi, og jarð- vegurirm yfirleitt næsta auðugur. Framtíð þjóðarinnar, er því að langmestu leyti undir ]>ví komin, að landið verði ræktað og bygt, eins fl.jótt og framast má verða. En eins og gefur að skil.ja, getur slíkt að eins orðið, að stjórnar- völd þau, er innflutningsmálin hafa með hönd- um, láti ekki lenda við orðin tóm, láti sér ekki næg.ja auglýsingarnar einar, um innflutning bændaefna, heldur sýni einlægni sína í fram- kvæmdinni. En hver hefir svo niðurstaðan orðið? Af skýrslum ]>eim öllum, er að innflutnings- málunum lúta, sem og hagskýrslum ]>jóðarinn- ar [ heild, sjézt berlega, að sveitafólki fjölgar hvergi nærri í réttum hlutföllum við innflytj- enda fjöldann, eða tölu þeirra, er aðsetur liafa í hinum ýmswi borgum landsins. Þótt innflutningslögin haf'i að vísu ekki ver- ið bókstaflega brotin, með innflyt.jendastraumn- um til borganna, þá hefir anda þeirra verið mis- boðið, eigi að síður. Sé stjórnarvöldum vorum full alvara með að byggja upp landið, ]>;i me«a ]>au ekki láta alt lenda við orðin tóm, heldur verða þau að sýna ]>að í verkinu, með því að greiða fyrir innflutningi til sveitanna, eins rækilega og frekast má rerða, "Bóndi er bústólpi, bú er landstólpi." T'utt- ugu og fimm miljónum íbúa, ætti að líða drjúg- um betur í Canada en tíu. Það er ekki til nokkurs skapaðs hlutar, að berja höfðinu við steininn. Land þetta hlýtur að bygg.jast upp, eins og <">11 önnur byggileg •lönd. En ]>að, gem mest ríður á, er aukinn og margaukinn innflutningur til svjeitanna, und- anbragðalaust. ÞEIR SEM ÞURFA LUMBER KAUPI HANN AF The Empire Sash& Door Co. Limited Office: 6th Floor Bank of Hamilton Chambers Yard: HENRY AVE. EAST. - - WINNIPEG, MAN. VERÐ og GŒDI ALVEG FYRIRTAK ^lllllllllllMiiiiiiiiiiiiiliiiiiiiiiliiililllllllillliiiiiliullliiillllllllllllllllllllliliiiliiililli: Samlagssölu aðferðin. Sama reglan gildir um rjóma, sem aðrar búnaðar- = E afurðir, að því meira sem vörumagnið er, þess tiltölulega S S lægri verður starfrækslukostnaðurinn. En vörugæðin = I hljóta að ganga fyrir öllu. Þrjú meginatriði þurfa að S S vera til staðar, ef vara vor á að fá það sæti, sera henni S S ber & brezkum markaði, sem sé vörumagn, reglubundnar S S vörusendingar og vörugæði. Með því að styðja yðar eigin SAMLAGSSTOFNUN eru S S fyrgreind þrjú meginatriði trygð. Manitoba Co-operative Dairies Ltd. S 846 Sherbrooke St. - ; Winnipejr,Manitoba S niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiihS Þeir íslendingar, er í hyggju hafa að flytja búferlUm til Canada, hvort heldur er heiman af íslandi eða frá Bandaríkjun- um, sendi skriflegar fyrirspurnir til ritstjóra Lögbergs. Meðlimir Grain Exchange, Winnipeg Produce Clearing Associ- ation, Fort William Grain Exchange, Grain Claims Bureau. LICENSED AND B0NDED By Board of Grain Commisiioners of Canada Columbia Grain Co. Limited Telephone: 87 165 144 Grain Exchange, Winnipeg ÍSLENZKIR BŒNDURI * Munið eftir íslenzka kornverzlunar-félaginu. það getur meir en borgað sig, að senda oss sem mest af korn- vöru yðar þetta ár.—Við seljum einnig breinsað útsæði og kaupum "option" fyrir þá sem óska þess. Skrifið á ensku eða íslenzku eftir upplýsingum. Hannes J. Lindal, Eigandi og framkvæmdarstjóri. Canada framtíðarlandið og Vestur-Islendingar. (Framh.) Það var ekki beðið eftir sól og sumri árið 1881, að flytja í hið nýja nýlendusvæði, af þeim í Nýja íslandi, sem til burtfarar hugðu. Var það um miðjan marzmánuð, sem hinn fyrsti hópur lagði á stað frá Nýja íslandi í vesturför pessa. í þessum leiðangri voru Sigurður Christopherson, Cuðmundur Norð- mann bróðir Halldórs Árnasonar, sem fyr er nefndur, Skúli Árna- son bróðir þe'irra Guðmundar og Halldórs með konu og þrjú börn, Skafti Arason með konu og tvö börn, Bjórn Jónsson frá Ási í Kelduhverfi, bróðir Kristjáns Jónssonar .Fjallaskálds, með konu og fimm börn. Fluttu þeir far- angur, kvenfólk og ungbörn á sleð- um, sem uxum var beitt fyrir, en gengu sjálfir og ráku búpening sinn. Eftir fullra þriggja daga ferð komust þeir suður til Win- nipeg. Þar varð Björn eftir um hríð, en hitt fólkið hélt áfram ferðinni eftir sójarhrings hvíld eða svo, vestur sléttur.nar áleiðis til fyrirheitna landsins. Allrar hyggju og hagsýni var gæ'tt af leiðtogum fararinnar, þrátt fyrir lit.il efni. Skaftí Arason og Skúli Árnason smíðuðu áður en þeir lögðu á stað, skýli fyrir fólkið, sem þeir bygðu ofan á sleðana, 10 feta langt, og 6 feta breitt; var þar skjól fyrir vetrarkuldanum þó nokkuð; inni í húsinu höfðu þeir eldstæði, var þar matreitt og sofið um nætur. Menn stóðu nærri í forundrun af áræði þessara brautryðjenda, að leggja út á eyðislétturnar í Manitoba, þar sem engin bygð var og eintómar vegleysur, og litlir j ingarfrómuður og beitti sér fyrir úr bjálkum, með moldarþaki og moldargólfi fyrst framan af, og þótt húsakynni væru fátækleg og óhentug fyrst í stað, þá undu menn vel hag sínum, voru glaðir og ánægðir með lífið og hjálp- samir hverir við aðra. Skafti Arason mun hafa verið efnaðastur af þeim, sem fyrstir komu í bygðina. Átti hann 3 ak- neyti og 8 eða 9 nautgripi aðra, $3.00 átti hann einnig í peningum. Keypti hann um sumarið 1881 50 pund af hveitimjöli og borgaði fyrir það $2.50; voru þá eftir í sjóði hans 50 cent. En Skafti var mesti dugnaðarmaður og fram- sýnn, svo honum græddist skjótt fé; hafði hann sérstakt lag á því að læra og hagnýta sér hérlend vinnubrögð og alla nýbreytni land- búnaðarins. Mátti svo að orði kveða, að hann bæri ægishjálm yfir íslenzka bændur honum sam- tíða. Hann keypti hverja jörðina eftir aðra, og lagði undir plóg, og sem dæmi um afreksverk hans má geta þess, að rúmum 22 árum eftir að hann flutti í bygðina, er hann féll frá á bezta aldri, lét hann eftir sig eignir, sem að lik- indum hafa numið $40,000. All- skömmu áður en hann féll frá, hafði hann lokið' við að byggja afar-vandað peningshús, það vand- aðasta, sem þá var í eigu íslend- ings í Canada. Kostaði það um ¦$5,000, var um 100 fet á lengd og 60 fet á breidd. Er allnákvæm lýsing af þessu mannvirki í Al- manaki O. S. Thorgeirssonar 1904. Auk þess sem Skafti átti yfir að ráða búskaparhyggindum og dugnaði, var hann einnig menn- vegifMil bjargráða, ef eitthvert óhapp bar að höndum, um miðjan velferðarmál sveitarinnar og fé- lagsmál íslendinga. Eg heyrði marzmánuð, þegar allra veðra var séra Jónas A. Sigurðsson, von, með konur og ungbörn. En þrátt fyrir vonda vegi og hríðar- bylji, sem það hrepti síðustu dag- ana, feins og oft vill verða í marz- mánuði, komst allur hópurinn til landnáms sínas síðasta dag marz- mánaðar. Var þá snjór yfir alt, og andaði fremur kalt í móti þess- um fyrsta^ frumbyggjahópi. En eftir tveggja vikna tíma fór að hlýna í veðri og fóru menn þá að geta athafnað sig. Var ekki lengi beðið þess, að farið væri að byggja bráðabyrgða skýli. Var ekki um annað að gera, en byggja sem hafð'i miklar mætur á Skafta, einu sinni segja, er um hann var rætt: "þegar Skafti stóð upp til að tala á mannfundum, lagði öll bygðin eyrað við." Fanst mér þetta sér- lega vel sagt, og mikil viðurkenn- ing, ekki sízt þegar það kemur, frá slíkum manni, sem séra Jón- as er. Heimili Skafta var um miðbik bygðarinnar frá austri til vesturs, en norðast í bygðinni, rétt við þjóðveginn frá Glenboro til Baldur. Börnin hafa ekki rif- ið niður minnisvarðann, sém fað- irinn reisti sér með dugnaði og

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.