Sunnanfari - 01.06.1897, Blaðsíða 7

Sunnanfari - 01.06.1897, Blaðsíða 7
99 Af Bókmennt fjelagsbókum er út komið nýtt hefti af Landfrœöissögu dr. Þorvalds. Það litur út fyrir, að hún ætli að verði býsna laung og kemur víða við, og meira en kelmingur hennar er um allt annað cn landfræðisBÖgu, en þó er það fróðleikur, sem gott er að vita. Safnsliefti mun og út komið, en ekki er það enn komið til fjelags- manna. Boðist kvað fjelaginu hjer h ifa Fornaldarsaga eftir Hallgri'ii Melsteð, og er sett nofnd hjer í hana. Einar Hjörioifssou er nú kominn hingað aftur ur Buð- urförinnl og fer nú til íslands. Árni Beinteinn Gíslason. Bointeinn Gíslason, ctnd. phil., dó í Kaupmanna- höfn a paskadííginr, 18. apríl. Hann var sonur Gísla ht-itins Magnfissouar, kennara við latírmskólann í Beykja- vík og húntieyju Itigibjargar Oladóttur Schuh'Bcns, ekkju Sigfusar lioithis Schulesens, sem var Bý.slumaður í Þing- eyjarsýslu fyrir alliuörgum árum. Beinteinn var fæddur i B"ykjavík 24. jftli 1869. Haun gckk í latínuskólann 18c0, og þðttu það eins dæmi í þann tíð, að j\fuungur piltur skyldi gerast skólasveiun. Vorið 1886 tók hann ttúdeiitipi'óf irjcð be-ta vitnisburði og sigldi sa. sum irs til háskólans í Khöfn. Vorið eftir tók hann próf í heim- Bpeki með besta vitnÍBbnrði. Bcinteinn ætlaði að lesa lög við háskólann og stundaði það nám í nokkur ftr, on aldrei varð úr að hann tæki embættisprof, og kom þið til af því að hugur h.uis hneigðist ávallt meir í aðrar áttir en til laganáuisins. Beinteinn hafði ávallt verið fremur veik- byggður; i jtinimaunði 1896 lagðist hann í rfttnið og Iá bvo að segja sanifleytt þangað til hanu andaðist. Meðan Beinteinn var í latínuskólanum lagði hann einkum stund á grísku og varð frábærlega vel að sjer í henni, enda átti liann okki langt að sækja það, því faðir hsns var einhvcr hinn skarpasti iiiálfræðingur, sem ísland hetur átt. Hanu unni líka gríflkum fræðum alla æfi og hafði Bjor það til afþreyingar á banasænginni að lesi gríska goðafræði. Önnur fræði var það þó, sem hann unni ennþá meira, eu það var saungfræðin. Hann hafði lært ungur nð leika á, „fortepíanó", einB vel og þi voru faung áíBeykjivík, og iðkaði hann þá list alla æfi síðan, þang- að til heilsuua þraut. Bfri áriu sin í skóla var haun for- sprakki fyrir saungtjelagi gkólapilta, og hef jeg fyrir satt, að saunglist hafi aldrci staðið með meiri blóma í skólan- um en þá. Það muu vera honum að þakka að tniklu leyti, að ýmsir skólapiltar, sem síðan haf'a orðið gæða- gauugmenn, hafa lært að beiti hljóðum sínum. I Kaup- mannahöfn var Beinteiuu líka forsprakki í dóusku saung- fjelagi og þótti takast mætavel, en aftur tókst honum aldrei til leingdar að halda við saungfjelagi meðal ís- lenskra Btftdcuta, enda hcfur það aldroi tekist, þött marg- ar tilraunir hali verið gerðar til þess. Hin seiiiui ár æfi sinnar fjekkst Beintcinu talsvert við lagsmíðar og mun hafa samið yfir 20 lög við íslensk ljðð. Ekkert af lögum þessum er prentað ncma lagið við hátíðarkvæði það, sem íslenskir stddentar sungu á fimmtíuáraafinæli alþingis. — Jeg hef ekki mikið vit á lngsmíði, eu þó eru öll líkindi til þess, að hefði Beintoini óðlast aldur og heilsa, þá hefði hann orðið mestur og bestur lagsmiður, gem Inland befur átt ennþá. Jeg veit að lunn sendi Sveinbirni Sveinbjörn- sen i Edinbourgh nokkur af lögum sínum, og leist bon- um vcl á þau. Einn af ktianingjum Bcinteins sendi Steiu- grimi skðlakennara Jobnsen líku lag eftir hann og ljet þeBS ekki getið eftir hvern það væri. Steingrimur, sem hefur alira manna bebt vit á lagemíði, Ijct í ljösi, að Bj'er likaði lagið mætavol. Island hef'ur misbt mikið þar sem Beiuteinn var, að þvi or snertir lagsmiði, cn þó cr if til vill meiii sökn- uður að honum að öðru loyti. íslensk saungsaga er því seui næet óranusökuð ennþa, en á binn bóginn eru nótur í mest'i fjölda af íslenskura handritum. Þessar nntur oru ritaðar með fornu nótnaletri og fárra manua meðfæri að botna i þeim. Beinteinn lagði hin Bciuni ár sin mikla rækt við Baun^sögu og var það full ætlun hain og ulvara, að semja íslenska saungsögu og greiða tir þvi, hver af þeBsnm lögum, sem íiótuaptt eru í göinlnm handritum, oru isleusk, því búast mft við að niörg þeirra sjeu útlend og því litils virði fyrir okkur. Danði Beiutrins tefur eflaust mjög fyrir þesau þarfaverki, endi er óhætt að fullyrða, að uinginn Islendiogur, ssm nft er a lifi, sje jafnfær til þess og hann var. Beinteinn ritaði lipurt n:ál og einkeniiilegt, en ekk- ert er prcntað cftir hnnu, noma nokkrar groinir í Sunn- anfara. Greind Beinteins var í besta lagi, en einkum var hann skarpur til skilniugs, og fáa menn hef jeg þekkt, sem íundu eins vol hv»ð feitt var á stykkinu í skáldekap, bæði útlendum og innlcndum. Honum var líka uijög sýnt um allt, sem snerti bragfræði og hefnr þekkiug hans á saunglist eflaust komið honum þar að góðu haldi. Dreing- ur var bann hinn beBti. Þeini, sem þekktu hann lítið eði ekkert, hefur ef til viil fundist hann vera fremur stirðlyndur, en aftur unnu allir houum hugástum, sem þekktu hann nokkuð að marki. Hann var maður grann- ur vesti, með hrafnsvart hár og ijómandi falleg augu kolsvórt, en „uft eru köld og komin í mold Kormáks augun svörtu". Ól. Dav. Maccarónskur skáldskapur tíðkaðist BÍðari hluta miðaldanua og á, siðit.ri öldum víða i Evrópu; en svo var háttað þeirri teguud skáldakapar, að mál það, or skáldin ortu á, var sambland uf latncsknm orðum og orðum úr móðurmáli skáldauna, eðaorðstofnarnir voru teknir úr móður- málinu og settar a þá latneskar endingar. Á þessu máli voru einkum ort gHinaukvæði; anuars gjorðu menn neira að þessari samblönduu orðauna ettir því sem tímar liðu fram. Skáldskaparteguiid þesai á rót síua að rekja til ítalíu, eins og u*fuið b-ndir á, því að maccarónur eru

x

Sunnanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnanfari
https://timarit.is/publication/140

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.