Sunnanfari - 01.06.1897, Blaðsíða 8

Sunnanfari - 01.06.1897, Blaðsíða 8
100 uppáhaldsfæða ítala. Hið fyrsta inaccarónska skáld var ítalskur maður, er neíndist Tifl degli Odasi (Typhis Odaxius); hann nefndi þessi einkennilegu ljóð sín „carmen maccaronicum" og hefur nafnið síðan haldist. Odaxius var uppi á 15. öld og d6 í Padúa 1488. Þó þótti sam- landi hans, Trafilo Folengo (f. 1491, d. 1544), honum fremri, því að hæði náði maccarðnski skáldskapurinn meira geingi fyrir tilstilli Polengos og hann varð sjálfur nafn- knnnur maður fyrir hann. Hin maccarónsku kvæði hans voru fyrst gefln út í Peneyjum 1518 og síðan rak hver útgáfan aðra. Skáldskapargjörð þessi breiddist svo ut um nálæg lönd og einkum kveður talsvert að henni á Þýskalandi; þar er til allmikið frá 16. öldinni, sem kveð- ið er upp á, þessa vísu; nokkur maccarónsk kvæði eru jafnvel til eftir Hans Sachs sköara í Nttrnberg, sem ann- ars er alkunnur fyrir „meintarasöngva" sína. Líka breidd- ist hun út til Prakklands, Englands, Skotlands og Norð- urlanda. Nú skulu tilfærð sýnishorn af maecarónskum kveðskap nokkurra þjóði. í leikritinu „ímynduuarveikin" eftir hið nafnfræga franska gleðileikaskáld Moliére er maccarönsk- ur skáldskapur á einum stað, og er þetta þar í: Cest pour cela quc nunc convocatis estis Et credo quod trovabitis Dignam materiam medici In savanti homine que voici: Lequel in chosis omnibus, Dono ad interrogandum, Et á fond examinandnm Voatris cipacitatibus. Úr „de lustitate studentica", maccarónsku kvæði frá Þýskalandi, er þetta: Purscha studentorum flnstris sub tempore noctis Gassatim laufunt cunctis per commata gassis Cum harpliis, pfeifis, citharis cum geigibus ipsis Et hauunt steínes, ut feur springit ab ipsis. Frá Danmörku er þessi alkunna vísa: Gingimus in gadibus cum jomfrubus atque madamus, slogimus in stenibus cnm stokkibus atque rapiris; tunc veniunt vægtri et nos in raadstuviam slæbunt, solvimus en dalerum et sic læti slapBimus derfra. Hjer á landi munu raenn og hafa feingist við macca- rðniskan kveðskap og mun það helst hafa tíðkast i latínu- skólunum, einkum í Skálholtaskóla, og þaðan segja menn eftirfylgjandi vísu komna, aðrir eigna hana dr. Hallgrími Scheving; vísan er svona: Non e8t hjerna megin horn mitt in buxibus illis, quas mihi saumavit matercula thraudine svarto. Vísur eftir sjera Benedikt Jónsson í Bjarnanesi (dáinn 1744). [Sbr. Boðley's safn í Öxnafurðu, íslensku handritin frá Pinni Magnússyni, nr. 110. 8 vo.] I. Á mauntalsþingi einu sinni: Þó mig allir tyggi tönnum og taungli hold með beinum, samt er ekki mörgum mönnum matur i mjer einum. II. Um deilur manna: Margir deilur meina sjer mikil lukkugæði; frægum sigri framar er friður og þolinmæði. Gömul vísa. Af Eyjasandi1 út í Voga — er það mældur vegur — atján þúsund áratog áttatíu og fjegur. 1) Landeyjasandur. 2) Selvogur. Petta er síðasta blaðið af VI. árg. Sunnan- anfara. Þegar næsti árg. byrjar verður blaðið prentað á annan og betri pappír, með góðri myndasvertu og með nýju letri. Myndirnar ættu því að verða betur prentaðar en verið hefur og blaðið yfir höfuð betur úr garði gert. áá 99 fæst hjá öllum póstafgreiðslumöunum og brjef- hirðingamönnum. Það er stærsta og besta blað- ið, sem nú kemur út hjer á landi. Ábyrgðarmaður: Þorsteinn Gíslason. Þingholtsstræti 7. Fjelagsprentsmiðjan. — Reykjavtk.

x

Sunnanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnanfari
https://timarit.is/publication/140

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.