Öldin - 01.09.1895, Qupperneq 8

136
ÖLDIN.
kallaður fyrir hinn volduga konung, er
beið viðtalsins í innri höllinni. Faraó
hatði tekið þessurn listfenga þjóni sínum
eins og blíðasti, bezti vinur. 0g Sanehat
hafði heilsað Faraó og hásæti hans eins og
venjan bauð, með því, að krjúpa niður og
láta lófa og cnni hvíla á gólflnu. bannig
lá hann lengi á höndum og enni frammi
íyrir hinum volduga drottni, er drembileg-
ur sat í sínu gullsmelta fíiabeins-hásæti.
Iiann dyrfðist ekki svo mikið sem iyftá
augum sínum, fyr en æðstu valdsmennirn-
ir gengu fram og reistu liann á fætur, með
léttum og liprum átökum. Samtímis byrj-
uðu hirðmeyjarnar að slá hörpustrengi sína
og syngja, lágt en þýðlega, óðinn um
“konungsvininn:
“011 störf þín blessist, allra landa herra !
Ilmsætan anda veiti nösum þínum Pta;
Guöinnan Nub skrýði ár þín með dýrð !
Veit þjóni þínuin Sanebat sanngirnis örð,
Sem hibýli smíðar handa guðnnum,
Hús fyrir kvenfólk þitt og hirzlur fyrir fjár-
sjóð þinn.”
Á meðan söngurinn stóð yflr, rcistu
embættismennirnir Sanehat á fætur, að boði
konungs. Að söngnum loknum, bauð Rha-
mpsinitus konungur þeim að festa kraga úr
gulli um háls honum og smyrja höfuð hans
í ilmsætri olíu og, bætti hann við : “Látið
hann ekkert óttast. Ilann er lconunglegur
vinur, í flokki minna útvöldu. Færið hon-
um gómsæta fæðu og svalandi drykki, og
færið honum sæti úr marglitum, samfeld-
um trjátegundum, að hann megi sitja og
að ég megi tala við hann í liöll minni.’’
Svo hafði konungur talað við Sanehat
lengi og alvarlega, ráðfært sig við hann
um bygging mikilfenglegra mustera, sem
hann hafði í huga að byggja, auk ýmsra
framúrskarandi skrauthýsa, cr hann vildi
láta hugsa sér og síðar koma upp. 0g
Sanehat hafði þá opinberað fyrir Rhamp-
sinitusi uppdrátt sinn af fyrsta pyramidan-
um, er þessi þjóðhagi hafði hugsað sér og
Cheops síðar lér byggja. Ilugmynd hans,
er hann skýrði fyrir konungi, var sú, að
byggja líkhellir mikinn og tignarlegan
fyrir konunginn á sandinum slétta á eyði-
mörkinni. Þennan líkhellir skyldi nefna
Kha, er þýðir (upp)-“risan,” og þar skyldi
Faraó livíla framliðinn í friði og óhultur,
til þess tima að sál lians þarfnaðist líkam-
ans á ný. Fullgerður skyldi steinstöpull
þessi hinn mikli vera fjögur hundruð sjötíu
og sex fet á hæð, og hvíla á grunni sjö-
liundruð sextíu og fjögra feta á hvern veg.
Og í sjálfu sér skyldi þessi bygging inni-
halda alla leyndardóma bæði reiknings-
fræðirnar og stjörnufræðinnar. Innst í
hjarta sínu átti þetta steinafjall, gert af
mannahöndum, að geyma um allan aldur,
svo enginn maður fyndi, Sarkophagus*
(steinlíkkistu) konungsins. Undir kalk-
stejnshólflnu, er geyma átti Sarkopliagus
konungsins, skyldi steinn mikill leika á
möndli, og falla svo í öll gróp, þegar hann
A^æri látinn falla, að enginn maður fyndi
innganginn í líkhellirinn sjálfan. Sanehat
sýndi konungi uppdrætti af vinnuvélum, er
lyft gætu steinbáknunum upp á vegginaog
í þau skörð, cr hver um sig átti að fylla,
og yflr höfuð sýndi hann hvernig þessi
ógnastöpull yrði bygður alt frá grunni og
til efsta lagsins á toppinum. Hann sýndi
ennfremur hvað mikið þyrfti af næp-
um og lauk handa starfsmönnunum öllum.
En þetta voru alt framtíðarstörf og þó kon-
unginum litist mæta vel á þessar fyrirætl-
anir allar hvarflaði þó liugur lians jafn-
harðan að fjárhirzluimi miklu, sem áföst
var við höllina og sem nú var svo nærri
því fuliger. Það var þar inni, sem átti að
saí'na í eitt og geyma auðæfin öll, er áttu
að borga fyrir öll þcssi stórkostlegu fram-
*) Sarkophágus þýðir eiginlega : kjöt-
æta, en að það nafn var viðtekiö á líkkistum
úr steini, er sprottið af þeirri trú forn-Grikkja
að ákveðin, mjúk og lin kalksteinstegund, ef
holuð út fyrir líkkistu, eyddi holdi öllu af bein-
unum. Síðar var nafnið viðtokið á öllum lík-
kistum úr steini, án tillits til þess, hver stein-
tegundin var. Þýb.