Alþýðublaðið - 07.05.1961, Qupperneq 15

íulíkmoiðUlagíð er vafau
í. °’ Sainbvhu aust
■»gu” «Wh,
l^ngi ?yilr því X^Sg
^n% íaf helzt?’ Qhv?rs«
?,«r »* A «fa“fo^ S?
^lwí?3
inj! 0® Xa , 5>er
Zfrsti%%1°Z
ir i glsePir enJ borSLnni.
skeðufn UpPÞot V1*0?^3
styrjökf£ér bl'ýztnút
azí, arv • pmi ekki Jt' ía
við allteThver sæti
e^u4Sa,man «« bilsibg
Sf"£'^r4f "Ji
s^rsr^
Fo«a C,™*6* á l»r®“«2
Jtusih sá ’ *
®«insii]in„ , ’ria*Jn'ru1 v
?■ ‘“n vLh'f «toíL
«»* SLr" fa»«LL ;•
&di «inna°fafaai? C„
,-fföur ú,t fa{a þuxigar á
^.%Zl - Æ? w
’A "»ttraf Lf Carvw »
?rneV 4fram ”utur' WK
éi?’ bvíí að’h VÍtí meira ef
2JS"% talaí
£7U«’ ^ítXníV^ á
7 .;an« reis á ? fanda l>ér
íf,ðar sinnar 0cr££!i' «r
haffandi á B.ush. M&U horfði
við að seJS 6kki hr*ddur
Sama hver í Jnj?» Kna,
er^«i a’ sa %
Í^ZurðPf e!tthvað vlt
^’onum. Rush °S lyfti
5& sfe««»«.
a naoti verig rj h'afl hvert
funar- W hreewa Ga ^
he-vrt að þý /arðu aídrei
®egJa fólkjhxx ^ ekki að
^ «W JlJa!em Það Vijl
hvað ^Jrða ég það' en
Iííi]i knæpustióri hvað
Vlleða 4 Sw smábæ
eins J keJm' svei mér
*«« Matt SS g°la’
nesfL tZS,%a* W á
*v sé bi,L™ L að Ca‘-S
Ep „el f 111111 knæpustj óri
c%Sl ZS\mér J ý
*ós*» »í cL:LS£r/
ar. Matt kom á eftir og tók
hann upp í hjá sér eftir að
hann hafði lagt bílnum henn
ar í skúrinn.
— Iieyrðu mig, sagði.
Matt, um leið og hann setti
bifreiðina aftur í gang, _
þú djarfi riddari. Mig lang
ar að gefa þér heilræði. Þú
ert kominn hingað tij að
skrifa greinar. Láttu þér þá
nægja með það og Mittu
ekki sporhundinn flá yfir-
höndinni í þér, svo að þú
flækist inn í hliðargötur,
sem lokast að baki þér. Carn
ey, Sully og Co. eru venju
lega ástúðin sjálf, en ef þeir
á annað borð beita hörðu þá
gera þeir það að marki, og
enginn fær nokkru sinni
pata af því. Slíkt er auð
velt, þegar nógir eru pen-
ingarnir. Og þeir hafa nóg
af þeim, það verðurðu að
muna.
— Þakka þér fyrir heil-
ræðið, sagðj Rush. — Ég
skal hugsa um það.
Rush beygði sig dálítið til
þess að stinga lyklinum í
lásinn að herbergisdyrum
Undir
'ar það hafði verið gert, leit
hann á Rush. — Ert þú Rush
Henry?
— Sá er maðurinn, sagði
Ruáh.
— Við litum bara inn til
að kasta á þig kveðju, fé-
lagi. Þú ert búinn að vera
nógu lengi í Forðst City nú.
Taktu saman dótið þitt cg
farðu!
— En ég kann vel við
mig hér, andmælj Rush.
— Það verður varla lengi,
ef þú hagar þér ékki éftir
þessu, sagði maðurinn í
stólnum ógnandi.
— Og svo er annað, hélt
Rush áfram og lét sem hann
tæki ekki eftir hótuninni,
— ég er ekki nærrf búinn að
Ijúka störfum miínum hér.
— Þú lýkur þeim ekki!
Þú hefur reyndar ekkert hér
!að gera.
— Það var skrftið. Hvað
an hefurðu það?
— Það skiptir ekki máli
hvaðan ég hef það. Ég segi
lbara þetta. Þú hefur ekkert
Ég vil helzt ekki þurfa að
reiðast, og mig langar ekk
ert itil að gera ykkur það til
skammar að isenda ykkur ný
flengda heim til húsbónid-
ans. Þess vegna ségi óg:
Komið ykkur út á meðan
tími er til, strákar. Þarna
eru dyrnar!
— Taktu hann, Jónsi! end
urtók náunginn í istólum.
Jónsi s'teig eitt skref fram,
og Rush andvarpaði mæðu
lega. Þessir . atvinnubófar
gátu aldrei tekið mann trú
anlegan. Hnefaleikarinn
steig fram enn leitt iskref cg
reiddi hnefann til höggs,
stóran eins og nautslæri.
Rush þreif um úlnlið hans,
isneri upp á og vatt isér und
ir, greip olnboga hans yfir
öxl sér og þeytti strokknum
fram af öllu afli- Jóni flaug
gegnum loftið og enti í fang
inu á manninum í stólnum
.méð slfkum krafti, að stól-
inn brotnaði undir þeim.
Rush beygði Big og tók upp
stólfót, sem brotnað hafði
heimar
JoeBorry
rmnar
sínum, en hann vildi ekki
ganga í. í þess stað opnuð-
ust dyrnar, og hann sá inn
'í andlit, sem var ekki í
rneira en hálfs meL’a fjar
lægð.
Komið bara inn, herra
Henry, sagði andlitið með til
raun til kurteisi.
Þetta var í meira lagi ó
geðfellt andlit, þar sem
nefið var yfirgnæfandi; það
virtist í átjláin hlýkkjum og>
endaði í ávölum kekki. Eyr
un voru mjög svo illa farin
af barsmíð á ferhyrndapall-
inum, ennið allit með örum
og varirnar bólgnar, eins og
þær hefðu nýlega orðdð illa
úti. Andlitið leit yfirleitt út
eins og það hefði nýlega
beðið ósigur í höggorustu,
og Rush var ekkert yfir sig
hissa á að rekast á það í hót-
elherbergi sínu. Hann hafði
satt að segja átt von á ein
hverju slíku.
— Það var fallegt af yð
ur að bjóða mér inn, sagði
hann háðslega og gekk í
boga umhverfis þunglama-
lega skrokkinn, sem til-
heyrði andlitinu, til þess að
komast framhjá honum.
Inni í herberginu lét fé
lagi dyravarðarins fara vel
um sig í góðum s'tól.
— Lokaðu dyrunum,
Jónsi, skipaði hann, og þeg
hér að gera. Og ég segi líka:
Hypj'aðu þig úr borginni!
Maðúrinn í stólnum dró
ekki af ruddaskapnum, því
að hann vildi láta hótunina
verka á Ruish.
— Ég er hræddur um að
ég skilji þetta ékki almenni
iega, sagði Rush hikandi.
— Ég skal koma þér í
skilning um það, gellti ná-
unginn í stólnum. — Ég segi
'að þú átt að vera kominn
úr borginni innan sólar-
hrings, og ef þú ekki hlýð-
ir, verður það verst fyrir
þig sjálfan.
— Hvað verður verst?
spurði Rush, s!em var farið
að þykja gaman að.
— Svei mér sem ég held
ekki að iþú hefðir gott af
ismávegiis lexáu! Takitu hann
Jónsi!
— Bíddu svolítið Við,
Jóni, sagði Rush, og rödd
Ihans (kom náunganium til
að snar stanza. — Þið, sem
■eruð svo lélegar eftirlíking
ar af hraustmennum, ég
verð víst að ségja við ykk
ur fá orð í fullri meiningu.
frá. Nú stakk hann honum
milli rifjanna á hnefaleikar
anum.
-— Upp með þig, Jónsi!
skipaði hann.
Jónsi vildi þó ekki gef-
ast upp strax, en svo leið vin-
samlegt dangl í skallann
með stólfætinum kom hon
um til lað skipta um skoð-
un.
— Sæktu vatn og lífgaðu
íélaga þinn! sagði Rush, —
og taktu hann með þér þeg
ar þú ferð. Og þegar þið
komið til þess, sem sendi
ykkur, þá getið þið sagt, að
þið hafið lent í lei'k við stóru
strákana í dag.
Fimm mínútum síðar
voru þeir á bak og burt og
Rush hvíldi sig í stól með
•whisíkyglas á hendinni. Hann
var foæði þreyttur og svang
ur, og þar sem honum y^r
ómögulegt að skera úr um
það, hvort hungrið feða
þreytan þjáði foann méir,
tók hann þann kostinn að
iáta senda sér miðdegisverð
inn upp og borðaði foann þeg
ar hann var háftaður. Sáðafli
isvaf hann eins og barn til
klukkan níu morguninn
eftir. j
Þá fanníst foonum tími til
kominn að foeilsa aftur upp
á Bill Prime, því ef focnum
ætti að heppnast vei að aá
misklíð og 'tortryggni, þá
var ekki verra að foafa blöð
in sér til hjálpar.
Mikil veibi
Framhald af 3. síðu.
—marz 1959 var frá kr. 3.73 pr.
kg. upp í kr. 4,46 eftir þyngd.
Verðið, sem nú er greitt til
sjómanna, er æöi misjafnt hér
vestra. Undanfarið hafa verið
greiddar 3 krónur pr. kíló hér
á ísafirði, en vitað er, að á ein-
um stað í fjórðungnum hafa sjó
menn fengið 25 aura fyrir kílóið
og er ekki nema eðiilegt að slík
„rausn“ veki verfískuldaða ó-
ánægju. ■— Bé„
ítölsku
rósóttu ullarmusilinin
komin.
Yerzlunin Snof
Veisturgötu 17.
Til sölu
látið notuð sjálfvirk þvottá
vél og ný hærivél.
Tþ sýnis í dag og á morg
un á Framnesvegi 24 B.
Sími 22570.
Aug!ýsinpsímitm 14906
14
Handsetjari óskast
Prentsmiðja
Alþýðuhlaðsins
Alþýðublaðið — 7. maí 1961