Alþýðublaðið - 20.01.1963, Blaðsíða 13

Framh. úr opnu.
unum í kvennahemum komu frá
Saigon og öðrum stærri borgiun.
Þær voru gáfaðar, menntaðar
stúlkur, en fæstar þeirra höfðu
nokkra reynzlu í verklegum fram-
kvæmdum.
Seinna, þegar farið var að skrá
í herinn á venjulegan hátt, fóra
stúlkur frá sveitabýlum og frá
rísekrunum að bætast í hópinn.
Þessar stúlkur voru vanar erfiðis-
vinnu og voru vanar skepnum og
höfðu því næsta litla erfiðleika
með að gegna herstörfum.
Meðal þessara stúlkna eru
márgar hávaxnar og sterklegar,
sannkallaðir pilsdátar f þess orðs
fyllstu merkingu.
■ Þær koma frá svæðinu við Minz
Top, þar sem fyrir þremur kyn-
slóðum áður komu Svíar, sem ætl-
uðu að vinna kopar í landinu og
hefja stórframleiðslu hans og út-
flutning. Eftir tvö ár sneru þeir
heim, eftir að hafa komizt að
raun um að koparvinnsla myndi
ekki borga sig í Suður-Vietnam.1
En þeir hurfu ekki sporlaust. Þeir I
létu eftir sig óstarfræktar námur
og aragrúa barna, sem höfðu ljós-
ari litarhátt en önnur börn í Viet-
3. KAFLI
MEÐ árunum dreifðist sænska
blóðið méð þessum börnum, þá
fullorðniun, meðal annarra íbúa
svæðisins, sem þá urðu ljósari á
litarhátt en ella. Þegar þessar
hraustu stúlkur gengu í herinn,
urðu aðrar stúlkur furðu lostnar,
þegar æfingar byriuðu og stúlk-
urnar frá Min Top lyftu 100
punda pokum eins og að drekka
vatn, og öxluðu þungar morðvél-
ar eins og þær væru með tvinna-
kefli.
Þrátt fyrir stærð sína, reyndust
þessar sænskættuðu víkinga
stúlkur jafn hæfar til að ferðast
úm frumskóginn á sama hljóð-
lausa og hraða hátt og minni
stöllur þeirra.
Þó að bændastúlkunum og val-
kyrjunum sænsk-ættuðu yrði ekld
mikið um mun, að venjast her-
búðalífinu og hernaðinum, þá var
það erfiðara fyrir borgardömurn-
ar, sem voru velmenntaðar stúlk-
ur, óvanar öllu erfiði. Það var lít-
ill munur á því fyrir þessar
stúlkur að ganga í herinn og ef
módelstúlka eða balletmær í Bret-
landi hefði gert það.
„Fyrst vorum við liræddar við
hýssurnar“, segir Hui Po Yung,
önnur þeirra tveggja stúlkna, sem
stóðu fyrir árásinni á skæruliða-
syeit Hung Lo, „og þessar hræði-
légu bomsur meiddu okkur í fær-
urna. Flestar okkar voru varla
tvítugar, en við grétum og grét-
um og óskuðum þess að vera
komnar heim. En eftir nokkra
dága hættum við að vorkenna
sjálfum okkur, en byrjuðum að
vinna upp á líf og dauða til að
læra það, sem við áttum. að ggr,a”,
Það væri ekki alveg' rétt að
segja, að Hui Po Yung væri ein-
kennandi fyrir þá kvenmenn, sem.
eru í kvennaher Suður Víetnam.
Til dæmis, — eftir orðum eins.
þjálfara Bandarísks á námskeiði í
Suður Víetnam — er hún byggð
eins og íbúðarhús úr bambus.
Hn er undarlega fljót og létt á
sér, en hendur hennar era ótrú-
lega sterkar. Hún hefur háð skot-
keppnir við menn með alls slags
byssum, og enginn hefur staðið
henni á sporði.
Hún er undarlega fljót og létt á
kennari við gagnfræðiskóla í Sai-
gon áður en hún gekk i herinn, og
myndir af henni síðan þá sýna fal-
lega, brosandi stúlku með sítt,
svart, uppsett hár.
Hún er fallegri en flestar stúlk-
ur og hún er ekki síður vaxin en
dansmær.
4. KAFLI
í VIETNAM er það karlmaðurinn,
sem er húsbóndinn og konan, sem
gerir það, sem hann segir. Þetta
hefur skapað stúlkur, sem hafá
yndislega framkomu og þannig
töfrað Frakka þegar þeir voru
þar, og hafa nú sömu áhrif á
Bandaríkj amenn.
Að sjálfsögðu hafa þegar orðið
breytingar á þessu sambandi
karls og konu í Víetnam, sérstak-
lega síðan kvennaherinn var stofn
aður, en samt haga þær sér svip-
að í viðurvist karlmanna enn
þann dag í dag, og það er viðbúið
að mikið þurfi til, svo að þær
vaði um allt eins og einkennir
hina vestrænu konu. Þó eru á
þessu nokkrar undantekningar,
sumár stúlkur hafa tekið upp vest-
ræna lifihætti. Meðal þeirra er
Ding Li Tunn, önnur þeirra
tveggja kvenna, sem hafa forystu
fvrir flokknum, sem gereyddi svo
skæruliðaflokknum, sem getið er
í upphafi þessarar greinar. Móðir
hennar var frá Vietnam. en faðir
hennar var franskur herdeildar-
foringi, sem féll við Dien Bien Pu.
. Hún er með þeim stærstu og
ein sú vestrænasta í háttum og
útliti. Hlátur hennar er hærri,
framkoma hennar frjálsmannlegri
Annað fólk dáist að henni fyrir
þetta. Það heldur að hún sé því
sjálfstæðari, vissari um getu
sjálfs sín og eigi hægara með að
gæta sjálfs sín.
Fólk er líka undrandi vegna
líkamlegra hæfileika hennar. Hún
hleypur sem antilópa og getur
Iæðát í gegn um þykkasta kjarr
hljóðlega sem snákur. í einni or-
ustunni særðist stúlka, og Ding
Lo Tunn bar hana á öxlum sér níu
mílur til næstu hjúkrunarstöðva.
I æfingum kvennahersins er
engin miskunn höfð, Þær æfa af
kappi, þeim or lagðar sömu skyld-
ur á herðar ög karlmöniium og
þær leysa af hendi sýipað verk-
efni og þeir. Þær hugsa ekki um
kvenleika sinn. Þær aðeins berj-
ast. Engin þeirra sýnir miskunn.
Þær læra að fara með vopn, beita
þeim gegn óvinum. Þær eyða löng
um tíma í meðferð vopna, þær
fægja byssur, skerpa langa hnífa
5. KAFU
.EN, — HVAÐ er um þá að segja,
Rauðu skæruliðana, sem Kvenna-
herinn er þjálfaður til að berjast
vlð. Hersveitirnar i Viet eru
venjulega álitnar þær skæðustu í
heiminum í dag, hvað snertir á-
ræði, þol og grimmd. Fastir her-
menn herja eru milli 18—21 þús-
und í Suður Vietnam, og margir
þeirra eru með að minnsta kosti
tfu ára reynslu f frumskóga hern-
aði að haki. Þeir hafa allir lifað
eins og skepnur í flelrl ár, og
þeir hafa tamlð sér hætti villidýrs
ins sem ræðst að bráð sinni.
Þeir blðja ekki um vægð og
þeir sýna enga vægð. Nokkrar af
stúlkunum frá Suður Vietnam
hafa fengið að kenna á þessum
hætti hermannanna. Tökum Lui
Mung sem dæmi.
Lui Mung kom frá Saigon, og
'gekk í Kvennaherinn 18 ára.
Faðir hennar var trefjavefjari
„heimspekingur" í aukavinnu.
Hann tíðkaöi setur á kaffihúsum
og sagðl fólki, „að allir menn
væru háðir sömu lögmálum, og
það væri enginn grundvallar mis-
munur á þeim, sem berðust með
okkur og þeim, sem berðust á
móti okkur”. Þetta var góðleg
heimspeki, og dóttirin Lui Mung
trúði henni.
Hún fór í Kvennaherinn vegna
þess að vinkonur hennar gerðu
það og það virtist eðlilegt, en ekki
vegna þess, að hún hataði komm-
únista eins og vinkonur hennar
gerðu, og skömmu eftir að hún
gekk í herinn, komust yfirmenn
hennar í vanda — hvort þeir ættu
í raun og veru að senda hana á
vettvang með öðrum stúikum. En
iiún hafði æft með herdeild, sem
senda átti til varðgæzlu nálægt
Huong Hoa, og svo fór, að Lui
Mung var send þangað ásamt öðr-
um.
Stúlkurnar gerðu eins og þeim
var sagt fyrir, og voru á heimleið
þegar þær rákust ailt í einu á her-
deild frá Viet-Cong. Bardaginn var
stuttur en blóðugur, með mann-
falli á báðar hliðar.
Þrjár af stúlkunum voru um-
kringdar og þeim skipað að gefast
upp. Tvær þeirra neituðu og voru
skotnar, en sú þriðja, Lui Mung,
lagði frá sér byssuna og gekk út
með hendurnar upp.
Allir sem þekkia Lui Mung
vissu, að hún átti sér einskis ills
von. Hafði faðir hennar ekki á-
vallt sagt henni, að lífið væri
göfugt, og sá sem þú berðist viö,
væri engu verri en sá, sem þá
berðist með?
Þennan dag kom þessi heim-
speki Huong Hoa að litlu gagni.
Lui Mung var nauðgað, hún var
barin, pyntuð á ólýsanlegan hátt,
og loks var hún krossfest með
byssustingjum.
Þannig hékk hún í einn og I varnarlaus gagnvart innrásar-
hálfan dag áður en hún fannst, og
læknar era þeirrar skoðunar, að
hún hafði lifað á trénu í fjórar
klukkustundir.
Síðan þetta kom fyrir hefur það
verið boðorð Kvennahersins, að
gefa sig aldrei á vald óvinunum,
heldur berjast til síðasta blóð-
dropa. Þrátt fyrir þetta boðorð
hafa nokkrar stúlkur gefist upp
mönnum frá VietCong. Það var
varla til maður í þessum þorpum,
sem kunni að handleika riffil,
þá að þeir kynnu að kasta hand-
sprengju. Öllu þessu hefur
Kvennaherinn kippt í lag, og nú
er svo komið, að herdeildir Viet
Cong fara hinar mestu hrakfarir,
þegar þær ráðast á þorpin, sem
þeir halda vamarlaus. Héma er
og verið meðhöndlaðar á svipað- j dæmi um það hvernig konur 1
an hátt og Lui Mimg.
Þegar Kvennaherinn var stofn-
aður, varð Suður-Vietnammönn-
um það ljóst, að þeir þurftu að
breyta þeim hemaðaraðferðum,
sem til þess tíma höfðu verið
látnar gilda. Fram til þessa höfðu
þeir aðeins hugsað um að styrkja
vamir sínar, og látið VietCong
mönnum eftir að gera árásir. Það
undarlega vlð þetta er það, að
VietCong hermennirnir hafa þá
aðferð að gera skyndiárásir, hörfa
og ráðast svo fram að nýju. Þeir
lögðu aldrei ótilneyddir í beina
orrustu. Ef árás misheppnast,
draga þeir sig í hlé og þangað til
þeir era tilbúnir til að reyna aft-
xir. Þeir berjast aldrei til þrautar.
6. KAFLI
f FLEIRI ár var þetta ágætis
hernaðaraðferð, aðeins vegna þess
að Suður Vietnamar fóru aldrei á
eftir þeim. Þegar þeir höfðu gert
áhlaup, biðu Suður Vietnamar
einfaldlega eftir þeim þangað til
þeir komu aftur.
En þetta hefur gjörbreyzt eftir
tilkomu Kvennahersins. Þær hafa
beinlínis verið þjálfaðar í áhlaup-
um. Þær voru látnar skríða í frum
skóginum og fengu ekki annað
til fæðu en það, sem þar var að
finna vikum saman. Sumar þess-
ara stúíkna hafa ótrúlegt þol og
geysilega bardagahæfileika.
Það er Kvennaliernum mjög
hagur, hve vel þær geta ferðast
um frumskóginn án þess að vekja
hina minnstu athygli á sér Þessi
hæfileiki hefur meðal annars gert
þeim fært að framkvæma það
herbragð, sem stráfelldi VietCong
fyrst í stað. Herbragðið er þannig,
að stúlkumar elta sveit VietCong
hermanna eftir skóginum. Þær
skipta sér í tvo hópa, annar fer
fyrir og hefur það hátt, að Viet-
Cong flokkurinn hlýtur að heyra
til þeirra. Þeir gera svo heiftuð-
uga. árás, en þá hörfar fremri
kvennaflokkurinn til hliðar og
ræðst aftan að þeim í sama mund
og hinn flokkurinn geysist fram-
an að óvinunum. Með þessu móti
liggja VietCong hermennirnir í
algerri gildru, sem fæstir þeirra
væri engu verri en sá, sem þú
Þetta var aðeins eitt dæmi bar-
daga.aðferðar, sem Kvennaherinn
hefur notað með góðum árangri.
En þær gera fleira en að' ráðast
beint að óvinunum.
Áður en Kvennaherinn kom til
sögunnar, voru öll hin mörgu smá
þorp í Suður Vietnam algjörlega
einu þorpinu léku eina hersveit
frá VietCong þegar þeir komu í
þorpið og ætluðu að ná sér í vist-
ir eftir eigin geðþótta. Frá varð-
tumi i þorpinu hafði sézt til ferða
óvinanna og þá var undirbúning-
urinn hafinn. Og þegar þeir komu
var allt klappað og klárt til „mót-
tökunnar”.
Þegar þeir gengu inn í þorpið,
vom aðeins fáar konur á stjái.
Þeir komu öruggir um sig inn í
þorpið og staðnæmdust fyrir utan
stærsta kofann og heimtuðu vatn
mat og kiæðnað. Tvær hræddar
konur fóm til kofa sinna og komu
skjótlega aftur með tvo kjúkiinga
hvor, bundna saman á fótimum
yfir bambusgrein, með höfuðin
niður. Þær gengu í áttina til hóps-
ins og köstuðu kjúklingunum til
þeirra. Svo hlupu þær tit baka til
hinna kvennanna upp við kofana.
Einn tveir, þrír, fjórir, FIMM, og
nákvæmlega upp að fimm. Þá köst
uðu þær sér flatar á jörðina, eii}-
mitt í sama mund og handsprengj-
umar 1 jórar, sem höfðu verið út-
búnar sem kjúklingar sprungu í
höndum óvinanna. Þær sprungu
svo jafnt, að ekki var hægt að
greina eina sprenginguna frá
annarri. Á einu óttaiegu augna-
bliki lá helmingur skæruliða-
flokksins sundurtættur á jörðinni.
Um leið og þetta gerðist þutu
konurnar fram úr kofunum með
riffla sína og hófu skothríð á þá
sem eftir vom og þá sem lágu á
jörðinni. í stuttum bardaga létust
þrjár konur, en að minnsta kosfi
sex sinnum fleiri skæraliðar, og'
þeir, sem komust undan Inn í
skóginn voru of sundraðir til að
geta hafizt handa f sameiningu:
aftur. i
7. KAFLI
í DAG notar Kvennaherinn sömu ■
grimmdina í bardögum og and- j
slæðingarnir. Þær drepa þá með:
þeirra eigin vopnum. Þær eru á- i
samt öllum landsmönnum að reka .
rauðliðana úr norðri” úr landi
sínu, og stöðva ógnarferil beirra.;
Suður Vietnambúar kæra sig ekki;
um einveldi Rauðliðanna og vilja
hefta framrás þeirra til að geta
haldið áfram að búa frjálsir f‘
landi sínu.
Það er vitað, og það er satt, að
mörg hundruð fallegar stúlkur
hafa verið drepnar í orustum' og
margar verið píndar til dauða á
hinn hryllilegasta hátt af villi-
mönnunum úr norðrinu, en eigi að í
síður mun stríðið við rauðliðana
halda áfram ....
ALÞÝÐUBLAÐIÐ - 20. janúar 1963