Birkibeinar - 01.05.1913, Síða 4

36
BIRKIBEINAR
junior og herra Granesen
voru báðir á móti herra
Brundebjalvesen senior.
Einu sinni þegar leið frarn
á veturinn var farið í
boltaleik á Borg suður í
Sandvík. Þá voru þeir
ungu herrarnir á móti
herra Brundebjalvesen í
leiknum og másaði hann
og hvásaði, en þeim gekk
betur. En um eftirmið-
daginn, eftir »iðurgang
sólarinnar, fór ungu herr-
unum að ganga ver. Þá
fór herra Brundebjalvesen
að taka sig á, og varð þá
svo sterkur, að hann tók
herra Granesen upp og
skelti honum svo fast nið-
ur að hann brotnaði til
dauðs. Og á sama augna-
bliki ætlaði hann að góma
unga herra Brundebjalve-
sen, en þá sagði fröken
Brák, sem var þénustu-
stúlka þar í húsinu, og
seni hafði passað unga
herrann þegar hann var
barn, en sem var bæði
vargur og göldrótt og
hafði karlmannskrafta:
„Eruð þér nú orðinn ras-
andi útí hann son yðar,
herra Brundebjalvesen?"
Með dularfullum fyrirbrigðum má sanna eilífl líf
og margt fleira, og með dularfullum fyrirbrigðum má
sanna, hversu erfitt forfeðrum vorum veitist að skilja
menningarmál 20. aldarinnar hér á landi. Það bar
við fyrir skömmu að miðstöðin í Reykjavík var köll-
uð til viðtals við Lágafell í talsímanum. Það samtal
var svo:
S í m t a 1
Reykjavík — Lágafell
Lgf: (hringir)
Rvík: Halló—hallo-ó!
Lgf: Mæl þú svá, at ek mega skilja
Rvík: Hver þar?
Lgf: Egill heiti ek, en hver er þú?
Rvík: Fonvörðurinn
Egill: Veit ek livat vörðr er, enn fón kenni ek eigi,
Rvík: Fónn er nýgjörfingur sem þeir áttu saman
redacteur Bjarnesen og redakteur Ólafsen.
Egill: Þetta munu vera skrælingjanöfn ok mun fónn
vera sonr þeirra skrælingja er svá heita, en
þú talar í málrúnum.
Rvík: Hvaða bölvuð vitleysa er í karlinum. Fón-
vörður er sania sem símavörður.
Egill: Segja máttir þú þat í upphafi. Skil ek at þú
munir halda vörð við enda talsíma þess, er
ek sé liggja héðan til Reykjarvíkr. Er mér for-
vitni á at vita, hvárt síma er til Hjarðarholts
í Dölum vestr.
Rvik: Já, í hvern ætlið þér að fóna.
Egill: Mæl eigi slíkt krákumál
Rvík: Við hvern ætlið þér að tala?
Egill: Við Þorgerði dóttur mína.
Rvík: Það er engin fröken Egilsson í Hjarðarholti.
Egill: Þorgerðr heitir hon Egilsdótlir
Rvík: I símaskránni er engin Egilsdóttir. En hvert
ættarnafn hafið þér?
Egill: Engi höfum vér ættarnöfn, íslendingar, en í
landnámasögu mun ætt mín talin til Brunda-
Bjálfa.
Rvík: 0 herra Brundebjalvesen, eg finn ekki fröken
dóttur yðar, hvernig sem ég ranghvolfi síma-
skránni. En eftir á að hyggja, er hún ekki
gift.
Egill: Gift Ólafi pá.
Rvík: Hefi leitað að frú Pá, frú Höskuldsen og frú
Dalakollesen en enginn gegnir. Ef til vill heit-
ir hún eftir héraðinu. Nú hef ég það. (Hring-
ir til Hjarðarholts). Halló! Hjarðarholt, Hjarð-
arholt! Halló. Er frú Laxdal við? (Hring-
ir til Lágafells) Halló! Lágafell! halloó! Nú
hef ég fundið hana, en ósköp er hún geðstirfr
Eg nefndi hana frú Laxdal með allri kurteisi
en hún jós yfir mig skömmunum í staðinn.
Gerið þér svo vel herra, Egilsen, Skallagríms-
sen, Ulvsen eða Brunde-bjalvesen, gerið þér svo
vel frú Laxdal.
Forfeður vorir báru eigi gæfu lil að leiða þjóð-
ina inn á þessa menningarbraut. Var og lítil von til
þess, því að oss hefði aldrei auðnast það, nema með
hjálp Dana, eður annarar þjóðar. sem jafnnýtin væri
á erlent úrkast. En það sést á öllum fornum bók-
menntum vorum, að þeir höfðu enga skímu af því,
að endaskifti á nöfnum eða kynvillur væri sérstakt
menningar merki. Hamingja Islands var meira að
segja svo slippifeng að Gizuri hugkvæmdist eigi að
sinn um vetrinn, er á leið,
at knattleikr var at Borg
suðr í Sandvík. Þá vóru
þeir Þórðr í móti Skalla-
grími í leiknum, ok mædd-
ist hann fyrir þeim ok
gekk þeim léttara. Enn
um kveldit eftir sólarfall
þá tók þeim Agli verr at
ganga. Gerðist Grímr þá
svá sterkr, at hann greip
Þórð upp, ok keyrði niðr
svá hart, at hann lamdist
allr ok fekk hann þegar
bana. Síðan greip hann
til Egils. Þorgerðr brák
het ambátt Skallagríms.
Hon hafði fóstrat Egil í
barnæsku. Hon var mik-
il fyrir sér, sterk sem karl-
ar ok fjölkunnig mjök.
Brák mælti: „Hamast þú
nú, Skallagrímr, at syni
þínum“.