Óðinn - 01.08.1910, Blaðsíða 6

Óðinn - 01.08.1910, Blaðsíða 6
38 ÓÐINN lölutn birtist í blöðum síðastl. vetur, kom jeg í bús í Rvík, þar sem mjer var sagt um barn, að það hefði verið 12 pd. fætt (— P. Á. B. var ekki »ljósa« þess —) og talið afbrigði, miðað við skýrslu Pór- unnar. Jeg sagði P. frá þessu, cn hún svaraði: »Jeg efast um að það bafi verið rjett vigt«. Pró- fessor Snæbjörn Staðfeldt (— frá Staðarfelli, ísl. að ætt —) gat þess, að yfirlætissamar, einfaldar og málgar ljósmæður befðu oft tilbneiging til að »bæta við« vigt barnanna; væri það nefnd »ljós- móður vigt«. Pær álíta, að það gleðji foieldrana, að barnið sje s^m »vænst« fælt, og þykjasl sjálfar meiri af, að hafa tekið vel á móti því. En svo kemur fyrir, að slík börn »ljettast« ótrúlega mikið á eftir). Nú í júlílok eru »Ijósbörn« Þ. Á. B. orðin 1645. Hún hefur leiðbeint við nám á 2. hundrað ljósmæðraefnum — haft með þeim aukatíma borg- unarlaust, af ábuga fyrir, að þær yrðu sem best undir búnar lil starfsins. Og ljósmæðraefni sækjast mjög eftir, að fá að vera með henni til að æfast, meðan þær stunda nám sitt í Reykjavík. Á 50. afmæli hennar síðastl. vetur hjeldu benni beiðurssamsæti um 200 konur, er aðstoðar hennar böfðu notið, þar af ein eða íleiri »ljósbörn« bennar. Færðu þær henni jafnframt að gjöf vandaða og vel valda menjagripi (skrifborð með tilheyrandi og stól), og ávarp (í umgerð, um 2 álna háll og rúml. 1 al. br.) undirritað 230 mæðranöfnum og kvæði, er ein konan hafði ort. Avarpið og kvæðið eru skrautriluð (af Steindóri Björnssyni, bróður- syni hennar og »l]ósbarni«) og prýða nú herbergi hennar. Úr ávarpinu má tilfæra þetta: »Pjer hafið um langa hrið haft það starf með höndum, sem eitt er meðal hinna vandasömustu og ábyrgðarmestu, og sem að sama skapi er ónæð- issamt og þreytandi, og þó ekki launað svo, sem verðugt væri. En það er vitnisburður vor, sem verka yðar höfum notið, að þjer hafið rækt starf þctla með virðingarverðri elju og samviskusemi, aldrei hlíft yður á neinni ónæðisstund, og í öllu reynst oss konum, er þjer komuð til vor, sem góð systir og móðir. Líf og heilsu sjálfra vor og barna vorra, borinna og óborinna, höfum vjer með ör- uggu trausti lagt í hendttr yðar, og þjer hafið í öllu sýnt, að það traust var á rökum bygt. Þegar líf vort var í hættu, þá óx oss kjarkur og máttur við þrek yðar og óttalaust þolgæði. Holl ráð og vinsamlegar bendingar halið þjer geíið oss í mörg- um greinum, og jafnan reynst oss, hverri fyrir sig, sannur vinur í sjerhverri raun. ÖU yðar fram- ganga og begðun hefur verið oss feguisla dæmi stillingar, hógværðar og slaðfeslu. Pjer bafið vei ið orðfá1) og orðvör, varfærin í dómum og aðgætin i ummælum«. I). Siglufjörður. Einn meðal hinna nafnkenduslu af smáfjörð- unum í kringum ísland er Siglufjörður; áslæðurnar fyrir því eru hinar miklu siglingar, scm fiskiveiða- skip, bæði útlend og innlend, hafa þangað á sumr- um, einkanlega síðan Norðmenn fóru að stunda þar síldarveiðar. Fjörðurinn cr lítill og fjöllum girtur nema frá bafi, og liggur beint frá norðri inn í skaga þann, sem gengur fram á milli Skagafjarðar að vestan og Eyjafjarðar að austan. Höfn er þar ágæt fyrir skip að liggja á þegar vond eru veður, cnda noluð þá mjög. Inni fyrir miðjum firðinum að vcstanverðu gengur fram eyri sú, sem kauplúnið stcndur á og mest þeirrar bygðar, sem við fjörðinn cr; þar er í kringum 400 manns búselt. En þá mánuði, scm unnið er þar að sildarveiðum á sumrin, frá tniðj- um júlí til septemberloka, er þar mjög fjölmenl, svo að t. d. í ágúst munu skrila sig þar á annað þúsund manns. Er þá líf og fjör í öllu á firðinum, höfnin al- selt skipum um helgar, svo að nærri er til hindr- unar fyrir sum þeirra að sigla úl og inn, því skipalegan er lítil, en þar þá stundum um 200 þilskipa, auk smábáta. Sjómenn flokka sig þá í landi og ganga til og frá eins og herfylkingar um kaupslaðareyrina og upp um fjarðarhlíðarnar, og sjesl þá fólk þinga saman. Kirkjan er troðfull alt kvöldið; þar heldur ræður »klerkur Norðmanna« og ýmsir fleiii; hjálp- ræðisherinn er í öðru Iagi í tjaldi sínu. En þótt báðir þessir staðir baíi sitt fólk, vanta menn ekki á kaffihúsin. Þar er drukkið kafíi og öl og dansað langt fram á nælur. Það er síst að undra, þótl eigi fari sem best orð af þessu margmenni, því þótt margt sje siðlátt og gotl fólk, er hagar sjer eftir lögum guðs og tnanna, er fjöldi þar saman kominn 1) í skírnarveisln: Er ljósmóðurin eklíi hjor? — Jú, linn situr þarna, — Jeg varaöi mig ekki á því; getur þao verið IJósmóðir, seni ekki er sí-skrafandi.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.