Óðinn - 01.01.1914, Blaðsíða 3

ÓÐINN
75
Úr Friðþjófs sögu E. Tegnér’s.
pN'öingar eitir Helga heitinn Hálfdánarson lektor.')
Friðþjófur kveður land.
Ileimsennið fríða, mín ættarjörð, mig á þjer líða ei forlög hörð; mjög fátt til happa mjer falla rjeð. Pig fóstra kappa jeg kveð — jeg kveð! Friðþj.

Ilild.:

í*ig röðull mætur og mcginskær; þig máni’, um nætur sem birtu Ijær; þig himinn barna- svo liýr sem gcð; l'riðþj.
þig hersveit stjarna jeg kvcð — jeg kvcð! Ilild.:
Þau vötnin bláu, sem frá jeg fór,
og fjöllin háu að slyrk sem Þór, Friðþj.
og lljót, sem beygja sig flýli með, og fjöldann eyja jeg kveð — jeg kvcð. Hild.:
Forn dauðra býli strönd ægis á, sem eikur skýli mót stormum ljá (ei Saga gleymir trútt minni með Friðþj.

þvi, mold er geymir) jeg kveð — jeg kveð! Ilild.:
Og yður lunda mcð laufln fríð, við læk þars unda jeg fyr á tíð, hvern vin, scm ekki mig vjela rjeð, en vel jeg þekki, jeg kveð — jeg kveð. l'riðþj..
Mitt hjarta’ er svikið, minn brendur bær, mjer burt er vikið þjer, land mitt, fjær; á lög jeg geði held ljúfu með, en lifsins gleði jeg kveð — jeg lcveð! Hild.:
1) Jón prófessor Helgason liefur getið »Oðni« til prentunar
þessar þýðingar eftir föður sinn. og segtr að þær muni vcra frá ár-
inu 1848, scm var síðnsta ár H. H. í skola.
Friðþjófnr að tafli.
Fóstbræöurnir sátu saman,
seggir liöfðu af tafli gaman;
tiglum gulis og silfurs setta
sitt þeir skákborð una viö.
Hildingur i höll þá gengur,
»Heill þú, fóstri! vaslci drengur!
taflið meðan teflum þetta
tæmdu horn að stytta bið!«
iiFjer frá sonum Bela, ber jeg
bæn um lið; — en ltingað ler jeg,
traust því land alt til þín setur;
trautt það annar frelsa má«,
»Að þjer, bróðir, betur gæltu,
Björn, nú kongur er í liæltu!
Honum bjargað bóndi getur:
bóndi’ í sölur leggjast á«.
»Brátt vex þróttur arnar unga,
ei þjer baka reiði þunga
sjóla, Hrings þótt bræðast mcgi
hetjulið, þeir vinna’ á þjer«.
»Hrók minn þú í liættu sctur,
beyrðu, Björn, það lagast getur;
hremma skaltu hrókinn cigi,
hann í sína skjaldborg fer«.
»lngibjörg í Baldursliaga
bláeyg grætur nætur, daga,
lokkar hún þig heldur ckki
hildarleik að ráðast i?«
»Drotning viltu hremma lijá mjer,
henni trauðla nærðu frá mjcr;
hana’ á borði’ jeg besta þekki,
bjarga verður henni því«.
»Sonur! á þinn fóstri’ að fara
frá þjer jafn nær brott án svara,
af þvi fyrir taílið tefur?
Trúi’ jeg naumst slíku um þig«.
Ilildings tók í hönd að bragði
lietjan fríð, sþratt uþp og sagði:
wSvarið, fóstri! hejTt þú hefur;
hættu tali’ um slikt við mig.
»Segðu Bela sonum frá mjer,
síst þeir eigi liðs von hjá mjer,
mitt sem rjcðu mannorð skerða,
mun jeg aldrei hjálpa þeim«. —
»Far þá leið, sem fjekstu valið,
fæ jeg síst þjer hughvarf talið.
Goðin láti’ að góðu verða«. —
Gekk svo fóstrinn burt og heim.