Óðinn - 01.12.1919, Blaðsíða 7

ÓÐINN
71
hefur verið í allan vetur, prátt fyrir góðviðrin og hóg-
værð náttúrunnar, pegar fólkið hefur ekki að jeta, pá
er alt svo dauft og drungalegt, en pó sá pað ekki á, að
ráð hafði pað til að eyða 9000 krónum í kómedíur,
tómbólur og bazar, sona eru íslendingar! Með öllu
peirra framfarakjaftæði og búskapartali hafa peir ekki
vit á lífinu heldur en hundar, og jeg hef enga trú á
neinni framtíð eða fullkomnunarástandi í pví formi sem
menn prjedika, pað ér bara ti) að gera flólkið vitlaust
og truflað, og pað eru blöðin pegar búin að gera, pví
nú í yfir tuttugu ár hefur aldrei lint á pessu bulli um
allskonar framfarir og humbug, sem ekkert á hjer við
og við höfum ekkert við að gera, og svo pegar aldrei
kemur neitt, pá verður fólkið óánægt með sjálft sig og
með lífið, og pá hefur maður »Spillet gaaendea.
Nú er Nikolin dauður, pessi útlærði »dentist« og
tanntrekkjari, sem gerði svo mikla lukku hjer á meðal
pessa fína fólks, sem Civilisationin hafði eyðilagt alla
tanngarðana á með brjóstsykursáti og kaffibrauðshampi,
en pá kom Nikolin og dró tennurnar út með afli og
og brá um pær svarðreipi og togaði og spyrnti í magann
á konum og meyjum, en pær útdregnu tennur lirutu
viðsvegar út um alt svo maður gat hugsað að ný Rulle-
stenformation væri komin, og ef einhver pýskur Geolög
hefði komið hjer eftir pessa dental-katastrophe, pá mundi
hann hafa orðið frægur fyrir nýja uppgötvun, og sá
originali autor pessara geologisku phænomena var Niko-
lin, sem nú er sofnaður og ætti að hvíla í haugi, sem
orpinn væri af kvennatönnum, eins og Hvítserkur á
mannahöfðunum.
Meðan jeg er að rita petta, pá ber mjer að eyrum
ógurlegt glamur eins og í tutlugu tómum blikkfötum;
pað er vatnskallinn biskupsins, sem dregur á eftir sjer
tunnuna með lífsins vatn, sem biskupin lifir á, og pessi
tunna er öll járnslegin og dregin á járnbentum sleða,
og glamrar um alla götuna, en petta lífsins vatn er ekki
ákavíti eða aqua vitæ á la fyllerí, heldur kraftlaust,
smekklaust og litarlaust brunnvatn, alveg sömu tegundar
og vatnið sem djöfullinn nefndi við Sæmund fróða í
vísunni: »Alt er runnið út í botn | áttungur með hreina
vatn,« petta vatnsglamur gengur um alla götuna, og
biskupinn er orsök til pess, pví ef hann ekki pyrfti að
drekka, pá væri ekki glamrið, en pað er pó miklu betra
en járnbautarglamrið á pinginu, pví pað gefur pó
Resultat: nefnilega pað, að biskupinn fær ekki að drekka,
og, mirabile dictu, verður ekki fullur!
Svo er nú hjer sú mikla framför og breyting til hins
betra komin á, að hjer er stofnað baðhús — átti raunar
að vera í líkingu við rómversk böð, thermae Caracallae
eða th. Títi, en var til bráðabirgða að vera í gömlu
prentstofunni, einmitt í peim herbergjum sem Einar
prentari drakk púnsið i, par er nú skiturinn pveginn
af vorum ötulu framfarahetjum, sem margir hverjir hafa
safnað skítnum utan á skrokkinn á sjer í 40 og 50 ár,
og fara nú að pvo hann loksins af sjer harnaðan og
petrifiseraðan á öllum peim tíma, eða peir álíta pað
sem nýja skírn og að nú pvoi peir af sjer alla syndir,
sem hafa safnast utan á pá í andvaraleysinu og verald-
arvolkinu, peir eru par alisnaktir eins og Odysseifur
pegar hann neri af sjer hinni grómteknu sjávarfroðu.
Pá mun ekki óráðlegt að minnast á ishúsið, sem
Tryggvi ræður fyrir. Pað á að heita að pað sje stofnað
til pess að geyma í fisk og ket, en í rauninni mun eiga
að leggja í ísinn pessa æstustu járnbrautarmenn og aðra
pesskonar fíra, sem eru allir í ólgu út af framförunum
og ætla aö gera alt á svipstundu. Raunar porir enginn
að nefna petta, en pað held jeg væri pó snjallasta ráðið
með petta íshús. En, sim sagt, íshúsið er gott, pað
minnir okkur að minsta kosti á ís, og par má geyma
bæði fisk og ket, plúmbúðing, prinsessubúðing, romm-
búðing, pönnukökur, skyrhákall, ansjósur, kálgraut,
Andvara, Kirkjublaðið, Pórð með telegraphinn og Björn
með járnbrautina, alt má geyma, svo pað verði óskemt
um alla framtíð, svo petta er pað eiginlega, corpórlega
og sanna framtíðarbæli.
Um jarðabætur eða landbúnað held jeg enginn hugsi
hjer, alt á að gera með járnbrautum og gufuskipum, og
greinar blaðanna um pessar framfarahugmyndir eru að
tiltölu langlengstar af öllu. Afleiðingarnar verða náttúr-
lega pær, að menn til sveita hugsa ekki um annað eins
mikið og petta, en hitt verður á hakanum; peir ætla að
biða, pangað til sú nýja stjórnar»bót« kemur með há-
skólann, járnbrautirnar, gufuskipin og rafmagnið, pá á
að fara að rækta túnin og hlaða túngarðana, pá kemur
alt af sjálfu sjer og fólkið sprettur upp úr jörðinni eins
og gorkúlur, pegar pessir Deukalionar hins nýja endur-
reisnartíma kasta steinunum aftur fyrir sig eins og
gamli Deukalion forðum daga og Bríet-Pyrrha ungar út
nýrri kvenpjóð með kvennablöðum og plúmbúðingum.
Nú er Einar Hjörleifsson kominn frá Ameríku og
inntekinn i sauðahús hinna fortöpuðu og aftur fundnu
sona 1 tjaldbúðum ísafoldar, og nú blossar rifrildislog-
inn sem hæst milli hans og Pjóðólfs, enda hefur hann
par fundið einn fyrir sem ekki gefur honum eftir í
skömmunum. Eftir að Einar er kominn, pá er nú byrjað
á »Lauru«, nú er hún ekki nema lítill »bolli«, pví endi-
lega verður að miða við Emigrantskipin, hún er alt of
lítil fyrir »hei!a pjóð« (o: 70,000 menn dreifða yfir 1800
□ mílur) og nú á að fara að kaupa annað og miklu
stærra skip, sem yrði nóg fyrir »heila pjóð«, líklega
nógu slórt til að flytja alt fólk hjeðan til Ameríku, eins
og Einar var að berjast fyrir i Lögbergi. — Pað er
annars gott ráð að geta altaf fylt blöðin með rifrildis-
greinum, hvað kæra ritstjórarnir sig um kaupendurna?
Með einhverju verður að fylla öll pessi blöð, sem yrðu
nóg til að breiða yfir alla »pjóðina« pegar hún er
komin á hausinn og sáluð af blaðabullinu.
Loksins, hjer ganga altaf svo miklar rigningar með
austanlandsynningnum, að jeg hef sterkan grun um að
petta sje gjörningaveður frá Vestmannaeyjum og doktor
fjölkunnugur standi par á einhverjum hnúki veifandi
veðrakofra út af reiði yfir mínu hirðuleysi, að jeg hef
ekki skrifað — stundum stutt, en stúndum ekkert — en