BFÖ-blaðið - 01.12.1990, Side 11

Með lækkun leyfilegs áfengismagns í blóði
þarf fólk ekki lengur að velkjast í vafa um
hversu mikið áfengi það megi innbyrða áður
en leyíilegum mörkum sleppir. Það er enginn
valmöguleiki lengur. Með breytingunni er
verið að segja þessu fólki, svart á hvítu, að hafi
það drukkið eitthvert áfengi skuli það einfald-
lega ekki aka.
Hártoganir í þessum málum eru ekki til
góðs. Þær eru til þess eins fallnar að draga úr
virðingu fólks fyrir ákvæðum laga og reglna.“
Ragnheiður Davíðsdóttir úr Áhugahópi
um bætta umferðarmenningu:
„Loksins. Loksins. Þessi fleygu orð komu
upp í huga mér þegar ég heyrði þau gleðilegu
tíðindi að fyrir Alþingi lægi frumvarp sem
kveður á um lækkun á leyfilegu áfengismagni
í blóði ökumanna úr 0,50 í 0,25 prómill. Ef
frumvarpið nær fram að ganga þurfa öku-
menn ekki lengur að velkjast í vafa - þá er
einfaldlega bannað að aka eftir að áfengis hef-
ur verið neytt.
Ég er sannfærð um að með þessum breyt-
ingum á umferðarlögum fækkar ölvunar-
aksturstilfellum og þá um leið hryggilegum
og tilgangslausum umferðarslysum. Eg skora
því á fulltrúa þjóðarinnar á Alþingi að veita
þessu merka frumvarpi brautargengi og leggja
þannig sitt af mörkum til þess að sporna gegn
þeirri miklu vá sem ölvunarakstur er. Líf og
limir okkar allra er í húfi. Þess vegna vil ég
Bakkus burt undan stýri.“
Þorkell Jóhannesson forstöðumaður
Rannsóknastofu í lyfjafræði í Háskóla
íslands:
Árni Gunnarsson, alþingismaður, ræddi við
mig fyrir nokkrum vikum í síma um frumvarp
sitt og félaga þess efnis, að lækka skyldi við-
miðunarmörk etanóls í blóði ökumanna vél-
knúinna ökutækja þeim til sektar eða sýknu
við grun um ölvun. Af þessu tilefni sagði ég
Árna tvennt eftirfarandi:
1. Lækkun viðmiðunarmarka frá því sem nú
er, skiptir litlu máli, en ég gæti ekki verið á
móti lagabreytingu í þessa átt.
2. Ef ákvarða á magn etanóls í blóði, sem er
0,2%c eða minna, þarf meiri nákvæmni við
ákvarðanir en nú er og þær myndu auk þess
verða dýrari.
Ef alþingismenn og stjórnvöld vilja breyta
lögum líkt og Árni Gunnarsson og félagar
hans leggja til, er mín tillaga sú að mörkin
verði miðuð við miðtölugildið 0,3%c og með
0,l%c vikmörkum, þ.e.a.s. miðtölugildið gæti
verið við ystu mörk staðtölulegs líkindareikn-
ings ýmist 0,2%c eða 0,4%c.
Til rökstuðnings þessari tillögu skal eftir-
farandi tekið fram:
1. Við ákvörðun á magni etanóls í blóði, sem
er að meðaltali 0,3%c, þarf lítið eða ekki að
breyta þeirri aðferð til etanólákvarðana, sem
nú er notuð, og ákvarðanir etanóls yrðu þar af
leiðandi ekki dýrari.
2. Ólíklegt er, að maður sem hefði 0,3%c etan-
ól í blóði, gæti hafa náð því magni nema eftir
neyslu áfengra drykkja. Ef miðað er við efri
vikmörkin, 0,4%c, myndi slíkt magn alltaf eða
nær alltaf benda til neyslu áfengis.
3. Mjög ólíklegt er að geta ökumanna til þess
að stjórna vélknúnu ökutæki sé marktækt
skert af því einu, að þeir séu með 0,4%c etanól
í blóðinu.
Ályktun umferðarþings sem haldið var
22.-23. nóvember 1990:
Umferðarþing 1990 styður frumvarp Árna
Gunnarssonar o.fl. um lækkun á leyfllegu
prómillmarki í blóði ökumanna úr 0,50 próm-
ill í 0,25 prómill. Með þessu skrefi er tekinn af
allur vafi um að neysla áfengra drykkja og
akstur fer aldrei saman.