BFÖ-blaðið - 01.07.1993, Blaðsíða 10

2. Áróður - áróður og meiri
áróður er það sem þarf. Tökum
áfengisáróður jafn föstum tök-
um og gert var þegar áróðurinn
gegn reykingum var hvað öflug-
astur og árangurinn lét ekki á
sér standa. Veitum börnunum
okkar gott veganesti, verum
þeim góð fyrirmynd - þau eiga
það skilið.
Lárus Sigurðsson sveitar-
stjóri á Breiðdalsvík:
1. Eg hef aldrei haft neinn
áhuga fyrir áfengi en þó er ég
ekki fanatískur. Eg geri ráð
fyrir að afstaða mín mótist að
einhveiju leyti af uppeldi og
síðan reynslu.
Þrátt fyrir feimni á ungl-
ingsárum vildi ég heldur berj-
ast við hana heldur en sulla í
áfengi, var raunar með þeim
ósköpum gerður að ég haföi eng-
an áhuga fyrir því. Síðar stóð
ég ásamt fleirum fyrir dansleik-
jahaldi um nokkurt skeið, þá
var ekki óalgengt að ég þyrfti á
allri minni þolinmæði að halda
til að tala við drukkna menn.
Ætli ég hafi þá ekki endanlega
sannfærst um að mitt áhuga-
svið lægi annars staðar. Eg hef
1. Hver er afstaða þín til
áfengis og hvað ræður henni?
2. Hvað finnst þér brýnast að
gera í áfengisvörnum?
ávallt frá því ég tók bílpróf 17
ára gamall verið bílstjóri á þau
mannamót sem ég hef sótt og
eitt hef ég alveg á hreinu að
áfengi og akstur fara ekki sam-
an.
2. Eg tel að það þurfi að reka
miklu meiri áróður í skólum og
í sjónvarpi gegn áfengi og áfeng-
isnotkun, þar þarf að koma sem
best til skila og vekja rækilega
athygli á þeim hörmungum sem
notkun áfengis leiðir oft til. Að
mínu áliti er ofnotkun áfengis
eitthvert mesta vandamál þjóð-
félagsins í dag. Samt er sú
ímynd ríkjandi að maður sem
ætlar út að skemmta sér verði
að drekka talsvert til að teljast
maður með mönnum - sé vart
samkvæmishæfur öðruvísi.
Ómar Smári Ármannsson,
aðstoðaryfirlögregluþj ónn,
forvarnadeild lögregunnar í
Reykjavík og formaður
[ vímuvarnarnefndar Hafnar-
fjarðar:
1. Eg hef verið svo lánsamur
að afstaða mín gagnvart áfeng-
isneyslu hefur eiginlega mótast
af sjálfu sér. Eg byrjaði eins og
margir aðrir í mína tíð að bragða
áfengi í menntaskóla, mest til
þess að „vera með“ í skemmtun-
um félaganna. Þeir drukku marg-
ir ótæpilega, en fljótlega kom í
ljós að ég sá afskaplega lítinn til-
gang með drykkjunni. Eg haföi
vítin til þess að varast þau þar
sem hegðun félaganna var ann-
ars vegar, auk þess sem mér
fannst áfengi yfir höfuð vont á
bragðið. Oft reyndu ölvaðir fél-
agarnir að þröngva áfengi upp á
mig þegar þannig stóð á, senni-
lega vegna þess að þeir fundu
til einhvers konar vanmáttar-
kenndar yfir því að einhver
þeirra skuli þurfa að vera edrú,
en þeir ölvaðir. Innst inni vissu
þeir að hegðun þeirra var eitt-
hvað andstæð mannlegu eðli, en
skildu ekki tilganginn. Þessi
þröngvun gerði mig enn stað-
fastari í því að láta ekki aðra
ákveða fyrir mig hvort eða
hvenær ég drykki ef svo byði
við að horfa. Eg ákvað því að ef
ég drykki áfengi þá drykki ég
það fyrir mig, en ekki aðra.
Á menntaskólaárunum vann
ég fyrir mér sem dyravörður á
vínveitingahúsi og kynntist því
enn betur skaðsemi áfengisins
og ekki varð það til þess að
auka áhuga minn á neyslu
þess. Þá vann ég sem afleysinga-
maður í lögreglunni í Reykjavík
sumarið áður en ég útskrifaðist
og gekk síðan í lögregluna að
útskrift lokinni. I lögreglunni
hef ég kynnst á enn gleggri hátt
en annars er unnt skaðsemi
áfengisins. Stór hluti af starfi
lögreglumannsins snýst um ölv-
að fólk og að bregðast við atvik-
um tengdum ölvuðu fólki. Lík-
amsmeiðingar, slagsmál, átök,
slys, heimilisófriður, ósætti, nið-
urlæging og mannleg eymd eru
hugtök samofin áfengisneyslu
þess fólks sem þeim tengjast.
10