Skólablaðið - 01.11.1916, Qupperneq 4

IÖ4
SKÖLABLAÐIÐ
maður, ])á væru ]>að að eins 250 kr., og væri hann því samt
sem áður ver settur en vinnumaðurinn. Þegar hér við bætist
að skólakennarinn hefur stundum fyrir konu og börnum a'ð
sjá, og að staða hans er ekki tryggari en það, að dutlunga-
lynd skólanefnd getur svift hann atvinnunni hvenær sem henni
þóknast, þá verður ekki sagt að hann sé öfundsverður.
Samanburði á stöðu barnakennaransog launakjörum hinna og
annara verkmanna á sjó og landi er lengi hægt að halda áfram
og sýna með því og sanna að hann er ver settur en þeir. En
þess er ekki þörf; allir geta gert þann samanburð sjálfir og
sannfærst um að barnakennarar eru ver settir en alment vinnu-
fólk.
Atvinnuvegirnir til sjávar og sveita standa nú í meiri blóma
en áður. Þeir þola að gjalda verkafólki hátt kaup, og gera
það líka. Fólkið streymir þangað sem peningarnir velta. Um
ekkert er eins mikið hugsað og fjáröflun. Líkamleg vinna er
borguð vel, andleg vinna illa. Það bendir á að likamleg vinna
sé metin meira en andleg. Verði sá hugsunarháttur ríkjandi að
staðaldri og til langframa, eignumst við duglegt verkafólk og
ötula fjárgróðamenn, en lélega embættismannastétt. Við fáum
sjálfsagt duglegar vinnukonur og vinnumenn, rakstrarkonur
og sláttumenn, sjómenn og bændur, en — lélega embættismenn
og barnakennara.
Aðrir hafa nú reyndar þá skoðun að óupplýst verkmanna-
stétt verði aldrei annað en vinnudýr, misjafnlega þæg og af-
kastamikil til verka, en þá fyrst verði hún ötul, verklagin og
skyldurækin, er hún hefur fengið nauðsynlega andlega mentun
samfara verklegri. Það er hlutverk alþýðukennarastéttarinnar
að veita þessa mentun; því skyldi vel til hennar vanda, en það
er ekki gert með því að svelta hana. Eina ráðið til
þ e s s a ð h a 1 d a þ e i m g ó ð u k e n n u r u m, s e m v i ð
eigum, ogeignast fleiri, er það að launa þeim
b e t u r.