Vísir - 20.03.1959, Blaðsíða 10

Vísir - 20.03.1959, Blaðsíða 10
10 VÍSIR Föstudaginn 20. marz 1S59 ¦& & iz iz & '& & ft" Twr -fc *k •& *k ft SUSAN INGLIS: í\ödd H 1A n '& & & ÁSTAR5AGA "& "fc & "" Ö ¦#, W: "fr -&: &.- # & & &&&&%'& 17 einfaldan, svartan kjól, þröngan í mittiö. Þegar hún loksins hætti sér út úr herberginu, virtist hún róleg en alvarleg. Hún hafði ætiað sér að leita Tínu uppi, en var ekki viss um í hvaða herbergi hún væri. Þess vegna fór hún niður í ársalinn í 'þeirri von að hitta Eustaciu frænku eða kannske Juönu, svo að hún gæti spurt þær. Hún heyrði rumbalag í fjarlægð í útvarpmu, en þegar hún kom niður í ársalinn var enginn þar. Eldur brann á arinum og Penny dróst ósjálfrátt þangað. Hún stóð fyrir framan arininn. Einhver hlautað koma von bráðar. Á næstu augnabliki heyrði hún glamra í glösum á bakka. Hún sá vínfangavagn, sem var ýtt varlega gegnum dyrnar og þjóst við að sjá Juönu koma inn á eftir honum. Það var um seinan sem hún sá að það var Andrew Brand, hár og hressilegur, sem ýtti borðvagninum varlega á undan sér. Hann virtist vera i bezta skapi, því að hann raulaði eitthvað með fallegri blassarödd. Allt í einu kom hann auga á Penny og þagnaði. „Góðan daginn, ungfrú Mayne," sagði hann. Eg vona að þér- hafið hvílt yður vel. Tína og Gomez komu þjótandi inn fyrir fimm mínútum og fóru upp í herbergðin sín til að dubba sig upp. Eustacia frænka kemur á hverri stundu. Við getum fengið okkur eitthvað að drekka meðan við bíðum. Á eg að blanda kokkteil, eða kannske þér viljið heldur sjerrí?" „Þurrt eða-----" „Þurrt, þökk fyrir." Hann tók glas og setti það á litla borðið hjá henni. „Segið mér til ef yður finnst það of þurrt." Hann sneri til baka að hjólaborðinu með flöskuna, og Penny settist í einn hægindastólinn og rétti ósjálfrátt eftir glasinu. Hún óskaði að hún gæti látið sér detta eitthvað hversdagslegt í hug, til að segja, en það tókst ekki. Þarna sat hún og horfði örvæntingaraugum í eldinn og óskaði, að hún finndi ekki svona vel til nálægðar Andrew Brand. Hann fyrir sitt leyti virtist ekki hafa neinar áhyggjur af henni. Hann var að blanda einhverja drykki og mældi nákvæmlega hve mikið hann tók, fyrst úr einni flöskunni 'og svo úr þeirri næstu, en á meðan blístraði hann sama lagið, sem hann hafði verið að syngja þegar hann kom inn. Smá saman fór henni að verða rórra, og þegar Eustacia frænka kom flögrandi inn, gat hún heilsað henni ofur eðlilega og fullvissað hana um, að hún hefði hvílst verulega vel og væri orðin alveg afþreytt. „Það er gott," sagði Andrew. „Og það er líklega bezt að eg búi yður undir að Tina og Gomez hafa ráðgert að fara langan út- reiðatúr, allan daginn á morgun. Eg sagði þeim, að af því að þér hefðuð ekki komið á hestbak lengi, mundi yður kannske finnast það full strembið." „Alls ekki," sagði Penny og þykktist við. Hún ætlaði sér alls ekki að loka sig inni í herberginu sínu heilan dag í viðbót, meðan Tína og Luis væru í útreiðartúr. „Ágætt," sagði hann glaðlega, „þá getum við gert ferðaáætlun- ina strax. Eustacia frænka sér áreiðanlega um að við fáum gott nesti — er það ekki Eustacia frænka? Og eg skal sjá um drykkjar- föngin, og eg held að Tina og Felipe hafi valið hest handa yður. Henni er umhugað um að þér verðið ánægð með hestana, sem við höfum hérna á Los Qucbranchos." „Ó," sagði Penny þegar henni skildist, að Andrew hafði verið að fræða hana um að þau ættu að verða fjögur í útreiðartúrn- um daginn eftir. „Já, eg er viss um að þetta verður skemmtilegt." Öll fjögur! Jæja, hún ætlaði að vera eins og henni væri hnýtt aftan í Tínu allan daginn. Tína og Luis komu stundvíslega í matinn, þó furða mætti heita, og á eftir fóru þau fram í ársalinn, og Eustacia settist við hannyrðir meðan þau voru að drekka kaffið. Tína talaði um ferðalagið tilvonandi, um hestana og margt fíeira, sem hafði gerst síðan hún var á Los Quebranchos síðast, Andrew hló og gerði að gamni 'sínu við hana, eins og góðum stóra- bróður sæmir, og ungi Gcmez var auðsjáanlega sífellt að verða ástfangnari. Nú gekk Tína að útvarpinu, sem Andrew hafði lokað fyrir er þau fóru að borða, og fór að snúa hnöppunum. „Ó!" sagði Tína hugfangin er hún heyrði danshljcmsveitar- tónana óma út úr tækinu, Tónarnir virtust óvanalegir og fram- andi í þessari fornlegu og virðulegu stofu. „Er ekki þessi „swing" betri en allir gömlu tangóarnir? Nú skulum við dansa og þú verður að kenna mér nýju sporin. Viltu gera það, Luis?" Luis var fljótur að standa upp til að gera það, sem engillinn hans bað hann um. Andrew hjálpaði þeim til að veíja saman ábreiðuna á gólfinu. Og innan skamms var Luis önnum kafinn að kenna Tínu sporið, og henni gekk vel að læra. Penny sat og horfði á þau. Hún tók ekki eftir að Andrew Brand stóð við hliðina á henni, fyrr en hann ávarpaði hana. Þá hrökk hún við, en það var óþarfi af henni að vera hrædd. „Mér finnst þér hafið gert kraftaverk, ungfrú Mayne! Eg hef aldrei séð Tínu svona glaða bg eðlilega, siðan hún var barn." Hann hnyklaði brúnirnar meðan hann horfði á systur sína, og léttir og ánægja varð lesið úr andliti hans og svipurinn varð töfr- andi. Hann horfði rólegur en með forvitni á hana, og nú fór hjarta hennar aftur að slá hraðar, eins og alltaf þegar hann horfði á hana, en aldrei þessu vant leit hún ekki undan núna. „Mig hefur alltaf langað að hun yrði hamingjusöm," sagði hann. „Það var þess vegna, sem eg lét hana dvelja sérna svona lengi. Það var ekkí fyrr en eg uppgötvaði að hún var að verða óhemja, að eg...." „Hún var engin óhemja," sag'ði Penny gröm. „Það var aðeins þetta, að hún varð þrá, þegar farið var að þvinga hana. Og svo vitanlega — þegar þér og allir hinir létu hana skilja, hverskonar álit þið hefðuð á henni. Henni likaði það ekki heldur." Penny gat dkki gert að því að hún sagði „allir hinir", því að enn hljcmaði í eyrum hennar það. sem Kristín hafði sagt: „Mer- cedes Herrera kallar mig þessa hræðilegu systur AnJrews." En Árnesingafélagið 25 ára. Árnesingat'élagið i Rejyja- vík mínntist 25 ára afmælis síns síðastliðinn laugardag með glæsilegu og fjölmennu sam- kvæmi í veitingahúsinu Lídó. Var hinn snotri og vistlegi samkomusalur veitingahússins fullskipaður og þjónusta öll og framreiðsla hin ákjósanleg- asta. Skemmtiskrá var bæSi fjöl- breytt og vönduð, en að henni stóðu nær eingöngu Árnesing- ar. Samkvæmið hófst með því, að formaður félagsins, Hró- bjartur Bjarnason stórkaup- maður, sem stýrði samkom- unni, bauð gesti velkomna með E. R. Burroughs - TARZA\ nokkrum ávarpsorðum. Er menn höíðu setið að snæðingi um stund, hófst skemmtiskrá kvöldsins með því, að prófess- or Guðni Jónsson flutti af- bui'ða snjalla afmælisræðu. Ráfcti hann tildrögin að stofn- un áithagafélaganna og þá sér- staklega Árríesingafélagsins og benti á, að félagið ætti tilveru sína fyrst og fremst að þakka tryggð og ræktarsemi manna við átthagana, greindi frá helztu starfsemi félagsins fyrr og síðar, minntist síðan látinna forustumanna félagisns og ræddi að lokum um framtíðar- verkefni þess. Var mikill róm- 2851 'I OFFEK A ¦ test ro OUR ENENUES,'- SCEEECHEP SOBITO.'AN? NOT ONLY WILL THE ACCUSEÍ? PEIN^ MY POTIONJS--' ' ''ií *~BUT I,TOOv WiLL FACTICIPATE- FOE THE INMOCENT CANNOT BE AFFECTE7' VlCK VAWBoKEtJ *WEuL HAVETO AGREE'WHISPERE? TAKZAN GRIÍALV. 'OTHEEWBE, WE APMITOUR GUILT/ |-i9-4-ait i Eg er hér með próf til að ( sanna og sýna fram á hverjir L eru óvinir okkar, gargaði [^ Sobito. — Hinir ákærðu drekka ekki einir seyð minn heldur mun eg sjálfur drekka hann með þeim, því hinum saklausu verður ekki meint af honum. Við verðum víst að gera eins og hann segir, ella játum við á okkur sökina, tautaði Tarzan. ur gerður að ræðu prófessora Guðna. j Þá. tilkynnti formaður, að tveir nafnkunnnir Árnesingar. í Reykjavík, þeir forstjórarnir; Bjanri Jónsson frá Galtafelli og; Guðmundur Jensson hefðu gef- ið félaginu vandaðan og glæsi- legan félagsfána, sem gerður, var eftir teikningu Guðmund- ar Einarsonar frá Miðdal. Van fánanum og gefendunum, sem staddir voru á samkomunni, á- kaft fagnað. Þá skýrði formaður frá því, að félagið hefði látið gera fé- lagsmerki úr silfri og gulli eft- ir teikningum sama listamanns,. og væri gullmerkin heiðurs- merki, sem veitt yrðu fyrir sér- staklega vel unnin störf í þágtt félagsins. Að þessu sinni hefðí verið ákveðið að veita Guðnai' Jónssyni prófessor þetta heið- ursmerki fyrstum manna, eri; hann var einn af stofnendum) félagsins og hefir verið ritari þess frá upphafi. Um leið og; formaður afhenti honum þetta heiðursmerki ávarpaði hann prófessor Guðna með nokkrunl orðum og þakkaði í nafni fé- lagsins og Árnesinga þann mikla skerf, sem hann hefði lagt til íslenzkra fræða, og sér- staklega sögu Árnesþings og fyrir hans farsælu störf í þágu félagsins frá ';ophafi. Þá flutti formaður Árnes- ingafélagsins í Keflavík, Jakob Indriðason snjallt á varp og afhenti frá félagi sínu Árnes- ingafélaginu að gjöf mjög; vandaðan fundarhamar, útskor* inn af Þráni Árnasyni mynd- skera. Jörundur Brynjólfsson fyrr- verandi alþingismaður kvaddil sér hljóðs og flutti félaginut árnaðaróskir og þakkarorð fyr- ir störf þess í þágu Árnesinga' austan fjalls og vestan. Ræðu; þessa aldna forustumanns Ár- nesinga um áratugi var tekið með miklum fögnuði. \ Þessu næst flutti Karl Guð'- mundsson leikari tvo skemmti> þætti við ágætar undirtektir. Eftir það sungu óperusöngvar- arnir, frú Þuríður Pálsdóttir og Guðmundur Guðjónsson, nokk- ur lóg. Söng frú Þuríður fyrsti ein, en síðan sungu þau bæði saman við mikla hrfningu sam- j kvæmisgesta. Þá var karlakórs j söngur, Árnesingar undir stjórn Þorvalds Ágústssonar ! frá Ásum. Sungu þeir eingöngu lög eftir Árnesinga og tókst söngurinn með miklum ágæt- | um, enda var þeim óspart klappað lof í lófa. Ennfremur kvöddu sér hljóðs í samkvæminu listamennirnir Guðmundur Einarsson frá Miðdal, sem flutti félaginu: kvæði í tilefni af afmælinu og Tómas Guðmundsson skáld, sem talaði í léttum tón og sagð- ist vel að vanda. Félaginu barst höfðingleg gjöf frá Guðmundi kaupmanni Guðmundssyni í Höfn á Sel- fossi. Ennfremur bárust félag- inu kveðjur og skeyti víðs veg- ar að, m. a. frá Gunnari Thor- oddsen borgarstjóra í Reykja- vík. Samkvæmið var, sem áður er sagt, mjög fjölsótt og fór mjög virðulega fram og var forustumönnum félagsins og félagsmönnum til hins mesta sóma.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.