Vísir - 06.05.1960, Blaðsíða 10

Vísir - 06.05.1960, Blaðsíða 10
10 V í S I R Föstudaginn 6. maí 196© fllarij ÍOurcheli: 'MI'LLI TVtGGJA * ÁSfARSAGA 42. EIDA — Láttu ekki eins og bjáni, sagði Madeline gröm. — Þetta er ekkert fyndið. Þú talar eins og Clarissa væri frjáls og óbundin. En hún er gift Gerald ennþá, eins og þú veist, og þó einhver snurða hafi hlaupið á, ætti að vera hægt að laga það. — Ekki ef Clarissa hefur sannfærst um að dr. Lanyon sé eftirsóknarverðari. Og það gerir hún auðvitað um leið og hún sér hann í sínu rétta umhverfi, með allar hvítklæddu hjúkrunar- konurnar brennandi reykelsi á altari hans. — Við brennum ekki reykelsi, sagði Madeline reið, — 'ekki á neins altari. Og þó við gerðum það fengi Clarissa aldrei tækifæri til að sjá það. Henni verður ekki hleypt inn í spítal- ann. — Jæja, ekki það? Morton hallaði sér aftur, hressilegur og ánægður, og brosti til hennar. — Það þarf meira en spitala- reglur til að loka Clarissu úti. Hún getur skotið upp kollinum J eins og filmdís, á hvaða dramatíska augnablikinu sem vera , skal — i stað hjúkrunarkonunnar í skurðstofunni, og rétt fræga I lækninum hnífinn eða hvað það nú er, sem þeir láta rétta sér, ¦ og pírt á hann yfir grímuna um leið. [ Madeline hló uppgerðarhlátur. — Það verður ekki við þig átt, Morton. Ég hélt að þú mundir hjálpa mér, en i staðinn hendir þú gaman að þessu. — Góða mín, hvernig ætti ég að hjálpa þér? sagði Morton. — Þó að þú teljir nauðsynlegt að hafa gát á Lanyon, þá er ég á annari skoðun um það. Eg mundi halda þvi fram að hann sé einfær um að gæta sín. — Ekki gat hann það seinast, sagði Madeline og andvarpaði. — Jæja, hann hefur kannske lært af reynslunni, svaraði Mort- on kærulaus. — Hafi hann ekki vit á að forðast klærnar á Clar- issu núna á hann ekki betra skilið. — En þú hefur ekki hugsað þér að stappa í hana stálinu? sagði Madeline biðjandi. Hún var hrædd við gáskann í Morton. ¦— Hver veit, svaraði hann og brosti. — Þetta máttu ekki, Morton. Þú ert fantur, sagði Madeline reið. v — Harður eins og steinn, sagði hann í sama tón. — Og hef gaman af óförum annara. HefurðU ekki séð það fyrr en nú, elsk- an mín? Hún varð hljóð og fannst kuldanístingur leika um hjartað í sér. Vitanlega var þetta sagt í gamni. Hann hafði ætlast til að hún færi að hlægja að því. En Madeline var i vafa um hvort hægt væri að segja hættulegan sannleika í spaugi. Nú hallaði Morton sér fram í stólnum og tók um hendina á henni. — Heyrðu, elskan mín, ef þú vilt hrekja á burt þennan áhyggjusvip, skal ég gera allt sem þú villt, sagði hann bliður. — Ég skal fara með Clarissu um alla heima og geima; þó ég þori ekki að ábyrgjast að hún lendi ekki í ævintýrum, skal ég reyna að láta hana hafa hugann við annað. Var það ekki það, sem þú vildir að ég gerði? Madeline kinkaði kolli og horfði í augun á honum. — Og hvað ætlar þú að gera fyrir mig í staðinn? sagði hann svo. Hún svaraði ekki með orðum, heldur hallaði sér fram og nú ekki fyrir fullt og allt, held ég sagði Madeline, og}mœttust. vadr þeirra , einum af þessum ^; heitu ^^ A KVOLDVðKUNNI áiísii i IJðEO !UÍI vegar virtist hann svo niðursokkinn í það sem hann var að gera að það var illa gert að trufla hann. Hann sneri blaðinu við og virtist láta sem hann vissi ekki betur en að hún væri farin út. Hún missti móðinn og sneri út að dyrum. En tilhugsunin nm hina óþægilegu fregn lagðist þungt á hana og hún reyndi að manna sig, sneri við og ræskti sig. — Dr. Lanyon, stundi hún upp. — M-mm? Hann leit ekki upp. — Ég fékk bréf frá Enid — stjúpu minni — í gær. Um Clarissu. Nú leit hann upp. — Einmitt það? sagði hann kuldalega, eins og honum finndist óviðeigandi að nefna þetta nafn þegar hann var að vinna. — Þú verður að afsaka, en ég hef lítinn áhuga fyrir því. — En ég held .. . . að þér standi ekki á sama um það. Hún ætlar að koma hingað í heimsókn. Það er ekki mér að kenna, — flýtti hún sér að bæta við, er hún sá hvernig svipurinn á honum harðnaði. — Ég hef engin afskipti haft af þessu. En vitanlega hlakka ég til að sjá þær. En-— kannske Clarissa geti. . . . Röddin hljóðnaði. Svo sagði hún angurvær: — Mér fannst betra að segja þér þetta, svo að það kæmi ekki flatt upp á þig. Nú varð stutt þögn. Svo sagði hann erfiðlega: — Þökk fyrir. Nú sneri hún aftur frá honum og ætlaði út, en nam staðar þegar hann sagði: — Biddu svolítið. Þú sagðir að stjúpa þin og Clarissa ætluðu að koma. Áttu við — þær tvær éinar? — Já. — Ekki maður Clarissu? — Nei. — Hvers vegna ekki?" Madeline hugleiddi það sem hún vissi. Ekki bar henni að fara . með slúður um það, sem Clarissu kom við. En hinsvegar vissi : hún að Clarissa mundi ekki f ara dult með þetta þegar hún kæmi, því að hún var þannig gerð. — Ég veit eiginlega ekki mikið um þetta, sagði hún. — En Enid skrifaði mér að sambúðm þeirra væri orðin erfið. — Áttu við að hún sé farin frá honum? — Nei vildi sem minnst gera úr því, sem kannske gæti lagast aftur — Er hægt að hlaupa frá manninum sínum um stundarsakir? . spurði dr. Lanyon storkandi og gerði sér auðsjáanlega ekki , grein fyrir að Madeline var að reyna að vera nærgætin. — Já, því ekki það? svaraði hún. — Það eru mörg hverflynd hjón, sem skilja um tíma og taka svo saman aftur og allt fer vel. — Atlantshafið er nokkuð breiður skurður að hoppa yfir, svaraði hann þurrlega. — Jæja — hann horfði á skjölin, sem lágu kyrfilega röðuð á borðinu. — Þakka þér fyrir þetta þarna. Þetta var greinileg kveðja, og Madeline fór. Hún var ekki sérlega ánægð með hvernig hann hafði tekiö í málið, en gat hinsvegar ekki sagt, hvernig hann hefði átt að gera það öðru- vísi. ... Nú var það eiginlega ekki margt, sem hún gæti gert áður en ; þær kæmu, nema kannske það, að segja Morton fréttina og biðja ¦ hann um. að hjálpa sér. En Morton virtist hvorki velviljaður né hjálpfús. Hann rak ; upp tröllahlátur og sagði, að nú mundi „Clarissa ætla að velgja .dr. Lanyon aftur", og taldi erfiðleika á öllu. ! I sem jafnan komu Madeline til að hugleiða hversvegna hún væri að skipta sér af ástarlífi annara, þegar hún átti meira en nóg , með að hugsa um sitt eigið. I Næstu vikurnar tvær liðu fljótt og nú fór tilhlökkunin að vinna bug á kvíðanum út af Clarissu. Tilhugsunin um að hafa i fjölskyldu sína nærri sér varð aðalatriðið, og henni gat ekki j annað en að áhyggjur hennar út af dr. Lanyon hefðu verið i öfgafullar. Þetta varð henni enn ljósara er hún sá hann dag ' eftir dag í skurðstofunni, og að þeir erfiðleikar virtust ekki vera til, sem hann gat ekkí ráðið fram úr. . sparið :y*ur tíaup á Milli.uaarg^ ver:rfai.a! R. Burroughs TAKZAN ^''MfflfoaflÍÞjOÍUKl* 3250 'VÍSIEltf HÉKKE PLEA7G7,*I KNOW WE SH0UL7 KEFOKT TOTHE AUTHOKITIES, BUT TUE HOSPITAL ISSOOOSE ?T Herra minn sagði Pierre, i ég veit að við ættum fyrst ^ að fara til yfirvaldanna en | . sjúkrahusið: er svo nálægt og 1WISH.TOTELL NUESE MAKIE, W PIAWCEEvTMAT I AK\SAPELV AlKlVEK* TAKZAN N077E7S *I WILL WAIT." mig iangar svo mikið að láta unnustu mína, Marie vita að ég er kominn heilu og höldnu. Tarzah kinkaði kolli Lítill, grannvaxinn maður með úfið yfirskegg kom inn í krá, sem var þéttskipuð mönn- um. Hann gekk að afgreiðslu- borðinu og mælti hárri röddu: '„Þegar Frederik drekkur, drekka allir." | Á augabragði þyrptust menn umhverfis litíá manninn og klöppuðu á axlir hans og hældu honum. | Kráareigandinn var önnum kafinn við að fylla glösin hjá öllum, bæði körlum og konum sem þarna voru. Þegar Frede- rik hafði tæmt glasið, brá hann hendinni niður í vasann með yfirlætislegum svip, tók upp fimm krónur og sagði: ! „Þegar Frederik borgar, borga allir." Að svo mæltu gekk hann út úr kránni. *- Eg ætlaði að hringja til móð- ur minnar á mæðradaginn, en fékk vitlaust númer. Það var | ung dama, sem svaraði í símann — Þér verðið að fyrirgefa, sagði eg. — En mér leyfist ef til víll að bjóða yður gleðilegan mæðra dag. j — Almáttugur, sagði stúlkan og saup hveljur. — Það er ein- j mitt það, sem ég óttast. Svo sleit hún sambandinu. I * I Þegar hundurinn okkar fékk hálsbólgu skrifaði dýralæknir- inn lyfseðil upp á einhverjar 'pillur, sem gefa átti hundinum. En hvernig var hægt að koma pillum ofan í stóran og sterkan hund? í bókinni „Um meðferð hunda" er því lýst á þessa leið: Opna skal munn hundsins, láta pillurnar aftast á tunguna, loka munni hans og halda fast um trýnið á meðan hann er að renna þeim niður. En þessa bók hafði Fox okkar ekki lesið. Hann var I rólegur á meðan ég opnaði munninn á honum og lagði töfl- urnar á tunguna. Þá greip eg fast um trýnið á honum og beið þess að hann renndi þeim niður. Hann kingdi, og eg sleppti tak- inu á trýninu. Fox horfði vin- gjarnlega á mig, og spýtti töfl- unum á gólfið. Þetta endurtók sig fjórum sinnum. | Að lokum var eg orðinn svo reiður, að eg grýtti pillunum út í horn á stofunni. Fox stökk léttilega þangað er þær lágu, tíndi þær upp og át þær allar með beztu lyst. Finski hljómsveitarstjói'inn Boris Sirpo kom fyrir skömmu til Bandaríkjanna, ásamt komu sinni. Nótt eina urðu þau að gista í húsi nokkru sem sagt var að reimt væri í. Um miðja nótt vöknuðu hjónin við óynd- isleg hljóð. Frú Serpo bað mann sinn að fara á fætur og rannsaka málið. — Nef, vina mín, sagði hann. —• Það er réttara að þú farir. Þú talar ensku betur en eg. og sagði, Eg ætla að bíða. Þegar Pierre var horfinn, lit- aðist apamaðurinn um allí taugaspenntur því hann f ann það á sér að honum voru gefnar gætur af einhverjUm sem hann gat ekki komið auga á í svipinn. Eiúsnæði óskast Ung barnlaus hjón óska eftir tveggja til þriggja herbergja íbúð. Upplýsing- ar í síma 35234 eftir kl. 7 og næstu kvóld.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.