Vísir - 23.01.1967, Qupperneq 11

*
Draugagangurinn

Capesthorne höll
Dr George Owen. frá Trinity
háskóla í Cambridge, heitir mað-
ur einn, sem hlotið hefur mikinn
orðstír fyrir draugarannsóknir
sínar. Hann er viðurkenndur um
víða veröld sem sérfræðingur í
dularfullum fyrirbærum. Nýlega
gaf hann út skýrslu yfir 750
fræga drauga í Bretlandi. Hér fer
á eftir útdráttur úr skýrslunni
yfir eitt draugahúsið.
Sir Walter Bromley Daven-
port var manna ólíklegastur til
þess að verða fyrir ásókn drauga.
Þessi fyrrverandi hnefaleika-
kappi, og núverandi þingmaður
lávaröadeildarinnar, á 98 her-
bergja höll í Cheshire, þar sem
.íokkrir yfimáttúrulegir atburðir
hafa átt sér staö.
Eitt sinn vaknaði sonur hans
við þ-ð. að glugginn var skekinn
til og frá í herbergi hans. Þegar
hann leit upp undan sænginni, sá
hann hvar hendi, í lausu lofti,
teygði sig í áttina til gluggans
og hristi hann til.
í annað sinn var tiginn gestur
staddur í höllinni og sá þá konu,
gráklædda, líða eftir gólfinu
fram hjá sér, en við eftirgrennsl
anir, kom í ljós, að enginn kann-
aðist við þessa konu, utan hús-
bóndinn, sem áður haföi orðið
var við svona svipi.
Sir Walter og hin góðlega eigin
kona hans stóöu á tröppunum til
þess að bjóða dr. Owen velkom-
inn, þegar hann bar að garði hjá
þeim.
Fyrst var honum sýndur stig-
inn, sem gráklædda hefðarkonan
hafði birzt við. Sir Walter hafði
einu sinni séð henni bregða fyrir
þar, líöandi eftir ganginum og
hverfa inn í vegg. Hún hafði verið
niðurlút, og þrátt fyrir það hve
pils hennar voru síð, var hún
fljót yfirferöar.
Og seinna, þegar Sir Charles
Taylor haföi gist þar um helgi,
hafðj honum birzt sama sýnin.
Það haföi verið að kvöldlagi,
klukkan um það bil hálf ellefu,
að hann haföi verið á leiðinni
upp stigann til herbergis síns.
„Hálfnaður upp stigann heyrði
ég eitthvert þrusk niöri í gang-
inum“. Segir hann sjálfur frá.
„Ég leit við og sá einhverja grá
klædda vem niðri, líöa eftir gang
inum. Mér sýndist vera konu-
mynd á henni, vegna klæðnaðar
hennar, sem var grár síðkjóll
eða möttull".
Af ótta við aö hræða börnin í
Íiúsinu, skýrðj sir Charles ekki
rá þessu fyrr en daginn eftir,
en það kom vini hans sir Walter,
ekkert á óvart.
Eftir langa rannsókn var dr.
Owen sýnt annað herbergi, sem
annar þingrtiaður hafði átt and-
vökunótt 1, vegna skella í glugga.
I örvæntingu sinni hafði þing-
maðurinn reynt að troða áróðurs
sneplum með giugganum, en allt
kom fyrir ekki, alltaf skelltist
glugginn. Þó var blæjalogn og
30 feta fall ofan í garð, en eng-
inn stigi hafði verið reistur viö
húsið, þegar að hafði verið gáð,
né heldur var hægt að teygja
sig í gluggann af þakinu.
Sir Walter tók því næst dr.
Owen með sér inn á skrifstofu
sína og sagöi honum frá einu
merkilegu atviki.
Það var aðfaranótt 3. septem-
ber að sir Walter hafði skroppið
út í kapelluna, sem er þama í
höllinni, til þess að athuga hvort
allt væri í lagj fyrir minningar-
athöfn, sem fram átti að fara i
henni daginn eftir. Hann var
einn, eða svo hélt hann, þar til
hann sá röð af þöglum verum
koma upp tröppumar, sem lágu
utan úr fjölskyldugrafreitnum
inn í kapelluna. Hann kallaði í
konu sína í írafári þvl, sem
greip hann, en þegar hún kom
á sjónarsviðið, höfðu verumar
gufað upp.
Vom þetta einhverjar hillingar
sem stöfuðu af lýsingunni? Eða
hvað var þetta eiginlega?
Dr. Owen rannsakaði kapell-
una nákvæmlega og þaulspuröi
sir Walter, sem hvikaði í engu
frá fyrri frásögn sinni.
Hann skrifaði hjá sér ýmsar
athugasemdir og grandskoðaði
allt hátt og lágt. Sföan komst
hann að svohljóðandi niöurstöðu:
„Ef atburðurinn með hendina
viö gluggann hefði aðeins borið
við einu sinni, hefði ég afákrif-
að hann sem ímyndun, En í sam-
hengi við reynslu þingmannsins,
neyðumst við til að skoða hann
sem eitthvert yfimáttúrulegt fyr-
irbæri, sem stundum aðeins heyr-
ist í og stundum lika sést.
Eins er með sýn sir Walters,
gráklæddu hefðarfrúna, sé hún
borin saman við frásögn sir Charl
es Taylors, veröum við að álykta
sem svo, að það sé draugagang-
Ur í höllinni".
Ástand gatmanna.
Slæmt ástand gatna í borg-
inni og nágrenni hennar er of-
arlega í hugum margra, anda
eru gatnamálin nátengd bók-
staflega öllum. Á hverju sumri
og fram á haust em gerð stór-
átök I malbikun gatna og var
svo einnig á s.l. ári. Voru enn-
fremur gerðar tilraiunir með olíu
möi. Hélzt því ástand gatna
yfirleitt gott fram eftir vetri,
þar til veður tók að spillast
með frostum og fannkomu um
jólin. Nú em þessar nýviðgerðu
götur bókstaflega umsnúnar,
hola við holu og Ul-akandi sum
ar hverjar.
Margar mikilvægar umferðar
Capesthome HöU.
æðar, eins og t. d; Suðurlamds-
braut og Hafnarfjarðarvegur
fengu góöa Iagfæringu, en em
Eim er sú braut, sem ekki
lætur á sjá, og það er Kefla-
vfkurvegurinn, sem er úr stein-
detta í hug, að hér á landi sé
veðurfar óliagstæðara til malbik
unar cm annars staðar. Þessi ó-
illa á sig komnar nú sem stemd
ur. Fyrlr dyrum er kostnaðar-
söm vlðgerð, sem þvi miður
hlýtur að veröa að endurtaka
sig ár hvert.
steypu. Þar er ekki að sjá, að
neins þurfi við f viðhaldi, en
Keflavíkurvegurinn þótti áður
fyrr vega verstur.
Sumir hafa verið að láta sér
stöðuga veðrátta, frost og þiða
til skiptis, sprengi malbikið og
síðan molni allt saman, þegar
hinir þungu bílar með keðjur
berjl á götunum. Ekki er ég
Dr. George Owen, sérfræðingur
I dularfullum fyrlrbrigðum.
dómbær á það, en heyrt hef ég
eftlr einum, sem vit þóttist
hafa á, að bergtegnidir þær
sem hér em tiltækar til mal-
blkunar, væru svo meyrar, að
þær svikju undan hinu mikla á-
lagi, nudduðust saman J mal-
bikinu og molnuðu eins og tvi-
bökur.
Það er merkilrgt, að ekkert
skuli heyrast frá þeim vísu
mönmum, sem hafa með þessi
mál að gera, því að slæmar göt-
ur langtímum saman em hvlm-
lelðar ár eftir ár.
Kannski værl bara ðdýrast
að stelnsteypa allar götur í fram
tiðlnni?
Þrándur í Götu.