Alþýðublaðið - 11.05.1966, Síða 12

m
ii

LOKADAGURINN
izt milli Landspítalans og
barnaverndarfélaErsins Sumar
ffjafar að leikheimilið Græna
borg muni nú eftirleiðis taka
á móti börnum hjúkrunar-
kvenna, sem eru á aldrinum
tveggja til sex ára,
Morgunblaðið.
<
Þetta er nú orðið nieira
hreinlætið nú til dags. Konan
heimtar að ég þvoi mér um
fæturna á hverju ári hvort sem
ég þarf þess eða ekki.

Hefnrðu hejxt hvemig ég
spældi prestinn þegar ég gekk
til spurninga. Hann vildi vita
hvort ég kynni eitthvað úr Bib
Kunni. Júdas gekk út og hengdi
sig sagði ég. Kanntu ekki eitt
hvað fallegra? Gakk út og gjör
fclíkt hið sama.
Ekki kunna þeir að skamm
ast sín þarna í Hafnarfirði. Ég
er nú búin að sjá þessa ógeðs
legu kvikmynd þrisvar og allt
af endurtaka þeir ósómann.
— Einn, tveir, þrír kossar, svo
stekk ég um borð---------
Þannig gæti ungum vertíðar-
sveini verið innanbrjósts í byrjun
vertíðar. Og jafnvel liinir reyndu
hlakka ævinlega til að ýta úr vör.
Það er þeirra veikleiki. Þótt þeir
lendi í hverju manndrápsveðrinu
af öðru, sjá félaga sína hverfa í
dauðann eða veiðarfærin týnast í
hafrótið, þá seiðir hafið bláa og
hætturnar gleymast í næsta út
stími. Og svo er það vonin um er
lenda höfn, konur og nýjan toll.
En ekki eru allir okkar sjó-
menn eða hetjur hafsins, eins og
þeir eru nefndir til spari á sjó
mannadaginn, togaramenn eða
farmenn. Reyndar veit ég varla
hvort þeir taka nokkurt mark á
lokadeginum. En fiskimennirnir
kring um landið miða enn við
þennan dag og við liöfum það fyr
ir satt, að einmitt þessa dagana
hafi þeir margir verið að taka
upp netin, enda vertíðin orðin lé
leg víðast hvar. Og hvernig er
þeim svo innanbrjósts, þegar þeir
binda í lok vertíðar og stökkva
í land með pokann sinn? Hvað
hugsar kallinn, hvernig er vél-
stjóranum innanbrjósts, hver er
hlutur hásetans og hvað liefur
kokkurinn þyngst um mörg kíló?
Við spyrjum ekki um hvað þess
ir menn segi, af því að við vitum
að þeir segja ekki eitt einasta orð
— ekki strax — .
En í kvöld og næstu kvöld verð
ur kannski slegið í „eina“ og
menn rifja upp atvik, sem blundað
hafa í undirmeðvitundinni lengi
vel. Menn segja eflaust meiningu
sína varðandi eitt og annað og
sumir hugsa helvítinu honum Pétri
eða Páli þegjandi þörfina. Og
svo bera menn saman aflalilutinn,
aðbúnaðinn og kostinn. Við höf
um til dæmis heyrt, að á bátúm
frá sömu verstöð liafi fæðið verið
allt frá átján hundruð og upp í
fjögur þúsund kr. á mánuði. Er
það ekki skuggalegur munur? Er
ekki ástæða til að tryggja mönn
um gott fæði á skikkanlegu verði
svo ekki sé meira sagt? Og svo
er það vélin. Okkur er sagt, að
sumir vélstjórar verði að sætta sig
við að koma niður í ómálað vélar
rúmið og taka þar við útjöskuðum
ryðhlunk og finna vart annað verk
færa en sleggju og rörtöng. En
það segir lika aðra sögu, sem lýt
ur að útgerðinni og eigendum. í
upphafi áttu þeir skip með nýrri
og góðri vél. En trassar í vél
stjórastétt sáu fljótlega fyrir því,
að dýrmæt tæki gengu úr sér
óeðlilega fljótt — og þeim mun
ljótara sem umliorfs varð í vélar
rúminu, því erfiðara reyndist að
fá góða vélstjóra. Og svo er það
skipstjórinn. Hverjar eru lians á-
hyggjur í vertíðarlok — eða öf

ugt: Af hverju er hann svona kát
ur? Við höfum fregnað, að sumir
þeirra sé búnir að fá alveg nóg
af ýmsu mótlæti og fegnir lokun
um. Það er ekki áhyggjulaust, að
hafa þannig mannskap, að ekki
megi stoppa svo dag í landi, að
ekki séu tveir eða þrír af áhöfn
inni týndir, þegar farið er í róður
inn. Sumir týnast í marga daga í
einu en vegna manneklu verður
að taka vægt á slíkum syndum
og gera golt úr öllu saman. Og
ekki bætir úr skák, að þurfi að
skilja trossurnar eftir í kolgræn
um sjó og ei'fa á hættu, að tapa
öllu saman. Og svo eru hinir, sem
höfðu lieppnina með sér. Við gleðj
umst ekki síðtir með þeim á loka
daginn.
Og enn eru til þeir skipstjór
ar, sem róa í hvaða veðri sem
er og láta vaða á súðum. Oft bera
slíkir „sjóhundar“ mikið úr bít
um, en úthald þeirra er þá oft
nókkuð dýrt fyrir útgérðina. Og
hásetinn,' ékki moglar hann, með
an stætt er á dekkinu. En trúað
gæti ég, að hann hafi sínar at
hugasemdir, þrátt fyrir góðan hlut
Og víst eru þeir fleiri sem vinna
starf sitt af staki-i samvizkusemi
og una glaðir. við sitt.
Þetta áttí ekki að verða nein
lofræða um sjómannastéttina og
ekki heldur skammardálkur, enda
þótt minnst hafi verið á fátt eitt
af því, sem sjómenn ræða um
sín á milli þessa dagana. En það
viljum við fullyrða, að við þessir
landkrabbar, gerum of lítið a£
því að hugleiða erfiðleika þeirra,
og líf, sem eiga mikinn hluta æfi
sinnar í fangbrögðum við Ægi
konung. Við gleðjumst, þegar þeir
stökkva um borð, því að það þjón
ar okkar ódýra matborði. Við dæm
um hart athafnir þeirra i landi, af
því að okkur finnst þeir stundum
umgangast gras og gangstéttir
öðruvísi en við. Og stundum heyr
ist sagt að þeir beri of mikið úr
býtum fyrir of fáar vikur, vegna
þéss að okkar vika og þeirra vika
er ekki sami hluturinn. En hvað
sem öllu líður, þá tekur Bíiksíðan
undir með ættingjum og vinum
sjómannanna og segir: Velkomnir
af vertíðinni. . . .
■ra
íýcHSEl,
Iíversu lengi hafið þér eiginlega stundað hjúkrunarstörf,
fröken? ■