Dagblaðið Vísir - DV - 01.12.1984, Qupperneq 24

Sérstæð sakamál Sérstæð sakamáf Sérstæð sakamál Sérst
Hann átti aöeins sextán tíma eftir
ólifaöa þegar Thelma Carroll, unnusta
hans, heimsótti hann í síðasta skipti í
fangelsið. I bítið næsta morgun átti aö
hengja hann og hann að gjalda með lífi
sínu fyrir afbrot sem hann hafði ekki
frarnið.
,,Ég er saklaus að þessu afbroti og
öllum öðrum afbrotum,” sagði Sera-
phino Pelizzoni viö konuna sem sat
hinum megin við borðiö í heimsóknar-
herberginu. Tveir fangaverðir stóðu
hvor við sína hliö hans. Sá þriðji stóð á
bak viö Thelmu Carroll, stúlkuna sem
hann var trúlofaður.
„Guð veit að ég hef ekki framið af-
brot og því get ég mætt örlögum
mínumkaldurog rólegur.”
Konan svaraði með titrandi rödd:
„Ég veit líka að þú ert saklaus. En ég
sver þér, sama hvemig gengur, ég skal
finna þann seka og láta hann standa
reikningsskap gerða sinna...”
Hjálpfús
' Konan, sem var 26 ára, hafði fengiö
að heimsækja fangann í eina klukku-
stund til að kveðja manninn sem hún
elskaði og sem var einungis 29 ára.
Þegar tíminn var búinn fékk parið ekki
leyfi til að faömast og kyssast í kveðju-
skyni. Hún fór eins hratt og hún gat út
úr fangelsinu en Pelizzoni var færður
aftur í dauöaklefann og til stefnumóts
viðböðulinn.
Fyrir Thelmu Carroll var þetta há-
mark martraðar sem hafði staðið í
þrjá langa mánuði. Hún var búin að
þekkja Seraphino Pelizzoni, sem var af
ítölskum ættum, í meira en tvö ár. Þau
bjuggu í Clerkenwellhverfinu í
London.
Pelizzoni var háttvís ungur maður.
i Hann var í góðum metum meðal
ítalskra innflytjenda og ítalski
veitingastaðurinn hans var mikið
sóttur. Hann var frægur fyrir hjálp-
' semisínaogþaðvartalsverðþörf fyrir
hjálpfúsa menn á kreppuárinu 1932.
! Pelizzoni var langt frá því að vera vel
stæður en enginn af þeim sem leituðu
, aðstoðar hans fór frá honum án þess að
í fágóðamáltíö.
Hann var líka alltaf í sáttasemjara-
i hlutverkinu ef skarst í odda. Mörg
deilumálin meðal ítalskra innflytjenda
enduðu meö sáttum fyrir hans tilstilli
í og fóru aldrei fyrir enska dómstóla.
Þannig geröist það að desemberkvöld
eitt, árið 1932, kom kona í nokkru
i uppnámi inn á veitingastað hans og
sagði að hópur Itala og Englendinga
væri í átökum á bar í nágrenninu.
i Hann fór strax með konunni á staðinn
r
f
Seraphino var dæmdur tíl dauða oy aftökudagurinn ákvarðaður. Hann var saklaus. Þarna erparið á brúðkaupsdaginn.
þar sem átökin voru.
Án þess að hugsa um sjálfan sig
kastaði hann sér í slagsmálin og reyndi
aö skilja hina stríðandi. Nokkrum
andartökum síöar var hann sleginn í
óvit með þungu höfuðhöggi.
Hann féll saman yfir mann sem fyrir
lá endilangur á gólfinu. Þegar hann
kom til sjálfs sín uppgötvaöi hann að
maðurinn, sem undir honum lá, var
meðhníf grafinní brjóstinu.
Hann dró hnífinn út og reyndi að
hjálpa manninum. I sama augnabliki
geystist lögreglan inn og batt enda á
slagsmálin. Lögregluþjónn greip
Pelizzoni.
Pelizzoni var tekinn fastur og
hnífurinn tekinn í vörslu sem
sönnunargagn. Á varðstöðinni var
hjálpfúsa Italanum sagt að hann yrði
hnepptur í gæsluvaröhald grunaður
ummorð.
Hann útskýrði málin, eins og þau
hafði borið að, viö yfirheyrsluna. Sögu
hans trúöi enginn. Það var talið full-
sannað að hann væri sá seki. Voru
fingraför hans kannski ekki á morð-
vopninu?
____________„Sekur"_______________
Það hafði ekki neitt að segja þó að
hann særi og sárt við legði aö hann
væri saklaus. Þetta var ekki hnífurinn
hans. Hann hefði aldrei nokkum
tímann gengið með hníf. Hann var
sjálfur alveg viss um að maðurinn
hefði verið dáinn þegar hann datt rot-
aöurofanáhann.
En ákæruvaldiö var öruggt um að
málið væri skýrt. Fyrir rétti bar
maður vitni sem hét John Rebbeck.
Hann sagðist hafa tekið þátt í slags-
málunum og séð það með eigin augum
að Pelizzoni hefði haft hníf í hendi og
stungið Michael Harrington, hinn
myrta.
Rebbeck hélt við framburð sinn í
gegnum allar yfirheyrslur. Það sama
gerði kona sem hafði séö Pelizzoni og
Harrington í návígi. Pelizzoni vopn-
aðan hnífi. Nei, hún var alveg viss um
að það hafði verið hann og enginn
annar sem hefði stungið Harrington
með þeim afleiðingum að hann hné
örendurtil jarðar.
Vömin gekk út á að Pelizzoni hefði
gengið inn í átökin til þess að stilla til
friðar. Hann hefði verið rotaöur og
hefði fallið á Harrington sem þá hefði
þegar verið nistur hnífinum og látinn.
Pelizzoni endurtók sem vitni að hann
hefði verið rotaður og hefði komist til
sjálfs sín liggjandi yfir líkama
Harrington. Þá hefði hann séð hnífinn í
brjósti mannsins og hefði reynt allt til
aðbjarga lífi hans.
Hvorki dómarinn né kviðdómur trúöi
honum.
I málsvöminni var bent á að frændi
Pelizzoni, Gregori Mogni, þrítugur að
aldri, hefði einnig tekið þátt í átökun-
um. Hann væri svo líkur Pelizzoni að
vitni gætu auðveldlega ruglað þeim
saman í átökunum. Verjandanum
haföi hins vegar ekki tekist að finna
Mogni. Ákæmvaldið hafnaöi alfariö
þeim möguleika að þeim hefði verið
ruglaö saman af sjónarvottum.
Dómurkviðdómsins var: „Sekur”.
Það var ein manneskja sem trúði því
að Pelizzoni væri saklaus. Þaö var
Thelma Carroll. Hún hafði unnið eins
og vitlaus væri á meðan réttarhöldin
stóðu yfir til þess að finna Mogni. En
það var eins og jörðin hefði gleypt
hann. Hún hafði ekki gefist upp við leit
sína. Heldur ekki þegar hún kom til
fangelsisins að kveðja hinn dauða-
dæmda.
Kraftaverk
Þá gerðist dálítið sem líktist helst
kraftaverki. Klukkan sjö kvöldið fyrir
aftökuna var Pelizzoni sagt að í innan-
rikisráðuneytinu hefði dómnum veriö
breytt í ævilangt fangelsi. Þaö hefur
aldrei veriö útskýrt af opinberri hálfu
hvers vegna dauðadómurinn var ekki
látinn standa. Var efast um sekt
Pelizzoni?
Það urðu tárvotir endurfundir þegar
Thelma Carroll og Pelizzoni hittust
næst. Bara það að hann var á lífi var
henni ósegjanlegur léttir. Og nú fékk
hún framlengingu á þeim tíma sem hún
hafði til þess að leita Mogni og standa
þannig við loforðið sem hún hafði gefið
þegar hún taldi aö hann væri að mæta
dauöa sínum. Þar sem Pelizzoni taldi
Sérstæð sakamál
Sérstæð sakamál
Sérstæð sakamál
Sérsl