Dagblaðið Vísir - DV - 07.06.1986, Page 3

DV. LAUGARDAGUR 7. JÚNÍ 1986.
47
Guinness fyrir að hafa hoppað á sér-
stakri hopp-mottu (trampoline) í tólf
stundir samtals. Prestur hefði haldið
áfram hoppinu eftir tólf tímana, hefði
ekki vöðvi í kálfa hans bilað og þar
með sett punkt aftan við þetta hopp.
Klöfsjö mun trúlega vera í Jamta-
landi - án þess að það komi málinu
sérstaklega við. En Breiðsíðunefndin
hefur sent prestinum póstkort og
boðið honum aðild að nefndinni.
Jafnframt því höfum við spurt hann
hvort hann hafi verið hempuklæddur
meðan á hoppinu stóð. Hafi svo ver-
ið finnst okkur að gildi metsins vaxi.
Annars er það í sjálfu sér met
hverju Metabók Guinness hefur
komið til leiðar - af heimskupörum
og uppátækjum eigum við við.
Svíar rækta
vín í
Frakklandi
Svíar eiga jafnerfitt og íslendingar
með að rækta og búa til vín í landi
sínu. Þeir flytja inn allt áfengt utan
ölið sem þeir setja í andlit sitt. Rétt
eins og við hér. Þeir eru með einka-
sölu sem heitir „Vin och Spritcentra-
len“ og nú hefur þetta ríkisfyrirtæki
einmitt keypt sinn fyrsta búgarð á
erlendri fold. Búgarðurinn er á
frönsku Rivierunni og á að nota
hann til að mennta starfsmenn
sænsku einkasölunnar i vínsmökk-
un. Kaupverði búgarðsins hefur
verið haldið leyndu.
En búgarðurinn mælist 11,5 hekt-
arar og er skammt frá bænum
Draguignan sem er 36 km frá strönd-
inni og áttatíu km frá Cannes.
Búgarðurinn heitir Christiane Rad-
iga og vínið þaðan þykir frábært og
hefur hlotið margvísleg verðlaun.
Einkasalan í Svíþjóð hefur 900
manns í þjónustu sinni. Ætlunin er
að hafa jafnan um 30 á námskeiði á
franska búgarðinum. Svíar kaupa
um 50% af þeim vínum sem þeir
drekka frá Frakklandi og því skiljan-
legt að þeir kaupi fræðslusetur í
Frans. Ameríkanar og Japanir hafa
keypt sér vínbúgarða í Frakklandi,
einkum i hinum þekktu vínhéruðum
Bordeaux, Borgogne og Beaujolais.
Og Danir eiga þarna tugi hektara.
Ævintýri fyrir börn
og fullorðna
Labbakútur er lítill strákur.
Hann er ekki epli og ekki sítróna
því að hún er svo súr. Labbakútur
er aldrei súr. Hann er alltaf kátur
og hress og á heima hjá mömmu
sinni í litlu þorpi þar sem allir
vinna í fiski nema bakarinn og
kaupmaðurinn og skósmiðurinn.
í einu húsinu í þorpinu á póstur-
inn heima. Hann vinnur ekki í fiski
því að hann er einkennilegur ná-
ungi og einkennilegir náungar
vinna aldrei í fiski svo vitað sé.
Labbakútur vinnur ekki neitt en
samt gerir hann ýmislegt. Á hverj-
um morgni vaknar hann í litla
rúminu sínu og á hverju kvöldi
sofnar hann í því. Stundum dreym-
ir hann undarlega drauma á
nóttunni en þó dreymir hann oftar
á daginn því að það finnst honum
miklu skemmtilegra.
Mamma Labbakúts fer snemma í
vinnuna en áður en hún leggur af
stað eldar hún hafragraut handa
Labbakúti sem hann á að borða svo
að hann verði stór og sterkur.
Labbakútur er búinn að borða
hafragraut að minnsta kosti
hundrað sinnum og hann skilur
ekkert í því hvers vegna hann er
ekki stærri og sterkari en raun ber
vitni.
Stundum heldur hann að mamma
sín sé bara að plata en þá segir
mamma að hann verði að vera þol-
inmóður því að það verði enginn
stór og sterkur allt í einu.
Svo var það einn morguninn að
Labbakútur ákvað að borða hafra-
grautinn sinn afskaplega þolin-
móður og þá gerðist dálítið skrýtið.
Þegar hann setti síðustu skeiðina
upp í sig breyttist hann í ljón.
- Húrra, urraði Labbakútur og
hljóp út á götu þar sem kona
BENEDIKT AXELSSON
bankastjórans var á morgungöngu
með hundinn sinn.
Kona bankastjórans er afskap-
lega fín frú og þess vegna hljóp hún
aldrei heldur gekk á miðri götunni
og horfði upp í himininn. En þegar
Labbakútur kom urrandi út úr
húsinu sínu gleymdi kona banka-
stjórans hvað hún var fín og tók á
sprett heim til kennslukonunnar.
- Hvað er eiginlega um að vera?
spurði kennslukonan því að hún
hafði aldrei heyrt neinn öskra jafn-
hátt og kona bankastjórans gerði.
- Ljón, Ijón, skrækti kona
bankastjórans, - það er ljón að elta
mig.
- Almáttugur minn, sagði
kennslukonan og signdi sig í bak
og fyrir.
Það ætlar að éta mig, hrópaði
kona bankastjórans.
- Guði sé lof, sagði kennslukon-
an alveg óvart því að hún var svo
fegin að ljónið ætlaði ekki að éta
hana.
- Við verðum að kalla í slökkvi-
liðið, galaði kona bankastjórans.
Á meðan kona bankastjórans var
að reyna að hringja í slökkviliðið
og kennslukonan að reyna að
ímynda sér hvað það ætti að gera
í málinu hljóp Labbakútur
öskrandi niður götuna í þorpinu.
Hann ætlaði ekkert að éta konu
bankastjórans þótt hann hefði get-
að það, hann hafði bara ekki lyst
á henni, og hann hafði heldur ekki
lyst á kaupmanninum sem stóð fyr-
ir utan búðina sína og beið eftir
viðskiptavinunum. En þegar hann
sá Labbakút hætti hann að bíða
og hljóp æpandi inn i búðina sína
og faldi sig undir búðarborðinu.
- Það eru bara allir hræddir við
mig, hugsaði Labbakútur um leið
og hann sá póstinn koma fyrir
hornið á húsi skósmiðsins. Hann
var að bera út reikninga og taskan
hans var svo þung að hann var að
sligast undan henni.
- Er þetta ekki Labbakútur?
spurði pósturinn þegar hann kom
að búð kaupmannsins.
- Urr, urr, sagði Labbakútur og
þóttist ætla að þíta póstinn.
- Láttu ekki svona, sagði póstur-
inn. - Komdu heldur með mér á
vit ævintýranna og pósturinn
stakk svo mörgum reikningum upp
í Labbakút að hann gat hvorki
urrað né bitið.
Eftir viku halda þeir félagamir á
vit ævintýranna.
Kveðja
Ben. Ax.
Hnignun vestrænnar lýðræðishefðar
Það er fátt illþolanlegra, þegar
líður að kosningabaráttu, en mað-
urinn, sem tekur sínar þegnlegu
skyldur alvarlega.
- Ég get ekki greitt neinum þess-
ara lista atkvæði mitt að óathug-
uðu máli, segir hinn góði þegn,
alvarlegur í bragði. - Okkar ást-
kæra lýðræðishefð byggist á því,
að hver þegn greiði atkvæði, fús
og frjáls, að vandlega athuguðu
máli, hafandi haft góðan aðgang
að öllum upplýsingum, sem máli
skipta. Sá maður, sem mætir á kjör-
stað illa undirbúinn, hafandi á
engan hátt hugleitt, eða rannsakað
málflutning hinna ýmsu írambjóð-
enda, sá maður er líklegur til þess
að greiða atkvæði sitt samkvæmt
fordómum sínum, eða jafnvel að
skila auðu, eða skrifa ferskeytlu á
kjörseðilinn. Með því sýnir hann
sig í því, að vera slæmur þjóðfé-
lagsþegn, og ég er tilbúinn að halda
þvi fram hvar sem er, og hvenær
sem er, að sá maður grafi enn frem-
ur undan stoðum hinnar vestrænu
lýðræðishefðar, og sé þannig ís-
lendingum, og reyndar heims-
byggðinni allri, hættulegri en
Kaddafi!
Hinn góði þegn tekur skyldur
sínar alvarlega, og leitar sér upp-
lýsinga um dægurmálin, íjárhags-
stöðu borgarinnar, ísbjarnarmálið,
Ölfusvatnskaupin og þar fram eftir
götunum. Hann ber síðan saman
málflutning frambjóðenda um þessi
mál, vegur og metur rök þeirra og
úrræði og íhugar allar hliðar mál-
anna.
Þrem vikum fyrir kosningar tek-
ur hann sér frí úr vinnu fram að
kjördegi, vegna þess að það er kre-
íjandi starf að vera gegn þjóðfé-
lagsþegn, og yfirmaður hans hafði
reyndar kvartað yfir því, að hann
sinnti ekki starfi sínu, en læsi þess
stað áróðurspésa stjórnmálaflok-
kanna.
Þegar þegninn gegni lenti í úr-
taki fyrir skoðanakönnun, svaraði
hann öllum spurningum á þann veg
að hann væri óákveðinn, þar sem
hann hefði ekki enn haft tíma til
þess að gera upp hug sinn í þessu
máli.
Hann spurði kærulausan frænda
sinn hvernig hann færi að því að
ákeða hvern hann ætlaði að styðja
í kosningunum.
- Ég nota vínflösku til þess! Ég
teikna stóran hring á pappírsörk
Hyldýpið
Olafur B. Guðnason
og set listabókstafina við ytra borð
hingsins. Síðan legg ég flöskuna á
hliðina í miðju hringsins og sný
henni hratt. Svo kýs ég listabók-
stafinn sem stúturinn bendir á
þegar flaskan stöðvast. Áður not-
aði ég Úllen dúllen doff aðferðina
en menn, sem voru fljótir að reikna
í huganum, gátu þá reiknað út
hvar ég myndi enda, eftir því hvar
ég byrjaði, svo ég hætti við það.
- Landráðamaður, fussar hinn
gegni þegn og strunsar burtu.
Það var svo fyrir tveim dögum
að þessi fyrirmyndarþegn kom inn
á kaffihús þar sem kunningjar hans
sátu, og tilkynnti þeim að hann
hefði ákveðið að láta fordóma sína
ráða ferðinni og hætta að hugsa
um málið.
- Þetta er auðvitað helsti veik-
leiki hins vestræna lýðræðiskerfis.
sagði hann og settist niður hjá fé-
lögum sínum. - Það er ætlast til
þess að menn greiði atkvæði eftir
sinni bestu samvisku, eftir ná-
kvæma umhugsun. En það er of
tímafrekt að taka málefnalega af-
stöðu, og tefur menn frá fram-
leiðslustörfunum. Og þess vegna
greiða menn atkvæði eftir fordóm-
um sínum sem hlýtur að leiða til
hruns, fyrr eða síðar. En er á með-
- Og hvaða fordómar ráða þínu
atkvæði? spurði einn sessunau-
tanna. - Ég er ráðinn í því að kjósa
engan þann mann sem tekur sér
orðin „atvinnutækifæri" og „öld-
runarþjónusta" í munn. Það eru
ljót orð og fara illa í munni.