Alþýðublaðið - 29.03.1968, Síða 12

Stundum reynast leiðir manna
ógöngur. Það virðist hafa sann
azt á Lönduin og Leiðum.
— Glöggt er gestsaugað — seg
ir gamalt máltæki, en hvort
það á við Atsumi Taki, 22ja ára
japanska mær, sem um þessar
mundir skemmtir gestum Hót
el Loftleiða, skal ósagt látið.
Vísir.

Kallinn var að tala um það
í gær að hann langaði á sælu-
viku norður í land. Kellingin
bað hann fara í hvelli því þá
gæti hún átt sína sæluviku
heima . . .
goKING
EDWARD
Arneríca's Largest Selling Cigar
í KVÖLD föstudag 29. 3. frumsýnir Þjóðleikhúsið, bandaríska gam-
anleikinn „Makalaus sambúð” eftir Neil Símon. Leikstjóri er Er-
lingur Gíslason, en með aðalhlutverkin fara þeir Rúrik Haralds-
son og Róbert Arnfinnsson. Lárus Ingólfsson gerir leikmyndir.
Þetta er „makalaus“ gamanleikur sem kemur öllum í gott skap.
Myndin er af Róbert og Rúrik.
HLJÓMAR f.w.
Dansleikur verður haldinn í Sigtúni í kvöld.
Dansað frá kl. 9-1. Hinir geysivinsælu
„Hljómar“, sjá um fjörið.
F.U.J.
Vor daglegi BAK-stur
Veður öll válynd
ÞESSA dagana er líkast því, að sólin viti ekki hvað hún
á af sér að gera. Hún er að streitast við að skína án sýni-
legs árangurs ög reyndar einungis til angurs fyrir menn
og málleysingja, eins og allt er x pottinn búið.
Sólskinsstundir marzdaganna 1968 vekja mönnum einung-
is falskar vonir. Vonir, sem eiga sér engan annan tilgang en
að bregðast. Landsynningur tekur við af útsynningi og út-
synningur af landsynningi, landnyrðingur af útnyrðingi og
útnyrðingur af landnyrðingi og allt þetta á einum og sama
sólarhringnum og allt eru þetta fárviðri með öskubyl, lemj-
andi slydduslagviðrisrigningu og innan um og samanvið og
milli átta, nær sólin rétt að glotta niður til okkar, eins og
hún vilji segja: Hér er ég reyndar ennþá, því getið þið
treyst. En hvenær ég fer að láta að mér kveða fyrir alvöru:
Það er hernaðarleyndarmál.
Engir menn eru heldur eins vandræðalegir og fullir með
alls konar fyrirvara og veðurfræðingar í sjónvarpi. Þegar
vindörvarnar á kortinu sýna 10-12 vindstig, þar- sem átti
að vera logn og logn þar sem átti að vera „ofsaveður" eftir
- þeirra kokkabókum, er engu líkara en úr þeim sé allur vind
ur.
Ekki vil ég samt segja að þeir séu beinlínis sneypulegir.
Það væri fjö'.mæli, rógur og illgirni. Þvert á móti er mesta
furða hvað þeir eru mannborulegir þrátt fyrir allt og hvað
þeir eru bjarlsýnir þrátt fyrir allt og þrátt fyrir að þeir séu
í rauninni á báðum og öllum áttum innra með sér. Ég myndi
geta mér þess til að þeir brúki háfjallasól á veðurstofunni,
til að vega upp á móti þrúgandi svartsýnistilhneigingum, þeg
ar lægðirnar eru allt í kringum landið og hæðin góða yfir
Grænlandi og rangsælir vindverkir háloftanna rekast hver
á annan með óútreiknanlegum afleiðingum.
Menn eru teknir til að spá ísöld og Jean Dixon spáir
eða spáir ekkj stórkatastrófum hérna í næsta mánuði. En
slíkir spádómar dæma sig sjálfir, þegar tekið er tiilit til
þess, að allar hræi'ingar þjóðlífsins íslenzka eru katastróf-
ur i sjálfu sér: Verkföll, kauphækkanir, pillan, hin ægi-
legú afköst Aíþingis hins forna við Austurvöll, vikulauna-
umslagið og afsagnartilkynningar frá' bönkum og sparisjóð-
um, svo eitthvað sé nefnt og hægri umferð sleppt.
Hvað eru ísalög, flóð og fárviðri á móti þessum hræði-
legheitum. Hvað eru 24 tveggja komma sjötíu og fimm þuml-
unga eldflaugar innan sandgræðslugirðingar uppi í sveit á
móti hinum ógnarlega fjölda óskilgetinna bai-na, sem fæð-
ast á hverju ári hérlendis.
Jean Dixoti ætti bara að leggja sig. Við þurfum ekki kata-
sjrófur frá henni. Við erum sjálfum okkur nógir. GADDUR,