Alþýðublaðið - 09.04.1968, Side 15

— En frænka þín?
— Það verður erfitt að biðja
hana um að flytja, því að hún
býr til matinn og sér um hús-
ið. Hún kom til að hjálpa okkur,
þegar mamma veiktist og síðan
hefur hún verið. Hún hefur held-
ur ekki neinn stað að fara á.
— Það er víst rétt, Nelly,
andvarpaði Jim. — í>etta verður
erfiðara en ég bjóst við. En þú
getur, þó ekki talið mér trú um
að einkaritari föður þíns neiti
að fara?
Melita hristi höfuðið. — Adela
er ekkj venjulegur einkaritari.
Pabbi réði hana meðan hinn
einkaritarinn hans var í sumar-
fríi og Adela hefur verið hjá
okkur síðan. Hún er mjög dug-
leg.
— Ég veit það, cagði Jim. —
Er Peter Bull kannski einn sem
ekki vill fara?
Melita hló. Þar hafði Jim hitt
naglann á höfuðið. — Ég get
ekki hent honum út, Jim. Ég
sagði honum í dag að hann yrði
að fara eins og allir hinir og
hann leit út eins og ég hefði
slegið hann utan undir.
— Eftir því sem ég man bezt
kom liann vegna þess að pabbi
þinn ók ógætilega, sagði Jim
Thurlow mjög hugsandi á svip-
inn.
— Já. Hann olli því að vöru-
bíli Peters valt og hann fót-
brotnaði. Við fórum með hann
heim, Því að það var vont veður
og erfitt að fá sjúkrabíl og hann
hefur verið hérna síðan.
— Ef þú vilt ekki missa þetta
tækifæri, Melly, verður þú ann-
að hvort að tala við þau eða
láta mig sjá um það.
— Ég veit það, sagði hún
þreytulega.
— Hvers vegna viltu ekki
selja, Melly? Er það kannski þín
leið til að segja mér, að þú
viljir ekki giftast mér?
— Nei, flýtti hún sér að
segja, — en ég held að ég vilji
gera hvað sem er til að losna
við að selja Mill húsið.
Hann brosti blíðlega. — En
þú getur ekkert annað gert.
Hvar heldurðu að þú fyndir
annan ríkan kaupanda? Láttu
hann fá húsið, vina mín. Það er
það eina rétta.
— Ef þú heldur að svo sé,
Jim, hvíslaði hún, — en hvers
vegna ertu viss um að hann
komi aftur?
— Ég hef verið fasteignasali
nægilega lengi til að vita mun-
inn á' þeim sem koma og vilja
kaupa hús og þeim sem eru bara
að skoða, sagði Jim öruggur. —
Hann kemur aftur. Því er þér
óhætt að treysta.
ANNAR KAFLI.
Melita hjólaði heim. Hún
óskaði þess að hún hefði ekki
farið til Jims. Efíir bónorð hans
gátu þau ekki verið vinir leng-
ur. En hún hafði verið svo óró-
leg og þráð að tala við hann.
Þetta var allt henni að kenna,
hann hafði bara beðið hennar
vegna þess, að hún var svo æst
og hann langaði til að hjálpa
henni og hefði ekki komið neitt
annað til hugar. Hann vissi að
það var kauþandi að Mill-hús-
inu og nú yrði hún að flyija.
Hún hugsaði um Laureen
tvíburasystur sína og hvernig
hún hafði brugðizt við þessu.
Hún hefði sennilega brosað sínu
leiftrándi brosi, selt Mill húsið
á stundinni og faðmað Jim að
sér. Hún vissi ekki hvað á-
byrgðartilfinning var.
Hvers vegna hefði hún líka
átt að vita það? hugsaði Melita.
Hún hafði alltaf fengið allt. Það
var ekki annað hægt en að gefa
henni það bezta, sem fannst. —
Henni fannst lífið erfitt, en það
var bara vegna þess að það var
hcnnar eðli að berjast og þrjózk-
ast á móti. Hún vildi engar
treytingar, henni þótti vænt um
gamla húsið og það fólk, sem
hún þekkti ....
Nú sá hún rauða þakið á Mill-
liúsinu milli trjánna þegar hún
hjólaði eftir stígnum sem lá að
húsinu. Þegar hún minntist söl-
unnar steig hún af hjólinu og
virti húsið fyrir sér. Það var
mjög fallegt.
— Þú sést ekki oft horfa á
heimili þitt, sagði Felix frændi
við hlið hennar.
— Mér finnst ég mega til með
að gera það í dag, svaraði hún.
Það er viss á'stæða fyrir því, en
komdu með mér inn, við skulum
tala við Klöru frænku.
— Ég má ekki vera að því,
sagði hann hræddur. — Petsr er
að reyna að gera við sláttuvél-
ina.
— Biddu hann að koma inn,
Felix frændi, meðan ég leita að
Adelu.
Felix Milward varð enn skelfd-
ari en hann fór orðalaust að leita
að Peter Bull.
Frænka Melitu, frú Bayfield,
sat í dagstofunni en þar var
hún vön að hvíla sig eftir vinn-
una.
— Hvað er að vina mín? spurði
frú Bayfield, þegar Melita kom
inn í dagstofuna,
— Ekkert, Klara frænka, það
er bara ....
— Ætlarðu nú að henda okk-
ur út? épurði Adela um leið og
hún kom inn í stofuna.
— Nei, nei, ekki beint, sagði
Melita, — hins vegar getur þetta
ekki gengið svona lengur. Það
vitið þið líka, það er maður, sem
vill kaupa Miíl-húsið, hann hef-
ur séð það' og honum leizt vel á
það og mér finnst að við eigum
að selja.
Það sagði enginn neitt um
stund, svo tók Peter Bull til máls:
— Við eigum ekki húsið. Þú
verður að gera það sem þú vilt,
þú og systir þín. Hvað ætli hún
segi við þessu?
— Hún getur ekkert sagt og
ég veit ekki hvar hún er, sagði
Melita. — En við vitum öll að
hún hefur ekkert á móti því að
selja húsið.
— Hvað finnst Thurlow?
spurði Felix.
— Hann vill að ég selji, —
frændi, — sagði hún, yppti öxl-
um og bætti við: — Ég vil gjarn-
an eiga húsið og breytg því í
pensjónat. Ég hélt að það væri
góð hugmynd. Þið hefðuð getað
lá'tizt vera starfsfólkið.....
Hún þagnaði þegar hún skildi
að þessi uppástunga myndi al-
drei henta þeim, en sér til mik-
illar undrunar sá hún að þau
Ijómuðu öll.
— Þetta er stórkostleg hug-
mynd! sagði Adela Paxton.
— Já, sagði frú Bayfield. —
Ég gæti verið eldabuska, Felix
garðyrkjumaðurinn og Peter
þúsund þjala smiðurinn.
— En það væri ekki til neins,
sagði Melita. — Jim segir að við
getum ekki lagt í svo óvisst fyr-
irtæki. Við verðum að selja fyrst
við höfum fengið kaupanda.
— En vandinn er kannski
leystur samt, sagði Adela Pax-
ton. — Við gætum kannski verið
hér sem starfsfólk þegar nýi
eigandinn tekur við. Það gæti
meira að segja auðveldað söl-
una, Melly. En hvað verður um
þig?
— Það er ekki erfitt að geta
sér þess til, sagðj frænka henn-
ar og brosti glaðlega. — Ef mér
skjátlast ekki þeim mun meira,
ætlar Jim Thurlow að sjá um
Melly.
Um leið hringdi síminn, Það
var Jim Thurlow, sem sagði
henni, að Simon Alridge ætlaði
að koma og líta á Mill-húsið.
Handritastofnun
Framhald af 1- síðu
ið meiri undrun og vakið meiri
sárindi í sparnaðarráðstöfun-
um en nðurfeliing prestsemb-
ættisins í Kaupmannahöfn og
væri ljóst eftir þá reynslu sem
af starfinu hefði fengizt að
þessi ráðstöfun kæmi mjög
illa við fjölmarga einst.ak-
linga- Þarna væri um að ræða
nýjan þátt í starfsemi kirkj-
unnar, sem hefði þurft að vera
tekinn upp fyrir löngu- í Dan
ALLTAF FJÖLCAR VOIKSWAGEH
Volkswagen
varahlutir
tryggia
Volkswagen
gæði:
Slmi
21240
HEKLA hf
.augavegi
110-172
mörku dveldust að staðaldri
mjög margir Islendingar, og
auk þess væri mikið um að
íslenzkir sjúklingar færu
þangað til sjúkrahúsdvalar og
hefði starf íslenzka prestsins
í Kaupmannahöfn að verulegu
leyti orðið margháttuð aðstoð
við þessa sjúklinga og aðstand
endur þeirra. Væri sérstaklega
tilfinnanlegt ef þessi þáttur
starfsins félli niður.
Á fjárlögum fyrir yfirstand-
andi ár voru veittar 360 þús-
und krónur til prestsembætt
isins í Kaupmannahöfn, en
þessi fjárveiting var tekin aft
ur með sparnaðarlögunum,
Kvað biskup nú vera ráðgert
að reyna að safna þessu fé
með almennum samskotum til
þess að halda starfseminni
gangandi yfirstandandi ár í
þeirri von að fjárveiting feng
ist síðan aftur til þessara
hluta.
9. apríl 1968. —
ALÞÝ’ÐUBLAÐIÐ