Dagur - 18.11.1953, Blaðsíða 10

10
D A G U R
Miðvikudaginn 18.nóvember 1953
»• S
I Ævintýri í Afríkn 1
I 1
9. DAGUR. WMWfálðlftöWm
(Framhald).
Eg kynntist dálítið lífi þeirra 30
manna eða svo, sem eru atvinnu-
veiðimenn í brezku Austur-Afríku.
Þessir menn hafa mikið erfiði og
lifa í sífelldri hættu fyrir minna
kaup en veitingaþjónn í New York
fær fyrir sinn snúð. Þeir eru flest-
ir ógiftir, vegna þess að engin eig-
inkona endist til þess að biða
heima níu mánuði ársins meðan
bóndinn er að elta hlébarða úti
um skóga. Þeir leggja ekki fyrir fé.
Það sem ekki fer til að halda bíln-
um þeirra við, gufar upp í Nairobi
í milli leiðangra.
Þessir atvinnumenn eru alls
ólikir veiðimanninum sem maður
les um í skáldsögum og sér á
kvikmyndum. Samkvæmt þeim
bókum á hann að vera langur sláni,
sem leikur sér að því að stinga út
úr fullu vatnsglasi af óblöndbðu,
skýtur ljón með skammbyssu og
tekst á við kyrkislöngur. Tvo at-
vinnumenn sá eg, sem voru í engu
líkir þessu fólki. Annar þeirra var
lítill maður og ákaflega grannur,
hinn minnti helzt á sællegan kaup-
mann. Og öldungurinn í hópnum,
sem kenndi Harry listirnar, er
stæðilegur herramaður, sem minn-
ir ekki svo lítið á Blimp offursta.
En allir þessir menn hafa kosið
sér það ævistarf að fást nær dag-
lega við ljón og hlébarða, að
ógleymdri þrenningunni, sem
hættulegust er, nefnilega buffaló-
inn, fíllinn og nashyrningurinn.
Þeim hefur tekist að varðveita líf-
tóruna, en hafa allir ör eftir horn
eða klauf eða kjaft, og bera mikla
virðingu fyrir hættulegum villi-
dýrum. Og ef slys hendir þá, er það
nær ævinlega vegna þess, að mað-
ur, sem þeir eru að fylgja hefur
á örlagastund reynzt klaufi eða
kauði eða hvort tveggja. Samt er
aldrei frá því skýrt opinberlega,
ef sá, sem kostar leiðangurinn,
hefur reynzt kauði með byssuna,
og allir koma þeir með Ijónsfeld
í eigin nafni. Atvinnumaðurinn ber
ábyrgð á leiðangrinum allan tím-
ann og verður að fylgjast með líð-
an leiðangursmanna og gæta ör-
yggis þeirra. Hann er leiðsögumað-
ur um óbyggðirnar, á veiðidýra-
slóðunum, og hann verður að sjá
til þess, að klaufabárðurinn með
byssuna komizt í viðunandi færi.
Hann er allt í senn, skipstjóri, líf-
vörður, túlkur, leiðsögumaður,
félagi og viðgerðarmaður.
Ef maður særir villidýr, er það
skylda atvinnumannsins að fara á
eftir því inn í þykknið og bana
dýrinu, bæði vegna þess að enginn
heiðarlegur maður skilur sært dýr
eftir, og svo vegna þess, að sært
ljón inni í skógi er víst til að
hremma næsta svertingja, sem á
leið um skóginn og af því stafar sí-
felld hætta, meðan það tórir. Og
þegar maður myndar sig til að
skjóta hættulegt dýr, stendur at-
vinnumaðurinn að baki manns, til-
búinn að grípa fram í, ef illa tekst
til. „Eg gef ekki neitt fyrir menn,
sem þykjast geta klofið matbaun
á 300 metra færi, en maðurinn,
sem stehdur keikur og ósmeykur
þegar buffaló á ekki eftir nema sex
fet að honum, er minn maður.“
„Þessir náungar sumir hafa dá-
lítið sérkennilegan humor,“ sagði
Harry. „Gamall náungi í faginu,
Murray Smith að nafni, fór eitt
sinn í þykknið með skjólstæðingi
sínum, á eftir særðum nashyrningi.
Skepnan geystist fram úr fylgsni
við trjábol, og þegar Murray karl-
inn ætlaði að vinda sér undan
árásinni, varð honum fótaskortur
og lá kylliflatur þegar nashyrning-
urinn kom að honum. Murray gat
lítið gert sér til bjargar annað en
freista þess að ná taki á horninu
með báðum höndum og það gerði
hann, en skepnan hentist með
hann fram og aftur unz skjólstæð-
ingurinn renndi byssuhlaupinu í
eyrað á henni og hleypti af. Seinna
spurði einhver Murray að því, um
hvað hann hefði verið að hugsa
meðan nashyrningurinn var að
reyna að hrista hann af sér.
„Allt og sumt, sem mér kom í
hug á meðan,“ sagði karl, „var að
hornið á honum var mun lengra
heldur en eg hafði haldið þegar við
völdum hann úr hjörðinni.“
Hvað fá svo þessir atvinnu-
menn út úr þessu lifi þegar á allt
ej. litið? Þeir eru miklir útilífs-
menn, hafa sannkallað j’ndi af
hinni frjálsu náttúru og dýrum
merkurinnar og sjá ekki að þeir
fái fullnægingu óska sinna neins
staðar nema á hinum miklu víðátt-
um Afríku. Þessir menn una sér
ekki í borgunum. Selby vinur okk-
ar ratar varla um Nairobiborg,
enda þótt hann þræði örugglega
rétta leið úti á sléttum og skógum.
Þessir menn eru allir mjög stoltir
af starfi sínu og þeim er annt um
heiður sinn. Þeir kæra sig ekki um
auðvelda bráð. Þeir vilja eiga við
verðuga andstæðinga og tefla
drengilega. Það er þeirra æðsta
boðorð.
Við eyddum nokkrum tíma á
Iringa-svæðinu uppi á hásléttu
Tanganyika og reyndum að kom-
ast í tæri við hinn vandfundna
risa, kudu-dýrið, en án árangurs.
Þá héldum við til baka út á slétt-
unrar hjá Kiteti til þess að reyna
enn við nashyrning. En við sáum
þá enga nashyrninga. En dag einn
sáum við hvar einhverjir svartir
dílar voru í hæðardragi í um það
bil tveggja mílna fjarlægð. Adam,
einn af byssustrákunum, benti
okkur á þetta og sagði um leið:
„Mbogo,“ en það þýðir buffaló-
tarfar. Eg fann strax og eg heyrði
nafnið, að magavöðvarnir herpt-
ust saman af samblandi af ótta og
taugaspenningi. Eg hafði séð fjóra
eða fimm griðunga af þessu tagi
áður, bölvandi og öskrandi, og sú
sjón hafði skotið mér skelk í
bringu. Þessar skepnur eru heljar-
stórar, og í þeim leynist hræðileg-
ur náttúrukraftur. Skepnan er
»0
G
ALUMINIUM:
Þakplötur, báraðar
Sléttar plötur
höfum við fyrirliggjandi.
BÁRUPLÖTUR 6, 7, 8 og 9 feta langar
SLÉTTAR PLÖTUR 0.9 mm og 1.25 mm þykkar
Aluminium er létt og meðfærilegt, sterkt, fallegt og
ryðgar ekki.
Aluminium nagla m?ð sérstökum skífum, sem hindra
leka, seljum við með þakplötunum.
BÍLASALAN H.F.
Geislagötu 5.
)©(
Starfsstúlkur
vantar á Fjórðungssjúkrahúsið
á Akureyri frá 15. desember
næstkomandi. — Byrjunarlaun
kr. 1043.00, auk fæðis, þvotta
og vinnufatnaðar. — Aðrar
upplýsingar hjá
Yfirhjúkrunarkdnunni.
raunar ljót, illúðleg og ofsaleg.
Það er engu líkara en.aö hún hati
mann persónulega af öllu hjarta.
Hún horfir á mann eins og maður
skuldi henni peninga. Manni dett-
ur í hug, að dýrið ætli að drepa
mann, í stað þess að veiðimaðurinn
leggi það að velli.
Við lögðum af stað í átt til tarf-
anna. Það er að segja við gengum
og skriðum til skiptis ,og Ioks kom
að því að maður mjakaði sér
áfram á maganum og ýtti rifflin-
um á undan sér, löðursveittur, ör-
þreyttur og með þyrna standandi
hingað og þangað í holdinu. Og
þegar tíminn var kominn, átti Sel-
by að rjúka á fætur og hlaupa
þétt að því dýri, sem hann hafði
valið úr hjörðinni, með öskrum og
ópum. Þessi tækni átti að gera
tarfinum svo bylt við að hann
stæði kyrr í 30 sekúndur, og sá
tími átti að duga til þess að ráða
örlögum hans. Og þá gildir að hitta
á réttan stað, því að það er
ekkert gaman að elta særðan tarf
inn í þykknið þar sem hann getur
legið í leyni og ráðist á mann á
örstuttu færi.
(Fratnhald).
ATVINNA
Ungan pilt eða stúlku vantar til skrifstofustarfa,
helzt vélritara.
VÖRUKA UPADEÍLD KEA.
NYKOMNIR:

nr. 26—44
Reimiffir sfrigaskór
nr. 22-33.
Skódeild
Rarnaskór
í miklu úrvali
(rauðir, hvítir, bláir, svartir, brúnir)
Skódeild