Dagur - 17.06.1986, Side 2

2 - DAGUR - 17. júní 1986
—viðtal dagsins.
ÚTGEFANDI: ÚTGÁFUFÉLAG DAGS
SKRIFSTOFUR:
STRANDGATA 31, PÓSTHÓLF 58, AKUREYRI
SfMI: 24222
ÁSKRIFT KR. 420 Á MÁNUÐI
LAUSASÖLUVERÐ 40 KR.
RITSTJÓRI OG ÁBYRGÐARMAÐUR:
HERMANN SVEINBJÖRNSSON
FRÉTTASTJÓRI:
GYLFI KRISTJÁNSSON'
BLAÐAMENN:
ÁSLAUG MAGNÚSDÓTTIR, BRAGI V. BERGMANN,
GESTUR E. JÓNASSON, GESTUR KRISTINSSON (Blönduósi sími 95-4368),
HELGA JÓNA SVEINSDÓTTIR, INGIBJÖRG MAGNÚSDÓTTIR (Húsavík),
KRISTJÁN G. ARNGRlMSSON, KRISTJÁN KRISTJÁNSSON,
MARGRÉT Þ. ÞÓRSDÓTTIR,
AUGLÝSINGASTJÓRI: FRÍMANN FRlMANNSSON
ÚTBREIÐSLUSTJÓRI:
HAFDlS FREYJA RÖGNVALDSDÓTTIR, HEIMASlMI 25165
FRAMKVÆMDASTJÓRI: JÓHANN KARL SIGURÐSSON
PRENTUN: DAGSPRENT HF.
leiðari.____________________________
Dýrmæt eign
en ekki sjálfsögð
í dag eru 42 ár liðin síðan stórhuga menn
stofnuðu íslenska lýðveldið formlega að
Þingvöllum 1944. 17. júní hefur æ síðan ver-
ið stór dagur í lífi íslensku þjóðarinnar. Allir
sem vettlingi geta valdið skarta sínu feg-
ursta og gera sér ýmislegt til hátíðabrigða.
Reyndar hafa veðurguðirnir ekki alltaf verið
í hátíðarskapi á íslenskum tyllidögum og
fólk er nánast farið að ganga út frá því sem
gefnu að þeir séu í slæmu skapi. Enginn læt-
ur það þó aftra sér frá því að gera sér glaðan
dag.
Þegar við höldum þjóðhátíðardaginn há-
tíðlegan skulum við minnast þess hversu
verðmætt það er að vera sjálfstæð þjóð.
Sjálfstæðið fékkst ekki baráttulaust.
Frelsi er það dýrmætasta sem hver ein-
staklingur á - frelsi til orða og athafna. Lýð-
ræðið felur það í sér að öll getum við haft og
höfum áhrif á það hvernig þjóðfélaginu er
stjórnað. Eflaust gera sér ekki allir grein fyr-
ir mikilvægi þessara réttinda. Sumum finnst
sjálfsagt að fá að kjósa og segja sína skoðun
og hafa þannig áhrif á gang mála. Þeim hin-
um sömu finnst einnig sjálfsagt að búa við
réttarkerfi sem gerir öllum jafnhátt undir
höfði. Á íslandi eru allir jafnir gagnvart
lögunum og þar með er tryggt að mannrétt-
indi einstaklinga verða ekki fótum troðin.
Því miður er ástandið ekki svo gott alls
staðar.
Fjölmiðlar fræða okkur á því að víða um
heim geisa blóðugar styrjaldir sem snúast
einmitt um þessi, að við teljum, sjálfsögðu
mannréttindi. Fólk er tilbúið til að fórna öllu,
jafnvel lífinu sjálfu, fyrir frelsið og sjálfstæð-
ið, fyrir lýðræðið. Því skulum við aldrei
gleyma.
Aldrei er þjóðerniskenndin jafn sterk og
þennan dag, aldrei komast íslendingar nær
því að vera ein órofa heild, með sömu stefnu
og sama markmið. Það er ekkert sem skygg-
ir á gleðina og hátíðleikann. Öll vandamál
eru lögð til hliðar og látin bíða næsta dags.
Þjóðin öll á afmæli. Slíkt tilefni krefst veg-
legrar veislu. Dagur óskar öllum til ham-
ingju með daginn. BB.
Erlingur Kristjánsson:
KA maður í húð og hár
- tekinn tali
„Ætli ég hafí ekki verið 7 ára
þegar ég byrjaði í fótboltan-
um, þá sem hægri bakvörður.
Nú síðan hef ég spilað alveg
viðstöðulaust og alltaf sem
miðvörður. Ég hef reyndar
sóst stíft eftir því að komast
fram, en ekkert gengið. Það
sama er um handboltann að
segja, ég byrjaði þar um leið
og ég hafði aldur til og hef ver-
ið með síðan. Að vísu hef ég
ekki getað æft síðastliðin tvö
og hálft ár vegna þess að ég
stundaði nám við Iþrótta-
kennaraskólann að Laugar-
vatni. En það er nú þannig
með það að ég hef sennilega
aldrei spilað eins vel og þessi
tvö_ár.“
Það er Erlingur Kristjánsson
sem segir svo frá upphafi íþrótta-
ferils síns. Erlingur, sem er góð-
kunnur þeim er með íþróttum
fylgjast, er nú á leið til Noregs
þar sem hann mun leika með 1.
deildar liðinu Fredriksborg Ski í
handbolta.
- Það liggur beinast við að
spyrja Erling að því hvernig það
atvikaðist að hann er nú á leið til
Noregs.
„Um miðjan maí þá hafði
Helgi Ragnarsson sem þjálfaði
KA fyrir tveimur árum sam-
band við mig. Hann hafði heyrt
að mig langaði að komast út og
prófa eitthvað nýtt. Nú ég tók
mér um mánaðartíma til að
hugsa málið, varð mér úti um
upplýsingar og ákvað svo að slá
til. Það hafði mikil áhrif á mig að
það voru margir sem hvöttu mig
til að fara út og reyna. Svo skipti
náttúrlega miklu máli að mig
hefur alltaf langað að fara erlend-
is. Og því ekki að nota tækifær-
ið?“
- Býður þetta lið eitthvað
umfram það sem KA hefur að
bjóða?
„Þetta lið býður engu betur en
1. deildar lið hérna heima á ís-
landi. í Noregi verður mér séð
fyrir bíl, húsnæði og vinnu. Það
eru engir peningar með í spilinu.
Svo er annað sem ég geri mér vel
grein fyrir og það er það að
norska deildin er engu betri en sú
íslenska þannig að handboltalega
séð mun ég kannski ekki læra
mikið. En eins og ég sagði áðan
þá skiptir meira máli fyrir mig að
komast erlendis, læra nýtt tungu-
mál og skoða mig svolítið um.“
- Nú hefur þú lokið íþrótta-
kennaraskólanum hér heima,
hyggur þú ekkert á framhalds-
nám í Noregi?
„Jú, reyndar hef ég hugsað
mér að fara í framhaldsnám í
íþróttakennslu í Noregi, ég var of
seinn að sækja um fyrir þetta ár
en næsta vetur kemst ég inn og
síðan hef ég hugsað mér að taka
tvö ár. Annað árið verður
almenns eðlis en það seinna sér-
hæfing annað hvort í knatt-
spyrnu- eða handknattleiksþjálf-
un.“
- Nú verður Logi Einarsson
einnig erlendis næsta vetur, kem-
ur þessi mannamissir ekki hart
niður á KA-liðinu?
„Jú, það skilst mér á þeim. En
við erum ekkert farnir frá KA
fyrir fullt og allt. Þegar við kom-
um heim, þá reynslunni ríkari,
munum við spila fyrir KA. Nú,
svo er náttúrlega aldrei að vita
nema að ég komi fyrr heim en til
stendur. Ef mér líkar ekki vel við
aðstæðurnar þarna þá kem ég
heim eins og skot.“
- Nú fyrir skömmu gagnrýndi
Þorleifur Ananíasson félagaskipti
sem þessi og sagði þetta vera einu
leiðina fyrir menn til þess að
komast í blöðin. Ert þú sammála
þessu?
„Ég veit það nú ekki.Það er
hugsanlega eitthvað til í þessu.
Varla þó þetta með blöðin
(hlær). Annars er það þannig
með þessi ævintýri að þau ganga
sjaldnast upp. Menn eru oft
komnir heim eftir nokkrar vikur
þannig að það þarf ekki að gera
stórmál úr þessu. . .ég vona líka
að Leibbi hafi ekkert verið að
skjóta á mig sérstaklega.“
- Ef þú kemur til með að klára
íþróttaskólann í Noregi og þá
t.d. á knattspyrnusviði gætirðu
þá hugsað þér að koma heim og
þjálfa?
„Já að sjálfsögðu. Ég þjálfaði
5. fl. hjá KA í fyrra sumar og
núna þjálfa ég þriðja. Það er-
alveg svakalega gaman að þjálfa
þessa stráka, ánægjan skín hrein-
lega út úr hverju sparki. Það sem
heitir illska er hreinlega ekki til
hjá þeim. En samt sem áður þá er
mikill munur á þessum tveimur
aldurshópum. Það er ýmislegt
annað en fótbolti farið að heilla
eldri strákana og það má eigin-
lega segja að þar komi í ljós
hverjir muni hætta og hverjir
muni halda áfram og standa sig.“
- Hvernig var það með þig á
þessum árum, hugsaðir þú aldrei
um að hætta í fótboltanum?
„Jú, ég velti því oft fyrir mér.
T.d. langaði mig oft til að nota
sumarfríið til að ferðast en
félagsskapurinn í kringum fót-
boltann hefur hreinlega alltaf
verið svo góður að ég hef ekki
viljað hætta. Ég var á tímabili
orðinn mjög leiður á handboltan-
um, það var um það leyti er ég fór
suður - hætti að æfa og spilaði
bara og upp úr því fór ég að hafa
gaman af þessu aftur. Ég held að
þetta hafi bjargað handboltanum
hjá mér.“
- Nú hefurðu alltaf leikið á
fullu bæði í fótbolta og hand-
bolta. Stendur ekkert til að ein-
beita sér einungis að annarri
greininni?
„Blessaður vertu ég hef alltaf
ætlað að gera það en aldrei kom-
ið því í verk. Ég ákvað eitt sinn
að velja fótboltann en síðan
þegar handboltinn byrjaði vant-
aði oft mannskap þannig að ég
gat einhvern veginn ekki skorast
undan merkjum. Nú svo segja
strákarnir í handboltanum að fót-
boltinn sé svo lélegur þannig að
einhvern veginn þá hef ég aldrei
komið því í verk að velja, ég held
ég geti það ekki. Þetta skiptist
alltaf á að ganga vel og illa þann-
ig að þetta dregur mig alltaf
áfram. “ BV