Dagur - 01.10.1988, Side 10

10 - DAGUR - 1. október 1988
tt
Leikurinn er ekki
búinnfyrrer
flautað hefiir verið af
Þórarínn E. Sveinsson i helgarviötali
í júlí 1952 segir Dagur á Akur-
eyri frá því, að sumarið hafi
verið óvenju kalt norðanlands.
Um miðjan mánuðinn snjóaði
víða í fjöll og voru Súlur hvítar
allt niður á Súlumýrar. Pá er
sagt frá því að í fyrsta skipti á
Akureyri hafi sést til „þyril-
flugu“ og hafi hún flogið
umhverfis bæinn, fólki til
augnayndis. En blaðið skýrir
ekki frá því að þann 10. júlí
hafi hjónunum Sveini Tryggva-
syni og Gerði Þórarinsdóttur
fæðst lítill drengur sem síðar
hlaut nafnið Pórarinn Egill.
Drengurinn fæddist í Reykja-
vík og bjó í Smáíbúðahverfinu
sín ungdómsár en hann er nú
flestum kunnur hér um slóðir
fyrir að vera samlagsstjóri hjá
Mjólkursamlagi KEA. Þórar-
inn er í helgarviðtali í dag.
Við mæltum okkur mót á skrif-
stofu hans hjá Mjólkursamlag-
inu. Út um gluggann blasir við
listaverkið af konunni sem
mjólkar kúna og á vegg er
smekklegt málverk eftir Hring
Jóhannsson. Síminn hringir stöð-
ugt og mælt er jafnt á erlenda
sem innlenda tungu, en loks fæst
friður.
„Eitt af því fyrsta sem ég man
var þegar ég um 6 ára aldur stalst
að heiman ásamt vinkonu minni
jafn gamalli sem bjó í næsta húsi.
Við löbbuðum upp á Öskjuhlíð
eftir hitaveitustokkunum og
horfðum þar á heiminn. Keflavík
og Akranes sáust vel og við
ákváðum að þarna væru Noregur
og Danmörk. Ég var auðvitað
skammaður mikið fyrir að hafa
týnst þegar ég kom heim nokkr-
um tímum seinna, en ég man að
fólkið varð dálítið kindarlegt
þegar ég tilkynnti með sælubrosi
að ég hefði horft á öll þessi miklu
útlönd."
Þannig lýsir Þórarinn einum af
sínum fyrstu rninningum, en tek-
ur þó fram að erfitt væri að draga
mörkin á milli þess hvað sé minn-
ing og hvað honum hafi verið
sagt.
Húsið keypt
sem sumarbústaður
„Ég man líka eftir miklum slag
við systur mína þegar hún var að
reyna að pakka mér ofan í barna-
vagn löngu eftir að ég var farinn
að labba sjálfur. Þá var það ein-
hvern tíma að hún þorði ekki yfir
poll sem var fyrir utan húsið
heima án þess að vita hvað hann
væri djúpur. Hún sendi mig á
undan og hann reyndist of djúpur
fyrir mig svo það þurfti að bjarga
mér upp úr honum.“
- Nú var Smáíbúðahverfið
ekki mjög miðsvæðis í Reykjavík
á þessum tíma?
„Nei, enda keypti pabbi húsið
fyrst sem sumarbústað 1952 svo
fram til 1955 bjuggum við þar
aðeins á sumrin og fluttum í
bæinn á veturna. Fólki fannst þau
dálítið skrftin að kaupa sér jarð-
arskika svona langt úti í sveit. Nú
heitir húsið Brekkugerði 18 og er
á besta stað í Reykjavík.
Að sjálfsögðu innritaðist ég
fljótt í Víking en það var mjög
mikilvægur uppeldisþáttur. Ég
held því nefnilega fram að íþrótt-
irnar séu eins og lífið sjálft. Mað-
ur bæði tapar og vinnur, stundum
er gefist upp og sömuleiðis á
stundum alls ekki að gefast upp.
Þá sér maður að leikurinn er ekki
búinn fyrr en hann hefur verið
flautaður af.
Stór þáttur í lífi mínu var
sveitadvöl á sumrin. Frá 8 ára
aldri til 16 ára, var ég öll sumur
að Gilsbakka á Hvítársíðu í
Borgarfirði. Eftir það var ekkert
sumar nema ég kæmist þangað á
haustin í göngur og réttir.“
Fyrirhafnarlítil lífsspeki
- Hvað var svona heillandi við
sveitalífið?
„Tengslin við sveitina býst ég
við. Fólkið á staðnum var alveg
sérstakt. í orðum og athöfnum
þeirra birtist fyrirhafnarlítil lífs-
speki. Lífið var ekkert til að gera
sér rellu út af; það leið hvort sem
er. Þarna held ég líka að ég hafi
lært að lífið er ekki bara peningar
og dauðir hlutir. Það eru önnur
verðmæti sem ráða lífshamingju
okkar! Málið var að vera sam-
kvæmur sjálfum sér og lifa í sátt
og samlyndi við landið og
umhverfið. Ég vona að þetta lífs-
viðhorf hafi fylgt mér en aðrir
verða að dæma um það.
Sveitalífið var mjög skemmti-
legt. Annað sumarið mitt fót-
brotnaði ég þegar við vorum að
jafna til í flagi. Það var farið með
mig til læknis og ég fór ekki að
grenja fyrr en hann sagði að ég
yrði að fara til Reykjavíkur og
vera þar í 6 vikur. Þetta segir sína
sögu um hvað mér þótti gaman.
Skólagangan hófst í ísaks-
skóla, síðan lá leiðin í Breiða-
gerðisskóla og Réttarholtsskóla
þaðan sem ég tók landspróf. Þar
hefði ég ekki viljað kenna sjálf-
um mér því við vorum sjálfsagt
óþolandi nemendur."
- Rifjast þá ekki upp ýmis
strákapör frá þessum tíma?
„í Réttó var ég nú ekki kominn
mikið út á lífið þó að ýmislegt rifj-
ist upp. Ég var formaður skóla-
félagsins í 2. bekk og svo var ég í
leiklist hjá núverandi dagskrár-
stjóra Sjónvarpsins, Hinrik
Bjarnasyni og lék í fyrsta
íslenska sjónvarpsleikritinu sem
var Gilitrutt. Þar lék ég Jón
bónda og Unnur Ólafsdóttir
veðurfræðingur lék konuna mína
sem nennti ekki að vefa. Á þess-
um tíma passaði ég mig alltaf á