Dagur - 23.08.1991, Side 6

6 - DAGUR - Föstudagur 23. ágúst 1991
Spurning vikunnar
Finnst þér missir að Þjóðviljanum ef
hann leggur upp laupana eða finnst
þér engin þörf vera á dagblaði vinstra
megin við miðju? Hvað finnst þér um
tengsl flokka og fjölmiðla?__________
Anna Vigdís Þorsteinsdóttir:
Ég get ekki sagt þaö því ég veit
ekkert um Þjóðviljann en þaö er
líklega þörf á blöðum á öllum
stöðum; allir verða að hafa sitt
málgagn. Ég held að það takist
aldrei hvort eð er að rjúfa tengsl
blaða og fjölmiðla.
Vignir Jónsson:
Nei, mér finnst það ekki. Ég les
aldrei Þjóðviljann en það er
kannski allt í lagi fyrir þá sem
eru vinstra megin við miðju að
hafa sinn málsvara. Mér finnst
það svo sem ekkert af hinu
góða að fjölmiðlar séu tengdir
flokkum en þessir flokkar verða
hins vegar að hafa málsvara og
spurningin er hvort það á að
vera í dagblaðaformi. Fyrst og
fremst eiga blöð að vera gefin
út með því markmiði að þau
beri sig sem fyrirtæki.
Þórir Steingrímsson:
Ja, ég kaupi hann nú ekki en ég
vildi gjarnan að hann yrði rekinn
áfram sem dagblað. Það þurfa
allar skoðanir í þjóðfélaginu að
koma fram og það er vissulega
þörf á blaði vinstra megin við
miðju. Það þurfa að vera hvort
tveggja óháð blöð og
flokksblöð; flokkarnir þurfa að
geta komið sínu á framfæri.
Steingerður Pálmadóttir:
Það held ég ekki. Jú, jú, því
ekki það en það snertir mig svo
sem ekki neitt hvort þaö er blað
vinstra megin við miðju. Mér
finnst allt í lagi að það séu
flokkar á bak við; ykkur hefur nú
gengið vel á blaðinu.
Tinna Guðmundsdóttir:
Nei, alls ekki. Ég les hann ekki
og mér finnst ekki þurfi að vera
blað vinstra megin við miðju. Er
Dagur ekki bara ágætur?
Flokkablöð eða óháð - eigum
við ekki að segja frjáls blöð? Jú,
er það ekki bara?
Mikið úrval er af notuðum bifreiðum í sýningasölum bílasalanna,
Bifr eið avið skipti:
Verslunarmamiahelgin ekki lengur
„vertíð“ hjá bflasölum
Bílasalan Stórholt flutti nýlega
starfsemi sína í nýtt og rúmgott
húsnæði að Óseyri 4 á Akur-
eyri. Fyrirtækið er með
söluumboð fyrir nýjar Toyota-
bifreiðir og eins selur það not-
aðar bifreiðir af öllum gerðum
og stærðum. Viðgerðir og
þjónusta er hins vegar hjá
Bláfelli hf.
Þorsteinn Ingólfsson hjá Stór-
holti segir að undanfarið hafi
meiri gróska verið í bílasölu en
almennt var búist við og búast
megi við einhverju framhaldi þar
á. Hins vegar er það liðin tíð að í
kringum verslunarmannahelgina
sé vertíð hjá bílasölum og það
þekkist varla nú orðið að menn
kaupi sér bíl fyrir verslunar-
mannahelgina og selji hann svo
strax að henni lokinni. Það var
nokkuð algengt áður fyrr að
komið var með bíldruslurnar á
bflasölu vikuna fyrir verslunar-
mannahelgi og þær seldust þá
venjulega en með auknum bíla-
innflutningi hefur þessi hugsana-
gangur breyst. Nú er það snöggt-
um algengara að keyptur er nýr
bíll í maímánuði og hann ekki
seldur fyrr en á haustmánuðum.
Af notuðum bílum er eðilega
mest sala í bílum af árgerðunum
1989 og 1990 á verðbilinu kr.
1.000.000 til 1.300.000 og síðan
bílar á verðbilinu 200.000 til
400.000. Greiðslumáti er jafn-
fjölbreytilegur og bifreiðarnar
eru margar þ.e. allt frá því að
staðgreiða bifreiðina upp í það
að seljandinn láni andvirði bif-
reiðarinnar í þrjú ár og í flestum
tilfellum þarf kaupandinn að
útvega tvo ábyrgðarmenn á
skuldabréf en einnig þekkist að
bifreiðin sé veðsett.
Færri bifreiðir hafa verið seld-
ar það sem af er þessu ári miðað
við sama tíma í fyrra en hins veg-
ar var bílasala mjög lífleg í
maímánuði. Kaupendur nýrra
bifreiða geta í flestum tilfellum
lagt andvirði gömlu bifreiðarinn-
ar upp í þá nýju en verða þá að
sæta allt frá 20% upp í 50%
skerðingu á verði miðað við
almennan markað. GG
Davíð Hjálmar Haraldsson:
Örstutt frásögn
Þeir komu venjulega á milli 11 og
12 á kvöldin. Fyrst kom einn, lík-
lega til að sjá hvort allt væri í
lagi, síðan flykktust þeir að utan
úr ört vaxandi rökkrinu. Þeir
hreyfðu liðlega loðinn búkinn;
glampandi, lítil, dökk augun
voru sem rifur í höfðinu og hár-
beittar klærnar krepptust. Þegar
þeir opnuðu sterklegan gogginn
blasti við dökk, mjó tungan og
eldrautt kokið.
En hryllilegust voru hljóðin.
Sá er fyrstur kom gaf frá sér lang-
dregið, ískrandi væl sem skar
gegnum merg og bein. Hinir sem
síðar komu tóku undir með
margvíslegum óhljóðum. Mest
bar á ógeðslegum, stuttum kok-
hljóðum, einnig skelltu þeir í
góm, þvöðruðu og skræktu.
Hávaðinn kom í lotum, stundum
var hann yfirþyrmanndi en á milli
ógnvænleg þögn. Áður en þeir
tóku til starfa hoppuðu þeir um
með ógnandi látbragði eins og til
að lama bráðina sem þó átti sér
ekki undankomu von. Ef til vill
voru þeir einnig að magna seið-
inn, vekja djöfulmóðinn. Loks
var sem einhver þeirra gæfi merki
og þeir lögðu til atlögu allir í
senn. Þeir réðust á mjúkt holdið
með áfergju og rifu í sig; rauður
vökvinn spýttist úr bráðinni.
Næsta dag yrði lítið annað eftir
en leyfar á jörðinni handa dýrum
þeim er í moldinni búa.
En bráðin gaf ekkert hljóð frá
sér enda geta ribsberjarunnar
ekki talað. Já, það eru ribsberin
mín sem þrestirnir rífa svona í
sig. Ár eftir ár hef ég mátt þola
yfirgang þeirra án þess að fá rönd
við reist. Kvöld eftir kvöld hef ég
hrokkið upp við atganginn í fugl-
unum í sama mund og ég hef ver-
ið að festa blundinn. Þótt ég hafi
hlaupið út á nærhaldinu og stugg-
að illþýðinu burt hefur það
ekkert stoðað. Útihurðin hefur
varla lokast á hæla mér þegar læt-
in hafa byrjað aftur. Það hefur
engu breytt þótt ég hafi farið ferð
eftir ferð út á lóð. Það liggur við
að ég hafi óskað þess að köttur
bæjarstjórafrúarinnar kæmi mér
til bjargar.
Stundum hef ég legið andvaka
og reynt að finna ráð til að halda
varginum í skefjum og hefur
mest borið á þessu þegar kemur
fram í ágúst og stutt er í að
ribsberin þroskist. Reyndar hefur
konan misskilið þessa óeirð í mér
á nóttinni og hefur haft á orði að
ég væri skemmtilega lífmikill
þegar iiði á sumar; vill þakka
þetta frjókornum blóma í lofti.
Þennan misskilning tjóir ekki að
leiðrétta, konan þykist ekkert
skilja enda er ég oft orðinn slæpt-
ur á haustdögum hin síðari ár. Ég
hef víst linast með aldrinum eins
og fleiri.
Nú í sumar fann ég loks lausn á
þrastafarginu. Ég útbjó þétt skýli
úr plasti og setti yfir ribsberja-
runnana, einföld lausn en áhrifa-
rík. Ég hef fylgst með því þegar
þrestirnir hafa verið að athuga
þetta mannvirki og vissulega hef-
ur hlakkað í mér við að sjá á
þeim vonbrigðasvipinn. Berin
eru nú sem óðast að þroskast og
stefnir í afbragðs uppskeru. Ég
fer í rúmið á hverju kvöldi laus
við áhyggjur, sofna um leið og ég
legg höfuðið á koddann og
rumska ekki fyrr en ég þarf að
fara í vinnuna upp á fógeta að
morgni. Ég er jafnvel ekki frá því
að ég hafi fitnað sem reyndar var
nú ekki brýn þörf á. Það eina sem
er ekki alveg eins og það á að
vera er konan. Mér finnst ein-
hver óró í henni og þetta hefur
verið að ágerast þessar 3 vikur
sem liðnar eru síðan ég setti
plastið yfir ribsberin. í gærkveldi
kom ég að henni hjá runnunum
og var hún þá nýbúin að finna
gríðarstórt gat á plastinu. Við
skiljum ekki með neinu móti
hvernig þetta gat getur hafa
komið. Ekki hefur veðrinu verið
um að kenna og þótt þrestirnir
séu kræfir geta þeir alls ekki ráð-
ið við þetta þykka plast. Helst
hallast ég að tilgátu konunnar um
að þarna hafi pörupiltar verið að
verki. Hvað sem því líður gerði
ég strax við gatið þótt konan
segði að ekki lægi svo mjög á því,
varla gætu þrestirnir fundið þetta
strax.
Og nú bíð ég uppskerunnar.
Davíð Hjálmar Haraltlsson.
Höfundur er Þinglýsingarfulltrúi hjá
Bæjarfógetanum á Akureyri.