Þjóðviljinn - 30.11.1943, Blaðsíða 7

Þjóðviljinn - 30.11.1943, Blaðsíða 7
Þriðjudagur 30. nóv. 1948. ÞJÓÐ VILJINN -»•• **¦ ¦~*~*^-*+~*^-*-'-~~-**-—~*+~^-~-^~**-~*~-'**^'*-*--^'*-^^--^ - — — ¦ .^-^-^f..^ ^—iruv_r_ru BJORKIN I LIFSHÆTTU „Orðaði vindurinn nokkuð, hverjum þetta væri að kenna?" spurði hann. „Ójá. En það er nú einmitt það sem ég þori ekki með neinu móti að segja. En ungur maður var það, einhver þrjóturinn. Það var hans vegna að henni var þungt fyr- ir hjartanu." „Það hefur líklega ekki verið neinn, sem ég þekki, einhver af vinum mínum?" , ..Onei," sagði björkin. „Ekki veit ég það. En ég segi bara það, sem ég hef heyrt, það, sem vindurinn sagði mér. Og vindurinn sagði--------, að það værir þú." Björkin hafði aldrei á ævi sinni séð nokkurn mann taka annað eins viðbragð. Hann brá á leik og hljóp á stað, eins og örskot og gleymdi alveg að kveðja og þakka fyrir sig. En björkin reiddist ekkert, þó að hann gleymdi að kveðja. Hún var sjálf ánægð. Það var gaman að hafa glatt hann. Hitt var auðvitað verra, ef hún skyldi fá orð fyrir að vera kjaftakerling. En hún treysti unga mann- inum. Það er sagt, að karlmenn geti of t þagað yf ir leynd- armáli. Björkin var reglulega ánægð með sjálfa sig, og fór að rifja það uppvhvað oft ungt fólk hafði leitað hingað þegar það átti ekki athvarf annarstaðar. Og hún ásetti sér, að bera það með þolinmæði áfram, að ungu menn- irnir brytu af henni ofurlitlar greinar einstöku sinnum, til að gefa unnustunni. Hitt var verra, að stundum komu litlir strákar sem ekki gátu séð tré í friði án þess að klifra upp í það. Þeir héngu í greinunum,-svo að björk- ina verkjaði í allan kroppinn. Þá átti hún það til að klóra þeim, og það kom oft fyrir, að einhver þeirra fór heimleiðis með rifnar bux- ur. Það er nú einu sinni svona í þessum heimi. Menn verða að gjalda verka sinna. Ll og ROAR * SAGA EFTIR NORSKU SKÁLDKONVN A NINIRO LL ANKER. jl JlJ jL mJm. Það er sagt að hvergi sé kúa- mjólk lélegri til manneldis en í Indlandi. Kemur það til af / því, að kýr verða að jafnaði elli- dauðar þar í landi og kúakynið því rírt og úrkynjað. Kýrin er, eins og kunnugt er álitin heil- agt dýr í Indlandi og var það til skamms tíma dauðasök að drepa kú, en varðar nú ekki nema sjö ára fangavist. Það þyk ir einnig í fyllsta máta óviðeig- andi, að hirða dauða kú, og er leðuriðnaður ekki talinn heið-' ursmönnum samboðinn. í Ind- landi eru 200 milljónir 'naut- gripá og er það þriðjungur alls nautpenings í heiminum. - Evrópumenn, sem ferðast hafa um Kína hafa tekið eftir því í mörgum afskekktum bæj- um, að stór áletruð spjöld hafa verið fest upp á torgum og gatnamótum. Þetta hafa þeir í fljótu bragði álitið vera auglýs- ingar, en komist að raun um, að það eru leiðbeiningar til al- mennings urri það, hvérnig menn eigi að forðast djöfla og forynjur og komast hjá að verða á vegi þeirra. Það er til dæmis álitið þar í landi, að ill- ir andar gangi alltaf beint af augum og er því ráð, að hafa- ekki beinan gang inn íbúðar- hús, heldur haga því svo, að gengið sé fyrir horn. í Skarðsárannál frá 1625 er sagt svo frá: „-------Drepsótt í Danmörku, dóu 1300 manns um jól, bráðum t dauða. I Kaupinhöfn var sér- lega mikil pestilentía, svo þar í borginni burtdóu 4884 menn, meðal hverra voru margir fyr- irmenn, og um vorið dó margt gamalt fólk. — Item er margt að skrifa frá þeim múrmeistara Marteini í Curlandi, er engill- inn skyldi séð hafa og við tal- að. í Sellandi í Danmörk féll á einum stað blóð af himni of- an á jörðina, svo sem helt hefði verið heilum skjólum. Plássið var eigi meira heldur en hálft stofugólf, sem blóðið féll á. — Flóð kom úr vatni einu í Þýzka landi, stóð um þrjár nætur, drukknaði margt fólk, flutu húsin úr stað. — Einn uxi átti, eður baf, kálfi í Danmörk". ið þið svo vel að borða," sagði hún og leit á öll dökku og ljósu höfuðin. „Þú líka, fjandmaður," hugsaði hún og horfði á hnakk- ann á Per. Það var komið langt fram á nótt, þegar systkinin tóku á sig náðir. Annik hafði margt að segja Ingrid. Hún talaði um skólann, skíðaferð- ir, dansleiki og margt fleira. Og hún vildi fá að sjá undir eins allt, sem Ingrid átti: kjóla, skó, sokka! „Guð; hvað 'hún er flott. Hún gefur þér allt mögulegt. Frú StUrland hefur skrifað mömmu, að hún sé fínasta frúin í bænum". „Hún saumar allt sjálf. Hún saumar handa mér líka", sagði Ingrid. „Það er jafn gott, að þú kemur þér vel við hana. Það mundi ég gera líka í þínum sporum, þó að Per spryngi af vonzku". „Hann þekkir hana ekki", sagði Ingrid. „Heldurðu, að hann kæri sig um að kynnast henni? Hann kallar hana alltaf „jóm frúna". Og svo segir hann, að bráðum verði meyfæðing hérna hjá ykkur". Annik hló og mátaði ullarvestið, sem Ingrid átti, frammi fyrir speglinum. Eldri systirin roðnaði. Per var vanur að hafa ruddalegt orðbragð. En samt greip hana kvíði. Hún mundi eftir fyrstu nóttinni eftir að faðir henn- ar kom heim með stjúpunni — hvað hún hafði hugsað þá nótt.. Og hvert sinn, sem hún fór í kirkju með frú Stur- land eftir það, hafði hún beð- ið til guðs: „góði guð! Láttu þau ekki eignast barn". „Þú getur ímyndað þér, að pabbi vill ekki eiga fleiri krakka", sagði hún ergilega. Annik anzaði því ekki. Hún var að skoða sig í speglinum og var næsta ánægð. „Viltu skipta við mig, Ing- i*id? Mitt vesti er rautt". „Eg held nú ekki. Elí segir að mér fari rautt ekki vel". Hún tók bláa vestið af Armik. Inni í herbergi bræðranna, stóð Per á spkkunum uppi í rúminu og tók niður mynd- irnar, sem Sverre hafði hengt upp á þilið. • Hann losaði teiknibólurnar með vasahníf. Þegar einhver rhyndin datt upp fyrir rúmið, varð|Sverre að skríða þangað til ¦ að ná henni. Honum lá við að gráta. Per skammaði hann í sífellu. „Þú ert asni: Þú hengir rryndir af pabba og '„döm- unni" upp yfir rúminu mínu- Hana! Taktu við!" Per fleygöi myndunum á gólfið, hverri eftir aðra. „Skógarmfnd! Pabbi með höfuðiö í kjöitu „jómfrúarinnar"! Og þú stendur hjá þeim. Kanntu ekki að skammast þín? Og þú átt lifandi móður. Svona nu' Svikari! Nú.brennir bú allt saman, svo ég sjái". Drengurinn grét. Per rétti honum eldspitur. „Opnaðu ofninn! Þessi mynd af þér og Ingrid á bryggjunni, má verða eftir". Sverre saug upp í nefið, en hann mótmælti ekki. Hann kveikti í myndunum hverri eftir aðra og fleygði þeim inn í ofninn. Hann horfði á log- ann glefsa í minningar sum- arsins og gleypa þær. Per stóð hjá með hendur í vösum. Hann beit saman vör- unum. Hér var verkefni handa honum. Og því varð að vera lokið áður en hann færi héðan. • Daginn eftir bauö Liegaard læknir syni sínum inn á skrifstofuna. „Heyrðu Per. Þú hlýtur að skilja það, að þú getur ekki þérað Elí til lengdar. Viltu vindling?" „Nei, þakka þér fyrir, ég reyki ekki. Eg er hættur því". ,,Það var rétt af þér. Eg vildi að ég gæti það líka". „Það var bara af fjárhags- ástæðum. Mamma hefur ekki of mikið". . Roar Liegaard fölnaðj. „Ég hélt, að þú værir ekki í svo mikilli klípu". „Jú, það er ég. Ég býst við að verða að taka lán í vor. Það er dýrt að vera í Osló". „Roar hleypti brúnum. „Mamma þín hefur aldrei far- ið vel með peninga". „Það er þér a^ kenna líka. Það var ekkert sparað hjá okkur síðustu árin". Roar þagði. Hann var að hugsa um, hvað hann ætti að segja. Loks þreif hann papp- írshnífinn og sló honum í borðið. „Þú verður að skilja það, að ég vil að þú umgangist konuna mína vinsamlega. Þið Annik getið bæði lært mikið af því að kynnast henni, al- veg eins og Ingrid og Sverre. Hún er ekki eins og fólk er flest". Sonurinn glotti í Iaumi. „Ég get ekki gert þér það til geðs, að þúa ókunnuga konu, pabbi. — Neyddu mig ekki til neins. Þú verður að vera sanngjarn. Láttu okkur af- skiptalaus, konu þína og mig". Róar Liegaard svaraði engu. „Láttu mig vita þegar þú ferð upp að sjúkrahúsinu. Ég hlakka til aðsjá tilraunimar þínar", sagði Per. Hann snaraðist út úr skrif- stofunni. — Um kvöldiö lágu þau hjónin vakandi í rúmi sínu og töluðust við. Þá sagði Roar: „Per er orð- inn harðiyndur og óbilgiarn. Þaö endar með því, að hann verður kornmúnisti". „Ég var einmitt að hugsa um Per. Hann er ekkert nema ví'lji. Hann kemst áfram,enda er hann þegar fullorðinn mað ur, miklu íullorðinslegri og þroskaðri en Thore. Ég var einmitt að hugsa um þetta núna". Róari fannst blóðið fara að renna- hraðar í æöum sér. „Þaö er satt. Og það er lifsbar áttan, sem hefur þroskaö hann, hért hann. Hann er maóur og veit hvaö hann vill. Lofaðu mér að faðma þig. Elí". --------Þaö leið á jólaleyfið. Hver hátíðaxdagurinn tók við af öörum. Feögarnir skildu aldrei. Því meir sem þeir töl- uðu um læknisfræði, því meira. höfðu þeir aö tala um. Sonurinn vildi verða skurð- læknir, faðir hans hvatti hann til þess og áleit, að hann væri vel til þess fallinn. Þá kæmi harkan honum að liði. Per sökkti sér niður í vinnubrögð föður síns aö svo miklu leyti, sem hann skildi þau. Hann las, og las. Loks leit hann upp úr handritinu og sagði: „Það er hraustlega gert af þér, pabbi, að ráðast í þetta hér i þessum afkima". Annik lagði undir sig allt húsið. Hún íeit niður í komm- óðuskúffurnar, tyllti sér upp á stóla til að skoða myndirn- ar á veggjunum, bað Elí að lofa sér að skoða kjólan& hennar og fékk að fara í Par- ísarkjólinn hennar. Hún fór út í bæ með Ingrid og Svene og kom heim aftur með vini, og vinkonur. Það var dansað eftir grammofón, tínt góðgæti af jólatrénu og brotnar hnet-- ur. í fyrstu var Annik vön að kalla til Elíar: „Elí, viltu færa okkur eitt- hvað gott". Þetta gerði Elí tvisvar. En í þriðja skiptið sagði hún bros- andi: ' „En ef þú hugsaðir sjálf um gestina þína, Annik". „Það segirðu alveg satt", svaraði Annik og lét sér hvergi bregða. Hún fór sam- stundis fram í eldhús með Sverre á eftir sér og sótti kök ur. Elí varð dálítið undrandi og vandræðaleg, þegar hún unpgötvaði, að Annik skoðaði hana sem hentuga þjónustu-

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.